{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1383277"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1383277","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκκλησιολογική θεώρηση των Πατριαρχικών και Συνοδικών Εγκυκλίων του ΙΘ᾽ αιώνα","abstract":"Με την παρούσα εργασία επιχειρείται να γίνει μία ανάλυση των πατριαρχικών και συνοδικών εγκυκλίων του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα των ετών 1836, 1838, 1848 και 1895. Οι πατριαρχικές συνοδικές εγκύκλιοι είναι πατριαρχικά συνοδικά γράμματα τα οποία υπογράφονται από τους πατριάρχες και τα μέλη της πατριαρχικής συνόδου και αποστέλλονται προς τους ορθόδοξους αρχιερείς του πατριαρχικού θρόνου αλλά ταυτόχρονα αφορούν και κάθε ορθόδοξο χριστιανό. Ο ΙΘ' αιώνας υπήρξε αιώνας μεγάλων ανακατατάξεων. Στην γενική πολιτική, γεωγραφική και εκκλησιαστική ανακατάταξη Διαμαρτυρόμενοι αλλά και Ρωμαιοκαθολικοί ιεραπόστολοι βρίσκουν ευκαιρία ώστε να επέμβουν στους χριστιανικούς πληθυσμούς της παραπέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι οργανώνουν ιεραποστολές, ιδρύουν σχολεία, κτίζουν ναούς και μοναστήρια ουνιτικά και με κάθε μέσο προσπαθούν να υφαρπάξουν από την ορθόδοξη εκκλησία (κυρίως από το ποίμνιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου) πιστούς και να τους καταστήσουν μέλη των δικών τους εκκλησιών, δηλαδή άλλοτε των Προτεσταντικών παραφυάδων και άλλοτε της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η Ρωμαιοκαθολική δράση γίνεται οργανωμένα και ενσυνείδητα και τελεί υπό την παπική προστασία καθόσον για τους ίδιους αναφερομένους λόγους εκδίδονται παπικές βούλες. Κατ' ενώπιον αυτής της καταστάσεως ευρισκόμενοι οι ορθόδοξοι επίσκοποί της Ανατολής και ειδικώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά και τα υπόλοιπα πρεσβυγενή Πατριαρχεία, εκδίδουν Εγκυκλίους Πατριαρχικές και Συνοδικές, εκ του περιεχομένου των οποίων μαθαίνουμε όχι μόνο σχετικά με την δράση και τα έργα των ετεροδιδασκάλων στην ανατολή αλλά και την ορθόδοξη άποψη και τους τρόπους αντιμετώπισης των κακόβουλων εισβολέων στον χώρο της ανατολής. Η Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος του 1836, θα μπορούσε να ονομασθεί και ως κατά των Διαμαρτυρομένων ιεραποστόλων εγκύκλιος. Αφορμή για την έκδοση αυτής της εγκυκλίου έδωσαν οι Διαμαρτυρόμενοι Ιεραπόστολοι, οι οποίοι δρούσαν προπαγανδιστικά και προσηλυτιστικά στην ορθόδοξη ελληνική Ανατολή. Η εγκύκλιος χαρακτηρίζεται για το γνήσιο ορθόδοξο φρόνημά της και σ' αυτήν γίνεται χρήση αυστηρών εκφράσεων και χαρακτηρισμών και ασκείται δριμύτατος έλεγχος προς τους Διαμαρτυρόμενους Ιεραποστόλους. Κοινή αφορμή με την έκδοση της εγκυκλίου του 1836 είχε και η εγκύκλιος του 1838. Όπως δηλαδή δρούσαν οι Διαμαρτυρόμενοι κατά το έτος 1836, τοιουτοτρόπως παραλλήλως και ταυτοχρόνως σχεδόν και οι Ρωμαιοκαθολικοί εξαπέστειλαν στην Ορθόδοξη Ανατολή, και ιδίως στην Συρία, Αίγυπτο και Παλαιστίνη, φανατικούς Ιεραποστόλους, που δρούσαν εξαπατώντας τους ορθοδόξους, χρησιμοποιώντας την μέθοδο της Ουνίας. Αλλά και η κατά το έτος 1848 εκδοθείσα. πατριαρχική και συνοδική εγκύκλιος στρέφεται κατά της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Αφορμή για την έκδοση αυτής της εγκυκλίου υπήρξε η εγκύκλιος που εξέδωσε ο Πάπας Πίος Θ’, στις 6 Ιανουαρίου 1848, αμέσως μόλις ανήλθε στον παπικό θρόνο. Η παπική εγκύκλιος η οποία απευθυνόταν «προς τους Ανατολικούς» (Litarae ad orientales) προέτρεπε τους ορθοδόξους και λοιπούς χριστιανούς της Ανατολής να ενωθούν με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή καλύτερα να υπαχθούν στην εκκλησία της Ρώμης, αποδεχόμενοι πλήρως όλες τις Παπικές διδασκαλίες και αναγνωρίζοντας πρωτίστως και κυρίως το παπικό πρωτείο. Το 1868 έχουμε την απόρριψη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο ΣΤ’ της παπικής πρόσκλησης για συμμετοχή των ορθοδόξων στην Βατικάνειο Σύνοδο του 1868 (Α’ Βατικάνειος Σύνοδος). Τέλος για τη πατριαρχική εγκύκλιο του 1895 αφορμή έδωσε ο Πάπας Λέων ΙΓ’, ο οποίος με την ευκαιρία του επισκοπικού ιωβηλαίου του, απηύθυνε στις 20 Ιουνίου 1894 την εγκύκλιό του «Praeclara gratulationis», προς τους ηγεμόνες και τους λαούς της οικουμένης και απευθυνόμενος προς την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία την καλούσε σε ένωση με τον παπικό θρόνο. Πρότυπό της ένωσης αυτής θεωρούσε την «Ουνιτική» ένωση, δηλαδή με άλλες λέξεις ο Πάπας θα επέτρεπε στους ορθοδόξους λαούς να διατηρήσουν την γλώσσα τους στην λατρεία και τα τελετουργικά έθιμα και τις διάφορες παραδόσεις τους, αρκεί και μόνο να αναγνώριζαν τον Πάπα ως κεφαλή της Εκκλησίας «ως άκρο αρχιερέα και υπέρτατο πνευματικό τε και κοσμικό άρχοντα της καθόλου εκκλησίας και μόνο αντιπρόσωπο του Χριστού επί της γης και πάσης χάριτος διανομέα». Οι ορθόδοξοι πατριάρχες επαγρυπνούντες προκειμένου να στηρίξουν τις θέσεις της εκκλησίας τους ή επιθυμούντες να προστατεύσουν το ποίμνιό τους, με τις εγκυκλίους τους αυτές τις οποίες απέστειλαν στους απανταχού ορθόδοξους χριστιανούς, επεσήμαναν τις μεταξύ των ξεχωριστών Χριστιανικών ομολογιών διαφοροποιήσεις και με τρόπο ευσύνοπτο, περιεκτικό και συνάμα οξυδερκή, κατάφεραν να στηρίξουν την ορθόδοξη πίστη στηριζόμενοι στην Αγία Γραφή, στις Οικουμενικές Συνόδους, στην Ιερή της Ορθοδοξίας παράδοση και στους άγιους Πατέρες.","abstract_html":"Με την παρούσα εργασία επιχειρείται να γίνει μία ανάλυση των πατριαρχικών και συνοδικών εγκυκλίων του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα των ετών 1836, 1838, 1848 και 1895. Οι πατριαρχικές συνοδικές εγκύκλιοι είναι πατριαρχικά συνοδικά γράμματα τα οποία υπογράφονται από τους πατριάρχες και τα μέλη της πατριαρχικής συνόδου και αποστέλλονται προς τους ορθόδοξους αρχιερείς του πατριαρχικού θρόνου αλλά ταυτόχρονα αφορούν και κάθε ορθόδοξο χριστιανό. Ο ΙΘ&#x27; αιώνας υπήρξε αιώνας μεγάλων ανακατατάξεων. Στην γενική πολιτική, γεωγραφική και εκκλησιαστική ανακατάταξη Διαμαρτυρόμενοι αλλά και Ρωμαιοκαθολικοί ιεραπόστολοι βρίσκουν ευκαιρία ώστε να επέμβουν στους χριστιανικούς πληθυσμούς της παραπέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι οργανώνουν ιεραποστολές, ιδρύουν σχολεία, κτίζουν ναούς και μοναστήρια ουνιτικά και με κάθε μέσο προσπαθούν να υφαρπάξουν από την ορθόδοξη εκκλησία (κυρίως από το ποίμνιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου) πιστούς και να τους καταστήσουν μέλη των δικών τους εκκλησιών, δηλαδή άλλοτε των Προτεσταντικών παραφυάδων και άλλοτε της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η Ρωμαιοκαθολική δράση γίνεται οργανωμένα και ενσυνείδητα και τελεί υπό την παπική προστασία καθόσον για τους ίδιους αναφερομένους λόγους εκδίδονται παπικές βούλες. Κατ&#x27; ενώπιον αυτής της καταστάσεως ευρισκόμενοι οι ορθόδοξοι επίσκοποί της Ανατολής και ειδικώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά και τα υπόλοιπα πρεσβυγενή Πατριαρχεία, εκδίδουν Εγκυκλίους Πατριαρχικές και Συνοδικές, εκ του περιεχομένου των οποίων μαθαίνουμε όχι μόνο σχετικά με την δράση και τα έργα των ετεροδιδασκάλων στην ανατολή αλλά και την ορθόδοξη άποψη και τους τρόπους αντιμετώπισης των κακόβουλων εισβολέων στον χώρο της ανατολής. Η Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος του 1836, θα μπορούσε να ονομασθεί και ως κατά των Διαμαρτυρομένων ιεραποστόλων εγκύκλιος. Αφορμή για την έκδοση αυτής της εγκυκλίου έδωσαν οι Διαμαρτυρόμενοι Ιεραπόστολοι, οι οποίοι δρούσαν προπαγανδιστικά και προσηλυτιστικά στην ορθόδοξη ελληνική Ανατολή. Η εγκύκλιος χαρακτηρίζεται για το γνήσιο ορθόδοξο φρόνημά της και σ&#x27; αυτήν γίνεται χρήση αυστηρών εκφράσεων και χαρακτηρισμών και ασκείται δριμύτατος έλεγχος προς τους Διαμαρτυρόμενους Ιεραποστόλους. Κοινή αφορμή με την έκδοση της εγκυκλίου του 1836 είχε και η εγκύκλιος του 1838. Όπως δηλαδή δρούσαν οι Διαμαρτυρόμενοι κατά το έτος 1836, τοιουτοτρόπως παραλλήλως και ταυτοχρόνως σχεδόν και οι Ρωμαιοκαθολικοί εξαπέστειλαν στην Ορθόδοξη Ανατολή, και ιδίως στην Συρία, Αίγυπτο και Παλαιστίνη, φανατικούς Ιεραποστόλους, που δρούσαν εξαπατώντας τους ορθοδόξους, χρησιμοποιώντας την μέθοδο της Ουνίας. Αλλά και η κατά το έτος 1848 εκδοθείσα. πατριαρχική και συνοδική εγκύκλιος στρέφεται κατά της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Αφορμή για την έκδοση αυτής της εγκυκλίου υπήρξε η εγκύκλιος που εξέδωσε ο Πάπας Πίος Θ’, στις 6 Ιανουαρίου 1848, αμέσως μόλις ανήλθε στον παπικό θρόνο. Η παπική εγκύκλιος η οποία απευθυνόταν «προς τους Ανατολικούς» (Litarae ad orientales) προέτρεπε τους ορθοδόξους και λοιπούς χριστιανούς της Ανατολής να ενωθούν με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή καλύτερα να υπαχθούν στην εκκλησία της Ρώμης, αποδεχόμενοι πλήρως όλες τις Παπικές διδασκαλίες και αναγνωρίζοντας πρωτίστως και κυρίως το παπικό πρωτείο. Το 1868 έχουμε την απόρριψη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο ΣΤ’ της παπικής πρόσκλησης για συμμετοχή των ορθοδόξων στην Βατικάνειο Σύνοδο του 1868 (Α’ Βατικάνειος Σύνοδος). Τέλος για τη πατριαρχική εγκύκλιο του 1895 αφορμή έδωσε ο Πάπας Λέων ΙΓ’, ο οποίος με την ευκαιρία του επισκοπικού ιωβηλαίου του, απηύθυνε στις 20 Ιουνίου 1894 την εγκύκλιό του «Praeclara gratulationis», προς τους ηγεμόνες και τους λαούς της οικουμένης και απευθυνόμενος προς την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία την καλούσε σε ένωση με τον παπικό θρόνο. Πρότυπό της ένωσης αυτής θεωρούσε την «Ουνιτική» ένωση, δηλαδή με άλλες λέξεις ο Πάπας θα επέτρεπε στους ορθοδόξους λαούς να διατηρήσουν την γλώσσα τους στην λατρεία και τα τελετουργικά έθιμα και τις διάφορες παραδόσεις τους, αρκεί και μόνο να αναγνώριζαν τον Πάπα ως κεφαλή της Εκκλησίας «ως άκρο αρχιερέα και υπέρτατο πνευματικό τε και κοσμικό άρχοντα της καθόλου εκκλησίας και μόνο αντιπρόσωπο του Χριστού επί της γης και πάσης χάριτος διανομέα». Οι ορθόδοξοι πατριάρχες επαγρυπνούντες προκειμένου να στηρίξουν τις θέσεις της εκκλησίας τους ή επιθυμούντες να προστατεύσουν το ποίμνιό τους, με τις εγκυκλίους τους αυτές τις οποίες απέστειλαν στους απανταχού ορθόδοξους χριστιανούς, επεσήμαναν τις μεταξύ των ξεχωριστών Χριστιανικών ομολογιών διαφοροποιήσεις και με τρόπο ευσύνοπτο, περιεκτικό και συνάμα οξυδερκή, κατάφεραν να στηρίξουν την ορθόδοξη πίστη στηριζόμενοι στην Αγία Γραφή, στις Οικουμενικές Συνόδους, στην Ιερή της Ορθοδοξίας παράδοση και στους άγιους Πατέρες.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπενέκος Γεώργιος","Benekos Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:56Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1383277"],"render_values":[{"text":"uoadl:1383277","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1383277","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1383277","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1383277","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπενέκος Γεώργιος","Benekos Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1383277","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1383277"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με την παρούσα εργασία επιχειρείται να γίνει μία ανάλυση των πατριαρχικών και συνοδικών εγκυκλίων του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα των ετών 1836, 1838, 1848 και 1895. Οι πατριαρχικές συνοδικές εγκύκλιοι είναι πατριαρχικά συνοδικά γράμματα τα οποία υπογράφονται από τους πατριάρχες και τα μέλη της πατριαρχικής συνόδου και αποστέλλονται προς τους ορθόδοξους αρχιερείς του πατριαρχικού θρόνου αλλά ταυτόχρονα αφορούν και κάθε ορθόδοξο χριστιανό. Ο ΙΘ' αιώνας υπήρξε αιώνας μεγάλων ανακατατάξεων. Στην γενική πολιτική, γεωγραφική και εκκλησιαστική ανακατάταξη Διαμαρτυρόμενοι αλλά και Ρωμαιοκαθολικοί ιεραπόστολοι βρίσκουν ευκαιρία ώστε να επέμβουν στους χριστιανικούς πληθυσμούς της παραπέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι οργανώνουν ιεραποστολές, ιδρύουν σχολεία, κτίζουν ναούς και μοναστήρια ουνιτικά και με κάθε μέσο προσπαθούν να υφαρπάξουν από την ορθόδοξη εκκλησία (κυρίως από το ποίμνιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου) πιστούς και να τους καταστήσουν μέλη των δικών τους εκκλησιών, δηλαδή άλλοτε των Προτεσταντικών παραφυάδων και άλλοτε της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η Ρωμαιοκαθολική δράση γίνεται οργανωμένα και ενσυνείδητα και τελεί υπό την παπική προστασία καθόσον για τους ίδιους αναφερομένους λόγους εκδίδονται παπικές βούλες. Κατ' ενώπιον αυτής της καταστάσεως ευρισκόμενοι οι ορθόδοξοι επίσκοποί της Ανατολής και ειδικώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά και τα υπόλοιπα πρεσβυγενή Πατριαρχεία, εκδίδουν Εγκυκλίους Πατριαρχικές και Συνοδικές, εκ του περιεχομένου των οποίων μαθαίνουμε όχι μόνο σχετικά με την δράση και τα έργα των ετεροδιδασκάλων στην ανατολή αλλά και την ορθόδοξη άποψη και τους τρόπους αντιμετώπισης των κακόβουλων εισβολέων στον χώρο της ανατολής. Η Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος του 1836, θα μπορούσε να ονομασθεί και ως κατά των Διαμαρτυρομένων ιεραποστόλων εγκύκλιος. Αφορμή για την έκδοση αυτής της εγκυκλίου έδωσαν οι Διαμαρτυρόμενοι Ιεραπόστολοι, οι οποίοι δρούσαν προπαγανδιστικά και προσηλυτιστικά στην ορθόδοξη ελληνική Ανατολή. Η εγκύκλιος χαρακτηρίζεται για το γνήσιο ορθόδοξο φρόνημά της και σ' αυτήν γίνεται χρήση αυστηρών εκφράσεων και χαρακτηρισμών και ασκείται δριμύτατος έλεγχος προς τους Διαμαρτυρόμενους Ιεραποστόλους. Κοινή αφορμή με την έκδοση της εγκυκλίου του 1836 είχε και η εγκύκλιος του 1838. Όπως δηλαδή δρούσαν οι Διαμαρτυρόμενοι κατά το έτος 1836, τοιουτοτρόπως παραλλήλως και ταυτοχρόνως σχεδόν και οι Ρωμαιοκαθολικοί εξαπέστειλαν στην Ορθόδοξη Ανατολή, και ιδίως στην Συρία, Αίγυπτο και Παλαιστίνη, φανατικούς Ιεραποστόλους, που δρούσαν εξαπατώντας τους ορθοδόξους, χρησιμοποιώντας την μέθοδο της Ουνίας. Αλλά και η κατά το έτος 1848 εκδοθείσα. πατριαρχική και συνοδική εγκύκλιος στρέφεται κατά της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Αφορμή για την έκδοση αυτής της εγκυκλίου υπήρξε η εγκύκλιος που εξέδωσε ο Πάπας Πίος Θ’, στις 6 Ιανουαρίου 1848, αμέσως μόλις ανήλθε στον παπικό θρόνο. Η παπική εγκύκλιος η οποία απευθυνόταν «προς τους Ανατολικούς» (Litarae ad orientales) προέτρεπε τους ορθοδόξους και λοιπούς χριστιανούς της Ανατολής να ενωθούν με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή καλύτερα να υπαχθούν στην εκκλησία της Ρώμης, αποδεχόμενοι πλήρως όλες τις Παπικές διδασκαλίες και αναγνωρίζοντας πρωτίστως και κυρίως το παπικό πρωτείο. Το 1868 έχουμε την απόρριψη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο ΣΤ’ της παπικής πρόσκλησης για συμμετοχή των ορθοδόξων στην Βατικάνειο Σύνοδο του 1868 (Α’ Βατικάνειος Σύνοδος). Τέλος για τη πατριαρχική εγκύκλιο του 1895 αφορμή έδωσε ο Πάπας Λέων ΙΓ’, ο οποίος με την ευκαιρία του επισκοπικού ιωβηλαίου του, απηύθυνε στις 20 Ιουνίου 1894 την εγκύκλιό του «Praeclara gratulationis», προς τους ηγεμόνες και τους λαούς της οικουμένης και απευθυνόμενος προς την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία την καλούσε σε ένωση με τον παπικό θρόνο. Πρότυπό της ένωσης αυτής θεωρούσε την «Ουνιτική» ένωση, δηλαδή με άλλες λέξεις ο Πάπας θα επέτρεπε στους ορθοδόξους λαούς να διατηρήσουν την γλώσσα τους στην λατρεία και τα τελετουργικά έθιμα και τις διάφορες παραδόσεις τους, αρκεί και μόνο να αναγνώριζαν τον Πάπα ως κεφαλή της Εκκλησίας «ως άκρο αρχιερέα και υπέρτατο πνευματικό τε και κοσμικό άρχοντα της καθόλου εκκλησίας και μόνο αντιπρόσωπο του Χριστού επί της γης και πάσης χάριτος διανομέα». Οι ορθόδοξοι πατριάρχες επαγρυπνούντες προκειμένου να στηρίξουν τις θέσεις της εκκλησίας τους ή επιθυμούντες να προστατεύσουν το ποίμνιό τους, με τις εγκυκλίους τους αυτές τις οποίες απέστειλαν στους απανταχού ορθόδοξους χριστιανούς, επεσήμαναν τις μεταξύ των ξεχωριστών Χριστιανικών ομολογιών διαφοροποιήσεις και με τρόπο ευσύνοπτο, περιεκτικό και συνάμα οξυδερκή, κατάφεραν να στηρίξουν την ορθόδοξη πίστη στηριζόμενοι στην Αγία Γραφή, στις Οικουμενικές Συνόδους, στην Ιερή της Ορθοδοξίας παράδοση και στους άγιους Πατέρες.","Τhe present paper is an attempt to analyse the patriarchal synodical encyclical of the 19th century, namely the years 1836, 1838, 1848 and 1895. The patriarchal synodical encyclical are patriarchal synodical letters signed by the patriarchs and members of the patriarchal synodal and sent to the orthodox prelates of the patriarchal throne but also concern every orthodox Christian. The XIX century was a century of great upheaval. In the global political, geographical and ecclesiastical reclassification Protestant and Roman Catholic missionaries find the opportunity to intervene in the Christian populations of the declining Ottoman Empire. So they organize missions, establish schools, build churches and Uniate monasteries and by any means they try to takes from the orthodox church (mainly from the flock of the Ecumenical Patriarchate) believers and make them members of their own church and congegation, that is of the Protestant Church and the Roman Catholic Church. The Catholic Actions are organized, conscious and under the papal protection since, for the reasons indicated, there are issued papal bulls. In order to deal with this situation the orthodox bishops of the East, and especially the Ecumenical Patriarchate and the other Patriarchates, issue Patriarchal and Synodical encyclical, from the content of which we learn not only about the activities and projects of those teachers as well as about the orthodox view and the way they dealt with the malicious invaders in the east. The Patriarchal and Synodical Encyclical of 1836, could be named as the encyclical which confronted the Protestant missionaries. The reason for issuing this encyclical was given by the Protestant Missionaries who propagandized and tried to convert the Orthodox Greek East. The Encyclical is characterized by the genuine orthodox morale and thereto rigorous expressions and characterizations are used and it is expressed severe criticism towards Missionaries. The Encyclical of 1836 and 1838 share a common motive. As the Protestants acted in 1836, similarly and simultaneously the Roman Catholics sent in the Orthodox East, especially in Syria, Egypt and Palestine, fanatic Missionaries who acted attempting to deceive the Orthodox, using the method of Unia. But also the patriarchal and synodical Encyclical issued in the year 1848 was directed against the Roman Catholic Church. This Encyclical was issued as reaction to the one issued by Pope Pius IX on January 6, 1848, immediately after rising to the papacy. The papal encyclical which was addressed “ to the East” (Litarae ad orientales) urged the Orthodox and other Christians of the East to join the Roman Catholic Church or even better submit to the church of Rome, accepting fully all Papal teachings and recognizing first and foremost the papal primacy. In 1868 Ecumenical Patriarch Gregory VI rejected Pope's invitation to participate in the Vatican Council of 1868 (First Vatican Council). Finally, concerning the patriarchal encyclical of 1895 the reason for issuing it was given by Pope Leo XIII who, on the occasion of his episcopal jubilee, issued on June 20, 1894 the encyclical «Praeclara gratulationis», addressed to the rulers and peoples of the world and to the Orthodox Catholic Church which he invited to unite under papacy. Model of this union was considered the \"Uniate\" union. In other words the Pope would allow Orthodox peoples to preserve their language in worship and their ritual customs and different traditions, as long as they recognize the Pope as head of the Church \"as high priest and supreme, spiritual and secular lord of all church and the only representative of Christ on earth, as well the only all dispenser of Grace.\" Orthodox patriarchs fully aware of the need to support the doctrine of their church and wishing to protect their flock, they issued their encyclical which were sent worldwide to the Orthodox Christians. They pointed to the differences between various Christian confessions and with a brief, concise, yet insightful way they managed to support the orthodox faith relying on the Bible, the Ecumenical Synods, the Holy Orthodox tradition and the holy Fathers."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκκλησιολογική θεώρηση των Πατριαρχικών και Συνοδικών Εγκυκλίων του ΙΘ᾽ αιώνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπενέκος Γεώργιος","Benekos Georgios"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Με την παρούσα εργασία επιχειρείται να γίνει μία ανάλυση των πατριαρχικών και συνοδικών εγκυκλίων του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα των ετών 1836, 1838, 1848 και 1895. Οι πατριαρχικές συνοδικές εγκύκλιοι είναι πατριαρχικά συνοδικά γράμματα τα οποία υπογράφονται από τους πατριάρχες και τα μέλη της πατριαρχικής συνόδου και αποστέλλονται προς τους ορθόδοξους αρχιερείς του πατριαρχικού θρόνου αλλά ταυτόχρονα αφορούν και κάθε ορθόδοξο χριστιανό. Ο ΙΘ' αιώνας υπήρξε αιώνας μεγάλων ανακατατάξεων. Στην γενική πολιτική, γεωγραφική και εκκλησιαστική ανακατάταξη Διαμαρτυρόμενοι αλλά και Ρωμαιοκαθολικοί ιεραπόστολοι βρίσκουν ευκαιρία ώστε να επέμβουν στους χριστιανικούς πληθυσμούς της παραπέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι οργανώνουν ιεραποστολές, ιδρύουν σχολεία, κτίζουν ναούς και μοναστήρια ουνιτικά και με κάθε μέσο προσπαθούν να υφαρπάξουν από την ορθόδοξη εκκλησία (κυρίως από το ποίμνιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου) πιστούς και να τους καταστήσουν μέλη των δικών τους εκκλησιών, δηλαδή άλλοτε των Προτεσταντικών παραφυάδων και άλλοτε της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η Ρωμαιοκαθολική δράση γίνεται οργανωμένα και ενσυνείδητα και τελεί υπό την παπική προστασία καθόσον για τους ίδιους αναφερομένους λόγους εκδίδονται παπικές βούλες. Κατ' ενώπιον αυτής της καταστάσεως ευρισκόμενοι οι ορθόδοξοι επίσκοποί της Ανατολής και ειδικώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά και τα υπόλοιπα πρεσβυγενή Πατριαρχεία, εκδίδουν Εγκυκλίους Πατριαρχικές και Συνοδικές, εκ του περιεχομένου των οποίων μαθαίνουμε όχι μόνο σχετικά με την δράση και τα έργα των ετεροδιδασκάλων στην ανατολή αλλά και την ορθόδοξη άποψη και τους τρόπους αντιμετώπισης των κακόβουλων εισβολέων στον χώρο της ανατολής. Η Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος του 1836, θα μπορούσε να ονομασθεί και ως κατά των Διαμαρτυρομένων ιεραποστόλων εγκύκλιος. Αφορμή για την έκδοση αυτής της εγκυκλίου έδωσαν οι Διαμαρτυρόμενοι Ιεραπόστολοι, οι οποίοι δρούσαν προπαγανδιστικά και προσηλυτιστικά στην ορθόδοξη ελληνική Ανατολή. Η εγκύκλιος χαρακτηρίζεται για το γνήσιο ορθόδοξο φρόνημά της και σ' αυτήν γίνεται χρήση αυστηρών εκφράσεων και χαρακτηρισμών και ασκείται δριμύτατος έλεγχος προς τους Διαμαρτυρόμενους Ιεραποστόλους. Κοινή αφορμή με την έκδοση της εγκυκλίου του 1836 είχε και η εγκύκλιος του 1838. Όπως δηλαδή δρούσαν οι Διαμαρτυρόμενοι κατά το έτος 1836, τοιουτοτρόπως παραλλήλως και ταυτοχρόνως σχεδόν και οι Ρωμαιοκαθολικοί εξαπέστειλαν στην Ορθόδοξη Ανατολή, και ιδίως στην Συρία, Αίγυπτο και Παλαιστίνη, φανατικούς Ιεραποστόλους, που δρούσαν εξαπατώντας τους ορθοδόξους, χρησιμοποιώντας την μέθοδο της Ουνίας. Αλλά και η κατά το έτος 1848 εκδοθείσα. πατριαρχική και συνοδική εγκύκλιος στρέφεται κατά της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Αφορμή για την έκδοση αυτής της εγκυκλίου υπήρξε η εγκύκλιος που εξέδωσε ο Πάπας Πίος Θ’, στις 6 Ιανουαρίου 1848, αμέσως μόλις ανήλθε στον παπικό θρόνο. Η παπική εγκύκλιος η οποία απευθυνόταν «προς τους Ανατολικούς» (Litarae ad orientales) προέτρεπε τους ορθοδόξους και λοιπούς χριστιανούς της Ανατολής να ενωθούν με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή καλύτερα να υπαχθούν στην εκκλησία της Ρώμης, αποδεχόμενοι πλήρως όλες τις Παπικές διδασκαλίες και αναγνωρίζοντας πρωτίστως και κυρίως το παπικό πρωτείο. Το 1868 έχουμε την απόρριψη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο ΣΤ’ της παπικής πρόσκλησης για συμμετοχή των ορθοδόξων στην Βατικάνειο Σύνοδο του 1868 (Α’ Βατικάνειος Σύνοδος). Τέλος για τη πατριαρχική εγκύκλιο του 1895 αφορμή έδωσε ο Πάπας Λέων ΙΓ’, ο οποίος με την ευκαιρία του επισκοπικού ιωβηλαίου του, απηύθυνε στις 20 Ιουνίου 1894 την εγκύκλιό του «Praeclara gratulationis», προς τους ηγεμόνες και τους λαούς της οικουμένης και απευθυνόμενος προς την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία την καλούσε σε ένωση με τον παπικό θρόνο. Πρότυπό της ένωσης αυτής θεωρούσε την «Ουνιτική» ένωση, δηλαδή με άλλες λέξεις ο Πάπας θα επέτρεπε στους ορθοδόξους λαούς να διατηρήσουν την γλώσσα τους στην λατρεία και τα τελετουργικά έθιμα και τις διάφορες παραδόσεις τους, αρκεί και μόνο να αναγνώριζαν τον Πάπα ως κεφαλή της Εκκλησίας «ως άκρο αρχιερέα και υπέρτατο πνευματικό τε και κοσμικό άρχοντα της καθόλου εκκλησίας και μόνο αντιπρόσωπο του Χριστού επί της γης και πάσης χάριτος διανομέα». Οι ορθόδοξοι πατριάρχες επαγρυπνούντες προκειμένου να στηρίξουν τις θέσεις της εκκλησίας τους ή επιθυμούντες να προστατεύσουν το ποίμνιό τους, με τις εγκυκλίους τους αυτές τις οποίες απέστειλαν στους απανταχού ορθόδοξους χριστιανούς, επεσήμαναν τις μεταξύ των ξεχωριστών Χριστιανικών ομολογιών διαφοροποιήσεις και με τρόπο ευσύνοπτο, περιεκτικό και συνάμα οξυδερκή, κατάφεραν να στηρίξουν την ορθόδοξη πίστη στηριζόμενοι στην Αγία Γραφή, στις Οικουμενικές Συνόδους, στην Ιερή της Ορθοδοξίας παράδοση και στους άγιους Πατέρες.","Τhe present paper is an attempt to analyse the patriarchal synodical encyclical of the 19th century, namely the years 1836, 1838, 1848 and 1895. The patriarchal synodical encyclical are patriarchal synodical letters signed by the patriarchs and members of the patriarchal synodal and sent to the orthodox prelates of the patriarchal throne but also concern every orthodox Christian. The XIX century was a century of great upheaval. In the global political, geographical and ecclesiastical reclassification Protestant and Roman Catholic missionaries find the opportunity to intervene in the Christian populations of the declining Ottoman Empire. So they organize missions, establish schools, build churches and Uniate monasteries and by any means they try to takes from the orthodox church (mainly from the flock of the Ecumenical Patriarchate) believers and make them members of their own church and congegation, that is of the Protestant Church and the Roman Catholic Church. The Catholic Actions are organized, conscious and under the papal protection since, for the reasons indicated, there are issued papal bulls. In order to deal with this situation the orthodox bishops of the East, and especially the Ecumenical Patriarchate and the other Patriarchates, issue Patriarchal and Synodical encyclical, from the content of which we learn not only about the activities and projects of those teachers as well as about the orthodox view and the way they dealt with the malicious invaders in the east. The Patriarchal and Synodical Encyclical of 1836, could be named as the encyclical which confronted the Protestant missionaries. The reason for issuing this encyclical was given by the Protestant Missionaries who propagandized and tried to convert the Orthodox Greek East. The Encyclical is characterized by the genuine orthodox morale and thereto rigorous expressions and characterizations are used and it is expressed severe criticism towards Missionaries. The Encyclical of 1836 and 1838 share a common motive. As the Protestants acted in 1836, similarly and simultaneously the Roman Catholics sent in the Orthodox East, especially in Syria, Egypt and Palestine, fanatic Missionaries who acted attempting to deceive the Orthodox, using the method of Unia. But also the patriarchal and synodical Encyclical issued in the year 1848 was directed against the Roman Catholic Church. This Encyclical was issued as reaction to the one issued by Pope Pius IX on January 6, 1848, immediately after rising to the papacy. The papal encyclical which was addressed “ to the East” (Litarae ad orientales) urged the Orthodox and other Christians of the East to join the Roman Catholic Church or even better submit to the church of Rome, accepting fully all Papal teachings and recognizing first and foremost the papal primacy. In 1868 Ecumenical Patriarch Gregory VI rejected Pope's invitation to participate in the Vatican Council of 1868 (First Vatican Council). Finally, concerning the patriarchal encyclical of 1895 the reason for issuing it was given by Pope Leo XIII who, on the occasion of his episcopal jubilee, issued on June 20, 1894 the encyclical «Praeclara gratulationis», addressed to the rulers and peoples of the world and to the Orthodox Catholic Church which he invited to unite under papacy. Model of this union was considered the \"Uniate\" union. In other words the Pope would allow Orthodox peoples to preserve their language in worship and their ritual customs and different traditions, as long as they recognize the Pope as head of the Church \"as high priest and supreme, spiritual and secular lord of all church and the only representative of Christ on earth, as well the only all dispenser of Grace.\" Orthodox patriarchs fully aware of the need to support the doctrine of their church and wishing to protect their flock, they issued their encyclical which were sent worldwide to the Orthodox Christians. They pointed to the differences between various Christian confessions and with a brief, concise, yet insightful way they managed to support the orthodox faith relying on the Bible, the Ecumenical Synods, the Holy Orthodox tradition and the holy Fathers."],"dc:identifier":["uoadl:1383277","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1383277"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Εκκλησιολογική θεώρηση των Πατριαρχικών και Συνοδικών Εγκυκλίων του ΙΘ᾽ αιώνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:56Z"}