{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1387540"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1387540","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το ερωτικό πολύπτυχο στην όπερα Don Giovanni του Μότσαρτ και οι προεκτάσεις του.","abstract":"Τα κωμικά και ρεαλιστικά στοιχεία, σε αυτό το drama giocoso (όρος που αναγράφεται στο λιμπρέτο και στην αυτόγραφη παρτιτούρα του συνθέτη) συνδυάζονται με τα τραγικά και τα μεταφυσικά σύστοιχά τους. Η συγκεχυμένη, αινιγματική φιγούρα του Don Giovanni με τη διφορούμενη φύση συνέχει και τους υπόλοιπους χαρακτήρες της όπερας, δημιουργώντας ένα πλέγμα σχέσεων και πλέκοντας την υπόθεση με συνεκτικό στοιχείο τον ερωτισμό. Ο ήρωας αποπειράται να αποπλανήσει τις γυναικείες μορφές του έργου: την Ντόννα Άννα, την Ντόννα Ελβίρα και την Τσερλίνα, αλλά και την καμαριέρα της Ντόννα Ελβίρα. Με όπλα τα μουσικά μέσα (υφή, ηχόχρωμα, αρμονία, μελωδία, ρυθμός και δυναμική κλπ) προσαρμόζεται στους τρόπους, στο χαρακτήρα και στην κοινωνική τάξη των γυναικών που επιθυμεί να αποπλανήσει. Ο Ντον Τζοβάννι αδυνατεί να παρουσιάσει το πάθος από το οποίο υποφέρει ως αντανάκλαση στη γλώσσα, δηλαδή ως αρθρωμένο λόγο. Αυτή η «συνολική απεραντοσύνη του πάθους» του αποδίδεται με μεγαλύτερη αμεσότητα από τη μουσική, το μοναδικό επαρκές μέσο για την απόδοση της έντασης του αισθησιασμού. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει ο υπηρέτης του Λεπορέλλο, το alter ego του πρωταγωνιστή, καθώς τα δύο πρόσωπα μαζί συνθέτουν έναν χαρακτήρα. Η μορφή του Ντον Τζοβάννι αποτελεί την πρωτογενή δύναμη της όπερας, καθώς είναι ο βασικός της παράγοντας, ενώ όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες αποκτούν υπόσταση και αφυπνίζονται ως προς τα συναισθήματά τους, μέσω των ενεργειών του πρωταγωνιστή. Στη δράση του αντικατοπτρίζεται η ίδια η ζωή, ενώ τα άλλα πρόσωπα συμβολίζουν απλά πάθη-συναισθήματα, που εμφανίζονται διάμεσου της δράσης του. Στη στάση του πρωταγωνιστή ανιχνεύονται ψήγματα των παλαιών δοξασιών, μέσα από τις οποίες διαμορφώνεται η ιδιαίτερη σχέση της χριστιανικής ηθικής με τη φιληδονία και τη σεξουαλικότητα. Επιπλέον, η διττή φύση του Don Giovanni συνάδει με το πολιτικό νόημα της όπερας. Με βάση την κυρίαρχη ιδεολογία του Διαφωτισμού σχετικά με την Ιστορία ως πρόοδο και εξέλιξη, ο ήρωας θεωρείται αντιδραστικός και αναχρονιστικός. Από την άλλη όψη του Διαφωτισμού, εκείνη που αντιλαμβάνεται την Ιστορία ως μία οπισθοδρόμηση του αισθησιασμού, ο ήρωας καθίσταται τραγική φιγούρα, ένας υπερασπιστής της χαράς της ζωής, της επιείκειας και της ανάγκης εκπλήρωσης, που πέφτει θύμα των εκπροσώπων της καταπίεσης και της απογοητευτικής νέας κοινωνικής τάξης.","abstract_html":"Τα κωμικά και ρεαλιστικά στοιχεία, σε αυτό το drama giocoso (όρος που αναγράφεται στο λιμπρέτο και στην αυτόγραφη παρτιτούρα του συνθέτη) συνδυάζονται με τα τραγικά και τα μεταφυσικά σύστοιχά τους. Η συγκεχυμένη, αινιγματική φιγούρα του Don Giovanni με τη διφορούμενη φύση συνέχει και τους υπόλοιπους χαρακτήρες της όπερας, δημιουργώντας ένα πλέγμα σχέσεων και πλέκοντας την υπόθεση με συνεκτικό στοιχείο τον ερωτισμό. Ο ήρωας αποπειράται να αποπλανήσει τις γυναικείες μορφές του έργου: την Ντόννα Άννα, την Ντόννα Ελβίρα και την Τσερλίνα, αλλά και την καμαριέρα της Ντόννα Ελβίρα. Με όπλα τα μουσικά μέσα (υφή, ηχόχρωμα, αρμονία, μελωδία, ρυθμός και δυναμική κλπ) προσαρμόζεται στους τρόπους, στο χαρακτήρα και στην κοινωνική τάξη των γυναικών που επιθυμεί να αποπλανήσει. Ο Ντον Τζοβάννι αδυνατεί να παρουσιάσει το πάθος από το οποίο υποφέρει ως αντανάκλαση στη γλώσσα, δηλαδή ως αρθρωμένο λόγο. Αυτή η «συνολική απεραντοσύνη του πάθους» του αποδίδεται με μεγαλύτερη αμεσότητα από τη μουσική, το μοναδικό επαρκές μέσο για την απόδοση της έντασης του αισθησιασμού. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει ο υπηρέτης του Λεπορέλλο, το alter ego του πρωταγωνιστή, καθώς τα δύο πρόσωπα μαζί συνθέτουν έναν χαρακτήρα. Η μορφή του Ντον Τζοβάννι αποτελεί την πρωτογενή δύναμη της όπερας, καθώς είναι ο βασικός της παράγοντας, ενώ όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες αποκτούν υπόσταση και αφυπνίζονται ως προς τα συναισθήματά τους, μέσω των ενεργειών του πρωταγωνιστή. Στη δράση του αντικατοπτρίζεται η ίδια η ζωή, ενώ τα άλλα πρόσωπα συμβολίζουν απλά πάθη-συναισθήματα, που εμφανίζονται διάμεσου της δράσης του. Στη στάση του πρωταγωνιστή ανιχνεύονται ψήγματα των παλαιών δοξασιών, μέσα από τις οποίες διαμορφώνεται η ιδιαίτερη σχέση της χριστιανικής ηθικής με τη φιληδονία και τη σεξουαλικότητα. Επιπλέον, η διττή φύση του Don Giovanni συνάδει με το πολιτικό νόημα της όπερας. Με βάση την κυρίαρχη ιδεολογία του Διαφωτισμού σχετικά με την Ιστορία ως πρόοδο και εξέλιξη, ο ήρωας θεωρείται αντιδραστικός και αναχρονιστικός. Από την άλλη όψη του Διαφωτισμού, εκείνη που αντιλαμβάνεται την Ιστορία ως μία οπισθοδρόμηση του αισθησιασμού, ο ήρωας καθίσταται τραγική φιγούρα, ένας υπερασπιστής της χαράς της ζωής, της επιείκειας και της ανάγκης εκπλήρωσης, που πέφτει θύμα των εκπροσώπων της καταπίεσης και της απογοητευτικής νέας κοινωνικής τάξης.","abstract_has_math":false,"creators":["Νάστος Αθανάσιος","Nastos Athanasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:56Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1387540"],"render_values":[{"text":"uoadl:1387540","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1387540","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1387540","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1387540","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νάστος Αθανάσιος","Nastos Athanasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1387540","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1387540"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα κωμικά και ρεαλιστικά στοιχεία, σε αυτό το drama giocoso (όρος που αναγράφεται στο λιμπρέτο και στην αυτόγραφη παρτιτούρα του συνθέτη) συνδυάζονται με τα τραγικά και τα μεταφυσικά σύστοιχά τους. Η συγκεχυμένη, αινιγματική φιγούρα του Don Giovanni με τη διφορούμενη φύση συνέχει και τους υπόλοιπους χαρακτήρες της όπερας, δημιουργώντας ένα πλέγμα σχέσεων και πλέκοντας την υπόθεση με συνεκτικό στοιχείο τον ερωτισμό. Ο ήρωας αποπειράται να αποπλανήσει τις γυναικείες μορφές του έργου: την Ντόννα Άννα, την Ντόννα Ελβίρα και την Τσερλίνα, αλλά και την καμαριέρα της Ντόννα Ελβίρα. Με όπλα τα μουσικά μέσα (υφή, ηχόχρωμα, αρμονία, μελωδία, ρυθμός και δυναμική κλπ) προσαρμόζεται στους τρόπους, στο χαρακτήρα και στην κοινωνική τάξη των γυναικών που επιθυμεί να αποπλανήσει. Ο Ντον Τζοβάννι αδυνατεί να παρουσιάσει το πάθος από το οποίο υποφέρει ως αντανάκλαση στη γλώσσα, δηλαδή ως αρθρωμένο λόγο. Αυτή η «συνολική απεραντοσύνη του πάθους» του αποδίδεται με μεγαλύτερη αμεσότητα από τη μουσική, το μοναδικό επαρκές μέσο για την απόδοση της έντασης του αισθησιασμού. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει ο υπηρέτης του Λεπορέλλο, το alter ego του πρωταγωνιστή, καθώς τα δύο πρόσωπα μαζί συνθέτουν έναν χαρακτήρα. Η μορφή του Ντον Τζοβάννι αποτελεί την πρωτογενή δύναμη της όπερας, καθώς είναι ο βασικός της παράγοντας, ενώ όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες αποκτούν υπόσταση και αφυπνίζονται ως προς τα συναισθήματά τους, μέσω των ενεργειών του πρωταγωνιστή. Στη δράση του αντικατοπτρίζεται η ίδια η ζωή, ενώ τα άλλα πρόσωπα συμβολίζουν απλά πάθη-συναισθήματα, που εμφανίζονται διάμεσου της δράσης του. Στη στάση του πρωταγωνιστή ανιχνεύονται ψήγματα των παλαιών δοξασιών, μέσα από τις οποίες διαμορφώνεται η ιδιαίτερη σχέση της χριστιανικής ηθικής με τη φιληδονία και τη σεξουαλικότητα. Επιπλέον, η διττή φύση του Don Giovanni συνάδει με το πολιτικό νόημα της όπερας. Με βάση την κυρίαρχη ιδεολογία του Διαφωτισμού σχετικά με την Ιστορία ως πρόοδο και εξέλιξη, ο ήρωας θεωρείται αντιδραστικός και αναχρονιστικός. Από την άλλη όψη του Διαφωτισμού, εκείνη που αντιλαμβάνεται την Ιστορία ως μία οπισθοδρόμηση του αισθησιασμού, ο ήρωας καθίσταται τραγική φιγούρα, ένας υπερασπιστής της χαράς της ζωής, της επιείκειας και της ανάγκης εκπλήρωσης, που πέφτει θύμα των εκπροσώπων της καταπίεσης και της απογοητευτικής νέας κοινωνικής τάξης.","Comic and realistic elements in this drama giocoso (term indicated in the composer’s autograph score) are combined with their tragic and metaphysical correlations. The vague, enigmatic and ambiguous personality of Don Giovanni relates to the remaining characters of the opera, thus creating a complex of relationships and interweaving the plot using eroticism as a cohesive element. The hero attempts to seduce the female figures of the play: Donna Anna, Donna Elvira, Zerlina, as well as her chambermaid Donna Elvira. Through the medium of music (texture, timbre, harmony, melody, rhythm and dynamics) he adjusts to the mode of life, behaviour and social status of the women who desires to seduce. Don Giovanni is unable to express the passion he suffers from in words. For him only Music, which is the ultimate means of expressing the intensity of sensuality, renders the total vastness of his passion. His servant Leporello- the alter ego of DG- also plays an important role in the play, since the two characters are interwoven into one. Don Giovanni’s figure constitutes a determinant in the opera, as he is the main character in the play, while all the others acquire status and evolve through the protagonist's actions and feelings. Life itself is reflected in his persona. The other persons simply represent mere passions and feelings, emerging through his action. In the protagonist's stance we can detect elements of old beliefs, through which the special relationship between Christian ethics along with sensuality and sexuality is formed. Moreover, the dual personality of Don Giovanni is compatible with the political meaning of the opera. According to the predominant ideology of the Enlightenment which interprets History as “progress and evolution”, the hero is considered reactionary and anachronistic. However, there is also another side of the Enlightenment, which perceives History as “regression” of sensuality. As a result, the hero becomes a tragic figure, a defender of joy of life and tolerance who renders himself a victim of the supporters of oppression and a new social class which is nothing more than disappointing."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το ερωτικό πολύπτυχο στην όπερα Don Giovanni του Μότσαρτ και οι προεκτάσεις του."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νάστος Αθανάσιος","Nastos Athanasios"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τα κωμικά και ρεαλιστικά στοιχεία, σε αυτό το drama giocoso (όρος που αναγράφεται στο λιμπρέτο και στην αυτόγραφη παρτιτούρα του συνθέτη) συνδυάζονται με τα τραγικά και τα μεταφυσικά σύστοιχά τους. Η συγκεχυμένη, αινιγματική φιγούρα του Don Giovanni με τη διφορούμενη φύση συνέχει και τους υπόλοιπους χαρακτήρες της όπερας, δημιουργώντας ένα πλέγμα σχέσεων και πλέκοντας την υπόθεση με συνεκτικό στοιχείο τον ερωτισμό. Ο ήρωας αποπειράται να αποπλανήσει τις γυναικείες μορφές του έργου: την Ντόννα Άννα, την Ντόννα Ελβίρα και την Τσερλίνα, αλλά και την καμαριέρα της Ντόννα Ελβίρα. Με όπλα τα μουσικά μέσα (υφή, ηχόχρωμα, αρμονία, μελωδία, ρυθμός και δυναμική κλπ) προσαρμόζεται στους τρόπους, στο χαρακτήρα και στην κοινωνική τάξη των γυναικών που επιθυμεί να αποπλανήσει. Ο Ντον Τζοβάννι αδυνατεί να παρουσιάσει το πάθος από το οποίο υποφέρει ως αντανάκλαση στη γλώσσα, δηλαδή ως αρθρωμένο λόγο. Αυτή η «συνολική απεραντοσύνη του πάθους» του αποδίδεται με μεγαλύτερη αμεσότητα από τη μουσική, το μοναδικό επαρκές μέσο για την απόδοση της έντασης του αισθησιασμού. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει ο υπηρέτης του Λεπορέλλο, το alter ego του πρωταγωνιστή, καθώς τα δύο πρόσωπα μαζί συνθέτουν έναν χαρακτήρα. Η μορφή του Ντον Τζοβάννι αποτελεί την πρωτογενή δύναμη της όπερας, καθώς είναι ο βασικός της παράγοντας, ενώ όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες αποκτούν υπόσταση και αφυπνίζονται ως προς τα συναισθήματά τους, μέσω των ενεργειών του πρωταγωνιστή. Στη δράση του αντικατοπτρίζεται η ίδια η ζωή, ενώ τα άλλα πρόσωπα συμβολίζουν απλά πάθη-συναισθήματα, που εμφανίζονται διάμεσου της δράσης του. Στη στάση του πρωταγωνιστή ανιχνεύονται ψήγματα των παλαιών δοξασιών, μέσα από τις οποίες διαμορφώνεται η ιδιαίτερη σχέση της χριστιανικής ηθικής με τη φιληδονία και τη σεξουαλικότητα. Επιπλέον, η διττή φύση του Don Giovanni συνάδει με το πολιτικό νόημα της όπερας. Με βάση την κυρίαρχη ιδεολογία του Διαφωτισμού σχετικά με την Ιστορία ως πρόοδο και εξέλιξη, ο ήρωας θεωρείται αντιδραστικός και αναχρονιστικός. Από την άλλη όψη του Διαφωτισμού, εκείνη που αντιλαμβάνεται την Ιστορία ως μία οπισθοδρόμηση του αισθησιασμού, ο ήρωας καθίσταται τραγική φιγούρα, ένας υπερασπιστής της χαράς της ζωής, της επιείκειας και της ανάγκης εκπλήρωσης, που πέφτει θύμα των εκπροσώπων της καταπίεσης και της απογοητευτικής νέας κοινωνικής τάξης.","Comic and realistic elements in this drama giocoso (term indicated in the composer’s autograph score) are combined with their tragic and metaphysical correlations. The vague, enigmatic and ambiguous personality of Don Giovanni relates to the remaining characters of the opera, thus creating a complex of relationships and interweaving the plot using eroticism as a cohesive element. The hero attempts to seduce the female figures of the play: Donna Anna, Donna Elvira, Zerlina, as well as her chambermaid Donna Elvira. Through the medium of music (texture, timbre, harmony, melody, rhythm and dynamics) he adjusts to the mode of life, behaviour and social status of the women who desires to seduce. Don Giovanni is unable to express the passion he suffers from in words. For him only Music, which is the ultimate means of expressing the intensity of sensuality, renders the total vastness of his passion. His servant Leporello- the alter ego of DG- also plays an important role in the play, since the two characters are interwoven into one. Don Giovanni’s figure constitutes a determinant in the opera, as he is the main character in the play, while all the others acquire status and evolve through the protagonist's actions and feelings. Life itself is reflected in his persona. The other persons simply represent mere passions and feelings, emerging through his action. In the protagonist's stance we can detect elements of old beliefs, through which the special relationship between Christian ethics along with sensuality and sexuality is formed. Moreover, the dual personality of Don Giovanni is compatible with the political meaning of the opera. According to the predominant ideology of the Enlightenment which interprets History as “progress and evolution”, the hero is considered reactionary and anachronistic. However, there is also another side of the Enlightenment, which perceives History as “regression” of sensuality. As a result, the hero becomes a tragic figure, a defender of joy of life and tolerance who renders himself a victim of the supporters of oppression and a new social class which is nothing more than disappointing."],"dc:identifier":["uoadl:1387540","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1387540"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["Το ερωτικό πολύπτυχο στην όπερα Don Giovanni του Μότσαρτ και οι προεκτάσεις του."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:56Z"}