{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1395511"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1395511","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"EΝΤΑΞΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ","abstract":"Τις τελευταίες δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο η συζήτηση γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία αλλά και άλλων αποκλεισμένων ομάδων στην εκπαιδευτική, οικονομική, και πολιτιστική ζωή της κοινωνίας έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Άλλωστε η ισότιμη συμμετοχή και η κοινωνική ένταξη όλων των μελών μιας κοινωνίας σε αυτή αποτελεί έκφραση της δημοκρατίας της. Το αίτημα για τη δημιουργία ενός σχολείου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στη διαφορετικότητα όλων είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ένταξη των παιδιών με αναπηρία ή / και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στην εκπαίδευση και κατά επέκταση στο κοινωνικό σύνολο γίνεται επιτακτική. Με αυτόν τον τρόπο γεννώνται ερωτήματα που αφορούν στις πρακτικές εφαρμογής της ενταξιακής εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί αποτελούν βασικούς συντελεστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην πρόκληση της συνεκπαίδευσης μαθητών με και χωρίς αναπηρία. Η παρούσα ερευνητική εργασία αποτελεί μια ποιοτική έρευνα που επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες των δεκαέξι (16) εκπαιδευτικών γενικής αγωγής της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αναφορικά με τον τρόπο με το οποίο προσεγγίζουν το ζήτημα της ένταξης μαθητών με αναπηρίες στη γενική τάξη, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το δικό τους ρόλο στην εκπαίδευση των μαθητών αυτών. Παράλληλα, επιχειρεί να διερευνήσει εάν η διαφορετική εκπαιδευτική εμπειρία κάθε δασκάλου γενικής αγωγής αναφορικά με την φοίτηση ή όχι μαθητών με αναπηρία ή /και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μέσα στην τάξη του είναι ικανή να επηρεάσει τις απόψεις του. Για το λόγο αυτό έχουν δημιουργηθεί για τις ανάγκες της εργασίας τέσσερις (4) ομάδες δασκάλων έχοντας ως κριτήριο τη διαφορετική εκπαιδευτική εμπειρία. Στην πρώτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι γενικής αγωγής στην τάξη των οποίων δε φοιτούσε ούτε φοιτά μαθητής με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Στην δεύτερη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτούν μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες οι οποίοι παρακολουθούν και το Τμήμα ένταξης του σχολείου. Στην Τρίτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής με αναπηρία που παρακολουθεί και το Τμήμα Ένταξης του σχολείου και τέλος στην τέταρτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής με αναπηρία που υποστηρίζεται από ειδικό δάσκαλο (θεσμός Παράλληλης Στήριξης). Η παρούσα έρευνα έλαβε χώρα σε τέσσερα (4) Δημοτικά σχολεία της Ανατολικής Αττικής και το μεθοδολογικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για την πραγματοποίηση της είναι η ημι-δομημένη συνέντευξη, ενώ για την ανάλυση των ευρημάτων χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της ποιοτικής ανάλυσης περιεχομένου. Από τα πορίσματα της έρευνας φάνηκε πως η εκπαιδευτική εμπειρία κάθε δασκάλου γενικής αγωγής που έχει να κάνει με τη φοίτηση ή μη μαθητών με αναπηρία ή εεα μέσα στην τάξη, δεν είναι αρκετά ικανή να επηρεάσει τις απόψεις του σχετικά με την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως από την ομάδα των δασκάλων στην τάξη των οποίων δε φοιτούσε ποτέ μαθητής με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, υπήρξε μια δασκάλα η οποία ήταν αρνητική με τη φοίτηση μαθητή με οποιαδήποτε αναπηρία στην τάξη της. Στον αντίποδα από την ίδια ομάδα μια άλλη εκπαιδευτικός εξέφρασε τις πιο «ενταξιακές» απόψεις από το σύνολο των συμμετεχόντων. Πιθανόν οι ακραίες αυτές θέσεις να προέρχονται από την έλλειψη της προαναφερόμενης εμπειρίας. Στο σύνολό τους οι εκπαιδευτικοί γενικής αγωγής της παρούσας μελέτης: 1) Εμφανίζονται να ερμηνεύουν την αναπηρία μέσα από το ατομικό- ιατρικό μοντέλο προσέγγισης, 2) Πλαισιώνουν εννοιολογικά προς την ίδια κατεύθυνση τον όρο «εκπαίδευση» αλλά να διαθέτουν συγκεχυμένες απόψεις ως προς τον προσδιορισμό του όρου της ενταξιακής εκπαίδευσης. Ακόμη συγχέουν την ενταξιακή εκπαίδευση με το Τμήμα Ένταξης που αποτελεί μια ξέχωρη δομή στο γενικό σχολείο. Ταυτόχρονα οι απόψεις τους σχετικά με τις δυνατότητες ένταξης μαθητών με αναπηρία στη γενική τάξη διαμορφώνονται ανάλογα με το είδος της αναπηρίας που φέρουν οι τελευταίοι, 3) θεωρούν πως το επίσημο Αναλυτικό Πρόγραμμα αποκλείει μαθητές με αναπηρία ή εεα, επισημαίνοντας πως όσο μεγαλύτερη η αναπηρία ή η δυσκολία τόσο μεγαλύτερος είναι και ο αποκλεισμός. Ωστόσο, οι ίδιοι δε διαφοροποιούν τη διδασκαλία τους εξαιτίας τόσο της ελλιπούς σχετικής εκπαίδευσης πάνω σε αυτά τα ζητήματα όσο του περιορισμένου χρόνου αλλά και των απαιτήσεων που έχει το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα από εκείνους σχετικά με την προετοιμασία των υπόλοιπων μαθητών. Κυρίως οι δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής που δέχεται Παράλληλη Στήριξη (Π.Σ) συμφωνούν πως στην πράξη ο δάσκαλος ειδικής αγωγής αναλαμβάνει κυρίως την εκπαίδευση του μαθητή αυτού. Γενικότερα ο ειδικός δάσκαλος θεωρείται από όλους ως ο πιο ειδικός και ο πιο υπεύθυνος για την ένταξη του μαθητή με αναπηρία, 4) Ακόμη, παρόλο που η συνεργασία τους με τους δασκάλους ειδικής αγωγής, με τους γονείς μαθητών με αναπηρία, με το διευθυντή σχολικής μονάδας θεωρείται απαραίτητη από το σύνολο των συμμετεχόντων ωστόσο δε βρίσκει εφαρμογή με βάση τις αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης. Κυριαρχούν γενικότερα συγκεχυμένες αντιλήψεις γύρω από το ρόλο που έχει ο καθένας από τους εμπλεκόμενους με αποτέλεσμα οι παραπάνω αντιλήψεις να μεταφέρονται και σε επίπεδο πρακτικής.","abstract_html":"Τις τελευταίες δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο η συζήτηση γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία αλλά και άλλων αποκλεισμένων ομάδων στην εκπαιδευτική, οικονομική, και πολιτιστική ζωή της κοινωνίας έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Άλλωστε η ισότιμη συμμετοχή και η κοινωνική ένταξη όλων των μελών μιας κοινωνίας σε αυτή αποτελεί έκφραση της δημοκρατίας της. Το αίτημα για τη δημιουργία ενός σχολείου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στη διαφορετικότητα όλων είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ένταξη των παιδιών με αναπηρία ή / και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στην εκπαίδευση και κατά επέκταση στο κοινωνικό σύνολο γίνεται επιτακτική. Με αυτόν τον τρόπο γεννώνται ερωτήματα που αφορούν στις πρακτικές εφαρμογής της ενταξιακής εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί αποτελούν βασικούς συντελεστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην πρόκληση της συνεκπαίδευσης μαθητών με και χωρίς αναπηρία. Η παρούσα ερευνητική εργασία αποτελεί μια ποιοτική έρευνα που επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες των δεκαέξι (16) εκπαιδευτικών γενικής αγωγής της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αναφορικά με τον τρόπο με το οποίο προσεγγίζουν το ζήτημα της ένταξης μαθητών με αναπηρίες στη γενική τάξη, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το δικό τους ρόλο στην εκπαίδευση των μαθητών αυτών. Παράλληλα, επιχειρεί να διερευνήσει εάν η διαφορετική εκπαιδευτική εμπειρία κάθε δασκάλου γενικής αγωγής αναφορικά με την φοίτηση ή όχι μαθητών με αναπηρία ή /και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μέσα στην τάξη του είναι ικανή να επηρεάσει τις απόψεις του. Για το λόγο αυτό έχουν δημιουργηθεί για τις ανάγκες της εργασίας τέσσερις (4) ομάδες δασκάλων έχοντας ως κριτήριο τη διαφορετική εκπαιδευτική εμπειρία. Στην πρώτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι γενικής αγωγής στην τάξη των οποίων δε φοιτούσε ούτε φοιτά μαθητής με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Στην δεύτερη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτούν μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες οι οποίοι παρακολουθούν και το Τμήμα ένταξης του σχολείου. Στην Τρίτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής με αναπηρία που παρακολουθεί και το Τμήμα Ένταξης του σχολείου και τέλος στην τέταρτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής με αναπηρία που υποστηρίζεται από ειδικό δάσκαλο (θεσμός Παράλληλης Στήριξης). Η παρούσα έρευνα έλαβε χώρα σε τέσσερα (4) Δημοτικά σχολεία της Ανατολικής Αττικής και το μεθοδολογικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για την πραγματοποίηση της είναι η ημι-δομημένη συνέντευξη, ενώ για την ανάλυση των ευρημάτων χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της ποιοτικής ανάλυσης περιεχομένου. Από τα πορίσματα της έρευνας φάνηκε πως η εκπαιδευτική εμπειρία κάθε δασκάλου γενικής αγωγής που έχει να κάνει με τη φοίτηση ή μη μαθητών με αναπηρία ή εεα μέσα στην τάξη, δεν είναι αρκετά ικανή να επηρεάσει τις απόψεις του σχετικά με την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως από την ομάδα των δασκάλων στην τάξη των οποίων δε φοιτούσε ποτέ μαθητής με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, υπήρξε μια δασκάλα η οποία ήταν αρνητική με τη φοίτηση μαθητή με οποιαδήποτε αναπηρία στην τάξη της. Στον αντίποδα από την ίδια ομάδα μια άλλη εκπαιδευτικός εξέφρασε τις πιο «ενταξιακές» απόψεις από το σύνολο των συμμετεχόντων. Πιθανόν οι ακραίες αυτές θέσεις να προέρχονται από την έλλειψη της προαναφερόμενης εμπειρίας. Στο σύνολό τους οι εκπαιδευτικοί γενικής αγωγής της παρούσας μελέτης: 1) Εμφανίζονται να ερμηνεύουν την αναπηρία μέσα από το ατομικό- ιατρικό μοντέλο προσέγγισης, 2) Πλαισιώνουν εννοιολογικά προς την ίδια κατεύθυνση τον όρο «εκπαίδευση» αλλά να διαθέτουν συγκεχυμένες απόψεις ως προς τον προσδιορισμό του όρου της ενταξιακής εκπαίδευσης. Ακόμη συγχέουν την ενταξιακή εκπαίδευση με το Τμήμα Ένταξης που αποτελεί μια ξέχωρη δομή στο γενικό σχολείο. Ταυτόχρονα οι απόψεις τους σχετικά με τις δυνατότητες ένταξης μαθητών με αναπηρία στη γενική τάξη διαμορφώνονται ανάλογα με το είδος της αναπηρίας που φέρουν οι τελευταίοι, 3) θεωρούν πως το επίσημο Αναλυτικό Πρόγραμμα αποκλείει μαθητές με αναπηρία ή εεα, επισημαίνοντας πως όσο μεγαλύτερη η αναπηρία ή η δυσκολία τόσο μεγαλύτερος είναι και ο αποκλεισμός. Ωστόσο, οι ίδιοι δε διαφοροποιούν τη διδασκαλία τους εξαιτίας τόσο της ελλιπούς σχετικής εκπαίδευσης πάνω σε αυτά τα ζητήματα όσο του περιορισμένου χρόνου αλλά και των απαιτήσεων που έχει το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα από εκείνους σχετικά με την προετοιμασία των υπόλοιπων μαθητών. Κυρίως οι δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής που δέχεται Παράλληλη Στήριξη (Π.Σ) συμφωνούν πως στην πράξη ο δάσκαλος ειδικής αγωγής αναλαμβάνει κυρίως την εκπαίδευση του μαθητή αυτού. Γενικότερα ο ειδικός δάσκαλος θεωρείται από όλους ως ο πιο ειδικός και ο πιο υπεύθυνος για την ένταξη του μαθητή με αναπηρία, 4) Ακόμη, παρόλο που η συνεργασία τους με τους δασκάλους ειδικής αγωγής, με τους γονείς μαθητών με αναπηρία, με το διευθυντή σχολικής μονάδας θεωρείται απαραίτητη από το σύνολο των συμμετεχόντων ωστόσο δε βρίσκει εφαρμογή με βάση τις αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης. Κυριαρχούν γενικότερα συγκεχυμένες αντιλήψεις γύρω από το ρόλο που έχει ο καθένας από τους εμπλεκόμενους με αποτέλεσμα οι παραπάνω αντιλήψεις να μεταφέρονται και σε επίπεδο πρακτικής.","abstract_has_math":false,"creators":["Σόρκου Θωμαή","Sorkou Thomai"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:00Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1395511"],"render_values":[{"text":"uoadl:1395511","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1395511","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1395511","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1395511","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σόρκου Θωμαή","Sorkou Thomai"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1395511","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1395511"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τις τελευταίες δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο η συζήτηση γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία αλλά και άλλων αποκλεισμένων ομάδων στην εκπαιδευτική, οικονομική, και πολιτιστική ζωή της κοινωνίας έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Άλλωστε η ισότιμη συμμετοχή και η κοινωνική ένταξη όλων των μελών μιας κοινωνίας σε αυτή αποτελεί έκφραση της δημοκρατίας της. Το αίτημα για τη δημιουργία ενός σχολείου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στη διαφορετικότητα όλων είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ένταξη των παιδιών με αναπηρία ή / και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στην εκπαίδευση και κατά επέκταση στο κοινωνικό σύνολο γίνεται επιτακτική. Με αυτόν τον τρόπο γεννώνται ερωτήματα που αφορούν στις πρακτικές εφαρμογής της ενταξιακής εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί αποτελούν βασικούς συντελεστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην πρόκληση της συνεκπαίδευσης μαθητών με και χωρίς αναπηρία. Η παρούσα ερευνητική εργασία αποτελεί μια ποιοτική έρευνα που επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες των δεκαέξι (16) εκπαιδευτικών γενικής αγωγής της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αναφορικά με τον τρόπο με το οποίο προσεγγίζουν το ζήτημα της ένταξης μαθητών με αναπηρίες στη γενική τάξη, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το δικό τους ρόλο στην εκπαίδευση των μαθητών αυτών. Παράλληλα, επιχειρεί να διερευνήσει εάν η διαφορετική εκπαιδευτική εμπειρία κάθε δασκάλου γενικής αγωγής αναφορικά με την φοίτηση ή όχι μαθητών με αναπηρία ή /και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μέσα στην τάξη του είναι ικανή να επηρεάσει τις απόψεις του. Για το λόγο αυτό έχουν δημιουργηθεί για τις ανάγκες της εργασίας τέσσερις (4) ομάδες δασκάλων έχοντας ως κριτήριο τη διαφορετική εκπαιδευτική εμπειρία. Στην πρώτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι γενικής αγωγής στην τάξη των οποίων δε φοιτούσε ούτε φοιτά μαθητής με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Στην δεύτερη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτούν μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες οι οποίοι παρακολουθούν και το Τμήμα ένταξης του σχολείου. Στην Τρίτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής με αναπηρία που παρακολουθεί και το Τμήμα Ένταξης του σχολείου και τέλος στην τέταρτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής με αναπηρία που υποστηρίζεται από ειδικό δάσκαλο (θεσμός Παράλληλης Στήριξης). Η παρούσα έρευνα έλαβε χώρα σε τέσσερα (4) Δημοτικά σχολεία της Ανατολικής Αττικής και το μεθοδολογικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για την πραγματοποίηση της είναι η ημι-δομημένη συνέντευξη, ενώ για την ανάλυση των ευρημάτων χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της ποιοτικής ανάλυσης περιεχομένου. Από τα πορίσματα της έρευνας φάνηκε πως η εκπαιδευτική εμπειρία κάθε δασκάλου γενικής αγωγής που έχει να κάνει με τη φοίτηση ή μη μαθητών με αναπηρία ή εεα μέσα στην τάξη, δεν είναι αρκετά ικανή να επηρεάσει τις απόψεις του σχετικά με την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως από την ομάδα των δασκάλων στην τάξη των οποίων δε φοιτούσε ποτέ μαθητής με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, υπήρξε μια δασκάλα η οποία ήταν αρνητική με τη φοίτηση μαθητή με οποιαδήποτε αναπηρία στην τάξη της. Στον αντίποδα από την ίδια ομάδα μια άλλη εκπαιδευτικός εξέφρασε τις πιο «ενταξιακές» απόψεις από το σύνολο των συμμετεχόντων. Πιθανόν οι ακραίες αυτές θέσεις να προέρχονται από την έλλειψη της προαναφερόμενης εμπειρίας. Στο σύνολό τους οι εκπαιδευτικοί γενικής αγωγής της παρούσας μελέτης: 1) Εμφανίζονται να ερμηνεύουν την αναπηρία μέσα από το ατομικό- ιατρικό μοντέλο προσέγγισης, 2) Πλαισιώνουν εννοιολογικά προς την ίδια κατεύθυνση τον όρο «εκπαίδευση» αλλά να διαθέτουν συγκεχυμένες απόψεις ως προς τον προσδιορισμό του όρου της ενταξιακής εκπαίδευσης. Ακόμη συγχέουν την ενταξιακή εκπαίδευση με το Τμήμα Ένταξης που αποτελεί μια ξέχωρη δομή στο γενικό σχολείο. Ταυτόχρονα οι απόψεις τους σχετικά με τις δυνατότητες ένταξης μαθητών με αναπηρία στη γενική τάξη διαμορφώνονται ανάλογα με το είδος της αναπηρίας που φέρουν οι τελευταίοι, 3) θεωρούν πως το επίσημο Αναλυτικό Πρόγραμμα αποκλείει μαθητές με αναπηρία ή εεα, επισημαίνοντας πως όσο μεγαλύτερη η αναπηρία ή η δυσκολία τόσο μεγαλύτερος είναι και ο αποκλεισμός. Ωστόσο, οι ίδιοι δε διαφοροποιούν τη διδασκαλία τους εξαιτίας τόσο της ελλιπούς σχετικής εκπαίδευσης πάνω σε αυτά τα ζητήματα όσο του περιορισμένου χρόνου αλλά και των απαιτήσεων που έχει το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα από εκείνους σχετικά με την προετοιμασία των υπόλοιπων μαθητών. Κυρίως οι δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής που δέχεται Παράλληλη Στήριξη (Π.Σ) συμφωνούν πως στην πράξη ο δάσκαλος ειδικής αγωγής αναλαμβάνει κυρίως την εκπαίδευση του μαθητή αυτού. Γενικότερα ο ειδικός δάσκαλος θεωρείται από όλους ως ο πιο ειδικός και ο πιο υπεύθυνος για την ένταξη του μαθητή με αναπηρία, 4) Ακόμη, παρόλο που η συνεργασία τους με τους δασκάλους ειδικής αγωγής, με τους γονείς μαθητών με αναπηρία, με το διευθυντή σχολικής μονάδας θεωρείται απαραίτητη από το σύνολο των συμμετεχόντων ωστόσο δε βρίσκει εφαρμογή με βάση τις αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης. Κυριαρχούν γενικότερα συγκεχυμένες αντιλήψεις γύρω από το ρόλο που έχει ο καθένας από τους εμπλεκόμενους με αποτέλεσμα οι παραπάνω αντιλήψεις να μεταφέρονται και σε επίπεδο πρακτικής.","The last decades in a universal level the discussion about the human rights and the equal participation of the disabled individuals, as well as other ruled out groups in the educational, financial and cultural life of the society has been broaden. Apart from that, the equal participation and the social integration in the society of all its members consists the expression of our democracy. The demand for establishment of a school that responds to the needs and diversity of all the students is more current than ever. The inclusion of the children with disabilities /or with special educational needs in the education and to the society in general, is absolutely imperative. Questions are raised concerning the implementation of practices of inclusive education. The teachers consist fundamental factors of the educational procedure and play essential role in the challenge of the inclusive education for students with and without disability. The current research study is a qualitative survey that attempts to investigate the views and the experiences of sixteen (16) Greek primary school teachers in General Education regarding the way they approach the case of the inclusion of students with disabilities in the mainstream school class and the way they conceive their role in the education of these students. Besides that, the study attempts to investigate whether the different educational experience of every general education teacher regarding the attendance or not of the students with disabilities or the ones with special education needs in their class, is capable to influence their aspects. For that reason, four (4) teacher groups have been formulated considering diverse educational experience. The first group consisted of mainstream class teachers whose class was not attended by any students with disabilities or educational difficulties. The second group consisted of mainstream class teachers whose class was attended by students with educational difficulties, also attending the school’s Inclusion Class (I.C). The third group consisted of mainstream class teachers whose class also included a student with disability, who attends the school’s Inclusion Class (I.C) and finally the forth group consisted of mainstream class teachers whose class also included a student with disability, and being supported by a special education teacher («Support Teacher»). This study took place in four (4) elementary schools of the Eastern Attica using as methodological tool the semi-structural interview, while the qualitative content analysis method was utilized to analyze the findings. The conclusions of the study emerged that the educational experience of every mainstream class teacher, regarding the class attendance or not of disabled or with special education needs students, was not quite enough to influence his views regarding disability and inclusive education. It is worthy to be pointed out, that from the teacher’s group without any student with disability or special educational difficulties, there was a teacher who was negative with the attendance of a student with any kind of disability in her class. On the contrary within the same group there was another teacher who expressed the most positive point of view towards inclusive education compared to all participants. It is likely that the derivation of these extreme views was due to lack of experience. Generally, the teachers in the present study appeared to: 1) Interpret the disability through the individual-medical model approach. 2) Contextualize toward the same direction, the term “education”, but they have confused aspects regarding the determination of the inclusive education. Furthermore, they confuse the inclusive education with the Inclusion Class (I.C), which consists a separate structure within the general school. Their views regarding the inclusion ability of students with disability to the mainstream class are formulated according to the kind of disability. 3) They consider that the official curriculum excludes students with disability or with special educational needs, pointing out that the bigger the disability or the difficulty, the bigger the exclusion. However, the same teachers do not differentiate their teaching due to training deficiencies, as well as, time restrictions and demands that the educational system imposes on them, regarding the preparation of the rest of the remaining students. Mainly the teachers, having in their class a student who is supported by a special education teacher («Support Teacher»), agree in the fact that the special education teacher mainly undertakes the biggest role of the student’s education. Generally, the special education teacher is considered by everybody as an expertise and responsible for the inclusion of the students with disabilities. 4) Even though the collaboration of mainstream class teachers with special education teachers, with parents of students with disabilities, and the school directors, is considered to be necessary, by all the participants, it is not applied properly based on the principals of the inclusive education. Confused aspects dominate regarding each one’s role, thus, having the hereabove views to be transferred in the level of daily practice."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["EΝΤΑΞΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σόρκου Θωμαή","Sorkou Thomai"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τις τελευταίες δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο η συζήτηση γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία αλλά και άλλων αποκλεισμένων ομάδων στην εκπαιδευτική, οικονομική, και πολιτιστική ζωή της κοινωνίας έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Άλλωστε η ισότιμη συμμετοχή και η κοινωνική ένταξη όλων των μελών μιας κοινωνίας σε αυτή αποτελεί έκφραση της δημοκρατίας της. Το αίτημα για τη δημιουργία ενός σχολείου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στη διαφορετικότητα όλων είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ένταξη των παιδιών με αναπηρία ή / και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στην εκπαίδευση και κατά επέκταση στο κοινωνικό σύνολο γίνεται επιτακτική. Με αυτόν τον τρόπο γεννώνται ερωτήματα που αφορούν στις πρακτικές εφαρμογής της ενταξιακής εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί αποτελούν βασικούς συντελεστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην πρόκληση της συνεκπαίδευσης μαθητών με και χωρίς αναπηρία. Η παρούσα ερευνητική εργασία αποτελεί μια ποιοτική έρευνα που επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες των δεκαέξι (16) εκπαιδευτικών γενικής αγωγής της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αναφορικά με τον τρόπο με το οποίο προσεγγίζουν το ζήτημα της ένταξης μαθητών με αναπηρίες στη γενική τάξη, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το δικό τους ρόλο στην εκπαίδευση των μαθητών αυτών. Παράλληλα, επιχειρεί να διερευνήσει εάν η διαφορετική εκπαιδευτική εμπειρία κάθε δασκάλου γενικής αγωγής αναφορικά με την φοίτηση ή όχι μαθητών με αναπηρία ή /και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μέσα στην τάξη του είναι ικανή να επηρεάσει τις απόψεις του. Για το λόγο αυτό έχουν δημιουργηθεί για τις ανάγκες της εργασίας τέσσερις (4) ομάδες δασκάλων έχοντας ως κριτήριο τη διαφορετική εκπαιδευτική εμπειρία. Στην πρώτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι γενικής αγωγής στην τάξη των οποίων δε φοιτούσε ούτε φοιτά μαθητής με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Στην δεύτερη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτούν μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες οι οποίοι παρακολουθούν και το Τμήμα ένταξης του σχολείου. Στην Τρίτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής με αναπηρία που παρακολουθεί και το Τμήμα Ένταξης του σχολείου και τέλος στην τέταρτη ομάδα συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής με αναπηρία που υποστηρίζεται από ειδικό δάσκαλο (θεσμός Παράλληλης Στήριξης). Η παρούσα έρευνα έλαβε χώρα σε τέσσερα (4) Δημοτικά σχολεία της Ανατολικής Αττικής και το μεθοδολογικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για την πραγματοποίηση της είναι η ημι-δομημένη συνέντευξη, ενώ για την ανάλυση των ευρημάτων χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της ποιοτικής ανάλυσης περιεχομένου. Από τα πορίσματα της έρευνας φάνηκε πως η εκπαιδευτική εμπειρία κάθε δασκάλου γενικής αγωγής που έχει να κάνει με τη φοίτηση ή μη μαθητών με αναπηρία ή εεα μέσα στην τάξη, δεν είναι αρκετά ικανή να επηρεάσει τις απόψεις του σχετικά με την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως από την ομάδα των δασκάλων στην τάξη των οποίων δε φοιτούσε ποτέ μαθητής με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, υπήρξε μια δασκάλα η οποία ήταν αρνητική με τη φοίτηση μαθητή με οποιαδήποτε αναπηρία στην τάξη της. Στον αντίποδα από την ίδια ομάδα μια άλλη εκπαιδευτικός εξέφρασε τις πιο «ενταξιακές» απόψεις από το σύνολο των συμμετεχόντων. Πιθανόν οι ακραίες αυτές θέσεις να προέρχονται από την έλλειψη της προαναφερόμενης εμπειρίας. Στο σύνολό τους οι εκπαιδευτικοί γενικής αγωγής της παρούσας μελέτης: 1) Εμφανίζονται να ερμηνεύουν την αναπηρία μέσα από το ατομικό- ιατρικό μοντέλο προσέγγισης, 2) Πλαισιώνουν εννοιολογικά προς την ίδια κατεύθυνση τον όρο «εκπαίδευση» αλλά να διαθέτουν συγκεχυμένες απόψεις ως προς τον προσδιορισμό του όρου της ενταξιακής εκπαίδευσης. Ακόμη συγχέουν την ενταξιακή εκπαίδευση με το Τμήμα Ένταξης που αποτελεί μια ξέχωρη δομή στο γενικό σχολείο. Ταυτόχρονα οι απόψεις τους σχετικά με τις δυνατότητες ένταξης μαθητών με αναπηρία στη γενική τάξη διαμορφώνονται ανάλογα με το είδος της αναπηρίας που φέρουν οι τελευταίοι, 3) θεωρούν πως το επίσημο Αναλυτικό Πρόγραμμα αποκλείει μαθητές με αναπηρία ή εεα, επισημαίνοντας πως όσο μεγαλύτερη η αναπηρία ή η δυσκολία τόσο μεγαλύτερος είναι και ο αποκλεισμός. Ωστόσο, οι ίδιοι δε διαφοροποιούν τη διδασκαλία τους εξαιτίας τόσο της ελλιπούς σχετικής εκπαίδευσης πάνω σε αυτά τα ζητήματα όσο του περιορισμένου χρόνου αλλά και των απαιτήσεων που έχει το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα από εκείνους σχετικά με την προετοιμασία των υπόλοιπων μαθητών. Κυρίως οι δάσκαλοι στην τάξη των οποίων φοιτά μαθητής που δέχεται Παράλληλη Στήριξη (Π.Σ) συμφωνούν πως στην πράξη ο δάσκαλος ειδικής αγωγής αναλαμβάνει κυρίως την εκπαίδευση του μαθητή αυτού. Γενικότερα ο ειδικός δάσκαλος θεωρείται από όλους ως ο πιο ειδικός και ο πιο υπεύθυνος για την ένταξη του μαθητή με αναπηρία, 4) Ακόμη, παρόλο που η συνεργασία τους με τους δασκάλους ειδικής αγωγής, με τους γονείς μαθητών με αναπηρία, με το διευθυντή σχολικής μονάδας θεωρείται απαραίτητη από το σύνολο των συμμετεχόντων ωστόσο δε βρίσκει εφαρμογή με βάση τις αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης. Κυριαρχούν γενικότερα συγκεχυμένες αντιλήψεις γύρω από το ρόλο που έχει ο καθένας από τους εμπλεκόμενους με αποτέλεσμα οι παραπάνω αντιλήψεις να μεταφέρονται και σε επίπεδο πρακτικής.","The last decades in a universal level the discussion about the human rights and the equal participation of the disabled individuals, as well as other ruled out groups in the educational, financial and cultural life of the society has been broaden. Apart from that, the equal participation and the social integration in the society of all its members consists the expression of our democracy. The demand for establishment of a school that responds to the needs and diversity of all the students is more current than ever. The inclusion of the children with disabilities /or with special educational needs in the education and to the society in general, is absolutely imperative. Questions are raised concerning the implementation of practices of inclusive education. The teachers consist fundamental factors of the educational procedure and play essential role in the challenge of the inclusive education for students with and without disability. The current research study is a qualitative survey that attempts to investigate the views and the experiences of sixteen (16) Greek primary school teachers in General Education regarding the way they approach the case of the inclusion of students with disabilities in the mainstream school class and the way they conceive their role in the education of these students. Besides that, the study attempts to investigate whether the different educational experience of every general education teacher regarding the attendance or not of the students with disabilities or the ones with special education needs in their class, is capable to influence their aspects. For that reason, four (4) teacher groups have been formulated considering diverse educational experience. The first group consisted of mainstream class teachers whose class was not attended by any students with disabilities or educational difficulties. The second group consisted of mainstream class teachers whose class was attended by students with educational difficulties, also attending the school’s Inclusion Class (I.C). The third group consisted of mainstream class teachers whose class also included a student with disability, who attends the school’s Inclusion Class (I.C) and finally the forth group consisted of mainstream class teachers whose class also included a student with disability, and being supported by a special education teacher («Support Teacher»). This study took place in four (4) elementary schools of the Eastern Attica using as methodological tool the semi-structural interview, while the qualitative content analysis method was utilized to analyze the findings. The conclusions of the study emerged that the educational experience of every mainstream class teacher, regarding the class attendance or not of disabled or with special education needs students, was not quite enough to influence his views regarding disability and inclusive education. It is worthy to be pointed out, that from the teacher’s group without any student with disability or special educational difficulties, there was a teacher who was negative with the attendance of a student with any kind of disability in her class. On the contrary within the same group there was another teacher who expressed the most positive point of view towards inclusive education compared to all participants. It is likely that the derivation of these extreme views was due to lack of experience. Generally, the teachers in the present study appeared to: 1) Interpret the disability through the individual-medical model approach. 2) Contextualize toward the same direction, the term “education”, but they have confused aspects regarding the determination of the inclusive education. Furthermore, they confuse the inclusive education with the Inclusion Class (I.C), which consists a separate structure within the general school. Their views regarding the inclusion ability of students with disability to the mainstream class are formulated according to the kind of disability. 3) They consider that the official curriculum excludes students with disability or with special educational needs, pointing out that the bigger the disability or the difficulty, the bigger the exclusion. However, the same teachers do not differentiate their teaching due to training deficiencies, as well as, time restrictions and demands that the educational system imposes on them, regarding the preparation of the rest of the remaining students. Mainly the teachers, having in their class a student who is supported by a special education teacher («Support Teacher»), agree in the fact that the special education teacher mainly undertakes the biggest role of the student’s education. Generally, the special education teacher is considered by everybody as an expertise and responsible for the inclusion of the students with disabilities. 4) Even though the collaboration of mainstream class teachers with special education teachers, with parents of students with disabilities, and the school directors, is considered to be necessary, by all the participants, it is not applied properly based on the principals of the inclusive education. Confused aspects dominate regarding each one’s role, thus, having the hereabove views to be transferred in the level of daily practice."],"dc:identifier":["uoadl:1395511","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1395511"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["EΝΤΑΞΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:00Z"}