{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1448002"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1448002","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κλιματική αλλαγή και αναγκαστική μετακίνηση πληθυσμών. Από τη θεωρία... στην πράξη","abstract":"Η Κλιματική Αλλαγή δεν αποτελεί ένα καινούριο φαινόμενο. Ήδη από το 1992 η υπογραφή της Σύμβασης για την Κλιματική Αλλαγή υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών αποτέλεσε την αφετηρία της συστηματικής προστασίας και παρακολούθησης των συνεπειών αυτής, κυρίως, μέσω των CoPs (Conference of the Parties) και της ανάληψης πρωτοβουλιών αλλά και δεσμεύσεων απο τα συμβαλλόμενα μέρη (Πρωτόκολλο του Κιότο) στη βάση της αρχής της συνεργασίας. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να εξετάσει την ιδιαίτερη σχέση που παρατηρείται μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και της μετακίνησης πληθυσμών. Από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα παρατηρείται η προσπάθεια μιας πληθώρας ακαδημαϊκών και θεωρητικών επιστημόνων να ορίσουν μια νέα κατηγορία προσφύγων, οι οποίοι άτυπα προσδιορίζονται ως περιβαλλοντικοί ή κλιματικοί πρόσφυγες. Η ισχύουσα Σύμβαση του 1951 για τους πρόσφυγες αδυνατεί να ανταποκριθεί στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κατηγορίας αυτής. Οι όποιες προσπάθειες επίτευξης ενος κοινά αποδεκτού ορισμού έχουν πέσει μέχρι στιγμής στο κενό. Οι αιτίες της αποτυχίας αυτής ποικίλλουν. Χαρακτηριστικά, είτε γιατί κάποιοι δεν θεωρούν την περιβαλλοντική υποβάθμιση ως γενεσιουργό αιτία μετακίνησης ενός πληθυσμού, είτε γιατί κάποια ανεπτυγμένα κράτη δεν επιθυμούν την ανάληψη περισσότερων υποχρεώσεων σε περίπτωση αναθεώρησης της Σύμβασης του 1951. Ως αποτέλεσμα, η μη αναγνώριση των περιβαλλοντικών προσφύγων από τη Διεθνή Κοινότητα, συνεπάγεται προβλήματα στην ταυτοποίησή τους και εν συνεχεία στην προστασία τους. Οι όποιες προσπάθειες μεμονωμένων κρατών (π.χ. Νέα Ζηλανδία) να απαλλάξουν από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής τους πληθυσμούς των πληγέντων γειτονικών τους κρατών γίνεται σε μια ad hoc βάση και δεν συμβάλλει στην ουσιαστική επίλυση του ζητήματος. Κρίνεται, λοιπόν, αναγκαία η συνομολόγηση ενός συμβατικού κειμένου αναγνώρισης και προστασίας αυτών υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Η απουσία ενός θεσμικού και νομοθετικού προστατευτικού μανδύα σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη καταστρεπτική πορεία της κλιματικής αλλαγής οδηγεί σε ένα πραγματικό αδιέξοδο δημιουργώντας μια έντονη ανασφάλεια (ατομική – κρατική - διεθνή) ικανή να προκαλέσει κοινωνικές κρίσεις και συγκρούσεις. Η σχέση κλιματικής αλλαγής, μετακίνησης πληθυσμών και ασφάλειας όπως διατυπώθηκε πρώτη φορά από τον Lester Brown τη δεκαετία του ’70 και ερευνήθηκε εκτενώς στις επόμενες δεκαετίες αναδύει τελικά ένα παγκόσμιο ζήτημα ασφάλειας. Από την άλλη πλευρά, η ανάγκη προστασίας των μετακινούμενων λόγω των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής αναδύει ένα ζήτημα διεθνούς δικαιοσύνης. Επεξηγηματικά, στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για μετακινήσεις πληθυσμών από χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής έχοντας συμβάλλει ελάχιστα έως και καθόλου στην εμφάνιση του φαινομένου, σε αντιδιαστολή με τα ανεπτυγμένα κράτη. Σε κάθε περίπτωση όμως η διεθνής απραξία και διστακτικότητα για την ανάληψη των αναγκαίων μέτρων προστασίας συνεπάγεται την κατάφωρη καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οδηγώντας σε μια γενικευμένη κρίση ασφάλειας και έκπτωσης των ηθικών αξιών. Επομένως, πρώτο και κύριο μέλημα της Διεθνούς Κοινότητας θα πρέπει να είναι η προστασία των κλιματικά μετακινούμενων πληθυσμών στη βάση ενός δεσμευτικού συμβατικού κειμένου. Το κείμενο αυτό θα πρεπει να κινείται σε δυο μέρη. Αφενός, να προωθεί και να διαφυλάσει τα δικαιώματα των πληθυσμών αυτών και αφετέρου να προβλέπει μηχανισμούς πρόληψης αλλά και προσαρμογής στη νεα αυτή πραγματικότητα που διαμορφώνουν για την ανθρωπότητα οι δραματικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.","abstract_html":"Η Κλιματική Αλλαγή δεν αποτελεί ένα καινούριο φαινόμενο. Ήδη από το 1992 η υπογραφή της Σύμβασης για την Κλιματική Αλλαγή υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών αποτέλεσε την αφετηρία της συστηματικής προστασίας και παρακολούθησης των συνεπειών αυτής, κυρίως, μέσω των CoPs (Conference of the Parties) και της ανάληψης πρωτοβουλιών αλλά και δεσμεύσεων απο τα συμβαλλόμενα μέρη (Πρωτόκολλο του Κιότο) στη βάση της αρχής της συνεργασίας. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να εξετάσει την ιδιαίτερη σχέση που παρατηρείται μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και της μετακίνησης πληθυσμών. Από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα παρατηρείται η προσπάθεια μιας πληθώρας ακαδημαϊκών και θεωρητικών επιστημόνων να ορίσουν μια νέα κατηγορία προσφύγων, οι οποίοι άτυπα προσδιορίζονται ως περιβαλλοντικοί ή κλιματικοί πρόσφυγες. Η ισχύουσα Σύμβαση του 1951 για τους πρόσφυγες αδυνατεί να ανταποκριθεί στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κατηγορίας αυτής. Οι όποιες προσπάθειες επίτευξης ενος κοινά αποδεκτού ορισμού έχουν πέσει μέχρι στιγμής στο κενό. Οι αιτίες της αποτυχίας αυτής ποικίλλουν. Χαρακτηριστικά, είτε γιατί κάποιοι δεν θεωρούν την περιβαλλοντική υποβάθμιση ως γενεσιουργό αιτία μετακίνησης ενός πληθυσμού, είτε γιατί κάποια ανεπτυγμένα κράτη δεν επιθυμούν την ανάληψη περισσότερων υποχρεώσεων σε περίπτωση αναθεώρησης της Σύμβασης του 1951. Ως αποτέλεσμα, η μη αναγνώριση των περιβαλλοντικών προσφύγων από τη Διεθνή Κοινότητα, συνεπάγεται προβλήματα στην ταυτοποίησή τους και εν συνεχεία στην προστασία τους. Οι όποιες προσπάθειες μεμονωμένων κρατών (π.χ. Νέα Ζηλανδία) να απαλλάξουν από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής τους πληθυσμούς των πληγέντων γειτονικών τους κρατών γίνεται σε μια ad hoc βάση και δεν συμβάλλει στην ουσιαστική επίλυση του ζητήματος. Κρίνεται, λοιπόν, αναγκαία η συνομολόγηση ενός συμβατικού κειμένου αναγνώρισης και προστασίας αυτών υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Η απουσία ενός θεσμικού και νομοθετικού προστατευτικού μανδύα σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη καταστρεπτική πορεία της κλιματικής αλλαγής οδηγεί σε ένα πραγματικό αδιέξοδο δημιουργώντας μια έντονη ανασφάλεια (ατομική – κρατική - διεθνή) ικανή να προκαλέσει κοινωνικές κρίσεις και συγκρούσεις. Η σχέση κλιματικής αλλαγής, μετακίνησης πληθυσμών και ασφάλειας όπως διατυπώθηκε πρώτη φορά από τον Lester Brown τη δεκαετία του ’70 και ερευνήθηκε εκτενώς στις επόμενες δεκαετίες αναδύει τελικά ένα παγκόσμιο ζήτημα ασφάλειας. Από την άλλη πλευρά, η ανάγκη προστασίας των μετακινούμενων λόγω των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής αναδύει ένα ζήτημα διεθνούς δικαιοσύνης. Επεξηγηματικά, στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για μετακινήσεις πληθυσμών από χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής έχοντας συμβάλλει ελάχιστα έως και καθόλου στην εμφάνιση του φαινομένου, σε αντιδιαστολή με τα ανεπτυγμένα κράτη. Σε κάθε περίπτωση όμως η διεθνής απραξία και διστακτικότητα για την ανάληψη των αναγκαίων μέτρων προστασίας συνεπάγεται την κατάφωρη καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οδηγώντας σε μια γενικευμένη κρίση ασφάλειας και έκπτωσης των ηθικών αξιών. Επομένως, πρώτο και κύριο μέλημα της Διεθνούς Κοινότητας θα πρέπει να είναι η προστασία των κλιματικά μετακινούμενων πληθυσμών στη βάση ενός δεσμευτικού συμβατικού κειμένου. Το κείμενο αυτό θα πρεπει να κινείται σε δυο μέρη. Αφενός, να προωθεί και να διαφυλάσει τα δικαιώματα των πληθυσμών αυτών και αφετέρου να προβλέπει μηχανισμούς πρόληψης αλλά και προσαρμογής στη νεα αυτή πραγματικότητα που διαμορφώνουν για την ανθρωπότητα οι δραματικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπίτσα Δήμητρα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:28:06Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1448002"],"render_values":[{"text":"uoadl:1448002","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1448002","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1448002","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1448002","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπίτσα Δήμητρα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1448002","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1448002"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Κλιματική Αλλαγή δεν αποτελεί ένα καινούριο φαινόμενο. Ήδη από το 1992 η υπογραφή της Σύμβασης για την Κλιματική Αλλαγή υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών αποτέλεσε την αφετηρία της συστηματικής προστασίας και παρακολούθησης των συνεπειών αυτής, κυρίως, μέσω των CoPs (Conference of the Parties) και της ανάληψης πρωτοβουλιών αλλά και δεσμεύσεων απο τα συμβαλλόμενα μέρη (Πρωτόκολλο του Κιότο) στη βάση της αρχής της συνεργασίας. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να εξετάσει την ιδιαίτερη σχέση που παρατηρείται μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και της μετακίνησης πληθυσμών. Από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα παρατηρείται η προσπάθεια μιας πληθώρας ακαδημαϊκών και θεωρητικών επιστημόνων να ορίσουν μια νέα κατηγορία προσφύγων, οι οποίοι άτυπα προσδιορίζονται ως περιβαλλοντικοί ή κλιματικοί πρόσφυγες. Η ισχύουσα Σύμβαση του 1951 για τους πρόσφυγες αδυνατεί να ανταποκριθεί στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κατηγορίας αυτής. Οι όποιες προσπάθειες επίτευξης ενος κοινά αποδεκτού ορισμού έχουν πέσει μέχρι στιγμής στο κενό. Οι αιτίες της αποτυχίας αυτής ποικίλλουν. Χαρακτηριστικά, είτε γιατί κάποιοι δεν θεωρούν την περιβαλλοντική υποβάθμιση ως γενεσιουργό αιτία μετακίνησης ενός πληθυσμού, είτε γιατί κάποια ανεπτυγμένα κράτη δεν επιθυμούν την ανάληψη περισσότερων υποχρεώσεων σε περίπτωση αναθεώρησης της Σύμβασης του 1951. Ως αποτέλεσμα, η μη αναγνώριση των περιβαλλοντικών προσφύγων από τη Διεθνή Κοινότητα, συνεπάγεται προβλήματα στην ταυτοποίησή τους και εν συνεχεία στην προστασία τους. Οι όποιες προσπάθειες μεμονωμένων κρατών (π.χ. Νέα Ζηλανδία) να απαλλάξουν από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής τους πληθυσμούς των πληγέντων γειτονικών τους κρατών γίνεται σε μια ad hoc βάση και δεν συμβάλλει στην ουσιαστική επίλυση του ζητήματος. Κρίνεται, λοιπόν, αναγκαία η συνομολόγηση ενός συμβατικού κειμένου αναγνώρισης και προστασίας αυτών υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Η απουσία ενός θεσμικού και νομοθετικού προστατευτικού μανδύα σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη καταστρεπτική πορεία της κλιματικής αλλαγής οδηγεί σε ένα πραγματικό αδιέξοδο δημιουργώντας μια έντονη ανασφάλεια (ατομική – κρατική - διεθνή) ικανή να προκαλέσει κοινωνικές κρίσεις και συγκρούσεις. Η σχέση κλιματικής αλλαγής, μετακίνησης πληθυσμών και ασφάλειας όπως διατυπώθηκε πρώτη φορά από τον Lester Brown τη δεκαετία του ’70 και ερευνήθηκε εκτενώς στις επόμενες δεκαετίες αναδύει τελικά ένα παγκόσμιο ζήτημα ασφάλειας. Από την άλλη πλευρά, η ανάγκη προστασίας των μετακινούμενων λόγω των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής αναδύει ένα ζήτημα διεθνούς δικαιοσύνης. Επεξηγηματικά, στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για μετακινήσεις πληθυσμών από χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής έχοντας συμβάλλει ελάχιστα έως και καθόλου στην εμφάνιση του φαινομένου, σε αντιδιαστολή με τα ανεπτυγμένα κράτη. Σε κάθε περίπτωση όμως η διεθνής απραξία και διστακτικότητα για την ανάληψη των αναγκαίων μέτρων προστασίας συνεπάγεται την κατάφωρη καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οδηγώντας σε μια γενικευμένη κρίση ασφάλειας και έκπτωσης των ηθικών αξιών. Επομένως, πρώτο και κύριο μέλημα της Διεθνούς Κοινότητας θα πρέπει να είναι η προστασία των κλιματικά μετακινούμενων πληθυσμών στη βάση ενός δεσμευτικού συμβατικού κειμένου. Το κείμενο αυτό θα πρεπει να κινείται σε δυο μέρη. Αφενός, να προωθεί και να διαφυλάσει τα δικαιώματα των πληθυσμών αυτών και αφετέρου να προβλέπει μηχανισμούς πρόληψης αλλά και προσαρμογής στη νεα αυτή πραγματικότητα που διαμορφώνουν για την ανθρωπότητα οι δραματικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.","Climate Change is not a new phenomenon. Since 1992, the signing of the UN Convention on Climate Change initiated a process of systematic protection and monitoring, mostly, through the CoPs (Conference of the Parties) and the parties’ initiatives and other commitments (Kyoto Protocol), based on the principle of cooperation. This paper attempts to examine the link between Climate Change and displacement. For the first time in 1985 a multitude of academic and theoretical scientists attempted to define a new class of refugees who are informally identified as environmental or climate refugees. The Convention of 1951 for the refugees fails to describe the special characteristics of this class. So far any efforts to achieve a commonly accepted definition have fallen on deaf ears. The causes of this failure vary. Typically, either because a significant number of analysts do not consider environmental degradation as a migration cause, or because some developed countries do not wish to undertake more obligations in case of a revision of the 1951 Convention. As a result, the non-recognition of environmental refugees by the International Community leads to problems in their identification and protection issues. Any attempt of individual countries (eg New Zealand) to provide assistance to the populations of their affected neighboring states is on an ad hoc basis without contributing to a substantial settlement. It is therefore necessary the conclusion of a Conventional text of recognition and protection under the auspices of the United Nations. The absence of an institutional and legislative shield along with the continued destructive path of climate change leads to a real impasse, creating a heightened sense of insecurity (individual - state - international) capable of causing social crises and conflicts. The nexus between climate change, population displacement and security as was firstly put forward by Lester Brown in the 70s and investigated extensively in the next decades it evokes a global security issue. Thereupon, the need to protect the displaced due to the effects of climate change causes a matter of international justice. Specifically, the people of the developing world who have contributed little or not at all to the emergence of the climate change, in contrast with the developed countries, experience the effects of this phenomenon. In any case, the international inaction and reluctance to take the necessary protective measures implies flagrant violation of fundamental human rights, leading to a generalized crisis of security and deduction of moral values. The International Community should therefore promote the protection of climate-displaced people on the basis of a binding contractual document. This text should be organized in two levels. Firstly, to promote and protect the rights of these populations and secondly to provide prevention and adaptation mechanisms in the new reality shaped by the dramatic consequences of climate change."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κλιματική αλλαγή και αναγκαστική μετακίνηση πληθυσμών. Από τη θεωρία... στην πράξη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπίτσα Δήμητρα"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η Κλιματική Αλλαγή δεν αποτελεί ένα καινούριο φαινόμενο. Ήδη από το 1992 η υπογραφή της Σύμβασης για την Κλιματική Αλλαγή υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών αποτέλεσε την αφετηρία της συστηματικής προστασίας και παρακολούθησης των συνεπειών αυτής, κυρίως, μέσω των CoPs (Conference of the Parties) και της ανάληψης πρωτοβουλιών αλλά και δεσμεύσεων απο τα συμβαλλόμενα μέρη (Πρωτόκολλο του Κιότο) στη βάση της αρχής της συνεργασίας. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να εξετάσει την ιδιαίτερη σχέση που παρατηρείται μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και της μετακίνησης πληθυσμών. Από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα παρατηρείται η προσπάθεια μιας πληθώρας ακαδημαϊκών και θεωρητικών επιστημόνων να ορίσουν μια νέα κατηγορία προσφύγων, οι οποίοι άτυπα προσδιορίζονται ως περιβαλλοντικοί ή κλιματικοί πρόσφυγες. Η ισχύουσα Σύμβαση του 1951 για τους πρόσφυγες αδυνατεί να ανταποκριθεί στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κατηγορίας αυτής. Οι όποιες προσπάθειες επίτευξης ενος κοινά αποδεκτού ορισμού έχουν πέσει μέχρι στιγμής στο κενό. Οι αιτίες της αποτυχίας αυτής ποικίλλουν. Χαρακτηριστικά, είτε γιατί κάποιοι δεν θεωρούν την περιβαλλοντική υποβάθμιση ως γενεσιουργό αιτία μετακίνησης ενός πληθυσμού, είτε γιατί κάποια ανεπτυγμένα κράτη δεν επιθυμούν την ανάληψη περισσότερων υποχρεώσεων σε περίπτωση αναθεώρησης της Σύμβασης του 1951. Ως αποτέλεσμα, η μη αναγνώριση των περιβαλλοντικών προσφύγων από τη Διεθνή Κοινότητα, συνεπάγεται προβλήματα στην ταυτοποίησή τους και εν συνεχεία στην προστασία τους. Οι όποιες προσπάθειες μεμονωμένων κρατών (π.χ. Νέα Ζηλανδία) να απαλλάξουν από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής τους πληθυσμούς των πληγέντων γειτονικών τους κρατών γίνεται σε μια ad hoc βάση και δεν συμβάλλει στην ουσιαστική επίλυση του ζητήματος. Κρίνεται, λοιπόν, αναγκαία η συνομολόγηση ενός συμβατικού κειμένου αναγνώρισης και προστασίας αυτών υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Η απουσία ενός θεσμικού και νομοθετικού προστατευτικού μανδύα σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη καταστρεπτική πορεία της κλιματικής αλλαγής οδηγεί σε ένα πραγματικό αδιέξοδο δημιουργώντας μια έντονη ανασφάλεια (ατομική – κρατική - διεθνή) ικανή να προκαλέσει κοινωνικές κρίσεις και συγκρούσεις. Η σχέση κλιματικής αλλαγής, μετακίνησης πληθυσμών και ασφάλειας όπως διατυπώθηκε πρώτη φορά από τον Lester Brown τη δεκαετία του ’70 και ερευνήθηκε εκτενώς στις επόμενες δεκαετίες αναδύει τελικά ένα παγκόσμιο ζήτημα ασφάλειας. Από την άλλη πλευρά, η ανάγκη προστασίας των μετακινούμενων λόγω των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής αναδύει ένα ζήτημα διεθνούς δικαιοσύνης. Επεξηγηματικά, στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για μετακινήσεις πληθυσμών από χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής έχοντας συμβάλλει ελάχιστα έως και καθόλου στην εμφάνιση του φαινομένου, σε αντιδιαστολή με τα ανεπτυγμένα κράτη. Σε κάθε περίπτωση όμως η διεθνής απραξία και διστακτικότητα για την ανάληψη των αναγκαίων μέτρων προστασίας συνεπάγεται την κατάφωρη καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οδηγώντας σε μια γενικευμένη κρίση ασφάλειας και έκπτωσης των ηθικών αξιών. Επομένως, πρώτο και κύριο μέλημα της Διεθνούς Κοινότητας θα πρέπει να είναι η προστασία των κλιματικά μετακινούμενων πληθυσμών στη βάση ενός δεσμευτικού συμβατικού κειμένου. Το κείμενο αυτό θα πρεπει να κινείται σε δυο μέρη. Αφενός, να προωθεί και να διαφυλάσει τα δικαιώματα των πληθυσμών αυτών και αφετέρου να προβλέπει μηχανισμούς πρόληψης αλλά και προσαρμογής στη νεα αυτή πραγματικότητα που διαμορφώνουν για την ανθρωπότητα οι δραματικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.","Climate Change is not a new phenomenon. Since 1992, the signing of the UN Convention on Climate Change initiated a process of systematic protection and monitoring, mostly, through the CoPs (Conference of the Parties) and the parties’ initiatives and other commitments (Kyoto Protocol), based on the principle of cooperation. This paper attempts to examine the link between Climate Change and displacement. For the first time in 1985 a multitude of academic and theoretical scientists attempted to define a new class of refugees who are informally identified as environmental or climate refugees. The Convention of 1951 for the refugees fails to describe the special characteristics of this class. So far any efforts to achieve a commonly accepted definition have fallen on deaf ears. The causes of this failure vary. Typically, either because a significant number of analysts do not consider environmental degradation as a migration cause, or because some developed countries do not wish to undertake more obligations in case of a revision of the 1951 Convention. As a result, the non-recognition of environmental refugees by the International Community leads to problems in their identification and protection issues. Any attempt of individual countries (eg New Zealand) to provide assistance to the populations of their affected neighboring states is on an ad hoc basis without contributing to a substantial settlement. It is therefore necessary the conclusion of a Conventional text of recognition and protection under the auspices of the United Nations. The absence of an institutional and legislative shield along with the continued destructive path of climate change leads to a real impasse, creating a heightened sense of insecurity (individual - state - international) capable of causing social crises and conflicts. The nexus between climate change, population displacement and security as was firstly put forward by Lester Brown in the 70s and investigated extensively in the next decades it evokes a global security issue. Thereupon, the need to protect the displaced due to the effects of climate change causes a matter of international justice. Specifically, the people of the developing world who have contributed little or not at all to the emergence of the climate change, in contrast with the developed countries, experience the effects of this phenomenon. In any case, the international inaction and reluctance to take the necessary protective measures implies flagrant violation of fundamental human rights, leading to a generalized crisis of security and deduction of moral values. The International Community should therefore promote the protection of climate-displaced people on the basis of a binding contractual document. This text should be organized in two levels. Firstly, to promote and protect the rights of these populations and secondly to provide prevention and adaptation mechanisms in the new reality shaped by the dramatic consequences of climate change."],"dc:identifier":["uoadl:1448002","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1448002"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Κλιματική αλλαγή και αναγκαστική μετακίνηση πληθυσμών. Από τη θεωρία... στην πράξη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:06Z"}