{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1448236"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1448236","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φίλος-Εχθρός, Απόφαση, Εξαίρεση, Κυριαρχία.","abstract":"Η εν λόγω διπλωματική επιχειρεί να αναλύσει σε ένα πρώτο επίπεδο τόσο τη θεμελιώδη διάκριση που εισάγει η έννοια του Πολιτικού μεταξύ Φίλου και Εχθρού όσο και τις διαβαθμίσεις φιλίας και εχθρότητας που δημιουργούνται με βάση τον διαχωρισμό αυτό, όπως τις όρισε ο Schmitt, αφενός, στην Έννοια του Πολιτικού, και αφετέρου, στη Θεωρία του Αντάρτη. Η Έννοια του Πολιτικού αποτέλεσε απόπειρα του Schmitt να απαντήσει στον βασικό θεωρητικό εχθρό της αστικής τάξης, τον μαρξισμό και στο πρακτικό επαναστατικό εγχείρημα του περάσματος από το «βασίλειο της αναγκαιότητας» στο «βασίλειο της ελευθερίας», δηλαδή στην αταξική κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως αντιμάχεται και τη κυρίαρχη αστική απάντηση στον μαρξισμό, δηλαδή τον φιλελευθερισμό, καθώς του ασκεί κριτική ότι θέτει σε κίνδυνο τα αστικά συμφέροντα, εξαιτίας της αποδυνάμωσης που προκαλεί στο κράτος το πλουραλιστικό μοντέλο το οποίο επικαλείται. Σε ένα δεύτερο επίπεδο επιχειρείται μια ανάλυση της κατάστασης εξαίρεσης και της σχέσης της, με τη βία, το δίκαιο, τη δικαιοσύνη και τη πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται οι θέσεις που διατυπώνει ο Walter Benjamin στο δοκίμιο του “Για μια κριτική της Βίας”, στο οποίο διακρίνει τη βία που εκδηλώνεται σε κοινωνικό επίπεδο σε δύο διαστάσεις. Από τη μια μεριά, στη βία που βρίσκεται μέσα στις τάξεις του δικαίου και το θεσπίζει-συντηρεί (μυθική βία). Από την άλλη μεριά, στην επαναστατική βία που ασκούν οι καταπιεσμένοι και το καταργεί-καταστρέφει (Θεϊκή βία). Κεντρικό ζήτημα για τον Benjamin είναι η δυνατότητα ύπαρξης μίας βίας η οποία θα υπερβαίνει τα όρια που θέτει το δίκαιο και μιας δικαιοσύνης που όχι μόνο δεν θα θεμελιώνεται με βάση αυτό, αλλά θα το καταστρέφει. Αντίθετα, τον Carl Schmitt στο βιβλίο του Πολιτική Θεολογία, τον απασχολεί «η θεμελίωση της κυριαρχίας πάνω σε δικαιοφιλοσοφικούς όρους με τον ίδιο τρόπο που τον Benjamin τον απασχολεί η θεμελίωση της επαναστατικής βίας». Στόχος του Schmitt είναι να αμβλυνθούν οι πολιτικοϊδεολογικές διαμάχες αναγκάζοντας τις όποιες «αντιτιθέμενες παρατάξεις να ενστερνιστούν κοινό κώδικα συμπεριφοράς και κοινούς κανόνες δημόσιας δράσης». Τέλος, σε ένα τρίτο επίπεδο παρουσιάζεται ο αντίλογος του Παναγιώτη Κονδύλη στις θέσεις του Schmitt καθώς και τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης μεταξύ των δύο διανοητών.","abstract_html":"Η εν λόγω διπλωματική επιχειρεί να αναλύσει σε ένα πρώτο επίπεδο τόσο τη θεμελιώδη διάκριση που εισάγει η έννοια του Πολιτικού μεταξύ Φίλου και Εχθρού όσο και τις διαβαθμίσεις φιλίας και εχθρότητας που δημιουργούνται με βάση τον διαχωρισμό αυτό, όπως τις όρισε ο Schmitt, αφενός, στην Έννοια του Πολιτικού, και αφετέρου, στη Θεωρία του Αντάρτη. Η Έννοια του Πολιτικού αποτέλεσε απόπειρα του Schmitt να απαντήσει στον βασικό θεωρητικό εχθρό της αστικής τάξης, τον μαρξισμό και στο πρακτικό επαναστατικό εγχείρημα του περάσματος από το «βασίλειο της αναγκαιότητας» στο «βασίλειο της ελευθερίας», δηλαδή στην αταξική κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως αντιμάχεται και τη κυρίαρχη αστική απάντηση στον μαρξισμό, δηλαδή τον φιλελευθερισμό, καθώς του ασκεί κριτική ότι θέτει σε κίνδυνο τα αστικά συμφέροντα, εξαιτίας της αποδυνάμωσης που προκαλεί στο κράτος το πλουραλιστικό μοντέλο το οποίο επικαλείται. Σε ένα δεύτερο επίπεδο επιχειρείται μια ανάλυση της κατάστασης εξαίρεσης και της σχέσης της, με τη βία, το δίκαιο, τη δικαιοσύνη και τη πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται οι θέσεις που διατυπώνει ο Walter Benjamin στο δοκίμιο του “Για μια κριτική της Βίας”, στο οποίο διακρίνει τη βία που εκδηλώνεται σε κοινωνικό επίπεδο σε δύο διαστάσεις. Από τη μια μεριά, στη βία που βρίσκεται μέσα στις τάξεις του δικαίου και το θεσπίζει-συντηρεί (μυθική βία). Από την άλλη μεριά, στην επαναστατική βία που ασκούν οι καταπιεσμένοι και το καταργεί-καταστρέφει (Θεϊκή βία). Κεντρικό ζήτημα για τον Benjamin είναι η δυνατότητα ύπαρξης μίας βίας η οποία θα υπερβαίνει τα όρια που θέτει το δίκαιο και μιας δικαιοσύνης που όχι μόνο δεν θα θεμελιώνεται με βάση αυτό, αλλά θα το καταστρέφει. Αντίθετα, τον Carl Schmitt στο βιβλίο του Πολιτική Θεολογία, τον απασχολεί «η θεμελίωση της κυριαρχίας πάνω σε δικαιοφιλοσοφικούς όρους με τον ίδιο τρόπο που τον Benjamin τον απασχολεί η θεμελίωση της επαναστατικής βίας». Στόχος του Schmitt είναι να αμβλυνθούν οι πολιτικοϊδεολογικές διαμάχες αναγκάζοντας τις όποιες «αντιτιθέμενες παρατάξεις να ενστερνιστούν κοινό κώδικα συμπεριφοράς και κοινούς κανόνες δημόσιας δράσης». Τέλος, σε ένα τρίτο επίπεδο παρουσιάζεται ο αντίλογος του Παναγιώτη Κονδύλη στις θέσεις του Schmitt καθώς και τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης μεταξύ των δύο διανοητών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσένος Κωνσταντίνος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:28:06Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1448236"],"render_values":[{"text":"uoadl:1448236","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1448236","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1448236","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1448236","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσένος Κωνσταντίνος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1448236","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1448236"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εν λόγω διπλωματική επιχειρεί να αναλύσει σε ένα πρώτο επίπεδο τόσο τη θεμελιώδη διάκριση που εισάγει η έννοια του Πολιτικού μεταξύ Φίλου και Εχθρού όσο και τις διαβαθμίσεις φιλίας και εχθρότητας που δημιουργούνται με βάση τον διαχωρισμό αυτό, όπως τις όρισε ο Schmitt, αφενός, στην Έννοια του Πολιτικού, και αφετέρου, στη Θεωρία του Αντάρτη. Η Έννοια του Πολιτικού αποτέλεσε απόπειρα του Schmitt να απαντήσει στον βασικό θεωρητικό εχθρό της αστικής τάξης, τον μαρξισμό και στο πρακτικό επαναστατικό εγχείρημα του περάσματος από το «βασίλειο της αναγκαιότητας» στο «βασίλειο της ελευθερίας», δηλαδή στην αταξική κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως αντιμάχεται και τη κυρίαρχη αστική απάντηση στον μαρξισμό, δηλαδή τον φιλελευθερισμό, καθώς του ασκεί κριτική ότι θέτει σε κίνδυνο τα αστικά συμφέροντα, εξαιτίας της αποδυνάμωσης που προκαλεί στο κράτος το πλουραλιστικό μοντέλο το οποίο επικαλείται. Σε ένα δεύτερο επίπεδο επιχειρείται μια ανάλυση της κατάστασης εξαίρεσης και της σχέσης της, με τη βία, το δίκαιο, τη δικαιοσύνη και τη πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται οι θέσεις που διατυπώνει ο Walter Benjamin στο δοκίμιο του “Για μια κριτική της Βίας”, στο οποίο διακρίνει τη βία που εκδηλώνεται σε κοινωνικό επίπεδο σε δύο διαστάσεις. Από τη μια μεριά, στη βία που βρίσκεται μέσα στις τάξεις του δικαίου και το θεσπίζει-συντηρεί (μυθική βία). Από την άλλη μεριά, στην επαναστατική βία που ασκούν οι καταπιεσμένοι και το καταργεί-καταστρέφει (Θεϊκή βία). Κεντρικό ζήτημα για τον Benjamin είναι η δυνατότητα ύπαρξης μίας βίας η οποία θα υπερβαίνει τα όρια που θέτει το δίκαιο και μιας δικαιοσύνης που όχι μόνο δεν θα θεμελιώνεται με βάση αυτό, αλλά θα το καταστρέφει. Αντίθετα, τον Carl Schmitt στο βιβλίο του Πολιτική Θεολογία, τον απασχολεί «η θεμελίωση της κυριαρχίας πάνω σε δικαιοφιλοσοφικούς όρους με τον ίδιο τρόπο που τον Benjamin τον απασχολεί η θεμελίωση της επαναστατικής βίας». Στόχος του Schmitt είναι να αμβλυνθούν οι πολιτικοϊδεολογικές διαμάχες αναγκάζοντας τις όποιες «αντιτιθέμενες παρατάξεις να ενστερνιστούν κοινό κώδικα συμπεριφοράς και κοινούς κανόνες δημόσιας δράσης». Τέλος, σε ένα τρίτο επίπεδο παρουσιάζεται ο αντίλογος του Παναγιώτη Κονδύλη στις θέσεις του Schmitt καθώς και τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης μεταξύ των δύο διανοητών.","This thesis is, first of all, an attempt to analyze, on the one hand, the fundamental distinction between friend and enemy which is introduced in the description of the concept of the Political and, on the other hand, to analyze the different degrees of friendship and enmity which are derived from this distinction, as they were defined respectively by Carl Schmitt in his works: The Concept of the Political and Theory of the Partisan. The Concept of the Political was an attempt by Schmitt to refute marxism, as the basic theoretical opponent of the bourgeoisie, and to contravene the practical revolutionary attempt of the leap from the \"realm of necessity\" into the \"realm of freedom\", i.e. into the classless society. At the same time, though, Schmitt attacks the predominant bourgeois response to marxism, i.e. liberalism, which is criticized of putting bourgeois interests in danger, due to the weakening of the state which is brought about by the pluralistic model which it invokes. Secondly, this thesis attempts to analyze the state of exception and its relation to violence, law, justice and politics. In particular, the positions put forward by Walter Benjamin in his essay \"Towards the Critique of Violence\" are presented. In this essay, Walter Benjamin introduces a distinction within violence exercised on a social level between, on the one hand, mythical violence which is exercised within the legal system and is either law-making or law-preserving and, on the other hand, divine violence which abolishes and destroys law, i.e. the revolutionary violence which is exercised by the oppressed. The main question for Benjamin is the possibility for the existence of a kind of violence which transcends the boundaries set by law and of a kind of justice which not only is not founded on law but which destroys it. On the contrary, in his book entitled Political Theology, Carl Schmitt is preoccupied with the \"foundation of sovereignty on legal philosophical terms in the same way that Benjamin is preoccupied with the foundation of revolutionary violence\". Schmitt aims at the mitigation of the politico-ideological conflicts by forcing any \"opposing political forces to endorse a common code of condunct and a common set of rules for public action\". Finally, this thesis presents the riposte of Panajotis Kondylis to the positions of Schmitt, as well as the points of convergence and divergence between these two thinkers."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φίλος-Εχθρός, Απόφαση, Εξαίρεση, Κυριαρχία."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσένος Κωνσταντίνος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η εν λόγω διπλωματική επιχειρεί να αναλύσει σε ένα πρώτο επίπεδο τόσο τη θεμελιώδη διάκριση που εισάγει η έννοια του Πολιτικού μεταξύ Φίλου και Εχθρού όσο και τις διαβαθμίσεις φιλίας και εχθρότητας που δημιουργούνται με βάση τον διαχωρισμό αυτό, όπως τις όρισε ο Schmitt, αφενός, στην Έννοια του Πολιτικού, και αφετέρου, στη Θεωρία του Αντάρτη. Η Έννοια του Πολιτικού αποτέλεσε απόπειρα του Schmitt να απαντήσει στον βασικό θεωρητικό εχθρό της αστικής τάξης, τον μαρξισμό και στο πρακτικό επαναστατικό εγχείρημα του περάσματος από το «βασίλειο της αναγκαιότητας» στο «βασίλειο της ελευθερίας», δηλαδή στην αταξική κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως αντιμάχεται και τη κυρίαρχη αστική απάντηση στον μαρξισμό, δηλαδή τον φιλελευθερισμό, καθώς του ασκεί κριτική ότι θέτει σε κίνδυνο τα αστικά συμφέροντα, εξαιτίας της αποδυνάμωσης που προκαλεί στο κράτος το πλουραλιστικό μοντέλο το οποίο επικαλείται. Σε ένα δεύτερο επίπεδο επιχειρείται μια ανάλυση της κατάστασης εξαίρεσης και της σχέσης της, με τη βία, το δίκαιο, τη δικαιοσύνη και τη πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζονται οι θέσεις που διατυπώνει ο Walter Benjamin στο δοκίμιο του “Για μια κριτική της Βίας”, στο οποίο διακρίνει τη βία που εκδηλώνεται σε κοινωνικό επίπεδο σε δύο διαστάσεις. Από τη μια μεριά, στη βία που βρίσκεται μέσα στις τάξεις του δικαίου και το θεσπίζει-συντηρεί (μυθική βία). Από την άλλη μεριά, στην επαναστατική βία που ασκούν οι καταπιεσμένοι και το καταργεί-καταστρέφει (Θεϊκή βία). Κεντρικό ζήτημα για τον Benjamin είναι η δυνατότητα ύπαρξης μίας βίας η οποία θα υπερβαίνει τα όρια που θέτει το δίκαιο και μιας δικαιοσύνης που όχι μόνο δεν θα θεμελιώνεται με βάση αυτό, αλλά θα το καταστρέφει. Αντίθετα, τον Carl Schmitt στο βιβλίο του Πολιτική Θεολογία, τον απασχολεί «η θεμελίωση της κυριαρχίας πάνω σε δικαιοφιλοσοφικούς όρους με τον ίδιο τρόπο που τον Benjamin τον απασχολεί η θεμελίωση της επαναστατικής βίας». Στόχος του Schmitt είναι να αμβλυνθούν οι πολιτικοϊδεολογικές διαμάχες αναγκάζοντας τις όποιες «αντιτιθέμενες παρατάξεις να ενστερνιστούν κοινό κώδικα συμπεριφοράς και κοινούς κανόνες δημόσιας δράσης». Τέλος, σε ένα τρίτο επίπεδο παρουσιάζεται ο αντίλογος του Παναγιώτη Κονδύλη στις θέσεις του Schmitt καθώς και τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης μεταξύ των δύο διανοητών.","This thesis is, first of all, an attempt to analyze, on the one hand, the fundamental distinction between friend and enemy which is introduced in the description of the concept of the Political and, on the other hand, to analyze the different degrees of friendship and enmity which are derived from this distinction, as they were defined respectively by Carl Schmitt in his works: The Concept of the Political and Theory of the Partisan. The Concept of the Political was an attempt by Schmitt to refute marxism, as the basic theoretical opponent of the bourgeoisie, and to contravene the practical revolutionary attempt of the leap from the \"realm of necessity\" into the \"realm of freedom\", i.e. into the classless society. At the same time, though, Schmitt attacks the predominant bourgeois response to marxism, i.e. liberalism, which is criticized of putting bourgeois interests in danger, due to the weakening of the state which is brought about by the pluralistic model which it invokes. Secondly, this thesis attempts to analyze the state of exception and its relation to violence, law, justice and politics. In particular, the positions put forward by Walter Benjamin in his essay \"Towards the Critique of Violence\" are presented. In this essay, Walter Benjamin introduces a distinction within violence exercised on a social level between, on the one hand, mythical violence which is exercised within the legal system and is either law-making or law-preserving and, on the other hand, divine violence which abolishes and destroys law, i.e. the revolutionary violence which is exercised by the oppressed. The main question for Benjamin is the possibility for the existence of a kind of violence which transcends the boundaries set by law and of a kind of justice which not only is not founded on law but which destroys it. On the contrary, in his book entitled Political Theology, Carl Schmitt is preoccupied with the \"foundation of sovereignty on legal philosophical terms in the same way that Benjamin is preoccupied with the foundation of revolutionary violence\". Schmitt aims at the mitigation of the politico-ideological conflicts by forcing any \"opposing political forces to endorse a common code of condunct and a common set of rules for public action\". Finally, this thesis presents the riposte of Panajotis Kondylis to the positions of Schmitt, as well as the points of convergence and divergence between these two thinkers."],"dc:identifier":["uoadl:1448236","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1448236"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Φίλος-Εχθρός, Απόφαση, Εξαίρεση, Κυριαρχία."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:06Z"}