{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449459"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449459","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"La liberté d’expression et le discours polémique et haineux dans la jurisprudence de la Cour Européenne des Droits de l’Homme","abstract":"Η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα για την έννομη τάξη κάθε ευρωπαϊκού νομικού συστήματος, εξίσου σημαντική με την ελευθερία της σκέψης. Όσον αφορά συγκεκριμένα τον ευρωπαϊκό χώρο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λειτουργεί ως δείκτης του επιπέδου της ευρωπαϊκής προστασίας και εγγύηση αυτής, που προβλέπεται από τη Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, για το Δικαστήριο να αναπτύξει τους κατάλληλους μηχανισμούς για την άσκηση του εποπτικού του ρόλου. Παρά τη σημασία της ελευθερίας της έκφρασης για το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την απόλυτα ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών εντός της κοινωνίας, δίχως περιορισμούς. Τα συμπεράσματα από τη μελέτη τη νομολογίας του Στρασβούργου μας οδηγούν αρχικά στην ανάγκη οριοθέτησης του περιεχομένου της ελευθερίας της έκφρασης και δευτερευόντως στην ανάλυση των μεθοδολογικών εργαλείων που χρησιμοποιούνται από το Δικαστήριο ως προς τους περιορισμούς που επιδέχεται η ελευθερία αυτή. Η προβληματική της παρούσας μελέτης εστιάζει στις μορφές του ακραίου λόγου, όπως του εχθρικού λόγου και της ρητορικής μίσους, καθώς και τη μεθοδολογία αποκλεισμού ή μη κάποιων μορφών λόγου από την προστασία που παρέχει το άρθρο 10 της Σύμβασης. Η νομολογία του ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου χαρακτηρίζεται εν τέλει από έλλειψη σταθερότητας και συνοχής ως προς την προστασία αυτών των μορφών λόγου. Παρατηρείται η ύπαρξη δύο αντιτιθέμενων τάσεων, της λεγόμενης φιλελεύθερης τάσης και αυτής που υποστηρίζει την ανάγκη ύπαρξης περιορισμών και υποχρεώσεων για να μπορεί μια μορφή ακραίου λόγου να καλυφθεί από την προστασία του άρθρου 10 της Σύμβασης.","abstract_html":"Η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα για την έννομη τάξη κάθε ευρωπαϊκού νομικού συστήματος, εξίσου σημαντική με την ελευθερία της σκέψης. Όσον αφορά συγκεκριμένα τον ευρωπαϊκό χώρο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λειτουργεί ως δείκτης του επιπέδου της ευρωπαϊκής προστασίας και εγγύηση αυτής, που προβλέπεται από τη Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, για το Δικαστήριο να αναπτύξει τους κατάλληλους μηχανισμούς για την άσκηση του εποπτικού του ρόλου. Παρά τη σημασία της ελευθερίας της έκφρασης για το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την απόλυτα ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών εντός της κοινωνίας, δίχως περιορισμούς. Τα συμπεράσματα από τη μελέτη τη νομολογίας του Στρασβούργου μας οδηγούν αρχικά στην ανάγκη οριοθέτησης του περιεχομένου της ελευθερίας της έκφρασης και δευτερευόντως στην ανάλυση των μεθοδολογικών εργαλείων που χρησιμοποιούνται από το Δικαστήριο ως προς τους περιορισμούς που επιδέχεται η ελευθερία αυτή. Η προβληματική της παρούσας μελέτης εστιάζει στις μορφές του ακραίου λόγου, όπως του εχθρικού λόγου και της ρητορικής μίσους, καθώς και τη μεθοδολογία αποκλεισμού ή μη κάποιων μορφών λόγου από την προστασία που παρέχει το άρθρο 10 της Σύμβασης. Η νομολογία του ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου χαρακτηρίζεται εν τέλει από έλλειψη σταθερότητας και συνοχής ως προς την προστασία αυτών των μορφών λόγου. Παρατηρείται η ύπαρξη δύο αντιτιθέμενων τάσεων, της λεγόμενης φιλελεύθερης τάσης και αυτής που υποστηρίζει την ανάγκη ύπαρξης περιορισμών και υποχρεώσεων για να μπορεί μια μορφή ακραίου λόγου να καλυφθεί από την προστασία του άρθρου 10 της Σύμβασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκοντούλα Ζωή","Gkontoula Zoi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:11Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Γαλλικά","French"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449459"],"render_values":[{"text":"uoadl:1449459","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449459","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449459","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1449459","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκοντούλα Ζωή","Gkontoula Zoi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Γαλλικά","French"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449459","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449459"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα για την έννομη τάξη κάθε ευρωπαϊκού νομικού συστήματος, εξίσου σημαντική με την ελευθερία της σκέψης. Όσον αφορά συγκεκριμένα τον ευρωπαϊκό χώρο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λειτουργεί ως δείκτης του επιπέδου της ευρωπαϊκής προστασίας και εγγύηση αυτής, που προβλέπεται από τη Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, για το Δικαστήριο να αναπτύξει τους κατάλληλους μηχανισμούς για την άσκηση του εποπτικού του ρόλου. Παρά τη σημασία της ελευθερίας της έκφρασης για το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την απόλυτα ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών εντός της κοινωνίας, δίχως περιορισμούς. Τα συμπεράσματα από τη μελέτη τη νομολογίας του Στρασβούργου μας οδηγούν αρχικά στην ανάγκη οριοθέτησης του περιεχομένου της ελευθερίας της έκφρασης και δευτερευόντως στην ανάλυση των μεθοδολογικών εργαλείων που χρησιμοποιούνται από το Δικαστήριο ως προς τους περιορισμούς που επιδέχεται η ελευθερία αυτή. Η προβληματική της παρούσας μελέτης εστιάζει στις μορφές του ακραίου λόγου, όπως του εχθρικού λόγου και της ρητορικής μίσους, καθώς και τη μεθοδολογία αποκλεισμού ή μη κάποιων μορφών λόγου από την προστασία που παρέχει το άρθρο 10 της Σύμβασης. Η νομολογία του ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου χαρακτηρίζεται εν τέλει από έλλειψη σταθερότητας και συνοχής ως προς την προστασία αυτών των μορφών λόγου. Παρατηρείται η ύπαρξη δύο αντιτιθέμενων τάσεων, της λεγόμενης φιλελεύθερης τάσης και αυτής που υποστηρίζει την ανάγκη ύπαρξης περιορισμών και υποχρεώσεων για να μπορεί μια μορφή ακραίου λόγου να καλυφθεί από την προστασία του άρθρου 10 της Σύμβασης.","La liberté d’expression reconnue comme un des droits fondamentaux des démocraties occidentales est aussi vieille que la liberté de penser. En ce qui concerne l’espèce européenne, la Cour Européenne des Droits de l’Homme joue le rôle de l’indicateur pour la protection européenne de la liberté d’expression. Garanti par la Convention Européenne des Droits de l’Homme, elle garde une position primordiale dans le cadre des principes démocratiques. Il est, alors nécessaire que la Cour développe ses propres mécanismes pour exercer son rôle superviseure. Malgré l’importance de la liberté d’expression pour l’affirmation démocratique, la Cour n’accepte pas la circulation absolu des toutes idées dans la société sans restriction. Les conclusions rendues par la jurisprudence strasbourgeoise nous permettent de parler en premier lieu pour le contenu de la liberté et en deuxième lieu pour les voies méthodologiques utilisées par la Cour. La problématique du mémoire concerne les types des propos extrêmes, à savoir le discours polemique et le discours de haine, et la méthodologie de l’exclusion ou pas des ces propos de la protection de l’article 10. La jurisprudence de Strasbourg indique qu’elle n’est pas caractérisée par stabilité et cohésion. On remarque l’existence de deux tendances. D’un coté, il y a l’approche libérale et de l’autre coté il y a l’approche des devoirs et responsabilités, pour la protection ou pas d'un type de discours dans le cadre de l'article 10 de la Convention."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["La liberté d’expression et le discours polémique et haineux dans la jurisprudence de la Cour Européenne des Droits de l’Homme"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκοντούλα Ζωή","Gkontoula Zoi"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα για την έννομη τάξη κάθε ευρωπαϊκού νομικού συστήματος, εξίσου σημαντική με την ελευθερία της σκέψης. Όσον αφορά συγκεκριμένα τον ευρωπαϊκό χώρο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λειτουργεί ως δείκτης του επιπέδου της ευρωπαϊκής προστασίας και εγγύηση αυτής, που προβλέπεται από τη Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, για το Δικαστήριο να αναπτύξει τους κατάλληλους μηχανισμούς για την άσκηση του εποπτικού του ρόλου. Παρά τη σημασία της ελευθερίας της έκφρασης για το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την απόλυτα ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών εντός της κοινωνίας, δίχως περιορισμούς. Τα συμπεράσματα από τη μελέτη τη νομολογίας του Στρασβούργου μας οδηγούν αρχικά στην ανάγκη οριοθέτησης του περιεχομένου της ελευθερίας της έκφρασης και δευτερευόντως στην ανάλυση των μεθοδολογικών εργαλείων που χρησιμοποιούνται από το Δικαστήριο ως προς τους περιορισμούς που επιδέχεται η ελευθερία αυτή. Η προβληματική της παρούσας μελέτης εστιάζει στις μορφές του ακραίου λόγου, όπως του εχθρικού λόγου και της ρητορικής μίσους, καθώς και τη μεθοδολογία αποκλεισμού ή μη κάποιων μορφών λόγου από την προστασία που παρέχει το άρθρο 10 της Σύμβασης. Η νομολογία του ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου χαρακτηρίζεται εν τέλει από έλλειψη σταθερότητας και συνοχής ως προς την προστασία αυτών των μορφών λόγου. Παρατηρείται η ύπαρξη δύο αντιτιθέμενων τάσεων, της λεγόμενης φιλελεύθερης τάσης και αυτής που υποστηρίζει την ανάγκη ύπαρξης περιορισμών και υποχρεώσεων για να μπορεί μια μορφή ακραίου λόγου να καλυφθεί από την προστασία του άρθρου 10 της Σύμβασης.","La liberté d’expression reconnue comme un des droits fondamentaux des démocraties occidentales est aussi vieille que la liberté de penser. En ce qui concerne l’espèce européenne, la Cour Européenne des Droits de l’Homme joue le rôle de l’indicateur pour la protection européenne de la liberté d’expression. Garanti par la Convention Européenne des Droits de l’Homme, elle garde une position primordiale dans le cadre des principes démocratiques. Il est, alors nécessaire que la Cour développe ses propres mécanismes pour exercer son rôle superviseure. Malgré l’importance de la liberté d’expression pour l’affirmation démocratique, la Cour n’accepte pas la circulation absolu des toutes idées dans la société sans restriction. Les conclusions rendues par la jurisprudence strasbourgeoise nous permettent de parler en premier lieu pour le contenu de la liberté et en deuxième lieu pour les voies méthodologiques utilisées par la Cour. La problématique du mémoire concerne les types des propos extrêmes, à savoir le discours polemique et le discours de haine, et la méthodologie de l’exclusion ou pas des ces propos de la protection de l’article 10. La jurisprudence de Strasbourg indique qu’elle n’est pas caractérisée par stabilité et cohésion. On remarque l’existence de deux tendances. D’un coté, il y a l’approche libérale et de l’autre coté il y a l’approche des devoirs et responsabilités, pour la protection ou pas d'un type de discours dans le cadre de l'article 10 de la Convention."],"dc:identifier":["uoadl:1449459","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449459"],"dc:language":["Γαλλικά","French"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["La liberté d’expression et le discours polémique et haineux dans la jurisprudence de la Cour Européenne des Droits de l’Homme"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:11Z"}