{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449662"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449662","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία: η περίπτωση της Ελλάδας","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η παρουσίαση μιας εκ των οικονομικών διαστάσεων της προστασίας της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς¬,¬¬ μέσα από τη διερεύνηση των σημαντικών ευκαιριών χρηματοδότησής της από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Ταμεία. Στόχο αποτελεί η ανάδειξη των συνεργειών και των αποκλίσεων στο πλαίσιο διαχείρισης πόρων των μνημείων τόσο από το σύστημα της Σύμβασης του 1972 όσο και από τον συγκεκριμένο χρηματοδοτικό μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρώτο μέρος της μελέτης αφιερώνεται στην εννοιολογική αποσαφήνιση των βασικότερων όρων του εξεταζόμενου θέματος. Συγκεκριμένα, γίνεται μια προσπάθεια να οριστεί η έννοια της πολιτιστικής κληρονομιάς, εστιάζοντας αφενός στον οικουμενικό της χαρακτήρα και αφετέρου στις αναδυόμενες προκλήσεις για την προστασία της. Επιπλέον, παρουσιάζεται η Σύμβαση του 1972 και το αντικείμενο αυτής, ενώ παράλληλα επισημαίνονται τα επιμέρους κριτήρια καθώς και οι υποχρεώσεις των συμβαλλόμενων μερών, με σκοπό να αναδειχθεί η φιλοσοφία του συγκεκριμένου συστήματος προστασίας των μνημείων. Το δεύτερο κεφάλαιο, επικεντρώνεται στην παρουσίαση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής πολιτικής, στη σύνδεσή της με την περιφερειακή πολιτική αλλά και σε τυχόν συγκλίσεις και αποκλίσεις της με την προαναφερθείσα Σύμβαση. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται συνοπτικά ο τρόπος λειτουργίας των Διαθρωτικών Ταμείων, δίνοντας έμφαση στη δυνατότητα που αυτά παρέχουν για τη χρηματοδότηση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κατά την πορεία προς την προγραμματική περίοδο 2014 – 2020. Η Ελληνική περίπτωση αποτελεί, στο δεύτερο μέρος, το έναυσμα για μια πιο στοχευμένη εξέταση των δυνατοτήτων που παρέχουν τα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω της διερεύνησης της χρηματοδότησης του συνόλου των ελληνικών μνημείων που είναι εγγεγραμμένα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Τέλος, επιχειρείται η συναγωγή συμπερασμάτων, ανιχνεύοντας τη φιλοσοφία της ανωτέρω Σύμβασης και της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης των εγγεγραμμένων μνημείων, μέσα από την εξέλιξη των διαφορετικών διαρθρωτικών μοντέλων και στόχων που υιοθετούνται στην υπό εξέταση χρονική περίοδο, στο πλαίσιο της διατήρησης και της ανάδειξης του πολιτιστικού κληροδοτήματος των πρότερων χρόνων. Η προστασία και η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς εμφανίζεται για άλλη μια φορά ως εκείνος ο στόχος της πολιτικής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κρίνεται απαραίτητο να προωθηθεί, δεδομένου ότι αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης και ευημερίας για μια βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς κοινωνία. Η ελληνική πολιτεία, μέσα από τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της ΕΕ, μπορεί να χρησιμοποιήσει το πλούσιο ιστορικό της παρελθόν, ώστε να προωθήσει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και επενδυτικές δράσεις, προκειμένου να διεκδικήσει μια ισχυρή θέση μεταξύ εκείνων των χωρών όπου ο πολιτισμός και ειδικότερα η πολιτιστική κληρονομιά αποτελούν το κλειδί για την οικοδόμηση μιας ανταγωνιστικής οικονομίας.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η παρουσίαση μιας εκ των οικονομικών διαστάσεων της προστασίας της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς¬,¬¬ μέσα από τη διερεύνηση των σημαντικών ευκαιριών χρηματοδότησής της από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Ταμεία. Στόχο αποτελεί η ανάδειξη των συνεργειών και των αποκλίσεων στο πλαίσιο διαχείρισης πόρων των μνημείων τόσο από το σύστημα της Σύμβασης του 1972 όσο και από τον συγκεκριμένο χρηματοδοτικό μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρώτο μέρος της μελέτης αφιερώνεται στην εννοιολογική αποσαφήνιση των βασικότερων όρων του εξεταζόμενου θέματος. Συγκεκριμένα, γίνεται μια προσπάθεια να οριστεί η έννοια της πολιτιστικής κληρονομιάς, εστιάζοντας αφενός στον οικουμενικό της χαρακτήρα και αφετέρου στις αναδυόμενες προκλήσεις για την προστασία της. Επιπλέον, παρουσιάζεται η Σύμβαση του 1972 και το αντικείμενο αυτής, ενώ παράλληλα επισημαίνονται τα επιμέρους κριτήρια καθώς και οι υποχρεώσεις των συμβαλλόμενων μερών, με σκοπό να αναδειχθεί η φιλοσοφία του συγκεκριμένου συστήματος προστασίας των μνημείων. Το δεύτερο κεφάλαιο, επικεντρώνεται στην παρουσίαση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής πολιτικής, στη σύνδεσή της με την περιφερειακή πολιτική αλλά και σε τυχόν συγκλίσεις και αποκλίσεις της με την προαναφερθείσα Σύμβαση. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται συνοπτικά ο τρόπος λειτουργίας των Διαθρωτικών Ταμείων, δίνοντας έμφαση στη δυνατότητα που αυτά παρέχουν για τη χρηματοδότηση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κατά την πορεία προς την προγραμματική περίοδο 2014 – 2020. Η Ελληνική περίπτωση αποτελεί, στο δεύτερο μέρος, το έναυσμα για μια πιο στοχευμένη εξέταση των δυνατοτήτων που παρέχουν τα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω της διερεύνησης της χρηματοδότησης του συνόλου των ελληνικών μνημείων που είναι εγγεγραμμένα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Τέλος, επιχειρείται η συναγωγή συμπερασμάτων, ανιχνεύοντας τη φιλοσοφία της ανωτέρω Σύμβασης και της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης των εγγεγραμμένων μνημείων, μέσα από την εξέλιξη των διαφορετικών διαρθρωτικών μοντέλων και στόχων που υιοθετούνται στην υπό εξέταση χρονική περίοδο, στο πλαίσιο της διατήρησης και της ανάδειξης του πολιτιστικού κληροδοτήματος των πρότερων χρόνων. Η προστασία και η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς εμφανίζεται για άλλη μια φορά ως εκείνος ο στόχος της πολιτικής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κρίνεται απαραίτητο να προωθηθεί, δεδομένου ότι αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης και ευημερίας για μια βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς κοινωνία. Η ελληνική πολιτεία, μέσα από τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της ΕΕ, μπορεί να χρησιμοποιήσει το πλούσιο ιστορικό της παρελθόν, ώστε να προωθήσει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και επενδυτικές δράσεις, προκειμένου να διεκδικήσει μια ισχυρή θέση μεταξύ εκείνων των χωρών όπου ο πολιτισμός και ειδικότερα η πολιτιστική κληρονομιά αποτελούν το κλειδί για την οικοδόμηση μιας ανταγωνιστικής οικονομίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπορμπότσιαλου Αντωνία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:28:11Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449662"],"render_values":[{"text":"uoadl:1449662","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449662","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449662","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1449662","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπορμπότσιαλου Αντωνία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449662","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449662"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η παρουσίαση μιας εκ των οικονομικών διαστάσεων της προστασίας της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς¬,¬¬ μέσα από τη διερεύνηση των σημαντικών ευκαιριών χρηματοδότησής της από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Ταμεία. Στόχο αποτελεί η ανάδειξη των συνεργειών και των αποκλίσεων στο πλαίσιο διαχείρισης πόρων των μνημείων τόσο από το σύστημα της Σύμβασης του 1972 όσο και από τον συγκεκριμένο χρηματοδοτικό μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρώτο μέρος της μελέτης αφιερώνεται στην εννοιολογική αποσαφήνιση των βασικότερων όρων του εξεταζόμενου θέματος. Συγκεκριμένα, γίνεται μια προσπάθεια να οριστεί η έννοια της πολιτιστικής κληρονομιάς, εστιάζοντας αφενός στον οικουμενικό της χαρακτήρα και αφετέρου στις αναδυόμενες προκλήσεις για την προστασία της. Επιπλέον, παρουσιάζεται η Σύμβαση του 1972 και το αντικείμενο αυτής, ενώ παράλληλα επισημαίνονται τα επιμέρους κριτήρια καθώς και οι υποχρεώσεις των συμβαλλόμενων μερών, με σκοπό να αναδειχθεί η φιλοσοφία του συγκεκριμένου συστήματος προστασίας των μνημείων. Το δεύτερο κεφάλαιο, επικεντρώνεται στην παρουσίαση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής πολιτικής, στη σύνδεσή της με την περιφερειακή πολιτική αλλά και σε τυχόν συγκλίσεις και αποκλίσεις της με την προαναφερθείσα Σύμβαση. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται συνοπτικά ο τρόπος λειτουργίας των Διαθρωτικών Ταμείων, δίνοντας έμφαση στη δυνατότητα που αυτά παρέχουν για τη χρηματοδότηση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κατά την πορεία προς την προγραμματική περίοδο 2014 – 2020. Η Ελληνική περίπτωση αποτελεί, στο δεύτερο μέρος, το έναυσμα για μια πιο στοχευμένη εξέταση των δυνατοτήτων που παρέχουν τα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω της διερεύνησης της χρηματοδότησης του συνόλου των ελληνικών μνημείων που είναι εγγεγραμμένα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Τέλος, επιχειρείται η συναγωγή συμπερασμάτων, ανιχνεύοντας τη φιλοσοφία της ανωτέρω Σύμβασης και της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης των εγγεγραμμένων μνημείων, μέσα από την εξέλιξη των διαφορετικών διαρθρωτικών μοντέλων και στόχων που υιοθετούνται στην υπό εξέταση χρονική περίοδο, στο πλαίσιο της διατήρησης και της ανάδειξης του πολιτιστικού κληροδοτήματος των πρότερων χρόνων. Η προστασία και η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς εμφανίζεται για άλλη μια φορά ως εκείνος ο στόχος της πολιτικής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κρίνεται απαραίτητο να προωθηθεί, δεδομένου ότι αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης και ευημερίας για μια βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς κοινωνία. Η ελληνική πολιτεία, μέσα από τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της ΕΕ, μπορεί να χρησιμοποιήσει το πλούσιο ιστορικό της παρελθόν, ώστε να προωθήσει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και επενδυτικές δράσεις, προκειμένου να διεκδικήσει μια ισχυρή θέση μεταξύ εκείνων των χωρών όπου ο πολιτισμός και ειδικότερα η πολιτιστική κληρονομιά αποτελούν το κλειδί για την οικοδόμηση μιας ανταγωνιστικής οικονομίας.","This thesis approaches one of the economic dimensions of the protection of the World Cultural Heritage through the examination of its important funding opportunities by the European Structural Funds. The principal goal is to highlight the synergies and the differences of the way the monuments are defined from both the system of the 1972 Convention as well as the above-mentioned funding mechanism of the European Union. The first section of the study is devoted to the clarification of the most important concepts of the topic examined. In particular, we attempt to define the concept of the cultural heritage, focusing on the one hand to its ecumenical character and on the other hand, to the emerging challenges that arise with regard to its protection. In addition, we present the 1972 Convention and its subject, highlighting the individual criteria and the obligations of the contracting parties with a view to point out the philosophy of the specific protection system of the monuments. The second section focuses on the presentation of the European cultural policy, to its links to the Regional Policy as well as to the convergences and divergences with the aforementioned Convention. The third section briefly examines the way in which the Structural Funds operate, emphasizing the opportunity they provide to the funding of the World Heritage at a European level along the way to 2014 – 2020. The Greek case, in the second part, triggers for a more targeted examination of the possibilities offered by the funding instruments of the European Union, through the research funding of all the Greek monuments included in the World Heritage List. Finally, we try to draw conclusions, by detecting both the philosophy of the 1972 Convention as well as the European funding of the registered monuments in the context of the evolution of the different structural models and objectives adopted during the examined period. The protection and the preservation of the cultural heritage is once more considered as the one of the main goals of the Union’s cohesion policy which is necessary to be promoted since it is a significant factor for a sustainable and inclusive society. The Greek state through the EU co- funded programs may use its rich historical past in order to promote development initiatives and investment projects with a view to claim a strong position among those countries where culture and especially cultural heritage are the key for building a competitive economy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία: η περίπτωση της Ελλάδας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπορμπότσιαλου Αντωνία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η παρουσίαση μιας εκ των οικονομικών διαστάσεων της προστασίας της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς¬,¬¬ μέσα από τη διερεύνηση των σημαντικών ευκαιριών χρηματοδότησής της από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Ταμεία. Στόχο αποτελεί η ανάδειξη των συνεργειών και των αποκλίσεων στο πλαίσιο διαχείρισης πόρων των μνημείων τόσο από το σύστημα της Σύμβασης του 1972 όσο και από τον συγκεκριμένο χρηματοδοτικό μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρώτο μέρος της μελέτης αφιερώνεται στην εννοιολογική αποσαφήνιση των βασικότερων όρων του εξεταζόμενου θέματος. Συγκεκριμένα, γίνεται μια προσπάθεια να οριστεί η έννοια της πολιτιστικής κληρονομιάς, εστιάζοντας αφενός στον οικουμενικό της χαρακτήρα και αφετέρου στις αναδυόμενες προκλήσεις για την προστασία της. Επιπλέον, παρουσιάζεται η Σύμβαση του 1972 και το αντικείμενο αυτής, ενώ παράλληλα επισημαίνονται τα επιμέρους κριτήρια καθώς και οι υποχρεώσεις των συμβαλλόμενων μερών, με σκοπό να αναδειχθεί η φιλοσοφία του συγκεκριμένου συστήματος προστασίας των μνημείων. Το δεύτερο κεφάλαιο, επικεντρώνεται στην παρουσίαση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής πολιτικής, στη σύνδεσή της με την περιφερειακή πολιτική αλλά και σε τυχόν συγκλίσεις και αποκλίσεις της με την προαναφερθείσα Σύμβαση. Στο τρίτο κεφάλαιο εξετάζεται συνοπτικά ο τρόπος λειτουργίας των Διαθρωτικών Ταμείων, δίνοντας έμφαση στη δυνατότητα που αυτά παρέχουν για τη χρηματοδότηση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κατά την πορεία προς την προγραμματική περίοδο 2014 – 2020. Η Ελληνική περίπτωση αποτελεί, στο δεύτερο μέρος, το έναυσμα για μια πιο στοχευμένη εξέταση των δυνατοτήτων που παρέχουν τα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω της διερεύνησης της χρηματοδότησης του συνόλου των ελληνικών μνημείων που είναι εγγεγραμμένα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Τέλος, επιχειρείται η συναγωγή συμπερασμάτων, ανιχνεύοντας τη φιλοσοφία της ανωτέρω Σύμβασης και της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης των εγγεγραμμένων μνημείων, μέσα από την εξέλιξη των διαφορετικών διαρθρωτικών μοντέλων και στόχων που υιοθετούνται στην υπό εξέταση χρονική περίοδο, στο πλαίσιο της διατήρησης και της ανάδειξης του πολιτιστικού κληροδοτήματος των πρότερων χρόνων. Η προστασία και η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς εμφανίζεται για άλλη μια φορά ως εκείνος ο στόχος της πολιτικής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κρίνεται απαραίτητο να προωθηθεί, δεδομένου ότι αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης και ευημερίας για μια βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς κοινωνία. Η ελληνική πολιτεία, μέσα από τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της ΕΕ, μπορεί να χρησιμοποιήσει το πλούσιο ιστορικό της παρελθόν, ώστε να προωθήσει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και επενδυτικές δράσεις, προκειμένου να διεκδικήσει μια ισχυρή θέση μεταξύ εκείνων των χωρών όπου ο πολιτισμός και ειδικότερα η πολιτιστική κληρονομιά αποτελούν το κλειδί για την οικοδόμηση μιας ανταγωνιστικής οικονομίας.","This thesis approaches one of the economic dimensions of the protection of the World Cultural Heritage through the examination of its important funding opportunities by the European Structural Funds. The principal goal is to highlight the synergies and the differences of the way the monuments are defined from both the system of the 1972 Convention as well as the above-mentioned funding mechanism of the European Union. The first section of the study is devoted to the clarification of the most important concepts of the topic examined. In particular, we attempt to define the concept of the cultural heritage, focusing on the one hand to its ecumenical character and on the other hand, to the emerging challenges that arise with regard to its protection. In addition, we present the 1972 Convention and its subject, highlighting the individual criteria and the obligations of the contracting parties with a view to point out the philosophy of the specific protection system of the monuments. The second section focuses on the presentation of the European cultural policy, to its links to the Regional Policy as well as to the convergences and divergences with the aforementioned Convention. The third section briefly examines the way in which the Structural Funds operate, emphasizing the opportunity they provide to the funding of the World Heritage at a European level along the way to 2014 – 2020. The Greek case, in the second part, triggers for a more targeted examination of the possibilities offered by the funding instruments of the European Union, through the research funding of all the Greek monuments included in the World Heritage List. Finally, we try to draw conclusions, by detecting both the philosophy of the 1972 Convention as well as the European funding of the registered monuments in the context of the evolution of the different structural models and objectives adopted during the examined period. The protection and the preservation of the cultural heritage is once more considered as the one of the main goals of the Union’s cohesion policy which is necessary to be promoted since it is a significant factor for a sustainable and inclusive society. The Greek state through the EU co- funded programs may use its rich historical past in order to promote development initiatives and investment projects with a view to claim a strong position among those countries where culture and especially cultural heritage are the key for building a competitive economy."],"dc:identifier":["uoadl:1449662","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449662"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία: η περίπτωση της Ελλάδας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:11Z"}