{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449752"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449752","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κατασκευή του χώρου και του χρόνου στην ύστερη ποιητική περίοδο του Γιάννη Ρίτσου και του Τάσου Λειβαδίτη","abstract":"Η παρούσα εργασία εστιάζει στην κατασκευή του αφηγηματικού χώρου και χρόνου και στη σχέση τους με το ποιητικό υποκείμενο, στην ύστερη περίοδο της ποιητικής του Γιάννη Ρίτσου και του Τάσου Λειβαδίτη. Συγκεκριμένα, μελετάμε τις συλλογές Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα του Ρίτσου και Βιολί για Μονόχειρα, Εγχειρίδιο Ευθανασίας και Ο Τυφλός με τον Λύχνο του Λειβαδίτη. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η διερεύνηση των υπό μελέτη ζητημάτων, χρησιμοποιούνται συνδυαστικά τα μεθοδολογικά εργαλεία του στρουκτουραλισμού και της ψυχαναλυτικής θεωρίας. Στην πρώτη ενότητα πραγματευόμαστε υφολογικές και θεματολογικές μεταβολές στο έργο των δύο ποιητών, αλλά και την επανεξέταση των οραματισμών και των αγώνων του παρελθόντος. Τόσο στην ποιητική του Ρίτσου όσο και του Λειβαδίτη, η συλλογική και ατομική μνήμη κατέχουν πρωταρχικό ρόλο. Στη λειβαδίτεια ποιητική οι μνήμες από τα παιδικά χρόνια και τα οικεία νεκρά πρόσωπα, άλλοτε δημιουργούν ένα εφιαλτικό σκηνικό και άλλοτε ένα καταφύγιο από την αλλοτρίωση του σύγχρονου αστικού τρόπου ζωής. Στην ποιητική του Ρίτσου, από την άλλη, η χρήση της συγχρονικότητας δημιουργεί ένα μυθικό προκάλυμμα, συμπλέκοντας την αλληγορία του αρχαίου μύθου με τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Ο θάνατος και τα βιώματα της εξορίας επιστρέφουν μνημονικά και σημαδεύουν την ποιητικό του λόγο. Στη δεύτερη ενότητα ανιχνεύουμε τη σχέση του εξωτερικού περιβάλλοντος με τον ψυχικό, εσωτερικό κόσμο των αφηγητών. Εδώ μας απασχολούν τα ζητήματα της όσμωσης των ορίων ανάμεσα στον πραγματικό και στον ονειρικό κόσμο, τα αντιθετικά ζεύγη φωτός-σκοταδιού, λογικού-παραλόγου και η αμφιταλάντευση του ποιητικού υποκειμένου σε χώρους μεταιχμιακούς. Στην υπό μελέτη περίοδο του Ρίτσου, οι βεβαιότητες κλυδωνίζονται, ο αφηγηματικός χώρος καταρρέει, αλλά αποκτάται μια νέα διευρυμένη συνείδηση μέσα από την καταβύθιση στον εαυτό. Στη λειβαδίτεια ποιητική, ο χώρος γίνεται δαιδαλώδης, αινιγματικός και συχνά απειλητικός, συνθέτοντας εικόνες ενός καφκικού παραλόγου. Το πατρικό σπίτι λειτουργεί ως απείκασμα του χαμένου παρελθόντος, ενώ, τόσο μέσα στην πραγματικότητα όσο και στο όνειρο, ελλοχεύει ο κίνδυνος της πλάνης. Τέλος, η τρίτη ενότητα πραγματεύεται την κατασκευή της ταυτότητας των ποιητικών υποκειμένων και τη σχέση τους με τα υπόλοιπα αφηγηματικά πρόσωπα. Ο καθρέφτης αποτελεί μέσο θέασης του εαυτού και της εναλλαγής των προσωπείων του. Γίνεται μια προσπάθεια ενδοσκόπησης μέσα από την οποία οι δύο ποιητές επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με τον εαυτό και τον κόσμο. Ο Ρίτσος, παρά την αίσθηση αποπροσανατολισμού, παραμένει πιστός στη συλλογική δύναμη των ανθρώπων, μέσα από την επικοινωνία και τη συντροφικότητα. Ο Λειβαδίτης, από την άλλη, παρουσιάζεται ως αθώος-ένοχος και αποκαθιστά τη χαμένη αξιοπρέπεια των κοινωνικά περιθωριοποιημένων, ανατρέποντας τις παραδεδεγμένες κοινωνικές σχέσεις.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία εστιάζει στην κατασκευή του αφηγηματικού χώρου και χρόνου και στη σχέση τους με το ποιητικό υποκείμενο, στην ύστερη περίοδο της ποιητικής του Γιάννη Ρίτσου και του Τάσου Λειβαδίτη. Συγκεκριμένα, μελετάμε τις συλλογές Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα του Ρίτσου και Βιολί για Μονόχειρα, Εγχειρίδιο Ευθανασίας και Ο Τυφλός με τον Λύχνο του Λειβαδίτη. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η διερεύνηση των υπό μελέτη ζητημάτων, χρησιμοποιούνται συνδυαστικά τα μεθοδολογικά εργαλεία του στρουκτουραλισμού και της ψυχαναλυτικής θεωρίας. Στην πρώτη ενότητα πραγματευόμαστε υφολογικές και θεματολογικές μεταβολές στο έργο των δύο ποιητών, αλλά και την επανεξέταση των οραματισμών και των αγώνων του παρελθόντος. Τόσο στην ποιητική του Ρίτσου όσο και του Λειβαδίτη, η συλλογική και ατομική μνήμη κατέχουν πρωταρχικό ρόλο. Στη λειβαδίτεια ποιητική οι μνήμες από τα παιδικά χρόνια και τα οικεία νεκρά πρόσωπα, άλλοτε δημιουργούν ένα εφιαλτικό σκηνικό και άλλοτε ένα καταφύγιο από την αλλοτρίωση του σύγχρονου αστικού τρόπου ζωής. Στην ποιητική του Ρίτσου, από την άλλη, η χρήση της συγχρονικότητας δημιουργεί ένα μυθικό προκάλυμμα, συμπλέκοντας την αλληγορία του αρχαίου μύθου με τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Ο θάνατος και τα βιώματα της εξορίας επιστρέφουν μνημονικά και σημαδεύουν την ποιητικό του λόγο. Στη δεύτερη ενότητα ανιχνεύουμε τη σχέση του εξωτερικού περιβάλλοντος με τον ψυχικό, εσωτερικό κόσμο των αφηγητών. Εδώ μας απασχολούν τα ζητήματα της όσμωσης των ορίων ανάμεσα στον πραγματικό και στον ονειρικό κόσμο, τα αντιθετικά ζεύγη φωτός-σκοταδιού, λογικού-παραλόγου και η αμφιταλάντευση του ποιητικού υποκειμένου σε χώρους μεταιχμιακούς. Στην υπό μελέτη περίοδο του Ρίτσου, οι βεβαιότητες κλυδωνίζονται, ο αφηγηματικός χώρος καταρρέει, αλλά αποκτάται μια νέα διευρυμένη συνείδηση μέσα από την καταβύθιση στον εαυτό. Στη λειβαδίτεια ποιητική, ο χώρος γίνεται δαιδαλώδης, αινιγματικός και συχνά απειλητικός, συνθέτοντας εικόνες ενός καφκικού παραλόγου. Το πατρικό σπίτι λειτουργεί ως απείκασμα του χαμένου παρελθόντος, ενώ, τόσο μέσα στην πραγματικότητα όσο και στο όνειρο, ελλοχεύει ο κίνδυνος της πλάνης. Τέλος, η τρίτη ενότητα πραγματεύεται την κατασκευή της ταυτότητας των ποιητικών υποκειμένων και τη σχέση τους με τα υπόλοιπα αφηγηματικά πρόσωπα. Ο καθρέφτης αποτελεί μέσο θέασης του εαυτού και της εναλλαγής των προσωπείων του. Γίνεται μια προσπάθεια ενδοσκόπησης μέσα από την οποία οι δύο ποιητές επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με τον εαυτό και τον κόσμο. Ο Ρίτσος, παρά την αίσθηση αποπροσανατολισμού, παραμένει πιστός στη συλλογική δύναμη των ανθρώπων, μέσα από την επικοινωνία και τη συντροφικότητα. Ο Λειβαδίτης, από την άλλη, παρουσιάζεται ως αθώος-ένοχος και αποκαθιστά τη χαμένη αξιοπρέπεια των κοινωνικά περιθωριοποιημένων, ανατρέποντας τις παραδεδεγμένες κοινωνικές σχέσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Αμπατζόγλου Άννα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:28:11Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449752"],"render_values":[{"text":"uoadl:1449752","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449752","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449752","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1449752","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αμπατζόγλου Άννα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449752","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449752"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία εστιάζει στην κατασκευή του αφηγηματικού χώρου και χρόνου και στη σχέση τους με το ποιητικό υποκείμενο, στην ύστερη περίοδο της ποιητικής του Γιάννη Ρίτσου και του Τάσου Λειβαδίτη. Συγκεκριμένα, μελετάμε τις συλλογές Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα του Ρίτσου και Βιολί για Μονόχειρα, Εγχειρίδιο Ευθανασίας και Ο Τυφλός με τον Λύχνο του Λειβαδίτη. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η διερεύνηση των υπό μελέτη ζητημάτων, χρησιμοποιούνται συνδυαστικά τα μεθοδολογικά εργαλεία του στρουκτουραλισμού και της ψυχαναλυτικής θεωρίας. Στην πρώτη ενότητα πραγματευόμαστε υφολογικές και θεματολογικές μεταβολές στο έργο των δύο ποιητών, αλλά και την επανεξέταση των οραματισμών και των αγώνων του παρελθόντος. Τόσο στην ποιητική του Ρίτσου όσο και του Λειβαδίτη, η συλλογική και ατομική μνήμη κατέχουν πρωταρχικό ρόλο. Στη λειβαδίτεια ποιητική οι μνήμες από τα παιδικά χρόνια και τα οικεία νεκρά πρόσωπα, άλλοτε δημιουργούν ένα εφιαλτικό σκηνικό και άλλοτε ένα καταφύγιο από την αλλοτρίωση του σύγχρονου αστικού τρόπου ζωής. Στην ποιητική του Ρίτσου, από την άλλη, η χρήση της συγχρονικότητας δημιουργεί ένα μυθικό προκάλυμμα, συμπλέκοντας την αλληγορία του αρχαίου μύθου με τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Ο θάνατος και τα βιώματα της εξορίας επιστρέφουν μνημονικά και σημαδεύουν την ποιητικό του λόγο. Στη δεύτερη ενότητα ανιχνεύουμε τη σχέση του εξωτερικού περιβάλλοντος με τον ψυχικό, εσωτερικό κόσμο των αφηγητών. Εδώ μας απασχολούν τα ζητήματα της όσμωσης των ορίων ανάμεσα στον πραγματικό και στον ονειρικό κόσμο, τα αντιθετικά ζεύγη φωτός-σκοταδιού, λογικού-παραλόγου και η αμφιταλάντευση του ποιητικού υποκειμένου σε χώρους μεταιχμιακούς. Στην υπό μελέτη περίοδο του Ρίτσου, οι βεβαιότητες κλυδωνίζονται, ο αφηγηματικός χώρος καταρρέει, αλλά αποκτάται μια νέα διευρυμένη συνείδηση μέσα από την καταβύθιση στον εαυτό. Στη λειβαδίτεια ποιητική, ο χώρος γίνεται δαιδαλώδης, αινιγματικός και συχνά απειλητικός, συνθέτοντας εικόνες ενός καφκικού παραλόγου. Το πατρικό σπίτι λειτουργεί ως απείκασμα του χαμένου παρελθόντος, ενώ, τόσο μέσα στην πραγματικότητα όσο και στο όνειρο, ελλοχεύει ο κίνδυνος της πλάνης. Τέλος, η τρίτη ενότητα πραγματεύεται την κατασκευή της ταυτότητας των ποιητικών υποκειμένων και τη σχέση τους με τα υπόλοιπα αφηγηματικά πρόσωπα. Ο καθρέφτης αποτελεί μέσο θέασης του εαυτού και της εναλλαγής των προσωπείων του. Γίνεται μια προσπάθεια ενδοσκόπησης μέσα από την οποία οι δύο ποιητές επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με τον εαυτό και τον κόσμο. Ο Ρίτσος, παρά την αίσθηση αποπροσανατολισμού, παραμένει πιστός στη συλλογική δύναμη των ανθρώπων, μέσα από την επικοινωνία και τη συντροφικότητα. Ο Λειβαδίτης, από την άλλη, παρουσιάζεται ως αθώος-ένοχος και αποκαθιστά τη χαμένη αξιοπρέπεια των κοινωνικά περιθωριοποιημένων, ανατρέποντας τις παραδεδεγμένες κοινωνικές σχέσεις.","This study is focused on the construction of the narrative space and time and their connection to the narrative subject in Yannis Ritsos and Tasos Leivaditis’ latest creative period. It is specifically investigating Ritsos’ triple anthology Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα and Leivaditis’ anthologies Βιολί για Μονόχειρα, Εγχειρίδιο Ευθανασίας and Ο Τυφλός με τον Λύχνο. In order to achieve this investigation, theories of constructivism and psychoanalysis are both being used wherever appropriate. The first chapter is about changes in the content and form of their poems, as well as the reexamination of their former political views and struggles. Personal and collective memory plays a crucial role in both poets’ narrative speech. In Leivaditis’ work, that is childhood memories and figures of the poet’s dead relatives, which set a nightmarish scene or protect him, at times, of contemporary life’s alienation. On the other hand, Ritsos makes use of the contemporaneity, creating a mythical façade, since ancient myth’s allegory intertwines with the poet’s contemporary political and social reality. Death and the exile’s experiences revive in his poetics as memories. The second chapter traces the correlation between external environment and the narrators’ inner psychological scenery. Here, emphasis is put on the osmosis of the real and imaginative world, the contradiction between light and darkness, rational and irrational and the narrative subject’s vacillation in perplexed and mystifying spaces. During this particular creative period, Ritsos is deprived of his previous convictions, while his narrative space gradually collapses, but, at the same time, he renews and widens his consciousness through introspection. In Leivaditi’s poetics narrative space is also rambling, cryptic, even threatening, resembling to Kafka’s literary absurd. The ancestral house serves as a spectre of his lost past, while both dream and reality enshrouds the danger of illusion. Finally, the third chapter examines the matter of identity construction and the relations between the narrator and other subjects of his poetics. Particularly, the symbol of the mirror consists of emerging in oneself or unveiling and reconstructing one’s different facades. Through introspection, both poets redefine their relation to themselves and the world. Ritsos, despite feeling disoriented, remains faithful to people’s collective power, through communication and companionship. Leivaditis, on the other hand, is presented as guilty and innocent at the same time, attempting to restore the lost dignity of marginalized groups, by overturning social norms."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κατασκευή του χώρου και του χρόνου στην ύστερη ποιητική περίοδο του Γιάννη Ρίτσου και του Τάσου Λειβαδίτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αμπατζόγλου Άννα"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία εστιάζει στην κατασκευή του αφηγηματικού χώρου και χρόνου και στη σχέση τους με το ποιητικό υποκείμενο, στην ύστερη περίοδο της ποιητικής του Γιάννη Ρίτσου και του Τάσου Λειβαδίτη. Συγκεκριμένα, μελετάμε τις συλλογές Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα του Ρίτσου και Βιολί για Μονόχειρα, Εγχειρίδιο Ευθανασίας και Ο Τυφλός με τον Λύχνο του Λειβαδίτη. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η διερεύνηση των υπό μελέτη ζητημάτων, χρησιμοποιούνται συνδυαστικά τα μεθοδολογικά εργαλεία του στρουκτουραλισμού και της ψυχαναλυτικής θεωρίας. Στην πρώτη ενότητα πραγματευόμαστε υφολογικές και θεματολογικές μεταβολές στο έργο των δύο ποιητών, αλλά και την επανεξέταση των οραματισμών και των αγώνων του παρελθόντος. Τόσο στην ποιητική του Ρίτσου όσο και του Λειβαδίτη, η συλλογική και ατομική μνήμη κατέχουν πρωταρχικό ρόλο. Στη λειβαδίτεια ποιητική οι μνήμες από τα παιδικά χρόνια και τα οικεία νεκρά πρόσωπα, άλλοτε δημιουργούν ένα εφιαλτικό σκηνικό και άλλοτε ένα καταφύγιο από την αλλοτρίωση του σύγχρονου αστικού τρόπου ζωής. Στην ποιητική του Ρίτσου, από την άλλη, η χρήση της συγχρονικότητας δημιουργεί ένα μυθικό προκάλυμμα, συμπλέκοντας την αλληγορία του αρχαίου μύθου με τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Ο θάνατος και τα βιώματα της εξορίας επιστρέφουν μνημονικά και σημαδεύουν την ποιητικό του λόγο. Στη δεύτερη ενότητα ανιχνεύουμε τη σχέση του εξωτερικού περιβάλλοντος με τον ψυχικό, εσωτερικό κόσμο των αφηγητών. Εδώ μας απασχολούν τα ζητήματα της όσμωσης των ορίων ανάμεσα στον πραγματικό και στον ονειρικό κόσμο, τα αντιθετικά ζεύγη φωτός-σκοταδιού, λογικού-παραλόγου και η αμφιταλάντευση του ποιητικού υποκειμένου σε χώρους μεταιχμιακούς. Στην υπό μελέτη περίοδο του Ρίτσου, οι βεβαιότητες κλυδωνίζονται, ο αφηγηματικός χώρος καταρρέει, αλλά αποκτάται μια νέα διευρυμένη συνείδηση μέσα από την καταβύθιση στον εαυτό. Στη λειβαδίτεια ποιητική, ο χώρος γίνεται δαιδαλώδης, αινιγματικός και συχνά απειλητικός, συνθέτοντας εικόνες ενός καφκικού παραλόγου. Το πατρικό σπίτι λειτουργεί ως απείκασμα του χαμένου παρελθόντος, ενώ, τόσο μέσα στην πραγματικότητα όσο και στο όνειρο, ελλοχεύει ο κίνδυνος της πλάνης. Τέλος, η τρίτη ενότητα πραγματεύεται την κατασκευή της ταυτότητας των ποιητικών υποκειμένων και τη σχέση τους με τα υπόλοιπα αφηγηματικά πρόσωπα. Ο καθρέφτης αποτελεί μέσο θέασης του εαυτού και της εναλλαγής των προσωπείων του. Γίνεται μια προσπάθεια ενδοσκόπησης μέσα από την οποία οι δύο ποιητές επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με τον εαυτό και τον κόσμο. Ο Ρίτσος, παρά την αίσθηση αποπροσανατολισμού, παραμένει πιστός στη συλλογική δύναμη των ανθρώπων, μέσα από την επικοινωνία και τη συντροφικότητα. Ο Λειβαδίτης, από την άλλη, παρουσιάζεται ως αθώος-ένοχος και αποκαθιστά τη χαμένη αξιοπρέπεια των κοινωνικά περιθωριοποιημένων, ανατρέποντας τις παραδεδεγμένες κοινωνικές σχέσεις.","This study is focused on the construction of the narrative space and time and their connection to the narrative subject in Yannis Ritsos and Tasos Leivaditis’ latest creative period. It is specifically investigating Ritsos’ triple anthology Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα and Leivaditis’ anthologies Βιολί για Μονόχειρα, Εγχειρίδιο Ευθανασίας and Ο Τυφλός με τον Λύχνο. In order to achieve this investigation, theories of constructivism and psychoanalysis are both being used wherever appropriate. The first chapter is about changes in the content and form of their poems, as well as the reexamination of their former political views and struggles. Personal and collective memory plays a crucial role in both poets’ narrative speech. In Leivaditis’ work, that is childhood memories and figures of the poet’s dead relatives, which set a nightmarish scene or protect him, at times, of contemporary life’s alienation. On the other hand, Ritsos makes use of the contemporaneity, creating a mythical façade, since ancient myth’s allegory intertwines with the poet’s contemporary political and social reality. Death and the exile’s experiences revive in his poetics as memories. The second chapter traces the correlation between external environment and the narrators’ inner psychological scenery. Here, emphasis is put on the osmosis of the real and imaginative world, the contradiction between light and darkness, rational and irrational and the narrative subject’s vacillation in perplexed and mystifying spaces. During this particular creative period, Ritsos is deprived of his previous convictions, while his narrative space gradually collapses, but, at the same time, he renews and widens his consciousness through introspection. In Leivaditi’s poetics narrative space is also rambling, cryptic, even threatening, resembling to Kafka’s literary absurd. The ancestral house serves as a spectre of his lost past, while both dream and reality enshrouds the danger of illusion. Finally, the third chapter examines the matter of identity construction and the relations between the narrator and other subjects of his poetics. Particularly, the symbol of the mirror consists of emerging in oneself or unveiling and reconstructing one’s different facades. Through introspection, both poets redefine their relation to themselves and the world. Ritsos, despite feeling disoriented, remains faithful to people’s collective power, through communication and companionship. Leivaditis, on the other hand, is presented as guilty and innocent at the same time, attempting to restore the lost dignity of marginalized groups, by overturning social norms."],"dc:identifier":["uoadl:1449752","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449752"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η κατασκευή του χώρου και του χρόνου στην ύστερη ποιητική περίοδο του Γιάννη Ρίτσου και του Τάσου Λειβαδίτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:11Z"}