{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449833"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449833","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ουκρανική κρίση: Γένεση - Εξέλιξη -Προοπτικές","abstract":"Είκοσι πέντε χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η Ευρώπη αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή πρόκληση που απειλεί την ασφάλειά της. Η προσάρτηση της Κριμαίας και ο «υβριδικός πόλεμος» που διεξάγει η Ρωσία στην Ανατολική Ουκρανία θέτουν υπό πλήρη αμφισβήτηση τις αρχές της εθνικής κυριαρχίας και του απαραβίαστου των συνόρων που καθορίζονται από την Τελική Πράξη του Ελσίνκι του 1975. Η κρίση στην Ουκρανία είναι κάτι παραπάνω από πολιτική αντιπαράθεση Δύσης – Ρωσίας. Είναι αντιπαράθεση ιδεολογίας. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Ρωσία, ρεαλιστική, παραδοσιακή δύναμη που χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ για να εκπληρώσει τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της. Επιθυμία της Μόσχας είναι η δημιουργία μίας ζώνης στην ευρύτερη περιοχή της που θα περιλαμβάνει τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και θα ανήκει αποκλειστικά στη σφαίρα επιρροής της. Από την άλλη βρίσκεται η ΕΕ, φιλελεύθερη, μεταμοντέρνα δύναμη που προσπαθεί μέσω της ήπιας ισχύος να προωθήσει τα συμφέροντά της. Επιθυμία της είναι να δημιουργήσει μία κοινότητα δημοκρατίας, ασφάλειας και ευημερίας στα ανατολικά σύνορά της που θα περιλαμβάνει τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε η διένεξη φανερώνει ότι οι κύριες εμπλεκόμενες πλευρές κινήθηκαν βάσει εσφαλμένων αντιλήψεων. Η Δύση και κυρίως η ΕΕ υποτίμησαν αφενός την αντίδραση της Ρωσίας στη στρατηγική περικύκλωσή της και αφετέρου την αξία που έχει η Ουκρανία για τη Ρωσία. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ΕΕ αν και δεν φάνηκε να έχει καλή γνώση των εσωτερικών προβλημάτων της Ουκρανίας προτίμησε να εμπλακεί σε μία κατάσταση την οποία δεν ήταν έτοιμη να διαχειριστεί. Παράλληλα η Ρωσία υπερεκτίμησε την ισχύ της και την ευρωπαϊκή αδυναμία να απαντήσει άμεσα στις ρωσικές κινήσεις, ιδιαίτερα σε μία περίοδο όπου η ΕΕ βιώνει βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση. Όπως είναι φυσικό Δύση και Ρωσία αντιλαμβάνονται διαφορετικά την εξελισσόμενη κρίση. Για τη Δύση και την Ουκρανική κυβέρνηση η Ρωσία προκάλεσε τη σύγκρουση για να υπονομεύσει την προσπάθεια του Ουκρανικού λαού να αποτραβηχτεί από την επιρροή της Μόσχας και να συνδεθεί με τους δυτικούς θεσμούς. Για τη Ρωσία και τους φιλορώσους αυτονομιστές η Δύση συνέβαλε στην εδραίωση ενός φασιστικού καθεστώτος στο Κίεβο, που οδήγησε στο ξέσπασμα ενός εμφυλίου πολέμου. Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην ανάλυση της Ουκρανικής κρίσης που ξέσπασε το φθινόπωρο του 2013 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα απειλώντας την ύπαρξή της ως κράτος.","abstract_html":"Είκοσι πέντε χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η Ευρώπη αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή πρόκληση που απειλεί την ασφάλειά της. Η προσάρτηση της Κριμαίας και ο «υβριδικός πόλεμος» που διεξάγει η Ρωσία στην Ανατολική Ουκρανία θέτουν υπό πλήρη αμφισβήτηση τις αρχές της εθνικής κυριαρχίας και του απαραβίαστου των συνόρων που καθορίζονται από την Τελική Πράξη του Ελσίνκι του 1975. Η κρίση στην Ουκρανία είναι κάτι παραπάνω από πολιτική αντιπαράθεση Δύσης – Ρωσίας. Είναι αντιπαράθεση ιδεολογίας. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Ρωσία, ρεαλιστική, παραδοσιακή δύναμη που χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ για να εκπληρώσει τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της. Επιθυμία της Μόσχας είναι η δημιουργία μίας ζώνης στην ευρύτερη περιοχή της που θα περιλαμβάνει τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και θα ανήκει αποκλειστικά στη σφαίρα επιρροής της. Από την άλλη βρίσκεται η ΕΕ, φιλελεύθερη, μεταμοντέρνα δύναμη που προσπαθεί μέσω της ήπιας ισχύος να προωθήσει τα συμφέροντά της. Επιθυμία της είναι να δημιουργήσει μία κοινότητα δημοκρατίας, ασφάλειας και ευημερίας στα ανατολικά σύνορά της που θα περιλαμβάνει τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε η διένεξη φανερώνει ότι οι κύριες εμπλεκόμενες πλευρές κινήθηκαν βάσει εσφαλμένων αντιλήψεων. Η Δύση και κυρίως η ΕΕ υποτίμησαν αφενός την αντίδραση της Ρωσίας στη στρατηγική περικύκλωσή της και αφετέρου την αξία που έχει η Ουκρανία για τη Ρωσία. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ΕΕ αν και δεν φάνηκε να έχει καλή γνώση των εσωτερικών προβλημάτων της Ουκρανίας προτίμησε να εμπλακεί σε μία κατάσταση την οποία δεν ήταν έτοιμη να διαχειριστεί. Παράλληλα η Ρωσία υπερεκτίμησε την ισχύ της και την ευρωπαϊκή αδυναμία να απαντήσει άμεσα στις ρωσικές κινήσεις, ιδιαίτερα σε μία περίοδο όπου η ΕΕ βιώνει βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση. Όπως είναι φυσικό Δύση και Ρωσία αντιλαμβάνονται διαφορετικά την εξελισσόμενη κρίση. Για τη Δύση και την Ουκρανική κυβέρνηση η Ρωσία προκάλεσε τη σύγκρουση για να υπονομεύσει την προσπάθεια του Ουκρανικού λαού να αποτραβηχτεί από την επιρροή της Μόσχας και να συνδεθεί με τους δυτικούς θεσμούς. Για τη Ρωσία και τους φιλορώσους αυτονομιστές η Δύση συνέβαλε στην εδραίωση ενός φασιστικού καθεστώτος στο Κίεβο, που οδήγησε στο ξέσπασμα ενός εμφυλίου πολέμου. Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην ανάλυση της Ουκρανικής κρίσης που ξέσπασε το φθινόπωρο του 2013 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα απειλώντας την ύπαρξή της ως κράτος.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαϊνά Ιωάννα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:28:13Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449833"],"render_values":[{"text":"uoadl:1449833","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449833","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449833","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1449833","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαϊνά Ιωάννα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449833","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449833"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Είκοσι πέντε χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η Ευρώπη αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή πρόκληση που απειλεί την ασφάλειά της. Η προσάρτηση της Κριμαίας και ο «υβριδικός πόλεμος» που διεξάγει η Ρωσία στην Ανατολική Ουκρανία θέτουν υπό πλήρη αμφισβήτηση τις αρχές της εθνικής κυριαρχίας και του απαραβίαστου των συνόρων που καθορίζονται από την Τελική Πράξη του Ελσίνκι του 1975. Η κρίση στην Ουκρανία είναι κάτι παραπάνω από πολιτική αντιπαράθεση Δύσης – Ρωσίας. Είναι αντιπαράθεση ιδεολογίας. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Ρωσία, ρεαλιστική, παραδοσιακή δύναμη που χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ για να εκπληρώσει τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της. Επιθυμία της Μόσχας είναι η δημιουργία μίας ζώνης στην ευρύτερη περιοχή της που θα περιλαμβάνει τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και θα ανήκει αποκλειστικά στη σφαίρα επιρροής της. Από την άλλη βρίσκεται η ΕΕ, φιλελεύθερη, μεταμοντέρνα δύναμη που προσπαθεί μέσω της ήπιας ισχύος να προωθήσει τα συμφέροντά της. Επιθυμία της είναι να δημιουργήσει μία κοινότητα δημοκρατίας, ασφάλειας και ευημερίας στα ανατολικά σύνορά της που θα περιλαμβάνει τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε η διένεξη φανερώνει ότι οι κύριες εμπλεκόμενες πλευρές κινήθηκαν βάσει εσφαλμένων αντιλήψεων. Η Δύση και κυρίως η ΕΕ υποτίμησαν αφενός την αντίδραση της Ρωσίας στη στρατηγική περικύκλωσή της και αφετέρου την αξία που έχει η Ουκρανία για τη Ρωσία. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ΕΕ αν και δεν φάνηκε να έχει καλή γνώση των εσωτερικών προβλημάτων της Ουκρανίας προτίμησε να εμπλακεί σε μία κατάσταση την οποία δεν ήταν έτοιμη να διαχειριστεί. Παράλληλα η Ρωσία υπερεκτίμησε την ισχύ της και την ευρωπαϊκή αδυναμία να απαντήσει άμεσα στις ρωσικές κινήσεις, ιδιαίτερα σε μία περίοδο όπου η ΕΕ βιώνει βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση. Όπως είναι φυσικό Δύση και Ρωσία αντιλαμβάνονται διαφορετικά την εξελισσόμενη κρίση. Για τη Δύση και την Ουκρανική κυβέρνηση η Ρωσία προκάλεσε τη σύγκρουση για να υπονομεύσει την προσπάθεια του Ουκρανικού λαού να αποτραβηχτεί από την επιρροή της Μόσχας και να συνδεθεί με τους δυτικούς θεσμούς. Για τη Ρωσία και τους φιλορώσους αυτονομιστές η Δύση συνέβαλε στην εδραίωση ενός φασιστικού καθεστώτος στο Κίεβο, που οδήγησε στο ξέσπασμα ενός εμφυλίου πολέμου. Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην ανάλυση της Ουκρανικής κρίσης που ξέσπασε το φθινόπωρο του 2013 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα απειλώντας την ύπαρξή της ως κράτος.","Twenty five years after the end of the Cold War, Europe faces the most serious challenge that threatens its security. The annexation of Crimea and the \"hybrid war\" conducted by Russia in Eastern Ukraine call into full question the principles of sovereignty and inviolability of frontiers established by the Helsinki Final Act of 1975. The crisis in Ukraine is more than a political confrontation between the Russia and the West. Is an ideological confrontation. On the one side is Russia, pragmatic, traditional power which uses its military power to fulfill the objectives of its foreign policy. Moscow desires to create a zone in its surrounding area which going to include the former Soviet republics and will belong exclusively to its sphere of influence. On the other side is the EU, liberal, postmodern power who tries to promote its interests through soft power. EU wants to create a community of democracy, security and prosperity in its eastern borders which will include the countries of the former Soviet Union. The way in which the conflict has evolved indicates that the main parties moved on the basis of misconceptions. The West and particularly the EU underestimated on one hand Russia's reaction to its encirclement and on the other hand the value Ukraine has for Russia. The most important is that the EU although it hasn't good knowledge of the internal problems of Ukraine, it chose to get involved in a situation which was not prepared to manage. Alongside Russia over estimated its strength and european weakness to respond directly to Russian movements, particularly at a time that the EU is experiencing deep economic and political crisis. Without doubt West and Russia perceive differently the ongoing crisis. For the West and the Ukrainian government Russia caused the conflict in order to undermine the efforts of the Ukrainian people to withdraw from Moscow's influence and connect with western institutions. For Russia and pro-Russian separatists, the West contributed to the establishment of a fascist regime in Kiev, which led to the outbreak of a civil war. This paper focuses on the analysis of the Ukrainian crisis that erupted in the fall of 2013 and continues until today threatening its existence as a state."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ουκρανική κρίση: Γένεση - Εξέλιξη -Προοπτικές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαϊνά Ιωάννα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Είκοσι πέντε χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η Ευρώπη αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή πρόκληση που απειλεί την ασφάλειά της. Η προσάρτηση της Κριμαίας και ο «υβριδικός πόλεμος» που διεξάγει η Ρωσία στην Ανατολική Ουκρανία θέτουν υπό πλήρη αμφισβήτηση τις αρχές της εθνικής κυριαρχίας και του απαραβίαστου των συνόρων που καθορίζονται από την Τελική Πράξη του Ελσίνκι του 1975. Η κρίση στην Ουκρανία είναι κάτι παραπάνω από πολιτική αντιπαράθεση Δύσης – Ρωσίας. Είναι αντιπαράθεση ιδεολογίας. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Ρωσία, ρεαλιστική, παραδοσιακή δύναμη που χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ για να εκπληρώσει τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της. Επιθυμία της Μόσχας είναι η δημιουργία μίας ζώνης στην ευρύτερη περιοχή της που θα περιλαμβάνει τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και θα ανήκει αποκλειστικά στη σφαίρα επιρροής της. Από την άλλη βρίσκεται η ΕΕ, φιλελεύθερη, μεταμοντέρνα δύναμη που προσπαθεί μέσω της ήπιας ισχύος να προωθήσει τα συμφέροντά της. Επιθυμία της είναι να δημιουργήσει μία κοινότητα δημοκρατίας, ασφάλειας και ευημερίας στα ανατολικά σύνορά της που θα περιλαμβάνει τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε η διένεξη φανερώνει ότι οι κύριες εμπλεκόμενες πλευρές κινήθηκαν βάσει εσφαλμένων αντιλήψεων. Η Δύση και κυρίως η ΕΕ υποτίμησαν αφενός την αντίδραση της Ρωσίας στη στρατηγική περικύκλωσή της και αφετέρου την αξία που έχει η Ουκρανία για τη Ρωσία. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ΕΕ αν και δεν φάνηκε να έχει καλή γνώση των εσωτερικών προβλημάτων της Ουκρανίας προτίμησε να εμπλακεί σε μία κατάσταση την οποία δεν ήταν έτοιμη να διαχειριστεί. Παράλληλα η Ρωσία υπερεκτίμησε την ισχύ της και την ευρωπαϊκή αδυναμία να απαντήσει άμεσα στις ρωσικές κινήσεις, ιδιαίτερα σε μία περίοδο όπου η ΕΕ βιώνει βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση. Όπως είναι φυσικό Δύση και Ρωσία αντιλαμβάνονται διαφορετικά την εξελισσόμενη κρίση. Για τη Δύση και την Ουκρανική κυβέρνηση η Ρωσία προκάλεσε τη σύγκρουση για να υπονομεύσει την προσπάθεια του Ουκρανικού λαού να αποτραβηχτεί από την επιρροή της Μόσχας και να συνδεθεί με τους δυτικούς θεσμούς. Για τη Ρωσία και τους φιλορώσους αυτονομιστές η Δύση συνέβαλε στην εδραίωση ενός φασιστικού καθεστώτος στο Κίεβο, που οδήγησε στο ξέσπασμα ενός εμφυλίου πολέμου. Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην ανάλυση της Ουκρανικής κρίσης που ξέσπασε το φθινόπωρο του 2013 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα απειλώντας την ύπαρξή της ως κράτος.","Twenty five years after the end of the Cold War, Europe faces the most serious challenge that threatens its security. The annexation of Crimea and the \"hybrid war\" conducted by Russia in Eastern Ukraine call into full question the principles of sovereignty and inviolability of frontiers established by the Helsinki Final Act of 1975. The crisis in Ukraine is more than a political confrontation between the Russia and the West. Is an ideological confrontation. On the one side is Russia, pragmatic, traditional power which uses its military power to fulfill the objectives of its foreign policy. Moscow desires to create a zone in its surrounding area which going to include the former Soviet republics and will belong exclusively to its sphere of influence. On the other side is the EU, liberal, postmodern power who tries to promote its interests through soft power. EU wants to create a community of democracy, security and prosperity in its eastern borders which will include the countries of the former Soviet Union. The way in which the conflict has evolved indicates that the main parties moved on the basis of misconceptions. The West and particularly the EU underestimated on one hand Russia's reaction to its encirclement and on the other hand the value Ukraine has for Russia. The most important is that the EU although it hasn't good knowledge of the internal problems of Ukraine, it chose to get involved in a situation which was not prepared to manage. Alongside Russia over estimated its strength and european weakness to respond directly to Russian movements, particularly at a time that the EU is experiencing deep economic and political crisis. Without doubt West and Russia perceive differently the ongoing crisis. For the West and the Ukrainian government Russia caused the conflict in order to undermine the efforts of the Ukrainian people to withdraw from Moscow's influence and connect with western institutions. For Russia and pro-Russian separatists, the West contributed to the establishment of a fascist regime in Kiev, which led to the outbreak of a civil war. This paper focuses on the analysis of the Ukrainian crisis that erupted in the fall of 2013 and continues until today threatening its existence as a state."],"dc:identifier":["uoadl:1449833","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449833"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ουκρανική κρίση: Γένεση - Εξέλιξη -Προοπτικές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:13Z"}