{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449837"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449837","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απεικονιστική διερεύνηση ασθενών με συνδυασμένες μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας","abstract":"Οστεοπόρωση είναι ένα συστηματικό νόσημα του σκελετού που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα και διαταραχή της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, με συνέπεια την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών και την πρόκληση αναίτιων καταγμάτων. Σαρκοπενία είναι η συνισταμένη της έκπτωσης της ποσότητας και της λειτουργικής ποιότητας του μυϊκού ιστού, η οποία μπορεί να είναι σχετιζόμενη με τη γήρανση (πρωτοπαθής) ή οφειλόμενη σε άλλα αίτια (δευτεροπαθής). Με δεδομένη τη συχνή συνύπαρξη χαμηλής οστικής πυκνότητας και ελαττωμένης μυϊκής μάζας στους ηλικιωμένους ασθενείς, καθώς και των κοινών παθοφυσιολογικών μηχανισμών που προκαλούν τις δύο αυτές παθολογικές καταστάσεις, έχει προταθεί ο όρος “σαρκο-οστεοπενία” ή “σαρκο-οστεοπόρωση”, για τις μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας. Οι μεικτές μορφές οστεοπόρωσης-σαρκοπενίας μπορούν να διακριθούν σε πρωτοπαθείς – σχετιζόμενες με την ηλικία, και δευτεροπαθείς, οφειλόμενες σε παράγοντες που επηρεάζουν ταυτόχρονα το οστό και το μυ. Οι δευτεροπαθείς διακρίνονται σε ενδοκρινολογικής αιτιολογίας (γλυκοκορτικοειδή, διαταραχές GH/IGF-1, θυρεοειδοπάθεια, αντίσταση στην ινσουλίνη, υπογοναδισμό), νευρομυϊκές διαταραχές (νόσος κινητικού νευρώνα), διατροφική ανεπάρκεια / δυσαπορρόφηση, άλλα χρόνια νοσήματα (ρευματολογικά, ΧΝΑ, ΧΑΠ, γαστρεντερολογικά, κακοήθη), και τέλος ακινητοποίηση ή συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Ειδικές κλινικές καταστάσεις που σχετίζονται με συνδυασμό οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας αποτελούν η οστεοσαρκοπενική παχυσαρκία, το σύνδρομο ευπάθειας (frailty), κι η καχεξία. Ο ρόλος της απεικόνισης στη μελέτη των ασθενών με μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας περιλαμβάνει τα εξής: προσυμπτωματικό έλεγχο, διάγνωση και αξιολόγηση της βαρύτητας της νόσου, παρακολούθηση και έλεγχο της ανταπόκρισης στη χορηγούμενη θεραπεία, απεικονιστική διερεύνηση της λειτουργικής μονάδας οστού-μυός, και συμπληρωματικό έλεγχο (σύστασης σώματος – λιπώδους ιστού, και κεντρικού νευρικού συστήματος). Οι απεικονιστικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι οι εξής: απορροφησιομετρία διπλοενεργειακής δέσμης ακτίνων Χ (DXA), αξονική τομογραφία (CT, QCT, vQCT), μαγνητική τομογραφία (MRI, HR-MRI, pMRI), περιφερική ποσοτική υπολογιστική τομογραφία (pQCT, HR-pQCT), και υπερηχοτομογραφία (US, QUS). Οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι διακρίνονται σε ολόσωμες και περιφερικές, καθώς και σε αυτές που χρησιμοποιούν ιοντίζουσα ακτινοβολία (CT, DXA, pQCT) και σε αυτές που δε χρησιμοποιούν (MRI, US). Οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενες απεικονιστικές μέθοδοι στην καθημερινή κλινική πράξη είναι η DXA και η CT, με την MRI να είναι ωστόσο πολλά υποσχόμενη, μιας και συνεχώς εξελίσσεται και αυξάνεται η διαθεσιμότητά της.","abstract_html":"Οστεοπόρωση είναι ένα συστηματικό νόσημα του σκελετού που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα και διαταραχή της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, με συνέπεια την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών και την πρόκληση αναίτιων καταγμάτων. Σαρκοπενία είναι η συνισταμένη της έκπτωσης της ποσότητας και της λειτουργικής ποιότητας του μυϊκού ιστού, η οποία μπορεί να είναι σχετιζόμενη με τη γήρανση (πρωτοπαθής) ή οφειλόμενη σε άλλα αίτια (δευτεροπαθής). Με δεδομένη τη συχνή συνύπαρξη χαμηλής οστικής πυκνότητας και ελαττωμένης μυϊκής μάζας στους ηλικιωμένους ασθενείς, καθώς και των κοινών παθοφυσιολογικών μηχανισμών που προκαλούν τις δύο αυτές παθολογικές καταστάσεις, έχει προταθεί ο όρος “σαρκο-οστεοπενία” ή “σαρκο-οστεοπόρωση”, για τις μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας. Οι μεικτές μορφές οστεοπόρωσης-σαρκοπενίας μπορούν να διακριθούν σε πρωτοπαθείς – σχετιζόμενες με την ηλικία, και δευτεροπαθείς, οφειλόμενες σε παράγοντες που επηρεάζουν ταυτόχρονα το οστό και το μυ. Οι δευτεροπαθείς διακρίνονται σε ενδοκρινολογικής αιτιολογίας (γλυκοκορτικοειδή, διαταραχές GH/IGF-1, θυρεοειδοπάθεια, αντίσταση στην ινσουλίνη, υπογοναδισμό), νευρομυϊκές διαταραχές (νόσος κινητικού νευρώνα), διατροφική ανεπάρκεια / δυσαπορρόφηση, άλλα χρόνια νοσήματα (ρευματολογικά, ΧΝΑ, ΧΑΠ, γαστρεντερολογικά, κακοήθη), και τέλος ακινητοποίηση ή συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Ειδικές κλινικές καταστάσεις που σχετίζονται με συνδυασμό οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας αποτελούν η οστεοσαρκοπενική παχυσαρκία, το σύνδρομο ευπάθειας (frailty), κι η καχεξία. Ο ρόλος της απεικόνισης στη μελέτη των ασθενών με μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας περιλαμβάνει τα εξής: προσυμπτωματικό έλεγχο, διάγνωση και αξιολόγηση της βαρύτητας της νόσου, παρακολούθηση και έλεγχο της ανταπόκρισης στη χορηγούμενη θεραπεία, απεικονιστική διερεύνηση της λειτουργικής μονάδας οστού-μυός, και συμπληρωματικό έλεγχο (σύστασης σώματος – λιπώδους ιστού, και κεντρικού νευρικού συστήματος). Οι απεικονιστικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι οι εξής: απορροφησιομετρία διπλοενεργειακής δέσμης ακτίνων Χ (DXA), αξονική τομογραφία (CT, QCT, vQCT), μαγνητική τομογραφία (MRI, HR-MRI, pMRI), περιφερική ποσοτική υπολογιστική τομογραφία (pQCT, HR-pQCT), και υπερηχοτομογραφία (US, QUS). Οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι διακρίνονται σε ολόσωμες και περιφερικές, καθώς και σε αυτές που χρησιμοποιούν ιοντίζουσα ακτινοβολία (CT, DXA, pQCT) και σε αυτές που δε χρησιμοποιούν (MRI, US). Οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενες απεικονιστικές μέθοδοι στην καθημερινή κλινική πράξη είναι η DXA και η CT, με την MRI να είναι ωστόσο πολλά υποσχόμενη, μιας και συνεχώς εξελίσσεται και αυξάνεται η διαθεσιμότητά της.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπερέτης Γεώργιος","Beretis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:13Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449837"],"render_values":[{"text":"uoadl:1449837","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449837","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449837","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1449837","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπερέτης Γεώργιος","Beretis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449837","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449837"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οστεοπόρωση είναι ένα συστηματικό νόσημα του σκελετού που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα και διαταραχή της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, με συνέπεια την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών και την πρόκληση αναίτιων καταγμάτων. Σαρκοπενία είναι η συνισταμένη της έκπτωσης της ποσότητας και της λειτουργικής ποιότητας του μυϊκού ιστού, η οποία μπορεί να είναι σχετιζόμενη με τη γήρανση (πρωτοπαθής) ή οφειλόμενη σε άλλα αίτια (δευτεροπαθής). Με δεδομένη τη συχνή συνύπαρξη χαμηλής οστικής πυκνότητας και ελαττωμένης μυϊκής μάζας στους ηλικιωμένους ασθενείς, καθώς και των κοινών παθοφυσιολογικών μηχανισμών που προκαλούν τις δύο αυτές παθολογικές καταστάσεις, έχει προταθεί ο όρος “σαρκο-οστεοπενία” ή “σαρκο-οστεοπόρωση”, για τις μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας. Οι μεικτές μορφές οστεοπόρωσης-σαρκοπενίας μπορούν να διακριθούν σε πρωτοπαθείς – σχετιζόμενες με την ηλικία, και δευτεροπαθείς, οφειλόμενες σε παράγοντες που επηρεάζουν ταυτόχρονα το οστό και το μυ. Οι δευτεροπαθείς διακρίνονται σε ενδοκρινολογικής αιτιολογίας (γλυκοκορτικοειδή, διαταραχές GH/IGF-1, θυρεοειδοπάθεια, αντίσταση στην ινσουλίνη, υπογοναδισμό), νευρομυϊκές διαταραχές (νόσος κινητικού νευρώνα), διατροφική ανεπάρκεια / δυσαπορρόφηση, άλλα χρόνια νοσήματα (ρευματολογικά, ΧΝΑ, ΧΑΠ, γαστρεντερολογικά, κακοήθη), και τέλος ακινητοποίηση ή συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Ειδικές κλινικές καταστάσεις που σχετίζονται με συνδυασμό οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας αποτελούν η οστεοσαρκοπενική παχυσαρκία, το σύνδρομο ευπάθειας (frailty), κι η καχεξία. Ο ρόλος της απεικόνισης στη μελέτη των ασθενών με μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας περιλαμβάνει τα εξής: προσυμπτωματικό έλεγχο, διάγνωση και αξιολόγηση της βαρύτητας της νόσου, παρακολούθηση και έλεγχο της ανταπόκρισης στη χορηγούμενη θεραπεία, απεικονιστική διερεύνηση της λειτουργικής μονάδας οστού-μυός, και συμπληρωματικό έλεγχο (σύστασης σώματος – λιπώδους ιστού, και κεντρικού νευρικού συστήματος). Οι απεικονιστικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι οι εξής: απορροφησιομετρία διπλοενεργειακής δέσμης ακτίνων Χ (DXA), αξονική τομογραφία (CT, QCT, vQCT), μαγνητική τομογραφία (MRI, HR-MRI, pMRI), περιφερική ποσοτική υπολογιστική τομογραφία (pQCT, HR-pQCT), και υπερηχοτομογραφία (US, QUS). Οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι διακρίνονται σε ολόσωμες και περιφερικές, καθώς και σε αυτές που χρησιμοποιούν ιοντίζουσα ακτινοβολία (CT, DXA, pQCT) και σε αυτές που δε χρησιμοποιούν (MRI, US). Οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενες απεικονιστικές μέθοδοι στην καθημερινή κλινική πράξη είναι η DXA και η CT, με την MRI να είναι ωστόσο πολλά υποσχόμενη, μιας και συνεχώς εξελίσσεται και αυξάνεται η διαθεσιμότητά της.","Osteoporosis is a systemic skeletal disease characterized by low bone mass and microarchitectural deteriorarion of bone tissue, leading to an increase in bone fragility and susceptibility to fractures. Sarcopenia is a combination of muscle mass loss and muscle function deterioration, attributed either to ageing (primary sarcopenia) or to other factors (secondary sarcopenia). Taking into account the frequent co-existence of low bone density and low muscle mass in the elderly, as well as the common pathophysiological pathways resulting in the two conditions, the terms “sarco-osteopenia” and “sarco-osteoporosis” have been proposed to describe the combined forms of these diseases. Combined forms of osteoporosis and sarcopenia are classified into primary – related to old age, and secondary – due to factors which simultaneously influence bone and muscle tissues. The secondary forms are caused by endocrinological, neuromuscular, or nutritional disorders, other chronic diseases, muscle disuse, or zero-gravity conditions. Clinical syndromes which overlap with combined osteoporosis and sarcopenia are: osteosarcopenic obesity, frailty syndrome, and cachexia. The role of imaging on combined osteoporosis and sarcopenia comprises the following: screening, diagnosis, disease severity evaluation, follow-up, treatment efficacy evaluation, imaging of the functional muscle-bone unit, and complementary tests (body composition – fat tissue analysis, central nervous system imaging). The imaging techniques used are: dual X-ray absorptiometry (DXA), computed tomography (CT, QCT, vQCT), magnetic resonance imaging (MRI, HR-MRI, pMRI), peripheral quantitative computed tomography (pQCT, HR-pQCT), and ultrasonography (US, QUS). The aforementioned imaging techniques are either whole-body or peripheral, and may or may not use ionizing radiation. DXA and CT are the most widely used techniques in clinical practice, but MRI is a very promising technique, owing to its continuous evolvement and gradually wider availability."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απεικονιστική διερεύνηση ασθενών με συνδυασμένες μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπερέτης Γεώργιος","Beretis Georgios"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Οστεοπόρωση είναι ένα συστηματικό νόσημα του σκελετού που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα και διαταραχή της οστικής μικροαρχιτεκτονικής, με συνέπεια την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών και την πρόκληση αναίτιων καταγμάτων. Σαρκοπενία είναι η συνισταμένη της έκπτωσης της ποσότητας και της λειτουργικής ποιότητας του μυϊκού ιστού, η οποία μπορεί να είναι σχετιζόμενη με τη γήρανση (πρωτοπαθής) ή οφειλόμενη σε άλλα αίτια (δευτεροπαθής). Με δεδομένη τη συχνή συνύπαρξη χαμηλής οστικής πυκνότητας και ελαττωμένης μυϊκής μάζας στους ηλικιωμένους ασθενείς, καθώς και των κοινών παθοφυσιολογικών μηχανισμών που προκαλούν τις δύο αυτές παθολογικές καταστάσεις, έχει προταθεί ο όρος “σαρκο-οστεοπενία” ή “σαρκο-οστεοπόρωση”, για τις μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας. Οι μεικτές μορφές οστεοπόρωσης-σαρκοπενίας μπορούν να διακριθούν σε πρωτοπαθείς – σχετιζόμενες με την ηλικία, και δευτεροπαθείς, οφειλόμενες σε παράγοντες που επηρεάζουν ταυτόχρονα το οστό και το μυ. Οι δευτεροπαθείς διακρίνονται σε ενδοκρινολογικής αιτιολογίας (γλυκοκορτικοειδή, διαταραχές GH/IGF-1, θυρεοειδοπάθεια, αντίσταση στην ινσουλίνη, υπογοναδισμό), νευρομυϊκές διαταραχές (νόσος κινητικού νευρώνα), διατροφική ανεπάρκεια / δυσαπορρόφηση, άλλα χρόνια νοσήματα (ρευματολογικά, ΧΝΑ, ΧΑΠ, γαστρεντερολογικά, κακοήθη), και τέλος ακινητοποίηση ή συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Ειδικές κλινικές καταστάσεις που σχετίζονται με συνδυασμό οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας αποτελούν η οστεοσαρκοπενική παχυσαρκία, το σύνδρομο ευπάθειας (frailty), κι η καχεξία. Ο ρόλος της απεικόνισης στη μελέτη των ασθενών με μεικτές μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας περιλαμβάνει τα εξής: προσυμπτωματικό έλεγχο, διάγνωση και αξιολόγηση της βαρύτητας της νόσου, παρακολούθηση και έλεγχο της ανταπόκρισης στη χορηγούμενη θεραπεία, απεικονιστική διερεύνηση της λειτουργικής μονάδας οστού-μυός, και συμπληρωματικό έλεγχο (σύστασης σώματος – λιπώδους ιστού, και κεντρικού νευρικού συστήματος). Οι απεικονιστικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι οι εξής: απορροφησιομετρία διπλοενεργειακής δέσμης ακτίνων Χ (DXA), αξονική τομογραφία (CT, QCT, vQCT), μαγνητική τομογραφία (MRI, HR-MRI, pMRI), περιφερική ποσοτική υπολογιστική τομογραφία (pQCT, HR-pQCT), και υπερηχοτομογραφία (US, QUS). Οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι διακρίνονται σε ολόσωμες και περιφερικές, καθώς και σε αυτές που χρησιμοποιούν ιοντίζουσα ακτινοβολία (CT, DXA, pQCT) και σε αυτές που δε χρησιμοποιούν (MRI, US). Οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενες απεικονιστικές μέθοδοι στην καθημερινή κλινική πράξη είναι η DXA και η CT, με την MRI να είναι ωστόσο πολλά υποσχόμενη, μιας και συνεχώς εξελίσσεται και αυξάνεται η διαθεσιμότητά της.","Osteoporosis is a systemic skeletal disease characterized by low bone mass and microarchitectural deteriorarion of bone tissue, leading to an increase in bone fragility and susceptibility to fractures. Sarcopenia is a combination of muscle mass loss and muscle function deterioration, attributed either to ageing (primary sarcopenia) or to other factors (secondary sarcopenia). Taking into account the frequent co-existence of low bone density and low muscle mass in the elderly, as well as the common pathophysiological pathways resulting in the two conditions, the terms “sarco-osteopenia” and “sarco-osteoporosis” have been proposed to describe the combined forms of these diseases. Combined forms of osteoporosis and sarcopenia are classified into primary – related to old age, and secondary – due to factors which simultaneously influence bone and muscle tissues. The secondary forms are caused by endocrinological, neuromuscular, or nutritional disorders, other chronic diseases, muscle disuse, or zero-gravity conditions. Clinical syndromes which overlap with combined osteoporosis and sarcopenia are: osteosarcopenic obesity, frailty syndrome, and cachexia. The role of imaging on combined osteoporosis and sarcopenia comprises the following: screening, diagnosis, disease severity evaluation, follow-up, treatment efficacy evaluation, imaging of the functional muscle-bone unit, and complementary tests (body composition – fat tissue analysis, central nervous system imaging). The imaging techniques used are: dual X-ray absorptiometry (DXA), computed tomography (CT, QCT, vQCT), magnetic resonance imaging (MRI, HR-MRI, pMRI), peripheral quantitative computed tomography (pQCT, HR-pQCT), and ultrasonography (US, QUS). The aforementioned imaging techniques are either whole-body or peripheral, and may or may not use ionizing radiation. DXA and CT are the most widely used techniques in clinical practice, but MRI is a very promising technique, owing to its continuous evolvement and gradually wider availability."],"dc:identifier":["uoadl:1449837","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449837"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Απεικονιστική διερεύνηση ασθενών με συνδυασμένες μορφές οστεοπόρωσης και σαρκοπενίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:13Z"}