{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449954"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1449954","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι απόψεις των εκπαιδευτικών γενικής και ειδικής αγωγής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και επαγγελματιών υγείας (κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι) για το ρόλο των Επιτροπών Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης και Υποστήριξης (ΕΔΕΑΥ) ως προς την ένταξη.","abstract":"Με το νόμο 4115/2013 ιδρύεται ένας «καινοτόμος» θεσμός, οι Ε.Δ.Ε.Α.Υ. (Επιτροπές Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης), οι οποίες λειτουργούν ως ένα πρωτοβάθμιο όργανο για τη διαγνωστική εκπαιδευτική αξιολόγηση και υποστήριξη των εκπαιδευτικών αναγκών των μαθητών της γενικής εκπαίδευσης. Από την εισηγητική έκθεση του νόμου αυτού διαφαίνεται ότι υιοθετείται ένας ενταξιακός λόγος, τον οποίο διέπει ο λόγος περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο προσανατολισμός του φαίνεται να είναι συμβατός με τη δεσπόζουσα στα ιθύνοντα ακαδημαϊκά και νομικά κείμενα «ενταξιακή λογική» και το κοινωνικό μοντέλο προσέγγισης της αναπηρίας, καθώς και με την ανάγκη της χώρας μας να συμπλεύσει θεσμικά με τις εκπαιδευτικές πολιτικές των λοιπών κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Mittler, 2000). Παρόλα αυτά ο τρόπος υλοποίησης του νόμου σε πρακτικό επίπεδο εγείρει πολλά ερωτήματα ως προς τον απώτερο σκοπό που εξυπηρετούν οι επιτροπές αυτές και ως προς την ουσιαστική συμβολή τους στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Ως εκ τούτου, σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση των απόψεων των εκπαιδευτικών, γενικής και ειδικής εκπαίδευσης, κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, που απαρτίζουν την ομάδα της ΕΔΕΑΥ, ως προς τη συμβολή των επιτροπών αυτών στην ένταξη. Τα κύρια ερευνητικά ερωτήματα αφορούσαν τις απόψεις των συμμετεχόντων στην έρευνα ως προς το ρόλο των ΕΔΕΑΥ στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, τις πρακτικές που εφαρμόζονται κατά την εφαρμογή του προγράμματος των ΕΔΕΑΥ στο γενικό σχολείο, καθώς και τις συνεργατικές πρακτικές που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη των ΕΔΕΑΥ και ανάμεσα στα μέλη των ΕΔΕΑΥ και τους γονείς των μαθητών. Στα πλαίσια αυτά, διεξήχθηκε ποιοτική έρευνα, κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2014-15. Το μεθοδολογικό εργαλείο που επιλέχθηκε για την έρευνα αυτή ήταν η ημιδομημένη συνέντευξη, ενώ η ανάλυση των δεδομένων στηρίχτηκε στην ανάλυση του περιεχομένου. Το δείγμα της παρούσας έρευνας αποτελούνταν από 16 συμμετέχοντες, εκπαιδευτικούς γενικής εκπαίδευσης (4), εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής (4), κοινωνικούς λειτουργούς (4) και ψυχολόγους (4). Το κριτήριο επιλογής του δείγματος ήταν η συμμετοχή τους σε ΕΔΕΑΥ και η επιλογή του έγινε με τη μέθοδο της χιονοστιβάδας. Όπως διαφάνηκε από τα αποτελέσματα, οι απόψεις των συμμετεχόντων αναφορικά με τον προσδιορισμό της ένταξης και της ενταξιακής εκπαίδευσης εμφανίζονται συγκεχυμένες και αντιφατικές. Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες πιστεύουν ότι οι ΕΔΕΑΥ μπορούν να συμβάλλουν στην ένταξη, ωστόσο, όμως, θέτουν σαφή κριτήρια και προϋποθέσεις που χρειάζονται για την ένταξη των μαθητών με αναπηρία, ενώ προτείνουν δομικές αλλαγές στο πρόγραμμα και την οργάνωση του θεσμού. Επίσης, οι συμμετέχοντες φαίνονται να είναι σαφώς επηρεασμένοι από το ιατρικό μοντέλο προσέγγισης της αναπηρίας, με αποτέλεσμα να αποδίδουν τις αιτίες αποτυχίας των παιδιών σε βιολογικούς παράγοντες παραβλέποντας την αμέριστη ευθύνη του ίδιου του εκπαιδευτικού συστήματος και της γενικότερης εκπαιδευτικής πολιτικής, διαιωνίζοντας έτσι τα στερεότυπα περί «αυθεντίας» των «ειδικών», αλλά και του διαχωρισμού των ατόμων με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Τέλος, οι συμμετέχοντες τόνισαν τη σπουδαιότητα της ανάπτυξης συνεργατικών πρακτικών τόσο ανάμεσα στα μέλη των επιτροπών όσο και ανάμεσα στα μέλη των επιτροπών και τους γονείς των μαθητών, θέτοντας τες ως προϋπόθεση για την επίτευξη της ένταξης των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Το ερώτημα, επομένως, που παραμένει είναι αν στην σημερινή κοινωνία με την υπάρχουσα εκπαιδευτική πολιτική, την προχειρότητα που υλοποιούνται τα προγράμματα της ένταξης, τις διαχωριστικές τάσεις, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που διαιωνίζουν οι συμμετέχοντες στο εκπαιδευτικό σύστημα, την εξάρτηση από τους «ειδικούς», την ελλιπή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και το μονολιθικό αναλυτικό πρόγραμμα, θα μπορούσαν οι ΕΔΕΑΥ να συμβάλλουν ουσιαστικά στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, άρροντας όλους τους φραγμούς και τα εμπόδια για τη δημιουργία ενός δημοκρατικού σχολείου και μιας ενταξιακής κοινωνίας γενικότερα.","abstract_html":"Με το νόμο 4115/2013 ιδρύεται ένας «καινοτόμος» θεσμός, οι Ε.Δ.Ε.Α.Υ. (Επιτροπές Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης), οι οποίες λειτουργούν ως ένα πρωτοβάθμιο όργανο για τη διαγνωστική εκπαιδευτική αξιολόγηση και υποστήριξη των εκπαιδευτικών αναγκών των μαθητών της γενικής εκπαίδευσης. Από την εισηγητική έκθεση του νόμου αυτού διαφαίνεται ότι υιοθετείται ένας ενταξιακός λόγος, τον οποίο διέπει ο λόγος περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο προσανατολισμός του φαίνεται να είναι συμβατός με τη δεσπόζουσα στα ιθύνοντα ακαδημαϊκά και νομικά κείμενα «ενταξιακή λογική» και το κοινωνικό μοντέλο προσέγγισης της αναπηρίας, καθώς και με την ανάγκη της χώρας μας να συμπλεύσει θεσμικά με τις εκπαιδευτικές πολιτικές των λοιπών κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Mittler, 2000). Παρόλα αυτά ο τρόπος υλοποίησης του νόμου σε πρακτικό επίπεδο εγείρει πολλά ερωτήματα ως προς τον απώτερο σκοπό που εξυπηρετούν οι επιτροπές αυτές και ως προς την ουσιαστική συμβολή τους στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Ως εκ τούτου, σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση των απόψεων των εκπαιδευτικών, γενικής και ειδικής εκπαίδευσης, κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, που απαρτίζουν την ομάδα της ΕΔΕΑΥ, ως προς τη συμβολή των επιτροπών αυτών στην ένταξη. Τα κύρια ερευνητικά ερωτήματα αφορούσαν τις απόψεις των συμμετεχόντων στην έρευνα ως προς το ρόλο των ΕΔΕΑΥ στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, τις πρακτικές που εφαρμόζονται κατά την εφαρμογή του προγράμματος των ΕΔΕΑΥ στο γενικό σχολείο, καθώς και τις συνεργατικές πρακτικές που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη των ΕΔΕΑΥ και ανάμεσα στα μέλη των ΕΔΕΑΥ και τους γονείς των μαθητών. Στα πλαίσια αυτά, διεξήχθηκε ποιοτική έρευνα, κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2014-15. Το μεθοδολογικό εργαλείο που επιλέχθηκε για την έρευνα αυτή ήταν η ημιδομημένη συνέντευξη, ενώ η ανάλυση των δεδομένων στηρίχτηκε στην ανάλυση του περιεχομένου. Το δείγμα της παρούσας έρευνας αποτελούνταν από 16 συμμετέχοντες, εκπαιδευτικούς γενικής εκπαίδευσης (4), εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής (4), κοινωνικούς λειτουργούς (4) και ψυχολόγους (4). Το κριτήριο επιλογής του δείγματος ήταν η συμμετοχή τους σε ΕΔΕΑΥ και η επιλογή του έγινε με τη μέθοδο της χιονοστιβάδας. Όπως διαφάνηκε από τα αποτελέσματα, οι απόψεις των συμμετεχόντων αναφορικά με τον προσδιορισμό της ένταξης και της ενταξιακής εκπαίδευσης εμφανίζονται συγκεχυμένες και αντιφατικές. Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες πιστεύουν ότι οι ΕΔΕΑΥ μπορούν να συμβάλλουν στην ένταξη, ωστόσο, όμως, θέτουν σαφή κριτήρια και προϋποθέσεις που χρειάζονται για την ένταξη των μαθητών με αναπηρία, ενώ προτείνουν δομικές αλλαγές στο πρόγραμμα και την οργάνωση του θεσμού. Επίσης, οι συμμετέχοντες φαίνονται να είναι σαφώς επηρεασμένοι από το ιατρικό μοντέλο προσέγγισης της αναπηρίας, με αποτέλεσμα να αποδίδουν τις αιτίες αποτυχίας των παιδιών σε βιολογικούς παράγοντες παραβλέποντας την αμέριστη ευθύνη του ίδιου του εκπαιδευτικού συστήματος και της γενικότερης εκπαιδευτικής πολιτικής, διαιωνίζοντας έτσι τα στερεότυπα περί «αυθεντίας» των «ειδικών», αλλά και του διαχωρισμού των ατόμων με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Τέλος, οι συμμετέχοντες τόνισαν τη σπουδαιότητα της ανάπτυξης συνεργατικών πρακτικών τόσο ανάμεσα στα μέλη των επιτροπών όσο και ανάμεσα στα μέλη των επιτροπών και τους γονείς των μαθητών, θέτοντας τες ως προϋπόθεση για την επίτευξη της ένταξης των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Το ερώτημα, επομένως, που παραμένει είναι αν στην σημερινή κοινωνία με την υπάρχουσα εκπαιδευτική πολιτική, την προχειρότητα που υλοποιούνται τα προγράμματα της ένταξης, τις διαχωριστικές τάσεις, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που διαιωνίζουν οι συμμετέχοντες στο εκπαιδευτικό σύστημα, την εξάρτηση από τους «ειδικούς», την ελλιπή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και το μονολιθικό αναλυτικό πρόγραμμα, θα μπορούσαν οι ΕΔΕΑΥ να συμβάλλουν ουσιαστικά στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, άρροντας όλους τους φραγμούς και τα εμπόδια για τη δημιουργία ενός δημοκρατικού σχολείου και μιας ενταξιακής κοινωνίας γενικότερα.","abstract_has_math":false,"creators":["Πανέλλη Γαρυφαλιά","Panelli Garyfalia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:13Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449954"],"render_values":[{"text":"uoadl:1449954","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449954","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449954","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1449954","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πανέλλη Γαρυφαλιά","Panelli Garyfalia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1449954","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449954"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με το νόμο 4115/2013 ιδρύεται ένας «καινοτόμος» θεσμός, οι Ε.Δ.Ε.Α.Υ. (Επιτροπές Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης), οι οποίες λειτουργούν ως ένα πρωτοβάθμιο όργανο για τη διαγνωστική εκπαιδευτική αξιολόγηση και υποστήριξη των εκπαιδευτικών αναγκών των μαθητών της γενικής εκπαίδευσης. Από την εισηγητική έκθεση του νόμου αυτού διαφαίνεται ότι υιοθετείται ένας ενταξιακός λόγος, τον οποίο διέπει ο λόγος περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο προσανατολισμός του φαίνεται να είναι συμβατός με τη δεσπόζουσα στα ιθύνοντα ακαδημαϊκά και νομικά κείμενα «ενταξιακή λογική» και το κοινωνικό μοντέλο προσέγγισης της αναπηρίας, καθώς και με την ανάγκη της χώρας μας να συμπλεύσει θεσμικά με τις εκπαιδευτικές πολιτικές των λοιπών κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Mittler, 2000). Παρόλα αυτά ο τρόπος υλοποίησης του νόμου σε πρακτικό επίπεδο εγείρει πολλά ερωτήματα ως προς τον απώτερο σκοπό που εξυπηρετούν οι επιτροπές αυτές και ως προς την ουσιαστική συμβολή τους στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Ως εκ τούτου, σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση των απόψεων των εκπαιδευτικών, γενικής και ειδικής εκπαίδευσης, κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, που απαρτίζουν την ομάδα της ΕΔΕΑΥ, ως προς τη συμβολή των επιτροπών αυτών στην ένταξη. Τα κύρια ερευνητικά ερωτήματα αφορούσαν τις απόψεις των συμμετεχόντων στην έρευνα ως προς το ρόλο των ΕΔΕΑΥ στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, τις πρακτικές που εφαρμόζονται κατά την εφαρμογή του προγράμματος των ΕΔΕΑΥ στο γενικό σχολείο, καθώς και τις συνεργατικές πρακτικές που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη των ΕΔΕΑΥ και ανάμεσα στα μέλη των ΕΔΕΑΥ και τους γονείς των μαθητών. Στα πλαίσια αυτά, διεξήχθηκε ποιοτική έρευνα, κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2014-15. Το μεθοδολογικό εργαλείο που επιλέχθηκε για την έρευνα αυτή ήταν η ημιδομημένη συνέντευξη, ενώ η ανάλυση των δεδομένων στηρίχτηκε στην ανάλυση του περιεχομένου. Το δείγμα της παρούσας έρευνας αποτελούνταν από 16 συμμετέχοντες, εκπαιδευτικούς γενικής εκπαίδευσης (4), εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής (4), κοινωνικούς λειτουργούς (4) και ψυχολόγους (4). Το κριτήριο επιλογής του δείγματος ήταν η συμμετοχή τους σε ΕΔΕΑΥ και η επιλογή του έγινε με τη μέθοδο της χιονοστιβάδας. Όπως διαφάνηκε από τα αποτελέσματα, οι απόψεις των συμμετεχόντων αναφορικά με τον προσδιορισμό της ένταξης και της ενταξιακής εκπαίδευσης εμφανίζονται συγκεχυμένες και αντιφατικές. Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες πιστεύουν ότι οι ΕΔΕΑΥ μπορούν να συμβάλλουν στην ένταξη, ωστόσο, όμως, θέτουν σαφή κριτήρια και προϋποθέσεις που χρειάζονται για την ένταξη των μαθητών με αναπηρία, ενώ προτείνουν δομικές αλλαγές στο πρόγραμμα και την οργάνωση του θεσμού. Επίσης, οι συμμετέχοντες φαίνονται να είναι σαφώς επηρεασμένοι από το ιατρικό μοντέλο προσέγγισης της αναπηρίας, με αποτέλεσμα να αποδίδουν τις αιτίες αποτυχίας των παιδιών σε βιολογικούς παράγοντες παραβλέποντας την αμέριστη ευθύνη του ίδιου του εκπαιδευτικού συστήματος και της γενικότερης εκπαιδευτικής πολιτικής, διαιωνίζοντας έτσι τα στερεότυπα περί «αυθεντίας» των «ειδικών», αλλά και του διαχωρισμού των ατόμων με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Τέλος, οι συμμετέχοντες τόνισαν τη σπουδαιότητα της ανάπτυξης συνεργατικών πρακτικών τόσο ανάμεσα στα μέλη των επιτροπών όσο και ανάμεσα στα μέλη των επιτροπών και τους γονείς των μαθητών, θέτοντας τες ως προϋπόθεση για την επίτευξη της ένταξης των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Το ερώτημα, επομένως, που παραμένει είναι αν στην σημερινή κοινωνία με την υπάρχουσα εκπαιδευτική πολιτική, την προχειρότητα που υλοποιούνται τα προγράμματα της ένταξης, τις διαχωριστικές τάσεις, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που διαιωνίζουν οι συμμετέχοντες στο εκπαιδευτικό σύστημα, την εξάρτηση από τους «ειδικούς», την ελλιπή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και το μονολιθικό αναλυτικό πρόγραμμα, θα μπορούσαν οι ΕΔΕΑΥ να συμβάλλουν ουσιαστικά στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, άρροντας όλους τους φραγμούς και τα εμπόδια για τη δημιουργία ενός δημοκρατικού σχολείου και μιας ενταξιακής κοινωνίας γενικότερα.","By law 4115/2013, an innovative institution is established called E.D.E.A.Y. (Diagnostic Educational Evaluation Committees), which operates as a primary instrument for the diagnostic educational evaluation and support of the educational needs of students in general education. From the explanatory report of that law, it appears that the discourse of inclusion is adopted, governed by the discourse of human rights and its orientation seems to be compatible with the dominant in the leading academic and legal texts “inclusive logic” and the social project of disability approach, as well as the need of our country to go along with the institutional education policies of the other countries – members of the European Union (Mittler, 2000). However, the way of the implementation of the law in practice raises many questions concerning the ultimate purpose served by these committees and their essential contribution to the inclusion of students with disabilities or special educational needs. Therefore, this study aims to explore the views of teachers of general and special education, social workers and psychologists, all part of the E.D.E.A.Y., as to the contribution of these committees to inclusion. The principal questions concern the views of the research participants on the role of the E.D.E.A.Y. in the inclusion of students with disabilities or with special educational needs, the methods applied during the program of the E.D.E.A.Y. in general school and the cooperative practices developed among its members and among members of E.D.E.A.Y. and the students’ parents. In this context, a qualitative research was carried out during the school year 2014-15. The methodological tool chosen for this research was the semi-structured interview, while the data analysis was based on content analysis. The sample of this research consisted of 16 participants, teachers of general education (4), teachers of special education (4), social workers (4) and psychologists (4). The selection criterion of the sample was their participation in E.D.E.A.Y. and its selection was done by the method of the avalanche. As indicated by the results, the views of the participants regarding the determination of inclusion and the inclusive education appear to be confused and contradictory. It is interesting the fact that almost all the participants believe that the E.D.E.A.Y. can contribute to the inclusion, but they set clear criteria and conditions needed for the inclusion of students with disabilities and propose structural changes to the program and the organization of the institution. Furthermore, the participants seem to be clearly influenced by the medical model of disability approach, resulting to attribute the causes of failure of children to biological factors, ignoring the full responsibility of the educational system itself and of the general educational policy, thus perpetuating stereotypes about \"authority \"of \"experts\" and the separation of people with disabilities or with special educational needs. Finally, the participants highlighted the importance of developing cooperative practices among the committee members and among the members of the committee and the parents, putting them as a prerequisite for achieving the integration of students with special educational needs. Therefore, the question is whether in today's society, with the existing educational policy, the sloppy implemented inclusive programs, the dividing tendencies, the stereotypes and the prejudices that the participants perpetuate in the educational system, the dependence on the “experts”, the inadequate training of teachers and the monolithic curriculum, the E.D.E.A.Y. could contribute substantially to the inclusion of students with disabilities or special educational needs, lifting all the barriers and obstacles to the creation of a democratic school and an inclusive society in general."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι απόψεις των εκπαιδευτικών γενικής και ειδικής αγωγής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και επαγγελματιών υγείας (κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι) για το ρόλο των Επιτροπών Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης και Υποστήριξης (ΕΔΕΑΥ) ως προς την ένταξη."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πανέλλη Γαρυφαλιά","Panelli Garyfalia"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Με το νόμο 4115/2013 ιδρύεται ένας «καινοτόμος» θεσμός, οι Ε.Δ.Ε.Α.Υ. (Επιτροπές Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης), οι οποίες λειτουργούν ως ένα πρωτοβάθμιο όργανο για τη διαγνωστική εκπαιδευτική αξιολόγηση και υποστήριξη των εκπαιδευτικών αναγκών των μαθητών της γενικής εκπαίδευσης. Από την εισηγητική έκθεση του νόμου αυτού διαφαίνεται ότι υιοθετείται ένας ενταξιακός λόγος, τον οποίο διέπει ο λόγος περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο προσανατολισμός του φαίνεται να είναι συμβατός με τη δεσπόζουσα στα ιθύνοντα ακαδημαϊκά και νομικά κείμενα «ενταξιακή λογική» και το κοινωνικό μοντέλο προσέγγισης της αναπηρίας, καθώς και με την ανάγκη της χώρας μας να συμπλεύσει θεσμικά με τις εκπαιδευτικές πολιτικές των λοιπών κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Mittler, 2000). Παρόλα αυτά ο τρόπος υλοποίησης του νόμου σε πρακτικό επίπεδο εγείρει πολλά ερωτήματα ως προς τον απώτερο σκοπό που εξυπηρετούν οι επιτροπές αυτές και ως προς την ουσιαστική συμβολή τους στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Ως εκ τούτου, σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση των απόψεων των εκπαιδευτικών, γενικής και ειδικής εκπαίδευσης, κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, που απαρτίζουν την ομάδα της ΕΔΕΑΥ, ως προς τη συμβολή των επιτροπών αυτών στην ένταξη. Τα κύρια ερευνητικά ερωτήματα αφορούσαν τις απόψεις των συμμετεχόντων στην έρευνα ως προς το ρόλο των ΕΔΕΑΥ στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, τις πρακτικές που εφαρμόζονται κατά την εφαρμογή του προγράμματος των ΕΔΕΑΥ στο γενικό σχολείο, καθώς και τις συνεργατικές πρακτικές που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη των ΕΔΕΑΥ και ανάμεσα στα μέλη των ΕΔΕΑΥ και τους γονείς των μαθητών. Στα πλαίσια αυτά, διεξήχθηκε ποιοτική έρευνα, κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2014-15. Το μεθοδολογικό εργαλείο που επιλέχθηκε για την έρευνα αυτή ήταν η ημιδομημένη συνέντευξη, ενώ η ανάλυση των δεδομένων στηρίχτηκε στην ανάλυση του περιεχομένου. Το δείγμα της παρούσας έρευνας αποτελούνταν από 16 συμμετέχοντες, εκπαιδευτικούς γενικής εκπαίδευσης (4), εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής (4), κοινωνικούς λειτουργούς (4) και ψυχολόγους (4). Το κριτήριο επιλογής του δείγματος ήταν η συμμετοχή τους σε ΕΔΕΑΥ και η επιλογή του έγινε με τη μέθοδο της χιονοστιβάδας. Όπως διαφάνηκε από τα αποτελέσματα, οι απόψεις των συμμετεχόντων αναφορικά με τον προσδιορισμό της ένταξης και της ενταξιακής εκπαίδευσης εμφανίζονται συγκεχυμένες και αντιφατικές. Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες πιστεύουν ότι οι ΕΔΕΑΥ μπορούν να συμβάλλουν στην ένταξη, ωστόσο, όμως, θέτουν σαφή κριτήρια και προϋποθέσεις που χρειάζονται για την ένταξη των μαθητών με αναπηρία, ενώ προτείνουν δομικές αλλαγές στο πρόγραμμα και την οργάνωση του θεσμού. Επίσης, οι συμμετέχοντες φαίνονται να είναι σαφώς επηρεασμένοι από το ιατρικό μοντέλο προσέγγισης της αναπηρίας, με αποτέλεσμα να αποδίδουν τις αιτίες αποτυχίας των παιδιών σε βιολογικούς παράγοντες παραβλέποντας την αμέριστη ευθύνη του ίδιου του εκπαιδευτικού συστήματος και της γενικότερης εκπαιδευτικής πολιτικής, διαιωνίζοντας έτσι τα στερεότυπα περί «αυθεντίας» των «ειδικών», αλλά και του διαχωρισμού των ατόμων με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Τέλος, οι συμμετέχοντες τόνισαν τη σπουδαιότητα της ανάπτυξης συνεργατικών πρακτικών τόσο ανάμεσα στα μέλη των επιτροπών όσο και ανάμεσα στα μέλη των επιτροπών και τους γονείς των μαθητών, θέτοντας τες ως προϋπόθεση για την επίτευξη της ένταξης των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Το ερώτημα, επομένως, που παραμένει είναι αν στην σημερινή κοινωνία με την υπάρχουσα εκπαιδευτική πολιτική, την προχειρότητα που υλοποιούνται τα προγράμματα της ένταξης, τις διαχωριστικές τάσεις, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που διαιωνίζουν οι συμμετέχοντες στο εκπαιδευτικό σύστημα, την εξάρτηση από τους «ειδικούς», την ελλιπή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και το μονολιθικό αναλυτικό πρόγραμμα, θα μπορούσαν οι ΕΔΕΑΥ να συμβάλλουν ουσιαστικά στην ένταξη των μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, άρροντας όλους τους φραγμούς και τα εμπόδια για τη δημιουργία ενός δημοκρατικού σχολείου και μιας ενταξιακής κοινωνίας γενικότερα.","By law 4115/2013, an innovative institution is established called E.D.E.A.Y. (Diagnostic Educational Evaluation Committees), which operates as a primary instrument for the diagnostic educational evaluation and support of the educational needs of students in general education. From the explanatory report of that law, it appears that the discourse of inclusion is adopted, governed by the discourse of human rights and its orientation seems to be compatible with the dominant in the leading academic and legal texts “inclusive logic” and the social project of disability approach, as well as the need of our country to go along with the institutional education policies of the other countries – members of the European Union (Mittler, 2000). However, the way of the implementation of the law in practice raises many questions concerning the ultimate purpose served by these committees and their essential contribution to the inclusion of students with disabilities or special educational needs. Therefore, this study aims to explore the views of teachers of general and special education, social workers and psychologists, all part of the E.D.E.A.Y., as to the contribution of these committees to inclusion. The principal questions concern the views of the research participants on the role of the E.D.E.A.Y. in the inclusion of students with disabilities or with special educational needs, the methods applied during the program of the E.D.E.A.Y. in general school and the cooperative practices developed among its members and among members of E.D.E.A.Y. and the students’ parents. In this context, a qualitative research was carried out during the school year 2014-15. The methodological tool chosen for this research was the semi-structured interview, while the data analysis was based on content analysis. The sample of this research consisted of 16 participants, teachers of general education (4), teachers of special education (4), social workers (4) and psychologists (4). The selection criterion of the sample was their participation in E.D.E.A.Y. and its selection was done by the method of the avalanche. As indicated by the results, the views of the participants regarding the determination of inclusion and the inclusive education appear to be confused and contradictory. It is interesting the fact that almost all the participants believe that the E.D.E.A.Y. can contribute to the inclusion, but they set clear criteria and conditions needed for the inclusion of students with disabilities and propose structural changes to the program and the organization of the institution. Furthermore, the participants seem to be clearly influenced by the medical model of disability approach, resulting to attribute the causes of failure of children to biological factors, ignoring the full responsibility of the educational system itself and of the general educational policy, thus perpetuating stereotypes about \"authority \"of \"experts\" and the separation of people with disabilities or with special educational needs. Finally, the participants highlighted the importance of developing cooperative practices among the committee members and among the members of the committee and the parents, putting them as a prerequisite for achieving the integration of students with special educational needs. Therefore, the question is whether in today's society, with the existing educational policy, the sloppy implemented inclusive programs, the dividing tendencies, the stereotypes and the prejudices that the participants perpetuate in the educational system, the dependence on the “experts”, the inadequate training of teachers and the monolithic curriculum, the E.D.E.A.Y. could contribute substantially to the inclusion of students with disabilities or special educational needs, lifting all the barriers and obstacles to the creation of a democratic school and an inclusive society in general."],"dc:identifier":["uoadl:1449954","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1449954"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Οι απόψεις των εκπαιδευτικών γενικής και ειδικής αγωγής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και επαγγελματιών υγείας (κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι) για το ρόλο των Επιτροπών Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης και Υποστήριξης (ΕΔΕΑΥ) ως προς την ένταξη."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:13Z"}