{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1453083"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1453083","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο θεσμός της διαιτησίας στις δημόσιες συμβάσεις","abstract":"Η έννοια του θεσμού της διαιτησίας ως τρόπου επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από την σύναψη δημοσίων συμβάσεων αποτελεί τον πυρήνα της παρούσας εργασίας. Στα πλαίσια της εργασίας αναλύεται η διαιτησία τόσο ως θεσμός όσο και ως διαδικασία επίλυσης των διαφορών, η συνταγματικότητά της στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης καθώς και η επιρροή του κοινοτικού και διεθνούς δικαίου στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο. Η εναλλακτική επίλυση των διαφορών με τη μορφή της διαιτησίας, δηλαδή από κάποιους τρίτους, όχι απαραίτητα δικαστικούς λειτουργούς, που τα δύο μέρη επιλέγουν ελεύθερα, εμφανίζει αξιοπρόσεκτη δυναμική. Δικαιολογητικός λόγος της προτίμησης – υπό ορισμένες προϋποθέσεις – της διαιτησίας είναι κυρίως η περιορισμένη χρονική διάρκεια της διαδικασίας. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται η εμπλοκή των τακτικών δικαστηρίων, η οποία συνεπάγεται συνήθως ιδιαίτερα χρονοβόρες διαδικασίες, που δύνανται να διαρκέσουν και χρόνια ολόκληρα έως την έκδοση της τελικής απόφασης. Στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων συγκεκριμένα, οι διαφορές που προκύπτουν μεταξύ των δύο αντισυμβαλλομένων, δηλαδή του δημοσίου και του ιδιώτη, επιλύονται κατά κανόνα μέσω του θεσμού της διαιτησίας. Η τελευταία δηλαδή δεν αποτελεί απλά μία διαφορετική εναλλακτική προσέγγιση αλλά μάλλον τη συνήθη οδό. Η καταγραφή των ισχυόντων κανόνων απαιτεί αρχικά τον προσδιορισμό δύο βασικών εννοιών, αφενός της δημόσιας σύμβασης, αφετέρου της ίδιας της διαιτησίας. Σε πρώτο επίπεδο ερευνάται κατά πόσο είναι επιτρεπτή η υπαγωγή των διαφορών που προκύπτουν από την σύναψη δημοσίων συμβάσεων σε διαιτησία, με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και την ελληνική έννομη τάξη. Επιπλέον, αναζητείται η έκταση της ισχύος των διαιτητικών αποφάσεων καθώς και τα όρια αρμοδιότητας του διαιτητικού δικαστηρίου, η ισχύς της ρήτρας διαιτησίας έναντι των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων της χώρας και η δυνατότητα ακύρωσης μιας διοικητικής πράξης από διαιτητικό δικαστήριο. Τέλος ιδιαίτερη αναφορά θα γίνει στην διαιτησία ως αποκλειστικό τρόπο επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από τη σύναψη ΣΔΙΤ καθώς και η Διεθνής Εμπορική Διαιτησία ως στοιχεία που ενισχύουν την έννοια του Οικονομικού Κράτους καθώς και του Οικονομικού Δικαίου.","abstract_html":"Η έννοια του θεσμού της διαιτησίας ως τρόπου επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από την σύναψη δημοσίων συμβάσεων αποτελεί τον πυρήνα της παρούσας εργασίας. Στα πλαίσια της εργασίας αναλύεται η διαιτησία τόσο ως θεσμός όσο και ως διαδικασία επίλυσης των διαφορών, η συνταγματικότητά της στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης καθώς και η επιρροή του κοινοτικού και διεθνούς δικαίου στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο. Η εναλλακτική επίλυση των διαφορών με τη μορφή της διαιτησίας, δηλαδή από κάποιους τρίτους, όχι απαραίτητα δικαστικούς λειτουργούς, που τα δύο μέρη επιλέγουν ελεύθερα, εμφανίζει αξιοπρόσεκτη δυναμική. Δικαιολογητικός λόγος της προτίμησης – υπό ορισμένες προϋποθέσεις – της διαιτησίας είναι κυρίως η περιορισμένη χρονική διάρκεια της διαδικασίας. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται η εμπλοκή των τακτικών δικαστηρίων, η οποία συνεπάγεται συνήθως ιδιαίτερα χρονοβόρες διαδικασίες, που δύνανται να διαρκέσουν και χρόνια ολόκληρα έως την έκδοση της τελικής απόφασης. Στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων συγκεκριμένα, οι διαφορές που προκύπτουν μεταξύ των δύο αντισυμβαλλομένων, δηλαδή του δημοσίου και του ιδιώτη, επιλύονται κατά κανόνα μέσω του θεσμού της διαιτησίας. Η τελευταία δηλαδή δεν αποτελεί απλά μία διαφορετική εναλλακτική προσέγγιση αλλά μάλλον τη συνήθη οδό. Η καταγραφή των ισχυόντων κανόνων απαιτεί αρχικά τον προσδιορισμό δύο βασικών εννοιών, αφενός της δημόσιας σύμβασης, αφετέρου της ίδιας της διαιτησίας. Σε πρώτο επίπεδο ερευνάται κατά πόσο είναι επιτρεπτή η υπαγωγή των διαφορών που προκύπτουν από την σύναψη δημοσίων συμβάσεων σε διαιτησία, με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και την ελληνική έννομη τάξη. Επιπλέον, αναζητείται η έκταση της ισχύος των διαιτητικών αποφάσεων καθώς και τα όρια αρμοδιότητας του διαιτητικού δικαστηρίου, η ισχύς της ρήτρας διαιτησίας έναντι των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων της χώρας και η δυνατότητα ακύρωσης μιας διοικητικής πράξης από διαιτητικό δικαστήριο. Τέλος ιδιαίτερη αναφορά θα γίνει στην διαιτησία ως αποκλειστικό τρόπο επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από τη σύναψη ΣΔΙΤ καθώς και η Διεθνής Εμπορική Διαιτησία ως στοιχεία που ενισχύουν την έννοια του Οικονομικού Κράτους καθώς και του Οικονομικού Δικαίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρασούλης Αλκιβιάδης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:28:17Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1453083"],"render_values":[{"text":"uoadl:1453083","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1453083","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1453083","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1453083","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρασούλης Αλκιβιάδης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1453083","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1453083"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η έννοια του θεσμού της διαιτησίας ως τρόπου επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από την σύναψη δημοσίων συμβάσεων αποτελεί τον πυρήνα της παρούσας εργασίας. Στα πλαίσια της εργασίας αναλύεται η διαιτησία τόσο ως θεσμός όσο και ως διαδικασία επίλυσης των διαφορών, η συνταγματικότητά της στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης καθώς και η επιρροή του κοινοτικού και διεθνούς δικαίου στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο. Η εναλλακτική επίλυση των διαφορών με τη μορφή της διαιτησίας, δηλαδή από κάποιους τρίτους, όχι απαραίτητα δικαστικούς λειτουργούς, που τα δύο μέρη επιλέγουν ελεύθερα, εμφανίζει αξιοπρόσεκτη δυναμική. Δικαιολογητικός λόγος της προτίμησης – υπό ορισμένες προϋποθέσεις – της διαιτησίας είναι κυρίως η περιορισμένη χρονική διάρκεια της διαδικασίας. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται η εμπλοκή των τακτικών δικαστηρίων, η οποία συνεπάγεται συνήθως ιδιαίτερα χρονοβόρες διαδικασίες, που δύνανται να διαρκέσουν και χρόνια ολόκληρα έως την έκδοση της τελικής απόφασης. Στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων συγκεκριμένα, οι διαφορές που προκύπτουν μεταξύ των δύο αντισυμβαλλομένων, δηλαδή του δημοσίου και του ιδιώτη, επιλύονται κατά κανόνα μέσω του θεσμού της διαιτησίας. Η τελευταία δηλαδή δεν αποτελεί απλά μία διαφορετική εναλλακτική προσέγγιση αλλά μάλλον τη συνήθη οδό. Η καταγραφή των ισχυόντων κανόνων απαιτεί αρχικά τον προσδιορισμό δύο βασικών εννοιών, αφενός της δημόσιας σύμβασης, αφετέρου της ίδιας της διαιτησίας. Σε πρώτο επίπεδο ερευνάται κατά πόσο είναι επιτρεπτή η υπαγωγή των διαφορών που προκύπτουν από την σύναψη δημοσίων συμβάσεων σε διαιτησία, με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και την ελληνική έννομη τάξη. Επιπλέον, αναζητείται η έκταση της ισχύος των διαιτητικών αποφάσεων καθώς και τα όρια αρμοδιότητας του διαιτητικού δικαστηρίου, η ισχύς της ρήτρας διαιτησίας έναντι των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων της χώρας και η δυνατότητα ακύρωσης μιας διοικητικής πράξης από διαιτητικό δικαστήριο. Τέλος ιδιαίτερη αναφορά θα γίνει στην διαιτησία ως αποκλειστικό τρόπο επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από τη σύναψη ΣΔΙΤ καθώς και η Διεθνής Εμπορική Διαιτησία ως στοιχεία που ενισχύουν την έννοια του Οικονομικού Κράτους καθώς και του Οικονομικού Δικαίου.","The institution of arbitration as an alternate means of resolving legal disputes emerging from the conclusion of procurements is the core of the present thesis. Within the thesis, arbitration is analyzed as an alternate dispute resolution; the constitutionality of the institution in the greek legal system is strengthened and the influence of the European Union law and the international law is highlighted. The alternate dispute resolution of arbitration, which has been quite recently incorporated in the greek legal system is the ultimate expression of the influence of Private law on Public law, as the private will obtains the power to choose a third party, other the two contractors (State - civilian) to decide on disputes stemming from the conclusion of the procurement. The justification of the wide use of arbitration as disputes resolution, stems from the reduced duration of the procedure, as the procedures before the Greek Administrative Courts are time-consuming. To start with, the thesis explores the permissibility of the arbitration clause within the corpus of contracts in general and procurements in particular, based on the Greek Constitution and the Greek law. Furthermore, the validity extent of the arbitrative decision before the Greek courts is investigated as well as the possibility to annul an arbitrative decision, following the judicial route. To conclude, the thesis explores the arbitrative decision as an exclusive means of solving disputes stemming from Public - Private partnerships, as well as the increasingly prevalent International Commercial Arbitration, which strengthens the concepts of \"Fiscus\" and \"Financial Law\" on an international level."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο θεσμός της διαιτησίας στις δημόσιες συμβάσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρασούλης Αλκιβιάδης"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Η έννοια του θεσμού της διαιτησίας ως τρόπου επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από την σύναψη δημοσίων συμβάσεων αποτελεί τον πυρήνα της παρούσας εργασίας. Στα πλαίσια της εργασίας αναλύεται η διαιτησία τόσο ως θεσμός όσο και ως διαδικασία επίλυσης των διαφορών, η συνταγματικότητά της στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης καθώς και η επιρροή του κοινοτικού και διεθνούς δικαίου στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο. Η εναλλακτική επίλυση των διαφορών με τη μορφή της διαιτησίας, δηλαδή από κάποιους τρίτους, όχι απαραίτητα δικαστικούς λειτουργούς, που τα δύο μέρη επιλέγουν ελεύθερα, εμφανίζει αξιοπρόσεκτη δυναμική. Δικαιολογητικός λόγος της προτίμησης – υπό ορισμένες προϋποθέσεις – της διαιτησίας είναι κυρίως η περιορισμένη χρονική διάρκεια της διαδικασίας. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται η εμπλοκή των τακτικών δικαστηρίων, η οποία συνεπάγεται συνήθως ιδιαίτερα χρονοβόρες διαδικασίες, που δύνανται να διαρκέσουν και χρόνια ολόκληρα έως την έκδοση της τελικής απόφασης. Στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων συγκεκριμένα, οι διαφορές που προκύπτουν μεταξύ των δύο αντισυμβαλλομένων, δηλαδή του δημοσίου και του ιδιώτη, επιλύονται κατά κανόνα μέσω του θεσμού της διαιτησίας. Η τελευταία δηλαδή δεν αποτελεί απλά μία διαφορετική εναλλακτική προσέγγιση αλλά μάλλον τη συνήθη οδό. Η καταγραφή των ισχυόντων κανόνων απαιτεί αρχικά τον προσδιορισμό δύο βασικών εννοιών, αφενός της δημόσιας σύμβασης, αφετέρου της ίδιας της διαιτησίας. Σε πρώτο επίπεδο ερευνάται κατά πόσο είναι επιτρεπτή η υπαγωγή των διαφορών που προκύπτουν από την σύναψη δημοσίων συμβάσεων σε διαιτησία, με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και την ελληνική έννομη τάξη. Επιπλέον, αναζητείται η έκταση της ισχύος των διαιτητικών αποφάσεων καθώς και τα όρια αρμοδιότητας του διαιτητικού δικαστηρίου, η ισχύς της ρήτρας διαιτησίας έναντι των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων της χώρας και η δυνατότητα ακύρωσης μιας διοικητικής πράξης από διαιτητικό δικαστήριο. Τέλος ιδιαίτερη αναφορά θα γίνει στην διαιτησία ως αποκλειστικό τρόπο επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από τη σύναψη ΣΔΙΤ καθώς και η Διεθνής Εμπορική Διαιτησία ως στοιχεία που ενισχύουν την έννοια του Οικονομικού Κράτους καθώς και του Οικονομικού Δικαίου.","The institution of arbitration as an alternate means of resolving legal disputes emerging from the conclusion of procurements is the core of the present thesis. Within the thesis, arbitration is analyzed as an alternate dispute resolution; the constitutionality of the institution in the greek legal system is strengthened and the influence of the European Union law and the international law is highlighted. The alternate dispute resolution of arbitration, which has been quite recently incorporated in the greek legal system is the ultimate expression of the influence of Private law on Public law, as the private will obtains the power to choose a third party, other the two contractors (State - civilian) to decide on disputes stemming from the conclusion of the procurement. The justification of the wide use of arbitration as disputes resolution, stems from the reduced duration of the procedure, as the procedures before the Greek Administrative Courts are time-consuming. To start with, the thesis explores the permissibility of the arbitration clause within the corpus of contracts in general and procurements in particular, based on the Greek Constitution and the Greek law. Furthermore, the validity extent of the arbitrative decision before the Greek courts is investigated as well as the possibility to annul an arbitrative decision, following the judicial route. To conclude, the thesis explores the arbitrative decision as an exclusive means of solving disputes stemming from Public - Private partnerships, as well as the increasingly prevalent International Commercial Arbitration, which strengthens the concepts of \"Fiscus\" and \"Financial Law\" on an international level."],"dc:identifier":["uoadl:1453083","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1453083"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ο θεσμός της διαιτησίας στις δημόσιες συμβάσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:17Z"}