{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1455124"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1455124","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τα συστήματα αξιολόγησης των Δημόσιων υπαλλήλων","abstract":"Από τότε που άρχισε να εμφανίζεται η δημοσιονομική κρίση μέχρι και σήμερα στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων, ως συνέπεια της έκτακτης ανάγκης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, βρέθηκε για ακόμη μία φορά ο «Μεγάλος Ασθενής», δηλαδή η Δημόσια Διοίκηση. Είναι γεγονός ότι η σφοδρότητα και το εύρος των μέτρων που έχουν μέχρι στιγμής ψηφιστεί και εν πολλοίς εφαρμοσθεί, κυρίως, λόγω της ανάμειξης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και της υπογραφής των Μνημονίων Συνεννόησης Ι, & ΙΙ, έχουν προκαλέσει και συνεχίζουν να προκαλούν την μεταμόρφωση και απορρύθμιση του προνοιακού και κοινωνικού κράτους και την μεταμόρφωσή του σε ένα επιχειρηματικό κράτος, με σαφή νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό. Η επίθεση στη μισθωτή εργασία με σκοπό τον αποπληθωρισμό της οικονομίας και την ανταγωνιστικότητα, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και οι σαρωτικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις που είχαν ως συνέπεια συγχωνεύσεις οργανικών μονάδων αλλά και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων προς όφελος της επιχειρηματικότητας και του «ανοίγματος» της οικονομίας, αποτελούν μερικά από τα μέτρα που λαμβάνονται στο όνομα της οικονομικής επίδοσης αλλά και εν γένει απόδοσης του κράτους και της δημόσιας διοίκησης. Στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων εντοπίζεται η διοίκηση και διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού της δημόσιας διοίκησης και ιδίως ο τρόπος αξιολόγησης του. Θα μπορούσε να ειπωθεί μάλιστα, ότι σύμφωνα με τις αρχές του δημόσιου μάνατζμεντ και, αντίθετα προς τον γραφειοκρατικό τρόπο οργάνωσης του ανθρώπινου δυναμικού, η αξιολόγηση, ο τρόπος, τα αποτελέσματα αλλά και η αξιοποίησή της στην εξέλιξη ή μη κάθε φορά, του υπό κρίση δημόσιου υπαλλήλου, αποτελούσαν όλα αυτά τα χρόνια \"κενό γράμμα\". Βέβαια, η έλλειψη εφαρμογής αρμόζουσας μεθοδολογίας αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων με τα εξ αυτής, αναμενόμενα και προσδοκόμενα αποτελέσματα, δεν οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στην εφαρμογή ενός λανθασμένου προτύπου αξιολόγησης, αλλά στην απουσία ενός οργανωμένου συστήματος διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού που συμπεριλαμβάνει το στρατηγικό προγραμματισμό, την ανάλυση εργασίας, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, συστήματα ανταμοιβών και τελικά αξιολόγηση απόδοσης αλλά κ.ά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η μεταρρύθμιση που προτάθηκε και τελικά εφαρμόσθηκε (τυπικά τουλάχιστον δια νόμου) σχετικά με την μεθοδολογία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, συνδέθηκε με την μεθοδολογία και ανάγκη, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα που εισήγαγαν τα μνημόνια, σμίκρυνσης της ελληνικής δημόσιας διοίκησης με σκοπό να καταστεί περισσότερο αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτικότερη. Απόρροια τούτων, ήταν η απώλεια της έννοιας της αξιολόγησης, που δεν είναι μόνο η ανάδειξη των «άριστων» και «καλών» υπαλλήλων και η υπόδειξη των «μέτριων» ή «κακών» ώστε οι τελευταίοι να δύνανται να απολυθούν ή να τεθούν σε διαθεσιμότητα, αλλά ο εντοπισμός αφενός των καλών πρακτικών στους κόλπους της δημόσιας διοίκησης που επιτρέπουν στους υπαλλήλους να αποδώσουν τα μέγιστα και αφετέρου ο εντοπισμός των μη βέλτιστων πρακτικών που πρέπει να αντικατασταθούν ή τροποποιηθούν. Εννοείται, ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία, αναδεικνύονται και οι καλύτεροι υπάλληλοι, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να σημαίνει αυτόματη απόλυση των λιγότερο καλύτερων, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της αξιολόγησης, οι μη βέλτιστοι υπάλληλοι απαιτείται να εκπαιδευτούν περαιτέρω ώστε να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και το γεγονός ότι ναι μεν το νεοεισαχθέν σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, κατά βάση, δεν φαίνεται να πληροί τα κριτήρια ώστε να αναδειχθεί στο πλέον κατάλληλο προς εφαρμογή, όμως και η δημόσια διοίκηση από την πλευρά της, δείχνει να αντιδρά και να μην επιθυμεί καμία αλλαγή στον τρόπο ουσιαστικής αξιολόγησης των υπαλλήλων της, κάτι, που ίσως, θα την φέρει ενώπιον απόλυσης υπαλλήλων που δεν παράγουν και δεν αποδίδουν. στην εφαρμογή ενός λανθασμένου προτύπου αξιολόγησης, αλλά στην απουσία ενός οργανωμένου συστήματος διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού που συμπεριλαμβάνει το στρατηγικό προγραμματισμό, την ανάλυση εργασίας, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, συστήματα ανταμοιβών και τελικά αξιολόγηση απόδοσης αλλά κ.ά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η μεταρρύθμιση που προτάθηκε και τελικά εφαρμόσθηκε (τυπικά τουλάχιστον δια νόμου) σχετικά με την μεθοδολογία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, συνδέθηκε με την μεθοδολογία και ανάγκη, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα που εισήγαγαν τα μνημόνια, σμίκρυνσης της ελληνικής δημόσιας διοίκησης με σκοπό να καταστεί περισσότερο αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτικότερη. Απόρροια τούτων, ήταν η απώλεια της έννοιας της αξιολόγησης, που δεν είναι μόνο η ανάδειξη των «άριστων» και «καλών» υπαλλήλων και η υπόδειξη των «μέτριων» ή «κακών» ώστε οι τελευταίοι να δύνανται να απολυθούν ή να τεθούν σε διαθεσιμότητα, αλλά ο εντοπισμός αφενός των καλών πρακτικών στους κόλπους της δημόσιας διοίκησης που επιτρέπουν στους υπαλλήλους να αποδώσουν τα μέγιστα και αφετέρου ο εντοπισμός των μη βέλτιστων πρακτικών που πρέπει να αντικατασταθούν ή τροποποιηθούν. Εννοείται, ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία, αναδεικνύονται και οι καλύτεροι υπάλληλοι, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να σημαίνει αυτόματη απόλυση των λιγότερο καλύτερων, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της αξιολόγησης, οι μη βέλτιστοι υπάλληλοι απαιτείται να εκπαιδευτούν περαιτέρω ώστε να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και το γεγονός ότι ναι μεν το νεοεισαχθέν σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, κατά βάση, δεν φαίνεται να πληροί τα κριτήρια ώστε να αναδειχθεί στο πλέον κατάλληλο προς εφαρμογή, όμως και η δημόσια διοίκηση από την πλευρά της, δείχνει να αντιδρά και να μην επιθυμεί καμία αλλαγή στον τρόπο ουσιαστικής αξιολόγησης των υπαλλήλων της, κάτι, που ίσως, θα την φέρει ενώπιον απόλυσης υπαλλήλων που δεν παράγουν και δεν αποδίδουν.","abstract_html":"Από τότε που άρχισε να εμφανίζεται η δημοσιονομική κρίση μέχρι και σήμερα στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων, ως συνέπεια της έκτακτης ανάγκης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, βρέθηκε για ακόμη μία φορά ο «Μεγάλος Ασθενής», δηλαδή η Δημόσια Διοίκηση. Είναι γεγονός ότι η σφοδρότητα και το εύρος των μέτρων που έχουν μέχρι στιγμής ψηφιστεί και εν πολλοίς εφαρμοσθεί, κυρίως, λόγω της ανάμειξης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και της υπογραφής των Μνημονίων Συνεννόησης Ι, &amp; ΙΙ, έχουν προκαλέσει και συνεχίζουν να προκαλούν την μεταμόρφωση και απορρύθμιση του προνοιακού και κοινωνικού κράτους και την μεταμόρφωσή του σε ένα επιχειρηματικό κράτος, με σαφή νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό. Η επίθεση στη μισθωτή εργασία με σκοπό τον αποπληθωρισμό της οικονομίας και την ανταγωνιστικότητα, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και οι σαρωτικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις που είχαν ως συνέπεια συγχωνεύσεις οργανικών μονάδων αλλά και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων προς όφελος της επιχειρηματικότητας και του «ανοίγματος» της οικονομίας, αποτελούν μερικά από τα μέτρα που λαμβάνονται στο όνομα της οικονομικής επίδοσης αλλά και εν γένει απόδοσης του κράτους και της δημόσιας διοίκησης. Στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων εντοπίζεται η διοίκηση και διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού της δημόσιας διοίκησης και ιδίως ο τρόπος αξιολόγησης του. Θα μπορούσε να ειπωθεί μάλιστα, ότι σύμφωνα με τις αρχές του δημόσιου μάνατζμεντ και, αντίθετα προς τον γραφειοκρατικό τρόπο οργάνωσης του ανθρώπινου δυναμικού, η αξιολόγηση, ο τρόπος, τα αποτελέσματα αλλά και η αξιοποίησή της στην εξέλιξη ή μη κάθε φορά, του υπό κρίση δημόσιου υπαλλήλου, αποτελούσαν όλα αυτά τα χρόνια &quot;κενό γράμμα&quot;. Βέβαια, η έλλειψη εφαρμογής αρμόζουσας μεθοδολογίας αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων με τα εξ αυτής, αναμενόμενα και προσδοκόμενα αποτελέσματα, δεν οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στην εφαρμογή ενός λανθασμένου προτύπου αξιολόγησης, αλλά στην απουσία ενός οργανωμένου συστήματος διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού που συμπεριλαμβάνει το στρατηγικό προγραμματισμό, την ανάλυση εργασίας, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, συστήματα ανταμοιβών και τελικά αξιολόγηση απόδοσης αλλά κ.ά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η μεταρρύθμιση που προτάθηκε και τελικά εφαρμόσθηκε (τυπικά τουλάχιστον δια νόμου) σχετικά με την μεθοδολογία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, συνδέθηκε με την μεθοδολογία και ανάγκη, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα που εισήγαγαν τα μνημόνια, σμίκρυνσης της ελληνικής δημόσιας διοίκησης με σκοπό να καταστεί περισσότερο αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτικότερη. Απόρροια τούτων, ήταν η απώλεια της έννοιας της αξιολόγησης, που δεν είναι μόνο η ανάδειξη των «άριστων» και «καλών» υπαλλήλων και η υπόδειξη των «μέτριων» ή «κακών» ώστε οι τελευταίοι να δύνανται να απολυθούν ή να τεθούν σε διαθεσιμότητα, αλλά ο εντοπισμός αφενός των καλών πρακτικών στους κόλπους της δημόσιας διοίκησης που επιτρέπουν στους υπαλλήλους να αποδώσουν τα μέγιστα και αφετέρου ο εντοπισμός των μη βέλτιστων πρακτικών που πρέπει να αντικατασταθούν ή τροποποιηθούν. Εννοείται, ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία, αναδεικνύονται και οι καλύτεροι υπάλληλοι, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να σημαίνει αυτόματη απόλυση των λιγότερο καλύτερων, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της αξιολόγησης, οι μη βέλτιστοι υπάλληλοι απαιτείται να εκπαιδευτούν περαιτέρω ώστε να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και το γεγονός ότι ναι μεν το νεοεισαχθέν σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, κατά βάση, δεν φαίνεται να πληροί τα κριτήρια ώστε να αναδειχθεί στο πλέον κατάλληλο προς εφαρμογή, όμως και η δημόσια διοίκηση από την πλευρά της, δείχνει να αντιδρά και να μην επιθυμεί καμία αλλαγή στον τρόπο ουσιαστικής αξιολόγησης των υπαλλήλων της, κάτι, που ίσως, θα την φέρει ενώπιον απόλυσης υπαλλήλων που δεν παράγουν και δεν αποδίδουν. στην εφαρμογή ενός λανθασμένου προτύπου αξιολόγησης, αλλά στην απουσία ενός οργανωμένου συστήματος διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού που συμπεριλαμβάνει το στρατηγικό προγραμματισμό, την ανάλυση εργασίας, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, συστήματα ανταμοιβών και τελικά αξιολόγηση απόδοσης αλλά κ.ά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η μεταρρύθμιση που προτάθηκε και τελικά εφαρμόσθηκε (τυπικά τουλάχιστον δια νόμου) σχετικά με την μεθοδολογία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, συνδέθηκε με την μεθοδολογία και ανάγκη, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα που εισήγαγαν τα μνημόνια, σμίκρυνσης της ελληνικής δημόσιας διοίκησης με σκοπό να καταστεί περισσότερο αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτικότερη. Απόρροια τούτων, ήταν η απώλεια της έννοιας της αξιολόγησης, που δεν είναι μόνο η ανάδειξη των «άριστων» και «καλών» υπαλλήλων και η υπόδειξη των «μέτριων» ή «κακών» ώστε οι τελευταίοι να δύνανται να απολυθούν ή να τεθούν σε διαθεσιμότητα, αλλά ο εντοπισμός αφενός των καλών πρακτικών στους κόλπους της δημόσιας διοίκησης που επιτρέπουν στους υπαλλήλους να αποδώσουν τα μέγιστα και αφετέρου ο εντοπισμός των μη βέλτιστων πρακτικών που πρέπει να αντικατασταθούν ή τροποποιηθούν. Εννοείται, ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία, αναδεικνύονται και οι καλύτεροι υπάλληλοι, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να σημαίνει αυτόματη απόλυση των λιγότερο καλύτερων, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της αξιολόγησης, οι μη βέλτιστοι υπάλληλοι απαιτείται να εκπαιδευτούν περαιτέρω ώστε να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και το γεγονός ότι ναι μεν το νεοεισαχθέν σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, κατά βάση, δεν φαίνεται να πληροί τα κριτήρια ώστε να αναδειχθεί στο πλέον κατάλληλο προς εφαρμογή, όμως και η δημόσια διοίκηση από την πλευρά της, δείχνει να αντιδρά και να μην επιθυμεί καμία αλλαγή στον τρόπο ουσιαστικής αξιολόγησης των υπαλλήλων της, κάτι, που ίσως, θα την φέρει ενώπιον απόλυσης υπαλλήλων που δεν παράγουν και δεν αποδίδουν.","abstract_has_math":false,"creators":["Παραμυθιώτη Αικατερίνη - Θηρεσία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:28:19Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1455124"],"render_values":[{"text":"uoadl:1455124","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1455124","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1455124","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1455124","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παραμυθιώτη Αικατερίνη - Θηρεσία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1455124","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1455124"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Από τότε που άρχισε να εμφανίζεται η δημοσιονομική κρίση μέχρι και σήμερα στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων, ως συνέπεια της έκτακτης ανάγκης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, βρέθηκε για ακόμη μία φορά ο «Μεγάλος Ασθενής», δηλαδή η Δημόσια Διοίκηση. Είναι γεγονός ότι η σφοδρότητα και το εύρος των μέτρων που έχουν μέχρι στιγμής ψηφιστεί και εν πολλοίς εφαρμοσθεί, κυρίως, λόγω της ανάμειξης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και της υπογραφής των Μνημονίων Συνεννόησης Ι, & ΙΙ, έχουν προκαλέσει και συνεχίζουν να προκαλούν την μεταμόρφωση και απορρύθμιση του προνοιακού και κοινωνικού κράτους και την μεταμόρφωσή του σε ένα επιχειρηματικό κράτος, με σαφή νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό. Η επίθεση στη μισθωτή εργασία με σκοπό τον αποπληθωρισμό της οικονομίας και την ανταγωνιστικότητα, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και οι σαρωτικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις που είχαν ως συνέπεια συγχωνεύσεις οργανικών μονάδων αλλά και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων προς όφελος της επιχειρηματικότητας και του «ανοίγματος» της οικονομίας, αποτελούν μερικά από τα μέτρα που λαμβάνονται στο όνομα της οικονομικής επίδοσης αλλά και εν γένει απόδοσης του κράτους και της δημόσιας διοίκησης. Στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων εντοπίζεται η διοίκηση και διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού της δημόσιας διοίκησης και ιδίως ο τρόπος αξιολόγησης του. Θα μπορούσε να ειπωθεί μάλιστα, ότι σύμφωνα με τις αρχές του δημόσιου μάνατζμεντ και, αντίθετα προς τον γραφειοκρατικό τρόπο οργάνωσης του ανθρώπινου δυναμικού, η αξιολόγηση, ο τρόπος, τα αποτελέσματα αλλά και η αξιοποίησή της στην εξέλιξη ή μη κάθε φορά, του υπό κρίση δημόσιου υπαλλήλου, αποτελούσαν όλα αυτά τα χρόνια \"κενό γράμμα\". Βέβαια, η έλλειψη εφαρμογής αρμόζουσας μεθοδολογίας αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων με τα εξ αυτής, αναμενόμενα και προσδοκόμενα αποτελέσματα, δεν οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στην εφαρμογή ενός λανθασμένου προτύπου αξιολόγησης, αλλά στην απουσία ενός οργανωμένου συστήματος διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού που συμπεριλαμβάνει το στρατηγικό προγραμματισμό, την ανάλυση εργασίας, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, συστήματα ανταμοιβών και τελικά αξιολόγηση απόδοσης αλλά κ.ά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η μεταρρύθμιση που προτάθηκε και τελικά εφαρμόσθηκε (τυπικά τουλάχιστον δια νόμου) σχετικά με την μεθοδολογία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, συνδέθηκε με την μεθοδολογία και ανάγκη, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα που εισήγαγαν τα μνημόνια, σμίκρυνσης της ελληνικής δημόσιας διοίκησης με σκοπό να καταστεί περισσότερο αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτικότερη. Απόρροια τούτων, ήταν η απώλεια της έννοιας της αξιολόγησης, που δεν είναι μόνο η ανάδειξη των «άριστων» και «καλών» υπαλλήλων και η υπόδειξη των «μέτριων» ή «κακών» ώστε οι τελευταίοι να δύνανται να απολυθούν ή να τεθούν σε διαθεσιμότητα, αλλά ο εντοπισμός αφενός των καλών πρακτικών στους κόλπους της δημόσιας διοίκησης που επιτρέπουν στους υπαλλήλους να αποδώσουν τα μέγιστα και αφετέρου ο εντοπισμός των μη βέλτιστων πρακτικών που πρέπει να αντικατασταθούν ή τροποποιηθούν. Εννοείται, ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία, αναδεικνύονται και οι καλύτεροι υπάλληλοι, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να σημαίνει αυτόματη απόλυση των λιγότερο καλύτερων, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της αξιολόγησης, οι μη βέλτιστοι υπάλληλοι απαιτείται να εκπαιδευτούν περαιτέρω ώστε να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και το γεγονός ότι ναι μεν το νεοεισαχθέν σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, κατά βάση, δεν φαίνεται να πληροί τα κριτήρια ώστε να αναδειχθεί στο πλέον κατάλληλο προς εφαρμογή, όμως και η δημόσια διοίκηση από την πλευρά της, δείχνει να αντιδρά και να μην επιθυμεί καμία αλλαγή στον τρόπο ουσιαστικής αξιολόγησης των υπαλλήλων της, κάτι, που ίσως, θα την φέρει ενώπιον απόλυσης υπαλλήλων που δεν παράγουν και δεν αποδίδουν. στην εφαρμογή ενός λανθασμένου προτύπου αξιολόγησης, αλλά στην απουσία ενός οργανωμένου συστήματος διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού που συμπεριλαμβάνει το στρατηγικό προγραμματισμό, την ανάλυση εργασίας, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, συστήματα ανταμοιβών και τελικά αξιολόγηση απόδοσης αλλά κ.ά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η μεταρρύθμιση που προτάθηκε και τελικά εφαρμόσθηκε (τυπικά τουλάχιστον δια νόμου) σχετικά με την μεθοδολογία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, συνδέθηκε με την μεθοδολογία και ανάγκη, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα που εισήγαγαν τα μνημόνια, σμίκρυνσης της ελληνικής δημόσιας διοίκησης με σκοπό να καταστεί περισσότερο αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτικότερη. Απόρροια τούτων, ήταν η απώλεια της έννοιας της αξιολόγησης, που δεν είναι μόνο η ανάδειξη των «άριστων» και «καλών» υπαλλήλων και η υπόδειξη των «μέτριων» ή «κακών» ώστε οι τελευταίοι να δύνανται να απολυθούν ή να τεθούν σε διαθεσιμότητα, αλλά ο εντοπισμός αφενός των καλών πρακτικών στους κόλπους της δημόσιας διοίκησης που επιτρέπουν στους υπαλλήλους να αποδώσουν τα μέγιστα και αφετέρου ο εντοπισμός των μη βέλτιστων πρακτικών που πρέπει να αντικατασταθούν ή τροποποιηθούν. Εννοείται, ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία, αναδεικνύονται και οι καλύτεροι υπάλληλοι, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να σημαίνει αυτόματη απόλυση των λιγότερο καλύτερων, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της αξιολόγησης, οι μη βέλτιστοι υπάλληλοι απαιτείται να εκπαιδευτούν περαιτέρω ώστε να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και το γεγονός ότι ναι μεν το νεοεισαχθέν σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, κατά βάση, δεν φαίνεται να πληροί τα κριτήρια ώστε να αναδειχθεί στο πλέον κατάλληλο προς εφαρμογή, όμως και η δημόσια διοίκηση από την πλευρά της, δείχνει να αντιδρά και να μην επιθυμεί καμία αλλαγή στον τρόπο ουσιαστικής αξιολόγησης των υπαλλήλων της, κάτι, που ίσως, θα την φέρει ενώπιον απόλυσης υπαλλήλων που δεν παράγουν και δεν αποδίδουν.","Ever since the financial crisis emerged, Public Administration -this «Great Patient» of the State- appeared once more to be at the very heart of the reforms• reforms that were the result of the urgent need that Greece was in. It is a fact that the range and ferocity of the measures that have been adopted so far, mainly due to the involvement of the European Central Bank (ECB) and the International Monetary Fund (IMF), as well as the signing of Memorandums I, II, have resulted in -and are still causing- the transformation and deregulation of the welfare and social state that exists within an entrepreneurial state with a clear neoliberal orientation. The assault against paid employment, with the purpose of deflating the economy and strengthening competiveness, the deregulation of collective labor agreements, the wage cuts and pensions’ reductions, the massive administrative reforms preparing for subsequent merges of operating units and lay-offs of civil servants in the name of entrepreneurship and «opening» of the economy, are some of the measures that were adopted in the name of economic performance as well as the state’s and public administration’s performance in general. At the epicenter of those reforms is the human resources administration of the Public Administration and especially its assessment and evaluation methods. One could say that, according to the principles of public management and contrary to the bureaucratic organization of human resources, the evaluation, its methods and results but also its actual involvement in the possible professional development of the, under assessment, civil servant, has been so far nothing but empty words. Of course, the lack of implementing adequate methods of evaluation for civil servants with the expected and anticipated results, was not the result, solely, of the use of wrong assessment methods, but also of the absence of an organized system of human resources management that includes strategic programming, work analysis, training and development, reward systems and, finally, performance evaluation and many more. The problem is that the proposed, and finally implemented, reform (at least, typically, by law) regarding the evaluation methods of civil servants was associated with the methodology and the need to shrink the Greek Public Administration, according to the neoliberal model that was introduced by the Memorandums, in order to make it more effective and financially productive. As a result, the notion of evaluation disappeared, a process designed for, not just to bring forward “excellent” and “good” employees and to pinpoint the “mediocre” or “bad” ones so that the latter could get suspended of laid-off, but also to locate those good practices within the public administration that allow employees to maximize their performance and, additionally, to locate any bad practices that need to be corrected. It goes without saying, that through such a process, excellent employees are brought forward which does not mean that less efficient employees will be automatically terminated, as, according to the evaluation theory, low-performance employees will need to be further trained in order to fulfill their duties. At the same time, one should not ignore the fact that, indeed, this newly implemented evaluation system does not meet the criteria to become the most appropriate method, however, Public Administration also seems to react and is unwilling to accept any changes in the essential evaluation method of its employees, a process that might actually be the cause of laying-off low-performance employees. The purpose of this essay is to present, through theory and the current practices within the Greek Public Administration, the development and outcome of its human resources assessment systems up to this day. For that purpose, it was necessary, first and foremost, to examine and analyze the administrative management theory according to which an organization is structured, the management systems that are adopted and, as a consequence, the methodology used in order to assess human resources within the Greek Public Administration, while attempting a comparative approach with the relevant evaluation methodologies of other countries. During the process of writing the present essay and through a bibliographical overview, the difficulty and importance of implementing a credible human resources evaluation system were determined as well as their direct connection with the structure and operation of an institution in general. It was also established that, mainly, in the case of the Greek Pubic Administration, the constant reforms of the employees’ assessment methods, the recent connection of the administration’s results with clear goals and purposes and, off course, the continuous reformative practices have a neutralizing effect on the administration due to the fact that they do not offer adequate time to implement and adapt to these new circumstances. Additionally, an intense administrative attitude that was created during the course of all those reformative years, prevents the advance, implementation and acceptance of new management methods. On the contrary, it enforces a negative attitude towards any change that agitates the established administrative practices of decades. Finally, an effort is made to bring forward the importance of implementing a new assessment system for administrative employees that doesn’t necessarily coincide with the one implemented in 2014."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τα συστήματα αξιολόγησης των Δημόσιων υπαλλήλων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παραμυθιώτη Αικατερίνη - Θηρεσία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Από τότε που άρχισε να εμφανίζεται η δημοσιονομική κρίση μέχρι και σήμερα στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων, ως συνέπεια της έκτακτης ανάγκης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, βρέθηκε για ακόμη μία φορά ο «Μεγάλος Ασθενής», δηλαδή η Δημόσια Διοίκηση. Είναι γεγονός ότι η σφοδρότητα και το εύρος των μέτρων που έχουν μέχρι στιγμής ψηφιστεί και εν πολλοίς εφαρμοσθεί, κυρίως, λόγω της ανάμειξης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και της υπογραφής των Μνημονίων Συνεννόησης Ι, & ΙΙ, έχουν προκαλέσει και συνεχίζουν να προκαλούν την μεταμόρφωση και απορρύθμιση του προνοιακού και κοινωνικού κράτους και την μεταμόρφωσή του σε ένα επιχειρηματικό κράτος, με σαφή νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό. Η επίθεση στη μισθωτή εργασία με σκοπό τον αποπληθωρισμό της οικονομίας και την ανταγωνιστικότητα, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και οι σαρωτικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις που είχαν ως συνέπεια συγχωνεύσεις οργανικών μονάδων αλλά και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων προς όφελος της επιχειρηματικότητας και του «ανοίγματος» της οικονομίας, αποτελούν μερικά από τα μέτρα που λαμβάνονται στο όνομα της οικονομικής επίδοσης αλλά και εν γένει απόδοσης του κράτους και της δημόσιας διοίκησης. Στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων εντοπίζεται η διοίκηση και διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού της δημόσιας διοίκησης και ιδίως ο τρόπος αξιολόγησης του. Θα μπορούσε να ειπωθεί μάλιστα, ότι σύμφωνα με τις αρχές του δημόσιου μάνατζμεντ και, αντίθετα προς τον γραφειοκρατικό τρόπο οργάνωσης του ανθρώπινου δυναμικού, η αξιολόγηση, ο τρόπος, τα αποτελέσματα αλλά και η αξιοποίησή της στην εξέλιξη ή μη κάθε φορά, του υπό κρίση δημόσιου υπαλλήλου, αποτελούσαν όλα αυτά τα χρόνια \"κενό γράμμα\". Βέβαια, η έλλειψη εφαρμογής αρμόζουσας μεθοδολογίας αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων με τα εξ αυτής, αναμενόμενα και προσδοκόμενα αποτελέσματα, δεν οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στην εφαρμογή ενός λανθασμένου προτύπου αξιολόγησης, αλλά στην απουσία ενός οργανωμένου συστήματος διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού που συμπεριλαμβάνει το στρατηγικό προγραμματισμό, την ανάλυση εργασίας, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, συστήματα ανταμοιβών και τελικά αξιολόγηση απόδοσης αλλά κ.ά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η μεταρρύθμιση που προτάθηκε και τελικά εφαρμόσθηκε (τυπικά τουλάχιστον δια νόμου) σχετικά με την μεθοδολογία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, συνδέθηκε με την μεθοδολογία και ανάγκη, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα που εισήγαγαν τα μνημόνια, σμίκρυνσης της ελληνικής δημόσιας διοίκησης με σκοπό να καταστεί περισσότερο αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτικότερη. Απόρροια τούτων, ήταν η απώλεια της έννοιας της αξιολόγησης, που δεν είναι μόνο η ανάδειξη των «άριστων» και «καλών» υπαλλήλων και η υπόδειξη των «μέτριων» ή «κακών» ώστε οι τελευταίοι να δύνανται να απολυθούν ή να τεθούν σε διαθεσιμότητα, αλλά ο εντοπισμός αφενός των καλών πρακτικών στους κόλπους της δημόσιας διοίκησης που επιτρέπουν στους υπαλλήλους να αποδώσουν τα μέγιστα και αφετέρου ο εντοπισμός των μη βέλτιστων πρακτικών που πρέπει να αντικατασταθούν ή τροποποιηθούν. Εννοείται, ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία, αναδεικνύονται και οι καλύτεροι υπάλληλοι, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να σημαίνει αυτόματη απόλυση των λιγότερο καλύτερων, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της αξιολόγησης, οι μη βέλτιστοι υπάλληλοι απαιτείται να εκπαιδευτούν περαιτέρω ώστε να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και το γεγονός ότι ναι μεν το νεοεισαχθέν σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, κατά βάση, δεν φαίνεται να πληροί τα κριτήρια ώστε να αναδειχθεί στο πλέον κατάλληλο προς εφαρμογή, όμως και η δημόσια διοίκηση από την πλευρά της, δείχνει να αντιδρά και να μην επιθυμεί καμία αλλαγή στον τρόπο ουσιαστικής αξιολόγησης των υπαλλήλων της, κάτι, που ίσως, θα την φέρει ενώπιον απόλυσης υπαλλήλων που δεν παράγουν και δεν αποδίδουν. στην εφαρμογή ενός λανθασμένου προτύπου αξιολόγησης, αλλά στην απουσία ενός οργανωμένου συστήματος διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού που συμπεριλαμβάνει το στρατηγικό προγραμματισμό, την ανάλυση εργασίας, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, συστήματα ανταμοιβών και τελικά αξιολόγηση απόδοσης αλλά κ.ά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η μεταρρύθμιση που προτάθηκε και τελικά εφαρμόσθηκε (τυπικά τουλάχιστον δια νόμου) σχετικά με την μεθοδολογία αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, συνδέθηκε με την μεθοδολογία και ανάγκη, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα που εισήγαγαν τα μνημόνια, σμίκρυνσης της ελληνικής δημόσιας διοίκησης με σκοπό να καταστεί περισσότερο αποτελεσματική και οικονομικά αποδοτικότερη. Απόρροια τούτων, ήταν η απώλεια της έννοιας της αξιολόγησης, που δεν είναι μόνο η ανάδειξη των «άριστων» και «καλών» υπαλλήλων και η υπόδειξη των «μέτριων» ή «κακών» ώστε οι τελευταίοι να δύνανται να απολυθούν ή να τεθούν σε διαθεσιμότητα, αλλά ο εντοπισμός αφενός των καλών πρακτικών στους κόλπους της δημόσιας διοίκησης που επιτρέπουν στους υπαλλήλους να αποδώσουν τα μέγιστα και αφετέρου ο εντοπισμός των μη βέλτιστων πρακτικών που πρέπει να αντικατασταθούν ή τροποποιηθούν. Εννοείται, ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία, αναδεικνύονται και οι καλύτεροι υπάλληλοι, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να σημαίνει αυτόματη απόλυση των λιγότερο καλύτερων, καθώς σύμφωνα με την θεωρία της αξιολόγησης, οι μη βέλτιστοι υπάλληλοι απαιτείται να εκπαιδευτούν περαιτέρω ώστε να αποδώσουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και το γεγονός ότι ναι μεν το νεοεισαχθέν σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, κατά βάση, δεν φαίνεται να πληροί τα κριτήρια ώστε να αναδειχθεί στο πλέον κατάλληλο προς εφαρμογή, όμως και η δημόσια διοίκηση από την πλευρά της, δείχνει να αντιδρά και να μην επιθυμεί καμία αλλαγή στον τρόπο ουσιαστικής αξιολόγησης των υπαλλήλων της, κάτι, που ίσως, θα την φέρει ενώπιον απόλυσης υπαλλήλων που δεν παράγουν και δεν αποδίδουν.","Ever since the financial crisis emerged, Public Administration -this «Great Patient» of the State- appeared once more to be at the very heart of the reforms• reforms that were the result of the urgent need that Greece was in. It is a fact that the range and ferocity of the measures that have been adopted so far, mainly due to the involvement of the European Central Bank (ECB) and the International Monetary Fund (IMF), as well as the signing of Memorandums I, II, have resulted in -and are still causing- the transformation and deregulation of the welfare and social state that exists within an entrepreneurial state with a clear neoliberal orientation. The assault against paid employment, with the purpose of deflating the economy and strengthening competiveness, the deregulation of collective labor agreements, the wage cuts and pensions’ reductions, the massive administrative reforms preparing for subsequent merges of operating units and lay-offs of civil servants in the name of entrepreneurship and «opening» of the economy, are some of the measures that were adopted in the name of economic performance as well as the state’s and public administration’s performance in general. At the epicenter of those reforms is the human resources administration of the Public Administration and especially its assessment and evaluation methods. One could say that, according to the principles of public management and contrary to the bureaucratic organization of human resources, the evaluation, its methods and results but also its actual involvement in the possible professional development of the, under assessment, civil servant, has been so far nothing but empty words. Of course, the lack of implementing adequate methods of evaluation for civil servants with the expected and anticipated results, was not the result, solely, of the use of wrong assessment methods, but also of the absence of an organized system of human resources management that includes strategic programming, work analysis, training and development, reward systems and, finally, performance evaluation and many more. The problem is that the proposed, and finally implemented, reform (at least, typically, by law) regarding the evaluation methods of civil servants was associated with the methodology and the need to shrink the Greek Public Administration, according to the neoliberal model that was introduced by the Memorandums, in order to make it more effective and financially productive. As a result, the notion of evaluation disappeared, a process designed for, not just to bring forward “excellent” and “good” employees and to pinpoint the “mediocre” or “bad” ones so that the latter could get suspended of laid-off, but also to locate those good practices within the public administration that allow employees to maximize their performance and, additionally, to locate any bad practices that need to be corrected. It goes without saying, that through such a process, excellent employees are brought forward which does not mean that less efficient employees will be automatically terminated, as, according to the evaluation theory, low-performance employees will need to be further trained in order to fulfill their duties. At the same time, one should not ignore the fact that, indeed, this newly implemented evaluation system does not meet the criteria to become the most appropriate method, however, Public Administration also seems to react and is unwilling to accept any changes in the essential evaluation method of its employees, a process that might actually be the cause of laying-off low-performance employees. The purpose of this essay is to present, through theory and the current practices within the Greek Public Administration, the development and outcome of its human resources assessment systems up to this day. For that purpose, it was necessary, first and foremost, to examine and analyze the administrative management theory according to which an organization is structured, the management systems that are adopted and, as a consequence, the methodology used in order to assess human resources within the Greek Public Administration, while attempting a comparative approach with the relevant evaluation methodologies of other countries. During the process of writing the present essay and through a bibliographical overview, the difficulty and importance of implementing a credible human resources evaluation system were determined as well as their direct connection with the structure and operation of an institution in general. It was also established that, mainly, in the case of the Greek Pubic Administration, the constant reforms of the employees’ assessment methods, the recent connection of the administration’s results with clear goals and purposes and, off course, the continuous reformative practices have a neutralizing effect on the administration due to the fact that they do not offer adequate time to implement and adapt to these new circumstances. Additionally, an intense administrative attitude that was created during the course of all those reformative years, prevents the advance, implementation and acceptance of new management methods. On the contrary, it enforces a negative attitude towards any change that agitates the established administrative practices of decades. Finally, an effort is made to bring forward the importance of implementing a new assessment system for administrative employees that doesn’t necessarily coincide with the one implemented in 2014."],"dc:identifier":["uoadl:1455124","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1455124"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Τα συστήματα αξιολόγησης των Δημόσιων υπαλλήλων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:19Z"}