{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1502103"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1502103","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"α-συνουκλεΐνη και μη κινητικά συμπτώματα στη νόσο Parkinson: πειραματική προσέγγιση σε ένα ζωικό μοντέλο συνουκλεινοπάθειας","abstract":"Η νόσος Parkinson (Parkinson’s disease), αποτελεί μία προοδευτική νευροεκφυλιστική ασθένεια του εγκεφάλου και συγκεκριμένα τη δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική νόσο. Στα βασικά παθολογικά χαρακτηριστικά συγκαταλέγονται η σημαντική απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία και το ραβδωτό σώμα, όπως επίσης και η συσσώρευση ενδοκυτταρικών πρωτεϊνικών εγκλείστων αποτελούμενα κυρίως από α-συνουκλεΐνη και ουβικουιτίνη γνωστών ως σωμάτια Lewy (Lewy bodies). Τα βασικά συμπτώματα της νόσου τα οποία αποτελούν και τα κύρια κλινικά σημεία, είναι η βραδυκινησία, ο τρόμος (κυρίως σε κατάσταση ηρεμίας), η ακαμψία και η αστάθεια κατά τη στάση και τη βάδιση. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι συγκεκριμένες κινητικές δυσλειτουργίες συνοδεύονται πολλές φορές και από άλλα μη κινητικά συμπτώματα, όπως είναι οι διαταραχές του ύπνου, προβλήματα στην οσφρητική ικανότητα, νευροψυχιατρικές διαταραχές (κατάθλιψη, αγχώδης διαταραχή) και γενικότερα διάφορες νοητικές διαταραχές (απώλεια προσοχής, ελαττωματική χωροδιάταξη, άνοια). Η μελέτη των μη κινητικών συμπτωμάτων αποτελεί ένα ιδιαίτερα αναπτυσσόμενο πεδίο και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής λόγω της στενής σύνδεσης τους με την ποιότητα ζωής των ασθενών και φυσικά τη διάγνωση της νόσου. Πιο αναλυτικά, γνωσιακά ή νοητικά προβλήματα, διαταραχές του ύπνου καθώς και καταθλιπτικά φαινόμενα φαίνεται να υποβαθμίζουν ιδιαίτερα το «ευ ζην» των ασθενών, μάλιστα πιο πολύ από τα κινητικά συμπτώματα, δημιουργώντας μια ακόμα πιο πολύπλοκη εικόνα γύρω από την εξέλιξη της νόσου. Επιπλέον, έχει γίνει ήδη γνωστό ότι σε πολλές περιπτώσεις τα μη κινητικά συμπτώματα εμφανίζονται πιο νωρίς από τα αντίστοιχα κινητικά. Έτσι λοιπόν γίνεται κατανοητό πως η μελέτη τους θα μπορούσε να συνεισφέρει αποτελεσματικά στην έγκαιρη διάγνωση της νόσου, εφόσον τις περισσότερες φορές η επιβεβαίωση των κινητικών προβλημάτων και κατ’ επέκταση η επιβεβαίωση ότι ένας ασθενής πάσχει από τη συγκεκριμένη νόσο, έρχεται όταν η παθογένεια της έχει προχωρήσει αρκετά και ένα μεγάλο μέρος του ντοπαμινεργικού συστήματος έχει ήδη υποστεί σημαντικές απώλειες. Ένας ακόμα λόγος που καθιστά τη μελέτη αυτής της κατηγορίας συμπτωμάτων απόλυτα σημαντική είναι το γεγονός ότι εκτός από το ντοπαμινεργικό, και άλλα συστήματα νευροδιαβίβασης φαίνεται να δυσλειτουργούν στη νόσο Parkinson. Παρά το γεγονός ότι τα κινητικά συμπτώματα έχουν μελετηθεί εκτενώς με τη βοήθεια των πειραματικών ζωικών μοντέλων, τα μη κινητικά συμπτώματα παρουσιάζουν σημαντικές ελλείψεις τόσο στο κομμάτι της αναγνώρισης, όσο και στο κομμάτι της έρευνας και της θεραπείας τους. Έτσι λοιπόν, σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας είναι η μελέτη των πρώιμων μη κινητικών συμπτωμάτων της νόσου Parkinson σε ένα νέο γενετικά τροποποιημένο ζωϊκό μοντέλο επίμυ όπου εκφράζεται όλο το γονίδιο της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης, όπως επίσης και η ανάλυση του νευροχημικού προφίλ των συγκεκριμένων πειραματοζώων. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μας, παρατηρήσαμε ότι από συμπεριφορικής άποψης, οι διαγονιδιακοί επίμυες οι οποίοι υπερεκφράζουν την α-συνουκλεΐνη στις περιοχές όπου φυσιολογικά εκφράζεται η πρωτεΐνη αυτή, εμφανίζουν από νεαρή κιόλας ηλικία ένα σύνολο μη κινητικών συμπτωμάτων. Συγκεκριμένα οι διαγονιδιακοί επίμυες εμφανίζουν έναν υπερκινητικό φαινότυπο ο οποίος φαίνεται να συνοδεύεται από μειωμένα αγχώδους συμπεριφοράς. Ο φαινότυπος της ανοσμίας, ένα από τα πρώτα συμπτώματα που παρατηρούνται στους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο, έγινε φανερός στους συγκεκριμένους επίμυες από τους 3 κιόλας μήνες. Σε μεγαλύτερη ηλικία παρατηρήθηκαν επιπλέον και νευροψυχιατρικά συμπτώματα όπως είναι η καταθλιπτικόμορφη συμπεριφορά και τα γνωσιακά ελλείμματα. Τέλος παρατηρήθηκε και διαταραχή στην αισθητικοκινητική δραστηριότητα. Σε ό, τι αφορά τη νευροχημική ανάλυση, παρατηρήσαμε ότι οι συγκεκριμένοι επίμυες, εμφανίζουν δυσλειτουργία σε συγκεκριμένα συστήματα νευροδιαβίβασης, όπως είναι το γλουταματεργικό και το GABAεργικό, γεγονός που επιβεβαιώνει την εμφάνιση των μη κινητικών συμπτωμάτων, καθώς αυτά τα μη κινητικά συμπτώματα σε μεγάλο βαθμό φαίνεται να αποτελούν την έκφραση της δυσλειτουργίας αυτών των μη ντοπαμινεργικών συστημάτων.","abstract_html":"Η νόσος Parkinson (Parkinson’s disease), αποτελεί μία προοδευτική νευροεκφυλιστική ασθένεια του εγκεφάλου και συγκεκριμένα τη δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική νόσο. Στα βασικά παθολογικά χαρακτηριστικά συγκαταλέγονται η σημαντική απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία και το ραβδωτό σώμα, όπως επίσης και η συσσώρευση ενδοκυτταρικών πρωτεϊνικών εγκλείστων αποτελούμενα κυρίως από α-συνουκλεΐνη και ουβικουιτίνη γνωστών ως σωμάτια Lewy (Lewy bodies). Τα βασικά συμπτώματα της νόσου τα οποία αποτελούν και τα κύρια κλινικά σημεία, είναι η βραδυκινησία, ο τρόμος (κυρίως σε κατάσταση ηρεμίας), η ακαμψία και η αστάθεια κατά τη στάση και τη βάδιση. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι συγκεκριμένες κινητικές δυσλειτουργίες συνοδεύονται πολλές φορές και από άλλα μη κινητικά συμπτώματα, όπως είναι οι διαταραχές του ύπνου, προβλήματα στην οσφρητική ικανότητα, νευροψυχιατρικές διαταραχές (κατάθλιψη, αγχώδης διαταραχή) και γενικότερα διάφορες νοητικές διαταραχές (απώλεια προσοχής, ελαττωματική χωροδιάταξη, άνοια). Η μελέτη των μη κινητικών συμπτωμάτων αποτελεί ένα ιδιαίτερα αναπτυσσόμενο πεδίο και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής λόγω της στενής σύνδεσης τους με την ποιότητα ζωής των ασθενών και φυσικά τη διάγνωση της νόσου. Πιο αναλυτικά, γνωσιακά ή νοητικά προβλήματα, διαταραχές του ύπνου καθώς και καταθλιπτικά φαινόμενα φαίνεται να υποβαθμίζουν ιδιαίτερα το «ευ ζην» των ασθενών, μάλιστα πιο πολύ από τα κινητικά συμπτώματα, δημιουργώντας μια ακόμα πιο πολύπλοκη εικόνα γύρω από την εξέλιξη της νόσου. Επιπλέον, έχει γίνει ήδη γνωστό ότι σε πολλές περιπτώσεις τα μη κινητικά συμπτώματα εμφανίζονται πιο νωρίς από τα αντίστοιχα κινητικά. Έτσι λοιπόν γίνεται κατανοητό πως η μελέτη τους θα μπορούσε να συνεισφέρει αποτελεσματικά στην έγκαιρη διάγνωση της νόσου, εφόσον τις περισσότερες φορές η επιβεβαίωση των κινητικών προβλημάτων και κατ’ επέκταση η επιβεβαίωση ότι ένας ασθενής πάσχει από τη συγκεκριμένη νόσο, έρχεται όταν η παθογένεια της έχει προχωρήσει αρκετά και ένα μεγάλο μέρος του ντοπαμινεργικού συστήματος έχει ήδη υποστεί σημαντικές απώλειες. Ένας ακόμα λόγος που καθιστά τη μελέτη αυτής της κατηγορίας συμπτωμάτων απόλυτα σημαντική είναι το γεγονός ότι εκτός από το ντοπαμινεργικό, και άλλα συστήματα νευροδιαβίβασης φαίνεται να δυσλειτουργούν στη νόσο Parkinson. Παρά το γεγονός ότι τα κινητικά συμπτώματα έχουν μελετηθεί εκτενώς με τη βοήθεια των πειραματικών ζωικών μοντέλων, τα μη κινητικά συμπτώματα παρουσιάζουν σημαντικές ελλείψεις τόσο στο κομμάτι της αναγνώρισης, όσο και στο κομμάτι της έρευνας και της θεραπείας τους. Έτσι λοιπόν, σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας είναι η μελέτη των πρώιμων μη κινητικών συμπτωμάτων της νόσου Parkinson σε ένα νέο γενετικά τροποποιημένο ζωϊκό μοντέλο επίμυ όπου εκφράζεται όλο το γονίδιο της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης, όπως επίσης και η ανάλυση του νευροχημικού προφίλ των συγκεκριμένων πειραματοζώων. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μας, παρατηρήσαμε ότι από συμπεριφορικής άποψης, οι διαγονιδιακοί επίμυες οι οποίοι υπερεκφράζουν την α-συνουκλεΐνη στις περιοχές όπου φυσιολογικά εκφράζεται η πρωτεΐνη αυτή, εμφανίζουν από νεαρή κιόλας ηλικία ένα σύνολο μη κινητικών συμπτωμάτων. Συγκεκριμένα οι διαγονιδιακοί επίμυες εμφανίζουν έναν υπερκινητικό φαινότυπο ο οποίος φαίνεται να συνοδεύεται από μειωμένα αγχώδους συμπεριφοράς. Ο φαινότυπος της ανοσμίας, ένα από τα πρώτα συμπτώματα που παρατηρούνται στους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο, έγινε φανερός στους συγκεκριμένους επίμυες από τους 3 κιόλας μήνες. Σε μεγαλύτερη ηλικία παρατηρήθηκαν επιπλέον και νευροψυχιατρικά συμπτώματα όπως είναι η καταθλιπτικόμορφη συμπεριφορά και τα γνωσιακά ελλείμματα. Τέλος παρατηρήθηκε και διαταραχή στην αισθητικοκινητική δραστηριότητα. Σε ό, τι αφορά τη νευροχημική ανάλυση, παρατηρήσαμε ότι οι συγκεκριμένοι επίμυες, εμφανίζουν δυσλειτουργία σε συγκεκριμένα συστήματα νευροδιαβίβασης, όπως είναι το γλουταματεργικό και το GABAεργικό, γεγονός που επιβεβαιώνει την εμφάνιση των μη κινητικών συμπτωμάτων, καθώς αυτά τα μη κινητικά συμπτώματα σε μεγάλο βαθμό φαίνεται να αποτελούν την έκφραση της δυσλειτουργίας αυτών των μη ντοπαμινεργικών συστημάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Κόλλια Βασιλική","Kollia Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:20Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1502103"],"render_values":[{"text":"uoadl:1502103","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502103","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502103","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1502103","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κόλλια Βασιλική","Kollia Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1502103","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502103"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος Parkinson (Parkinson’s disease), αποτελεί μία προοδευτική νευροεκφυλιστική ασθένεια του εγκεφάλου και συγκεκριμένα τη δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική νόσο. Στα βασικά παθολογικά χαρακτηριστικά συγκαταλέγονται η σημαντική απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία και το ραβδωτό σώμα, όπως επίσης και η συσσώρευση ενδοκυτταρικών πρωτεϊνικών εγκλείστων αποτελούμενα κυρίως από α-συνουκλεΐνη και ουβικουιτίνη γνωστών ως σωμάτια Lewy (Lewy bodies). Τα βασικά συμπτώματα της νόσου τα οποία αποτελούν και τα κύρια κλινικά σημεία, είναι η βραδυκινησία, ο τρόμος (κυρίως σε κατάσταση ηρεμίας), η ακαμψία και η αστάθεια κατά τη στάση και τη βάδιση. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι συγκεκριμένες κινητικές δυσλειτουργίες συνοδεύονται πολλές φορές και από άλλα μη κινητικά συμπτώματα, όπως είναι οι διαταραχές του ύπνου, προβλήματα στην οσφρητική ικανότητα, νευροψυχιατρικές διαταραχές (κατάθλιψη, αγχώδης διαταραχή) και γενικότερα διάφορες νοητικές διαταραχές (απώλεια προσοχής, ελαττωματική χωροδιάταξη, άνοια). Η μελέτη των μη κινητικών συμπτωμάτων αποτελεί ένα ιδιαίτερα αναπτυσσόμενο πεδίο και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής λόγω της στενής σύνδεσης τους με την ποιότητα ζωής των ασθενών και φυσικά τη διάγνωση της νόσου. Πιο αναλυτικά, γνωσιακά ή νοητικά προβλήματα, διαταραχές του ύπνου καθώς και καταθλιπτικά φαινόμενα φαίνεται να υποβαθμίζουν ιδιαίτερα το «ευ ζην» των ασθενών, μάλιστα πιο πολύ από τα κινητικά συμπτώματα, δημιουργώντας μια ακόμα πιο πολύπλοκη εικόνα γύρω από την εξέλιξη της νόσου. Επιπλέον, έχει γίνει ήδη γνωστό ότι σε πολλές περιπτώσεις τα μη κινητικά συμπτώματα εμφανίζονται πιο νωρίς από τα αντίστοιχα κινητικά. Έτσι λοιπόν γίνεται κατανοητό πως η μελέτη τους θα μπορούσε να συνεισφέρει αποτελεσματικά στην έγκαιρη διάγνωση της νόσου, εφόσον τις περισσότερες φορές η επιβεβαίωση των κινητικών προβλημάτων και κατ’ επέκταση η επιβεβαίωση ότι ένας ασθενής πάσχει από τη συγκεκριμένη νόσο, έρχεται όταν η παθογένεια της έχει προχωρήσει αρκετά και ένα μεγάλο μέρος του ντοπαμινεργικού συστήματος έχει ήδη υποστεί σημαντικές απώλειες. Ένας ακόμα λόγος που καθιστά τη μελέτη αυτής της κατηγορίας συμπτωμάτων απόλυτα σημαντική είναι το γεγονός ότι εκτός από το ντοπαμινεργικό, και άλλα συστήματα νευροδιαβίβασης φαίνεται να δυσλειτουργούν στη νόσο Parkinson. Παρά το γεγονός ότι τα κινητικά συμπτώματα έχουν μελετηθεί εκτενώς με τη βοήθεια των πειραματικών ζωικών μοντέλων, τα μη κινητικά συμπτώματα παρουσιάζουν σημαντικές ελλείψεις τόσο στο κομμάτι της αναγνώρισης, όσο και στο κομμάτι της έρευνας και της θεραπείας τους. Έτσι λοιπόν, σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας είναι η μελέτη των πρώιμων μη κινητικών συμπτωμάτων της νόσου Parkinson σε ένα νέο γενετικά τροποποιημένο ζωϊκό μοντέλο επίμυ όπου εκφράζεται όλο το γονίδιο της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης, όπως επίσης και η ανάλυση του νευροχημικού προφίλ των συγκεκριμένων πειραματοζώων. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μας, παρατηρήσαμε ότι από συμπεριφορικής άποψης, οι διαγονιδιακοί επίμυες οι οποίοι υπερεκφράζουν την α-συνουκλεΐνη στις περιοχές όπου φυσιολογικά εκφράζεται η πρωτεΐνη αυτή, εμφανίζουν από νεαρή κιόλας ηλικία ένα σύνολο μη κινητικών συμπτωμάτων. Συγκεκριμένα οι διαγονιδιακοί επίμυες εμφανίζουν έναν υπερκινητικό φαινότυπο ο οποίος φαίνεται να συνοδεύεται από μειωμένα αγχώδους συμπεριφοράς. Ο φαινότυπος της ανοσμίας, ένα από τα πρώτα συμπτώματα που παρατηρούνται στους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο, έγινε φανερός στους συγκεκριμένους επίμυες από τους 3 κιόλας μήνες. Σε μεγαλύτερη ηλικία παρατηρήθηκαν επιπλέον και νευροψυχιατρικά συμπτώματα όπως είναι η καταθλιπτικόμορφη συμπεριφορά και τα γνωσιακά ελλείμματα. Τέλος παρατηρήθηκε και διαταραχή στην αισθητικοκινητική δραστηριότητα. Σε ό, τι αφορά τη νευροχημική ανάλυση, παρατηρήσαμε ότι οι συγκεκριμένοι επίμυες, εμφανίζουν δυσλειτουργία σε συγκεκριμένα συστήματα νευροδιαβίβασης, όπως είναι το γλουταματεργικό και το GABAεργικό, γεγονός που επιβεβαιώνει την εμφάνιση των μη κινητικών συμπτωμάτων, καθώς αυτά τα μη κινητικά συμπτώματα σε μεγάλο βαθμό φαίνεται να αποτελούν την έκφραση της δυσλειτουργίας αυτών των μη ντοπαμινεργικών συστημάτων.","Parkinson's disease is a progressive neurodegenerative brain disease and more specifically the second most common one. The main symptoms of the disease which are also the main clinical signs are bradykinesia, resting tremor, stiffness and postural instability. However, these motor impairments are often accompanied by other non-motor symptoms such as sleep disorders, olfactory decline, neuropsychiatric disorders (depression, anxiety) and various cognitive disorders (attention loss, dementia). The study of these non-motor symptoms is a highly growing field and requires particular attention due to their close association with the quality of life of patients and of course with the diagnosis. More specifically, cognitive decline, sleep disorders and depressive phenotypes, seem to particularly influence the quality of life of patients, to a greater extent than motor features, creating an even more complex picture around the disease. Moreover, it has already been known, that in many cases non-motor symptoms appear earlier than the motor ones. As a result, it is well understood that their study could effectively contribute to the early diagnosis of the disease, since most of the time, the confirmation of motor problems and thus the confirmation that a patient is suffering from this disease, comes when the pathogenesis has progressed quite enough and a large part of the dopaminergic system has already suffered significant losses. Another reason that makes the study of this class of symptoms absolutely important is the fact that apart from the dopaminergic, other neurotransmission systems also seem to malfunction in Parkinson's disease. Although motor symptoms have been extensively studied through the use of experimental animal models, non-motor symptoms show significant drawbacks in terms of recognition, research and also treatment. Τhus the purpose of this study is the evaluation of the early non-motor symptoms of Parkinson's disease in a new genetically modified animal model (rat model), which over-expresses the whole gene of human wild type α-synuclein, as well as the analysis of the neurochemical profile of these animals. According to our results and through a behavioral point of view, we observed that these transgenic mice which overexpress α-synuclein in brain areas where the protein is normally expressed, exhibit from an early age of a great number of non-motor symptoms. More specifically, our transgenic animals exhibit a hyperactive phenotype which seems to be accompanied by a decreased anxiety behavior. The phenotype of anosmia, one of the first symptoms observed in patients suffering from the disease, became apparent in these rats even from 3 months of age. In later stages, neuropsychiatric symptoms such as depressive-like behaviors and cognitive deficits were also observed. Lastly, we also observed sensorimotor gating deficits. In regards to the neurochemical analysis, we observed that these rats exhibit dysfunction in specific neurotransmitter systems, such as the glutamatergic and the GABAergic system, which confirms the presence of these non-motor symptoms, as in general non-motor symptoms seem to represent the expression of the malfunction of these non-dopaminergic systems."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["α-συνουκλεΐνη και μη κινητικά συμπτώματα στη νόσο Parkinson: πειραματική προσέγγιση σε ένα ζωικό μοντέλο συνουκλεινοπάθειας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κόλλια Βασιλική","Kollia Vasiliki"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η νόσος Parkinson (Parkinson’s disease), αποτελεί μία προοδευτική νευροεκφυλιστική ασθένεια του εγκεφάλου και συγκεκριμένα τη δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική νόσο. Στα βασικά παθολογικά χαρακτηριστικά συγκαταλέγονται η σημαντική απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία και το ραβδωτό σώμα, όπως επίσης και η συσσώρευση ενδοκυτταρικών πρωτεϊνικών εγκλείστων αποτελούμενα κυρίως από α-συνουκλεΐνη και ουβικουιτίνη γνωστών ως σωμάτια Lewy (Lewy bodies). Τα βασικά συμπτώματα της νόσου τα οποία αποτελούν και τα κύρια κλινικά σημεία, είναι η βραδυκινησία, ο τρόμος (κυρίως σε κατάσταση ηρεμίας), η ακαμψία και η αστάθεια κατά τη στάση και τη βάδιση. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι συγκεκριμένες κινητικές δυσλειτουργίες συνοδεύονται πολλές φορές και από άλλα μη κινητικά συμπτώματα, όπως είναι οι διαταραχές του ύπνου, προβλήματα στην οσφρητική ικανότητα, νευροψυχιατρικές διαταραχές (κατάθλιψη, αγχώδης διαταραχή) και γενικότερα διάφορες νοητικές διαταραχές (απώλεια προσοχής, ελαττωματική χωροδιάταξη, άνοια). Η μελέτη των μη κινητικών συμπτωμάτων αποτελεί ένα ιδιαίτερα αναπτυσσόμενο πεδίο και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής λόγω της στενής σύνδεσης τους με την ποιότητα ζωής των ασθενών και φυσικά τη διάγνωση της νόσου. Πιο αναλυτικά, γνωσιακά ή νοητικά προβλήματα, διαταραχές του ύπνου καθώς και καταθλιπτικά φαινόμενα φαίνεται να υποβαθμίζουν ιδιαίτερα το «ευ ζην» των ασθενών, μάλιστα πιο πολύ από τα κινητικά συμπτώματα, δημιουργώντας μια ακόμα πιο πολύπλοκη εικόνα γύρω από την εξέλιξη της νόσου. Επιπλέον, έχει γίνει ήδη γνωστό ότι σε πολλές περιπτώσεις τα μη κινητικά συμπτώματα εμφανίζονται πιο νωρίς από τα αντίστοιχα κινητικά. Έτσι λοιπόν γίνεται κατανοητό πως η μελέτη τους θα μπορούσε να συνεισφέρει αποτελεσματικά στην έγκαιρη διάγνωση της νόσου, εφόσον τις περισσότερες φορές η επιβεβαίωση των κινητικών προβλημάτων και κατ’ επέκταση η επιβεβαίωση ότι ένας ασθενής πάσχει από τη συγκεκριμένη νόσο, έρχεται όταν η παθογένεια της έχει προχωρήσει αρκετά και ένα μεγάλο μέρος του ντοπαμινεργικού συστήματος έχει ήδη υποστεί σημαντικές απώλειες. Ένας ακόμα λόγος που καθιστά τη μελέτη αυτής της κατηγορίας συμπτωμάτων απόλυτα σημαντική είναι το γεγονός ότι εκτός από το ντοπαμινεργικό, και άλλα συστήματα νευροδιαβίβασης φαίνεται να δυσλειτουργούν στη νόσο Parkinson. Παρά το γεγονός ότι τα κινητικά συμπτώματα έχουν μελετηθεί εκτενώς με τη βοήθεια των πειραματικών ζωικών μοντέλων, τα μη κινητικά συμπτώματα παρουσιάζουν σημαντικές ελλείψεις τόσο στο κομμάτι της αναγνώρισης, όσο και στο κομμάτι της έρευνας και της θεραπείας τους. Έτσι λοιπόν, σκοπός της συγκεκριμένης εργασίας είναι η μελέτη των πρώιμων μη κινητικών συμπτωμάτων της νόσου Parkinson σε ένα νέο γενετικά τροποποιημένο ζωϊκό μοντέλο επίμυ όπου εκφράζεται όλο το γονίδιο της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης, όπως επίσης και η ανάλυση του νευροχημικού προφίλ των συγκεκριμένων πειραματοζώων. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μας, παρατηρήσαμε ότι από συμπεριφορικής άποψης, οι διαγονιδιακοί επίμυες οι οποίοι υπερεκφράζουν την α-συνουκλεΐνη στις περιοχές όπου φυσιολογικά εκφράζεται η πρωτεΐνη αυτή, εμφανίζουν από νεαρή κιόλας ηλικία ένα σύνολο μη κινητικών συμπτωμάτων. Συγκεκριμένα οι διαγονιδιακοί επίμυες εμφανίζουν έναν υπερκινητικό φαινότυπο ο οποίος φαίνεται να συνοδεύεται από μειωμένα αγχώδους συμπεριφοράς. Ο φαινότυπος της ανοσμίας, ένα από τα πρώτα συμπτώματα που παρατηρούνται στους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο, έγινε φανερός στους συγκεκριμένους επίμυες από τους 3 κιόλας μήνες. Σε μεγαλύτερη ηλικία παρατηρήθηκαν επιπλέον και νευροψυχιατρικά συμπτώματα όπως είναι η καταθλιπτικόμορφη συμπεριφορά και τα γνωσιακά ελλείμματα. Τέλος παρατηρήθηκε και διαταραχή στην αισθητικοκινητική δραστηριότητα. Σε ό, τι αφορά τη νευροχημική ανάλυση, παρατηρήσαμε ότι οι συγκεκριμένοι επίμυες, εμφανίζουν δυσλειτουργία σε συγκεκριμένα συστήματα νευροδιαβίβασης, όπως είναι το γλουταματεργικό και το GABAεργικό, γεγονός που επιβεβαιώνει την εμφάνιση των μη κινητικών συμπτωμάτων, καθώς αυτά τα μη κινητικά συμπτώματα σε μεγάλο βαθμό φαίνεται να αποτελούν την έκφραση της δυσλειτουργίας αυτών των μη ντοπαμινεργικών συστημάτων.","Parkinson's disease is a progressive neurodegenerative brain disease and more specifically the second most common one. The main symptoms of the disease which are also the main clinical signs are bradykinesia, resting tremor, stiffness and postural instability. However, these motor impairments are often accompanied by other non-motor symptoms such as sleep disorders, olfactory decline, neuropsychiatric disorders (depression, anxiety) and various cognitive disorders (attention loss, dementia). The study of these non-motor symptoms is a highly growing field and requires particular attention due to their close association with the quality of life of patients and of course with the diagnosis. More specifically, cognitive decline, sleep disorders and depressive phenotypes, seem to particularly influence the quality of life of patients, to a greater extent than motor features, creating an even more complex picture around the disease. Moreover, it has already been known, that in many cases non-motor symptoms appear earlier than the motor ones. As a result, it is well understood that their study could effectively contribute to the early diagnosis of the disease, since most of the time, the confirmation of motor problems and thus the confirmation that a patient is suffering from this disease, comes when the pathogenesis has progressed quite enough and a large part of the dopaminergic system has already suffered significant losses. Another reason that makes the study of this class of symptoms absolutely important is the fact that apart from the dopaminergic, other neurotransmission systems also seem to malfunction in Parkinson's disease. Although motor symptoms have been extensively studied through the use of experimental animal models, non-motor symptoms show significant drawbacks in terms of recognition, research and also treatment. Τhus the purpose of this study is the evaluation of the early non-motor symptoms of Parkinson's disease in a new genetically modified animal model (rat model), which over-expresses the whole gene of human wild type α-synuclein, as well as the analysis of the neurochemical profile of these animals. According to our results and through a behavioral point of view, we observed that these transgenic mice which overexpress α-synuclein in brain areas where the protein is normally expressed, exhibit from an early age of a great number of non-motor symptoms. More specifically, our transgenic animals exhibit a hyperactive phenotype which seems to be accompanied by a decreased anxiety behavior. The phenotype of anosmia, one of the first symptoms observed in patients suffering from the disease, became apparent in these rats even from 3 months of age. In later stages, neuropsychiatric symptoms such as depressive-like behaviors and cognitive deficits were also observed. Lastly, we also observed sensorimotor gating deficits. In regards to the neurochemical analysis, we observed that these rats exhibit dysfunction in specific neurotransmitter systems, such as the glutamatergic and the GABAergic system, which confirms the presence of these non-motor symptoms, as in general non-motor symptoms seem to represent the expression of the malfunction of these non-dopaminergic systems."],"dc:identifier":["uoadl:1502103","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502103"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["α-συνουκλεΐνη και μη κινητικά συμπτώματα στη νόσο Parkinson: πειραματική προσέγγιση σε ένα ζωικό μοντέλο συνουκλεινοπάθειας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:20Z"}