{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1502107"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1502107","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βιοχημικός χαρακτηρισμός των διαφόρων μορφών της α-συνουκλείνης σε διαγονιδιακούς επίμυες: Διερεύνηση του ρόλου της αυτοφαγίας διαμεσολαβούμενη από σαπερόνες","abstract":"Η προσυναπτική πρωτεΐνη α-συνουκλεΐνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην παθογένεση της νόσου του Πάρκινσον. Η φωσφορυλίωσή της στο κατάλοιπο της σερίνης-129, η μετάπτωσή της από τη διαλυτή στην αδιάλυτη διαμόρφωσή της, καθώς και ο σχηματισμός εγκλείστων και αμυλοειδών ινιδίων αποτελούν τα κύρια παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά που διέπουν τη νόσο. Η αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη αποκοδομείται, εν μέρει, μέσω του μονοπατιού αυτοφαγίας μεσολαβούμενης από σαπερόνες (Chaperone mediated autophagy, CMA). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν ο βιοχημικός χαρακτηρισμός των ποικίλων διαμορφώσεων της α-συνουκλεΐνης (μονομερής, ολιγομερής, φωσφορυλιωμένη, κατητμησμένη) στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες, οι οποίοι υπερεκφράζουν την ανθρώπινη αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη. Επιπλέον, αξιολογήθηκε αν η επαγωγή του μονοπατιού αυτοφαγίας μεσολαβούμενη από σαπερόνες, CMA μπορεί να μειώσει τα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης και την νευροτοξικότητα που αυτή προκαλεί. Στο πλαίσιο αυτό, αναλύθηκαν οι διαλυτές σε Triton-X και SDS μορφές της α-συνουκλεΐνης σε εγκεφαλικές περιοχές που εμπλέκονται στη νόσο του Πάρκινσον (μετωπιαίος φλοιός, ιππόκαμπος, ραβδωτό σώμα, μεσεγκέφαλος) σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες και επίμυες αγρίου τύπου ηλικίας 3 έως 12 μηνών. Επιπλέον, αναλύθηκαν τα επίπεδα ντοπαμίνης και των μεταβολιτών της σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες και επίμυες αγρίου τύπου ηλικίας 3 έως 18 μηνών στο μετωπιαίο φλοιό, στον ιππόκαμπο, στο ραβδωτό σώμα και στον αμυγδαλοειδή πυρήνα. Στην προσπάθεια μείωσης των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης, αλλά και της βελτίωσης του νευροεκφυλιστικού φαινοτύπου που αυτή επάγει, πραγματοποιήθηκε υπερέκφραση του υποδοχέα LAMP2A, ρυθμοκαθοριστικού σταδίου του μονοπατιού CMA, ή της πράσινης φθορίζουσας πρωτεΐνης, GFP, στη μέλαινα ουσία BAC διαγονιδιακών επίμυων ηλικίας 3 μηνών με τη χρήση ανασυνδυασμένων αδενο-σχετιχόμενων ιών. Τα αποτελέσματά μας αποκάλυψαν συσσώρευση της μονομερούς και κυρίως της ολιγομερούς μορφής της α-συνουκλεΐνης στα διαλυτά σε Triton-X και SDS κλάσματα, η οποία εξαρτάται από την ηλικία και παρουσιάζεται ιδιαιτέρως αυξημένη στην περιοχή του ιππόκαμπου. Η φωσφορυλιωμένη μορφή της α-συνουκλεΐνης στη σερίνη-129 ανιχνεύθηκε κυρίως στο διαλυτό σε Triton-X , αλλά και στο διαλυτό σε SDS κλάσμα στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες ήδη από την ηλικία των 3 μηνών. Η υπερέκφραση του λυσοσωμικού υποδοχέα LAMP2A μέσω ιικής έγχυσης στους νευρώνες της μέλαινας ουσίας μείωσε αποτελεσματικά τα επίπεδα της συνολικής α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες διαγονιδιακών επίμυων ηλικίας 12 μηνών. Ωστόσο, στη μελέτη μας, δεν αναπαράγαμε την χαρακτηριστική εκφύλιση του ντοπαμινεργικού συστήματος σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες , όπως είχε βρεθεί από τον Olaf Reiss την ομάδα του.. Συγκεκριμένα, οι BAC διαγονιδιακοί επίμυες, στην ηλικία των 12 μηνών, δεν παρουσίασαν κανένα χαρακτηριστικό σημάδι εκφύλισης του ντοπαμινεργικού συστήματος, το αντίθετο μάλιστα, ανιχνεύθηκαν αυξημένα επίπεδα ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα επίμυων ηλικίας 3 έως 18 μηνών. Ως εκ τούτου, η υπερέκφραση του υποδοχέα LAMP2A δεν φάνηκε να έχει καμία επίδραση στο ντοπαμινεργικό σύστημα. . Δεν είναι γνωστό που οφείλεται η απόκλιση των ευρημάτων στην παρούσα μελέτη σε σχέση με αυτή του Olaf Riess και συνεργατών. Ο αριθμός των επιμύων που εξετάστηκαν στην μελέτη μας ήταν σχετικά χαμηλός, και επομένως είναι δυνατόν με την μελέτη περισσοτέρων πειραματοζώων να αναδεικνυόταν η εκφύλιση του ντοπαμινεργικού συστήματος και στην δική μας αποικία. Μία άλλη πιθανότητα είναι να υπάρχει μείωση της έκφρασης του διαγονιδίου στα ζώα της αποικίας μας σε σχέση με αυτή που έχει αναφερθεί από το Tubingen. Τα πολύ αυξημένα επίπεδα της ολιγομερούς διαμόρφωσης της α-συνουκλεΐνης, κυρίως στο διαλυτό κλάσμα (Triton-X), σε συνδυασμό με τα αυξημένα επίπεδα της φωσφορυλιωμένης α-συνουκλεΐνης στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες, ανιχνεύσιμα ήδη από την ηλικία των 3 μηνών, δεν φαίνεται πάντως να υποστηρίζουν αυτή την άποψη. Είναι πιθανό οι νευρώνες να αναπτύσσουν αντισταθμιστικούς μηχανισμούς έναντι του αυξανόμενου πρωτεϊνικού φορτίου, το οποίο τουλάχιστον στα επίπεδα αυτά, δεν επηρεάζει την επιβίωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων. Μια άλλη πιθανότητα είναι η ύπαρξη της φωσφορυλιωμένης α-συνουκλεΐνης στη σερίνη 129 να μην οδηγεί σε νευροτοξικότητα, αλλά ακόμη να έχει και νευροπροστατευτικές δράσεις. Τέλος, η νόσος του Πάρκινσον αποτελεί μια πολυπαραγοντική διαταραχή, η οποία έχει αποδειχτεί να επηρεάζεται από τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Συνεπώς, το διαφορετικό περιβάλλον διαβίωσης της αποικίας μας, συμπεριλαμβανομένης της σύστασης της παρεχόμενης τροφής καθώς και του μικροβιακού φορτίου της Μονάδας Πειραματοζώων του Ιδρύματος, συμβάλουν στη σύνθεση της μικροχλωρίδας του εντέρου των πειραματοζώων, η οποία με τη σειρά της πιθανά επηρέασε τον παρατηρούμενο φαινότυπο, καθώς έχει προταθεί πως διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επαγωγή της νόσου του Πάρκινσον. Συμπερασματικά, η υπερέκφραση της αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνης στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες οδηγεί στην αύξηση της δραστηριότητας των ντοπαμινεργικών νευρώνων, όπως φάνηκε από τα αυξημένα επίπεδα ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα. Ωστόσο, ο μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιείται αυτή η αύξηση παραμένει άγνωστος. Η δραστηριοποίηση του ντοπαμινεργικού συστήματος πιθανά αποτελεί έναν αντιρρυθμιστικό μηχανισμό έναντι των αυξημένων επιπέδων της α-συνουκλεΐνης και ίσως να μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα από τα πρωταρχικά συμπτώματα της παθολογίας του ντοπαμινεργικού συστήματος. Η αποτελεσματική μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μέλαινας ουσίας, χάρις στην επαγωγή του CMA σε ένα περιβάλλον μιας ήδη εγκαθιδρυμένης παθολογίας της α-συνουκλεΐνης αναδεικνύει περαιτέρω την πιθανή αποτελεσματικότητα της υπερέκφρασης του υποδοχέα LAMP2A ως μια βιώσιμη θεραπευτική προσέγγιση στη νόσο του Πάρκινσον και σε άλλες συνουκλεϊνοπάθειες.","abstract_html":"Η προσυναπτική πρωτεΐνη α-συνουκλεΐνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην παθογένεση της νόσου του Πάρκινσον. Η φωσφορυλίωσή της στο κατάλοιπο της σερίνης-129, η μετάπτωσή της από τη διαλυτή στην αδιάλυτη διαμόρφωσή της, καθώς και ο σχηματισμός εγκλείστων και αμυλοειδών ινιδίων αποτελούν τα κύρια παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά που διέπουν τη νόσο. Η αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη αποκοδομείται, εν μέρει, μέσω του μονοπατιού αυτοφαγίας μεσολαβούμενης από σαπερόνες (Chaperone mediated autophagy, CMA). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν ο βιοχημικός χαρακτηρισμός των ποικίλων διαμορφώσεων της α-συνουκλεΐνης (μονομερής, ολιγομερής, φωσφορυλιωμένη, κατητμησμένη) στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες, οι οποίοι υπερεκφράζουν την ανθρώπινη αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη. Επιπλέον, αξιολογήθηκε αν η επαγωγή του μονοπατιού αυτοφαγίας μεσολαβούμενη από σαπερόνες, CMA μπορεί να μειώσει τα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης και την νευροτοξικότητα που αυτή προκαλεί. Στο πλαίσιο αυτό, αναλύθηκαν οι διαλυτές σε Triton-X και SDS μορφές της α-συνουκλεΐνης σε εγκεφαλικές περιοχές που εμπλέκονται στη νόσο του Πάρκινσον (μετωπιαίος φλοιός, ιππόκαμπος, ραβδωτό σώμα, μεσεγκέφαλος) σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες και επίμυες αγρίου τύπου ηλικίας 3 έως 12 μηνών. Επιπλέον, αναλύθηκαν τα επίπεδα ντοπαμίνης και των μεταβολιτών της σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες και επίμυες αγρίου τύπου ηλικίας 3 έως 18 μηνών στο μετωπιαίο φλοιό, στον ιππόκαμπο, στο ραβδωτό σώμα και στον αμυγδαλοειδή πυρήνα. Στην προσπάθεια μείωσης των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης, αλλά και της βελτίωσης του νευροεκφυλιστικού φαινοτύπου που αυτή επάγει, πραγματοποιήθηκε υπερέκφραση του υποδοχέα LAMP2A, ρυθμοκαθοριστικού σταδίου του μονοπατιού CMA, ή της πράσινης φθορίζουσας πρωτεΐνης, GFP, στη μέλαινα ουσία BAC διαγονιδιακών επίμυων ηλικίας 3 μηνών με τη χρήση ανασυνδυασμένων αδενο-σχετιχόμενων ιών. Τα αποτελέσματά μας αποκάλυψαν συσσώρευση της μονομερούς και κυρίως της ολιγομερούς μορφής της α-συνουκλεΐνης στα διαλυτά σε Triton-X και SDS κλάσματα, η οποία εξαρτάται από την ηλικία και παρουσιάζεται ιδιαιτέρως αυξημένη στην περιοχή του ιππόκαμπου. Η φωσφορυλιωμένη μορφή της α-συνουκλεΐνης στη σερίνη-129 ανιχνεύθηκε κυρίως στο διαλυτό σε Triton-X , αλλά και στο διαλυτό σε SDS κλάσμα στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες ήδη από την ηλικία των 3 μηνών. Η υπερέκφραση του λυσοσωμικού υποδοχέα LAMP2A μέσω ιικής έγχυσης στους νευρώνες της μέλαινας ουσίας μείωσε αποτελεσματικά τα επίπεδα της συνολικής α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες διαγονιδιακών επίμυων ηλικίας 12 μηνών. Ωστόσο, στη μελέτη μας, δεν αναπαράγαμε την χαρακτηριστική εκφύλιση του ντοπαμινεργικού συστήματος σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες , όπως είχε βρεθεί από τον Olaf Reiss την ομάδα του.. Συγκεκριμένα, οι BAC διαγονιδιακοί επίμυες, στην ηλικία των 12 μηνών, δεν παρουσίασαν κανένα χαρακτηριστικό σημάδι εκφύλισης του ντοπαμινεργικού συστήματος, το αντίθετο μάλιστα, ανιχνεύθηκαν αυξημένα επίπεδα ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα επίμυων ηλικίας 3 έως 18 μηνών. Ως εκ τούτου, η υπερέκφραση του υποδοχέα LAMP2A δεν φάνηκε να έχει καμία επίδραση στο ντοπαμινεργικό σύστημα. . Δεν είναι γνωστό που οφείλεται η απόκλιση των ευρημάτων στην παρούσα μελέτη σε σχέση με αυτή του Olaf Riess και συνεργατών. Ο αριθμός των επιμύων που εξετάστηκαν στην μελέτη μας ήταν σχετικά χαμηλός, και επομένως είναι δυνατόν με την μελέτη περισσοτέρων πειραματοζώων να αναδεικνυόταν η εκφύλιση του ντοπαμινεργικού συστήματος και στην δική μας αποικία. Μία άλλη πιθανότητα είναι να υπάρχει μείωση της έκφρασης του διαγονιδίου στα ζώα της αποικίας μας σε σχέση με αυτή που έχει αναφερθεί από το Tubingen. Τα πολύ αυξημένα επίπεδα της ολιγομερούς διαμόρφωσης της α-συνουκλεΐνης, κυρίως στο διαλυτό κλάσμα (Triton-X), σε συνδυασμό με τα αυξημένα επίπεδα της φωσφορυλιωμένης α-συνουκλεΐνης στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες, ανιχνεύσιμα ήδη από την ηλικία των 3 μηνών, δεν φαίνεται πάντως να υποστηρίζουν αυτή την άποψη. Είναι πιθανό οι νευρώνες να αναπτύσσουν αντισταθμιστικούς μηχανισμούς έναντι του αυξανόμενου πρωτεϊνικού φορτίου, το οποίο τουλάχιστον στα επίπεδα αυτά, δεν επηρεάζει την επιβίωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων. Μια άλλη πιθανότητα είναι η ύπαρξη της φωσφορυλιωμένης α-συνουκλεΐνης στη σερίνη 129 να μην οδηγεί σε νευροτοξικότητα, αλλά ακόμη να έχει και νευροπροστατευτικές δράσεις. Τέλος, η νόσος του Πάρκινσον αποτελεί μια πολυπαραγοντική διαταραχή, η οποία έχει αποδειχτεί να επηρεάζεται από τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Συνεπώς, το διαφορετικό περιβάλλον διαβίωσης της αποικίας μας, συμπεριλαμβανομένης της σύστασης της παρεχόμενης τροφής καθώς και του μικροβιακού φορτίου της Μονάδας Πειραματοζώων του Ιδρύματος, συμβάλουν στη σύνθεση της μικροχλωρίδας του εντέρου των πειραματοζώων, η οποία με τη σειρά της πιθανά επηρέασε τον παρατηρούμενο φαινότυπο, καθώς έχει προταθεί πως διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επαγωγή της νόσου του Πάρκινσον. Συμπερασματικά, η υπερέκφραση της αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνης στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες οδηγεί στην αύξηση της δραστηριότητας των ντοπαμινεργικών νευρώνων, όπως φάνηκε από τα αυξημένα επίπεδα ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα. Ωστόσο, ο μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιείται αυτή η αύξηση παραμένει άγνωστος. Η δραστηριοποίηση του ντοπαμινεργικού συστήματος πιθανά αποτελεί έναν αντιρρυθμιστικό μηχανισμό έναντι των αυξημένων επιπέδων της α-συνουκλεΐνης και ίσως να μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα από τα πρωταρχικά συμπτώματα της παθολογίας του ντοπαμινεργικού συστήματος. Η αποτελεσματική μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μέλαινας ουσίας, χάρις στην επαγωγή του CMA σε ένα περιβάλλον μιας ήδη εγκαθιδρυμένης παθολογίας της α-συνουκλεΐνης αναδεικνύει περαιτέρω την πιθανή αποτελεσματικότητα της υπερέκφρασης του υποδοχέα LAMP2A ως μια βιώσιμη θεραπευτική προσέγγιση στη νόσο του Πάρκινσον και σε άλλες συνουκλεϊνοπάθειες.","abstract_has_math":false,"creators":["Κορωναίου Μαρία","Koronaiou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:20Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1502107"],"render_values":[{"text":"uoadl:1502107","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502107","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502107","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1502107","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κορωναίου Μαρία","Koronaiou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1502107","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502107"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η προσυναπτική πρωτεΐνη α-συνουκλεΐνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην παθογένεση της νόσου του Πάρκινσον. Η φωσφορυλίωσή της στο κατάλοιπο της σερίνης-129, η μετάπτωσή της από τη διαλυτή στην αδιάλυτη διαμόρφωσή της, καθώς και ο σχηματισμός εγκλείστων και αμυλοειδών ινιδίων αποτελούν τα κύρια παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά που διέπουν τη νόσο. Η αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη αποκοδομείται, εν μέρει, μέσω του μονοπατιού αυτοφαγίας μεσολαβούμενης από σαπερόνες (Chaperone mediated autophagy, CMA). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν ο βιοχημικός χαρακτηρισμός των ποικίλων διαμορφώσεων της α-συνουκλεΐνης (μονομερής, ολιγομερής, φωσφορυλιωμένη, κατητμησμένη) στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες, οι οποίοι υπερεκφράζουν την ανθρώπινη αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη. Επιπλέον, αξιολογήθηκε αν η επαγωγή του μονοπατιού αυτοφαγίας μεσολαβούμενη από σαπερόνες, CMA μπορεί να μειώσει τα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης και την νευροτοξικότητα που αυτή προκαλεί. Στο πλαίσιο αυτό, αναλύθηκαν οι διαλυτές σε Triton-X και SDS μορφές της α-συνουκλεΐνης σε εγκεφαλικές περιοχές που εμπλέκονται στη νόσο του Πάρκινσον (μετωπιαίος φλοιός, ιππόκαμπος, ραβδωτό σώμα, μεσεγκέφαλος) σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες και επίμυες αγρίου τύπου ηλικίας 3 έως 12 μηνών. Επιπλέον, αναλύθηκαν τα επίπεδα ντοπαμίνης και των μεταβολιτών της σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες και επίμυες αγρίου τύπου ηλικίας 3 έως 18 μηνών στο μετωπιαίο φλοιό, στον ιππόκαμπο, στο ραβδωτό σώμα και στον αμυγδαλοειδή πυρήνα. Στην προσπάθεια μείωσης των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης, αλλά και της βελτίωσης του νευροεκφυλιστικού φαινοτύπου που αυτή επάγει, πραγματοποιήθηκε υπερέκφραση του υποδοχέα LAMP2A, ρυθμοκαθοριστικού σταδίου του μονοπατιού CMA, ή της πράσινης φθορίζουσας πρωτεΐνης, GFP, στη μέλαινα ουσία BAC διαγονιδιακών επίμυων ηλικίας 3 μηνών με τη χρήση ανασυνδυασμένων αδενο-σχετιχόμενων ιών. Τα αποτελέσματά μας αποκάλυψαν συσσώρευση της μονομερούς και κυρίως της ολιγομερούς μορφής της α-συνουκλεΐνης στα διαλυτά σε Triton-X και SDS κλάσματα, η οποία εξαρτάται από την ηλικία και παρουσιάζεται ιδιαιτέρως αυξημένη στην περιοχή του ιππόκαμπου. Η φωσφορυλιωμένη μορφή της α-συνουκλεΐνης στη σερίνη-129 ανιχνεύθηκε κυρίως στο διαλυτό σε Triton-X , αλλά και στο διαλυτό σε SDS κλάσμα στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες ήδη από την ηλικία των 3 μηνών. Η υπερέκφραση του λυσοσωμικού υποδοχέα LAMP2A μέσω ιικής έγχυσης στους νευρώνες της μέλαινας ουσίας μείωσε αποτελεσματικά τα επίπεδα της συνολικής α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες διαγονιδιακών επίμυων ηλικίας 12 μηνών. Ωστόσο, στη μελέτη μας, δεν αναπαράγαμε την χαρακτηριστική εκφύλιση του ντοπαμινεργικού συστήματος σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες , όπως είχε βρεθεί από τον Olaf Reiss την ομάδα του.. Συγκεκριμένα, οι BAC διαγονιδιακοί επίμυες, στην ηλικία των 12 μηνών, δεν παρουσίασαν κανένα χαρακτηριστικό σημάδι εκφύλισης του ντοπαμινεργικού συστήματος, το αντίθετο μάλιστα, ανιχνεύθηκαν αυξημένα επίπεδα ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα επίμυων ηλικίας 3 έως 18 μηνών. Ως εκ τούτου, η υπερέκφραση του υποδοχέα LAMP2A δεν φάνηκε να έχει καμία επίδραση στο ντοπαμινεργικό σύστημα. . Δεν είναι γνωστό που οφείλεται η απόκλιση των ευρημάτων στην παρούσα μελέτη σε σχέση με αυτή του Olaf Riess και συνεργατών. Ο αριθμός των επιμύων που εξετάστηκαν στην μελέτη μας ήταν σχετικά χαμηλός, και επομένως είναι δυνατόν με την μελέτη περισσοτέρων πειραματοζώων να αναδεικνυόταν η εκφύλιση του ντοπαμινεργικού συστήματος και στην δική μας αποικία. Μία άλλη πιθανότητα είναι να υπάρχει μείωση της έκφρασης του διαγονιδίου στα ζώα της αποικίας μας σε σχέση με αυτή που έχει αναφερθεί από το Tubingen. Τα πολύ αυξημένα επίπεδα της ολιγομερούς διαμόρφωσης της α-συνουκλεΐνης, κυρίως στο διαλυτό κλάσμα (Triton-X), σε συνδυασμό με τα αυξημένα επίπεδα της φωσφορυλιωμένης α-συνουκλεΐνης στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες, ανιχνεύσιμα ήδη από την ηλικία των 3 μηνών, δεν φαίνεται πάντως να υποστηρίζουν αυτή την άποψη. Είναι πιθανό οι νευρώνες να αναπτύσσουν αντισταθμιστικούς μηχανισμούς έναντι του αυξανόμενου πρωτεϊνικού φορτίου, το οποίο τουλάχιστον στα επίπεδα αυτά, δεν επηρεάζει την επιβίωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων. Μια άλλη πιθανότητα είναι η ύπαρξη της φωσφορυλιωμένης α-συνουκλεΐνης στη σερίνη 129 να μην οδηγεί σε νευροτοξικότητα, αλλά ακόμη να έχει και νευροπροστατευτικές δράσεις. Τέλος, η νόσος του Πάρκινσον αποτελεί μια πολυπαραγοντική διαταραχή, η οποία έχει αποδειχτεί να επηρεάζεται από τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Συνεπώς, το διαφορετικό περιβάλλον διαβίωσης της αποικίας μας, συμπεριλαμβανομένης της σύστασης της παρεχόμενης τροφής καθώς και του μικροβιακού φορτίου της Μονάδας Πειραματοζώων του Ιδρύματος, συμβάλουν στη σύνθεση της μικροχλωρίδας του εντέρου των πειραματοζώων, η οποία με τη σειρά της πιθανά επηρέασε τον παρατηρούμενο φαινότυπο, καθώς έχει προταθεί πως διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επαγωγή της νόσου του Πάρκινσον. Συμπερασματικά, η υπερέκφραση της αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνης στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες οδηγεί στην αύξηση της δραστηριότητας των ντοπαμινεργικών νευρώνων, όπως φάνηκε από τα αυξημένα επίπεδα ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα. Ωστόσο, ο μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιείται αυτή η αύξηση παραμένει άγνωστος. Η δραστηριοποίηση του ντοπαμινεργικού συστήματος πιθανά αποτελεί έναν αντιρρυθμιστικό μηχανισμό έναντι των αυξημένων επιπέδων της α-συνουκλεΐνης και ίσως να μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα από τα πρωταρχικά συμπτώματα της παθολογίας του ντοπαμινεργικού συστήματος. Η αποτελεσματική μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μέλαινας ουσίας, χάρις στην επαγωγή του CMA σε ένα περιβάλλον μιας ήδη εγκαθιδρυμένης παθολογίας της α-συνουκλεΐνης αναδεικνύει περαιτέρω την πιθανή αποτελεσματικότητα της υπερέκφρασης του υποδοχέα LAMP2A ως μια βιώσιμη θεραπευτική προσέγγιση στη νόσο του Πάρκινσον και σε άλλες συνουκλεϊνοπάθειες.","The presynaptic protein alpha-synuclein (AS) plays a crucial role in Parkinson’s disease (PD) pathogenesis. Ser129 phosphorylation and conversion of soluble AS into insoluble/fibrillar inclusions represent main neuropathological characteristics. Wild-type AS is degraded partly by Chaperone-mediated autophagy (CMA). Herein, we aimed to biochemically characterize AS species in BAC-transgenic rats overexpressing human wild-type AS longitudinally, to identify the time window where the neurotoxic conversion to aberrant (phosphorylated, oligomeric) AS species occurs, and to assess whether boosting the Chaperone-mediated autophagy (CMA) pathway may reduce AS levels and neurotoxicity. To this end, we have biochemically analyzed the Triton-X- and SDS-soluble forms of AS (pSer-129, monomeric, oligomeric, truncated) in various brain regions (cortex, hippocampus, striatum, midbrain) from 3 to 12 months of age. Dopamine levels and its metabolites have been analyzed in BAC rats from 3 to 18-month-old in PD relevant brain regions (cortex, hippocampus, striatum, amygdala). In an attempt to lessen AS burden and to ameliorate AS induced dopaminergic neurodegeneration, we overexpressed, via adeno-associated viruses, the LAMP2a receptor, the rate-limiting step of the CMA pathway, or the GFP protein as control, in the substantia nigra of 3-month-old BAC rats. Our results show an age-dependent accumulation of monomeric and mostly oligomeric AS both in Triton-X- and SDS-soluble fractions, especially robust in the hippocampus. In young BAC rats Ser129-phosphorylated AS was detected in the Triton-X-soluble fractions, and also in SDS-soluble fractions, but to a lesser extent. Overexpression of the lysosomal receptor through the nigral injection of recombinant adeno-associated virus vector effectively reduced total AS levels in dopaminergic neurons of 12-month-old BAC rats. However, in our hands, BAC-transgenic rats have failed to reproduce the profound dopaminergic phenotype, as Olaf Reiss and his team have previously proposed. Interestingly, BAC rats at the age of 12-month-old do not display any typical sign of nigrostiatal neurodegeneration, however, dopamine levels were found elevated in striatum of BAC rats from 3 to 18 months-old compared to wild-type ones, underlying their selective vulnerability to AS induced pathology. As a result, overexpression of the LAMP2a receptor did not have any other effect in our model. The cause of the discrepancies presented in our study remains unknown. The number of rats tested in this study was quite low and subsequently it may be possible that an increase in the number of experimental animals might contribute to detect neurodegeneration of dopaminergic system in our colony. Also, a reduction in the transgene expression levels in our colony compared to the one reported from Tubingen may also be responsible for the detected phenotype. The significantly high levels of oligomeric AS, mostly in its soluble state in combination with the increased pAS that have been detected in BAC rats from the age of 3-months-old, do not seem to support this idea. It is possible that neurons develop an effective cellular defense mechanism to the increased protein burden which, at least in these levels, have not been detrimental to the dopaminergic neurons’ survival. To this extent, the proposed neuroprotective role of Ser129-phosphorylated AS is highlighted. Finally, as Parkinson’s disease has been proved to be a multifactorial disorder, strongly affected by environmental conditions, the different habitat where our colony has been raised, including nutrition synthesis and animal facility’s microorganisms burden have contributed to gut microbiota composition, which in turn might have affected the detected phenotype, as it has been proposed to have a detrimental effect on Parkinson’s disease induction. Concluding, overexpression of wild-type AS in BAC-transgenic rats resulted in a hyperactive dopaminergic neurotransmission, as the increased striatal dopamine levels reflected. However, the responsible mechanism remains unknown. This remark may consist a compensatory mechanism against the AS increased levels and it could be supposed as one of the primary symptoms of dopaminergic pathology. The effective reduction of AS levels in nigral neurons of BAC rats due to the CMA induction in an already induced AS pathology emphasizes the beneficial effects of LAMP2a overexpression and may pave the way for novel therapeutic interventions for PD and related synucleinopathies. These results may provide new insights in how increased AS levels may affect dopaminergic system’s integrity, underlying the need of novel experimental approaches in the study of neurodegenerative disorders."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βιοχημικός χαρακτηρισμός των διαφόρων μορφών της α-συνουκλείνης σε διαγονιδιακούς επίμυες: Διερεύνηση του ρόλου της αυτοφαγίας διαμεσολαβούμενη από σαπερόνες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κορωναίου Μαρία","Koronaiou Maria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η προσυναπτική πρωτεΐνη α-συνουκλεΐνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην παθογένεση της νόσου του Πάρκινσον. Η φωσφορυλίωσή της στο κατάλοιπο της σερίνης-129, η μετάπτωσή της από τη διαλυτή στην αδιάλυτη διαμόρφωσή της, καθώς και ο σχηματισμός εγκλείστων και αμυλοειδών ινιδίων αποτελούν τα κύρια παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά που διέπουν τη νόσο. Η αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη αποκοδομείται, εν μέρει, μέσω του μονοπατιού αυτοφαγίας μεσολαβούμενης από σαπερόνες (Chaperone mediated autophagy, CMA). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν ο βιοχημικός χαρακτηρισμός των ποικίλων διαμορφώσεων της α-συνουκλεΐνης (μονομερής, ολιγομερής, φωσφορυλιωμένη, κατητμησμένη) στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες, οι οποίοι υπερεκφράζουν την ανθρώπινη αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη. Επιπλέον, αξιολογήθηκε αν η επαγωγή του μονοπατιού αυτοφαγίας μεσολαβούμενη από σαπερόνες, CMA μπορεί να μειώσει τα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης και την νευροτοξικότητα που αυτή προκαλεί. Στο πλαίσιο αυτό, αναλύθηκαν οι διαλυτές σε Triton-X και SDS μορφές της α-συνουκλεΐνης σε εγκεφαλικές περιοχές που εμπλέκονται στη νόσο του Πάρκινσον (μετωπιαίος φλοιός, ιππόκαμπος, ραβδωτό σώμα, μεσεγκέφαλος) σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες και επίμυες αγρίου τύπου ηλικίας 3 έως 12 μηνών. Επιπλέον, αναλύθηκαν τα επίπεδα ντοπαμίνης και των μεταβολιτών της σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες και επίμυες αγρίου τύπου ηλικίας 3 έως 18 μηνών στο μετωπιαίο φλοιό, στον ιππόκαμπο, στο ραβδωτό σώμα και στον αμυγδαλοειδή πυρήνα. Στην προσπάθεια μείωσης των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης, αλλά και της βελτίωσης του νευροεκφυλιστικού φαινοτύπου που αυτή επάγει, πραγματοποιήθηκε υπερέκφραση του υποδοχέα LAMP2A, ρυθμοκαθοριστικού σταδίου του μονοπατιού CMA, ή της πράσινης φθορίζουσας πρωτεΐνης, GFP, στη μέλαινα ουσία BAC διαγονιδιακών επίμυων ηλικίας 3 μηνών με τη χρήση ανασυνδυασμένων αδενο-σχετιχόμενων ιών. Τα αποτελέσματά μας αποκάλυψαν συσσώρευση της μονομερούς και κυρίως της ολιγομερούς μορφής της α-συνουκλεΐνης στα διαλυτά σε Triton-X και SDS κλάσματα, η οποία εξαρτάται από την ηλικία και παρουσιάζεται ιδιαιτέρως αυξημένη στην περιοχή του ιππόκαμπου. Η φωσφορυλιωμένη μορφή της α-συνουκλεΐνης στη σερίνη-129 ανιχνεύθηκε κυρίως στο διαλυτό σε Triton-X , αλλά και στο διαλυτό σε SDS κλάσμα στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες ήδη από την ηλικία των 3 μηνών. Η υπερέκφραση του λυσοσωμικού υποδοχέα LAMP2A μέσω ιικής έγχυσης στους νευρώνες της μέλαινας ουσίας μείωσε αποτελεσματικά τα επίπεδα της συνολικής α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες διαγονιδιακών επίμυων ηλικίας 12 μηνών. Ωστόσο, στη μελέτη μας, δεν αναπαράγαμε την χαρακτηριστική εκφύλιση του ντοπαμινεργικού συστήματος σε BAC διαγονιδιακούς επίμυες , όπως είχε βρεθεί από τον Olaf Reiss την ομάδα του.. Συγκεκριμένα, οι BAC διαγονιδιακοί επίμυες, στην ηλικία των 12 μηνών, δεν παρουσίασαν κανένα χαρακτηριστικό σημάδι εκφύλισης του ντοπαμινεργικού συστήματος, το αντίθετο μάλιστα, ανιχνεύθηκαν αυξημένα επίπεδα ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα επίμυων ηλικίας 3 έως 18 μηνών. Ως εκ τούτου, η υπερέκφραση του υποδοχέα LAMP2A δεν φάνηκε να έχει καμία επίδραση στο ντοπαμινεργικό σύστημα. . Δεν είναι γνωστό που οφείλεται η απόκλιση των ευρημάτων στην παρούσα μελέτη σε σχέση με αυτή του Olaf Riess και συνεργατών. Ο αριθμός των επιμύων που εξετάστηκαν στην μελέτη μας ήταν σχετικά χαμηλός, και επομένως είναι δυνατόν με την μελέτη περισσοτέρων πειραματοζώων να αναδεικνυόταν η εκφύλιση του ντοπαμινεργικού συστήματος και στην δική μας αποικία. Μία άλλη πιθανότητα είναι να υπάρχει μείωση της έκφρασης του διαγονιδίου στα ζώα της αποικίας μας σε σχέση με αυτή που έχει αναφερθεί από το Tubingen. Τα πολύ αυξημένα επίπεδα της ολιγομερούς διαμόρφωσης της α-συνουκλεΐνης, κυρίως στο διαλυτό κλάσμα (Triton-X), σε συνδυασμό με τα αυξημένα επίπεδα της φωσφορυλιωμένης α-συνουκλεΐνης στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες, ανιχνεύσιμα ήδη από την ηλικία των 3 μηνών, δεν φαίνεται πάντως να υποστηρίζουν αυτή την άποψη. Είναι πιθανό οι νευρώνες να αναπτύσσουν αντισταθμιστικούς μηχανισμούς έναντι του αυξανόμενου πρωτεϊνικού φορτίου, το οποίο τουλάχιστον στα επίπεδα αυτά, δεν επηρεάζει την επιβίωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων. Μια άλλη πιθανότητα είναι η ύπαρξη της φωσφορυλιωμένης α-συνουκλεΐνης στη σερίνη 129 να μην οδηγεί σε νευροτοξικότητα, αλλά ακόμη να έχει και νευροπροστατευτικές δράσεις. Τέλος, η νόσος του Πάρκινσον αποτελεί μια πολυπαραγοντική διαταραχή, η οποία έχει αποδειχτεί να επηρεάζεται από τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Συνεπώς, το διαφορετικό περιβάλλον διαβίωσης της αποικίας μας, συμπεριλαμβανομένης της σύστασης της παρεχόμενης τροφής καθώς και του μικροβιακού φορτίου της Μονάδας Πειραματοζώων του Ιδρύματος, συμβάλουν στη σύνθεση της μικροχλωρίδας του εντέρου των πειραματοζώων, η οποία με τη σειρά της πιθανά επηρέασε τον παρατηρούμενο φαινότυπο, καθώς έχει προταθεί πως διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επαγωγή της νόσου του Πάρκινσον. Συμπερασματικά, η υπερέκφραση της αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνης στους BAC διαγονιδιακούς επίμυες οδηγεί στην αύξηση της δραστηριότητας των ντοπαμινεργικών νευρώνων, όπως φάνηκε από τα αυξημένα επίπεδα ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα. Ωστόσο, ο μηχανισμός μέσω του οποίου πραγματοποιείται αυτή η αύξηση παραμένει άγνωστος. Η δραστηριοποίηση του ντοπαμινεργικού συστήματος πιθανά αποτελεί έναν αντιρρυθμιστικό μηχανισμό έναντι των αυξημένων επιπέδων της α-συνουκλεΐνης και ίσως να μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα από τα πρωταρχικά συμπτώματα της παθολογίας του ντοπαμινεργικού συστήματος. Η αποτελεσματική μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μέλαινας ουσίας, χάρις στην επαγωγή του CMA σε ένα περιβάλλον μιας ήδη εγκαθιδρυμένης παθολογίας της α-συνουκλεΐνης αναδεικνύει περαιτέρω την πιθανή αποτελεσματικότητα της υπερέκφρασης του υποδοχέα LAMP2A ως μια βιώσιμη θεραπευτική προσέγγιση στη νόσο του Πάρκινσον και σε άλλες συνουκλεϊνοπάθειες.","The presynaptic protein alpha-synuclein (AS) plays a crucial role in Parkinson’s disease (PD) pathogenesis. Ser129 phosphorylation and conversion of soluble AS into insoluble/fibrillar inclusions represent main neuropathological characteristics. Wild-type AS is degraded partly by Chaperone-mediated autophagy (CMA). Herein, we aimed to biochemically characterize AS species in BAC-transgenic rats overexpressing human wild-type AS longitudinally, to identify the time window where the neurotoxic conversion to aberrant (phosphorylated, oligomeric) AS species occurs, and to assess whether boosting the Chaperone-mediated autophagy (CMA) pathway may reduce AS levels and neurotoxicity. To this end, we have biochemically analyzed the Triton-X- and SDS-soluble forms of AS (pSer-129, monomeric, oligomeric, truncated) in various brain regions (cortex, hippocampus, striatum, midbrain) from 3 to 12 months of age. Dopamine levels and its metabolites have been analyzed in BAC rats from 3 to 18-month-old in PD relevant brain regions (cortex, hippocampus, striatum, amygdala). In an attempt to lessen AS burden and to ameliorate AS induced dopaminergic neurodegeneration, we overexpressed, via adeno-associated viruses, the LAMP2a receptor, the rate-limiting step of the CMA pathway, or the GFP protein as control, in the substantia nigra of 3-month-old BAC rats. Our results show an age-dependent accumulation of monomeric and mostly oligomeric AS both in Triton-X- and SDS-soluble fractions, especially robust in the hippocampus. In young BAC rats Ser129-phosphorylated AS was detected in the Triton-X-soluble fractions, and also in SDS-soluble fractions, but to a lesser extent. Overexpression of the lysosomal receptor through the nigral injection of recombinant adeno-associated virus vector effectively reduced total AS levels in dopaminergic neurons of 12-month-old BAC rats. However, in our hands, BAC-transgenic rats have failed to reproduce the profound dopaminergic phenotype, as Olaf Reiss and his team have previously proposed. Interestingly, BAC rats at the age of 12-month-old do not display any typical sign of nigrostiatal neurodegeneration, however, dopamine levels were found elevated in striatum of BAC rats from 3 to 18 months-old compared to wild-type ones, underlying their selective vulnerability to AS induced pathology. As a result, overexpression of the LAMP2a receptor did not have any other effect in our model. The cause of the discrepancies presented in our study remains unknown. The number of rats tested in this study was quite low and subsequently it may be possible that an increase in the number of experimental animals might contribute to detect neurodegeneration of dopaminergic system in our colony. Also, a reduction in the transgene expression levels in our colony compared to the one reported from Tubingen may also be responsible for the detected phenotype. The significantly high levels of oligomeric AS, mostly in its soluble state in combination with the increased pAS that have been detected in BAC rats from the age of 3-months-old, do not seem to support this idea. It is possible that neurons develop an effective cellular defense mechanism to the increased protein burden which, at least in these levels, have not been detrimental to the dopaminergic neurons’ survival. To this extent, the proposed neuroprotective role of Ser129-phosphorylated AS is highlighted. Finally, as Parkinson’s disease has been proved to be a multifactorial disorder, strongly affected by environmental conditions, the different habitat where our colony has been raised, including nutrition synthesis and animal facility’s microorganisms burden have contributed to gut microbiota composition, which in turn might have affected the detected phenotype, as it has been proposed to have a detrimental effect on Parkinson’s disease induction. Concluding, overexpression of wild-type AS in BAC-transgenic rats resulted in a hyperactive dopaminergic neurotransmission, as the increased striatal dopamine levels reflected. However, the responsible mechanism remains unknown. This remark may consist a compensatory mechanism against the AS increased levels and it could be supposed as one of the primary symptoms of dopaminergic pathology. The effective reduction of AS levels in nigral neurons of BAC rats due to the CMA induction in an already induced AS pathology emphasizes the beneficial effects of LAMP2a overexpression and may pave the way for novel therapeutic interventions for PD and related synucleinopathies. These results may provide new insights in how increased AS levels may affect dopaminergic system’s integrity, underlying the need of novel experimental approaches in the study of neurodegenerative disorders."],"dc:identifier":["uoadl:1502107","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502107"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Βιοχημικός χαρακτηρισμός των διαφόρων μορφών της α-συνουκλείνης σε διαγονιδιακούς επίμυες: Διερεύνηση του ρόλου της αυτοφαγίας διαμεσολαβούμενη από σαπερόνες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:20Z"}