{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1502383"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1502383","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιλογή ηγεσίας της διοίκησης απόπειρες μεταρρύθμισης του συστήματος επιλογής προϋσταμένων της δημόσιας διοίκησης απο την μεταπολίτευση έως σήμερα.ΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ","abstract":"Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην εξέταση, από τη Μεταπολίτευση έως και σήμερα, κάθε νομοθετικής προσπάθειας για την καθιέρωση ή την τροποποίηση του (εκάστοτε) υφιστάμενου συστήματος επιλογής προϊσταμένων των οργανικών μονάδων της Δημόσιας Διοίκησης, και ειδικότερα της Κεντρικής Διοίκησης. Βασική ερευνητική υπόθεση είναι κατά πόσον οι προωθούμενες κάθε φορά νομοθετικές αλλαγές θα μπορούσαν να θεωρηθούν άσκηση μεταρρυθμιστικής πολιτικής, προοριζόμενες δηλαδή να αποτελέσουν τομή στον ισχύοντα τρόπο λειτουργίας του συστήματος επιλογής ηγεσίας. Εξετάζοντας με χρονολογική σειρά όλες τις κύριες νομοθετικές αλλαγές που επήλθαν από το 1974 και εξής, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον δηλούμενο σκοπό και στον τρόπο με τον οποίο επήλθε η τροποποίηση του νομοθετικού πλαισίου, εξετάζοντας το βαθμό στον οποίο πληρούνταν οι προϋποθέσεις που χαρακτηρίζουν μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια (πληρότητα αιτιολόγησης των αλλαγών, επιστημονική θεμελίωση και τεκμηρίωση, συναινέσεις και συγκρούσεις, σύστημα παρακολούθησης υλοποίησης της πολιτικής). Κύριο μεθοδολογικό εργαλείο αποτέλεσαν οι αιτιολογικές εκθέσεις κάθε νομοσχεδίου, καθώς και –όπου αυτό ήταν εφικτό– τα πρακτικά συζητήσεων της Βουλής. Η εργασία απαρτίζεται από τρία μέρη: στο πρώτο παρατίθενται τα βασικά χαρακτηριστικά της τυπολογίας μιας μεταρρύθμισης και οι παράμετροι της αρχής της αξιοκρατίας, στο δεύτερο εξετάζονται οι νομοθετικές αλλαγές από το 1974 έως το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990 (νόμος 2190/1994), ενώ το τρίτο μέρος εκτείνεται από την ψήφιση του υπαλληλικού κώδικα του 1999 έως και σήμερα. Στο παράρτημα παρουσιάζονται οι διατάξεις του πλέον πρόσφατου σχεδίου νόμου για την επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων της Κεντρικής Διοίκησης. Ως συμπέρασμα διατυπώνεται η θέση ότι οι αλλαγές του συστήματος επιλογής προϊσταμένων υπήρξαν πάρα πολύ συχνές, ωστόσο είχαν πολύ περιορισμένη αποτελεσματικότητα στην [4] κατεύθυνση της παγίωσης ενός αξιόπιστου και αξιοκρατικού συστήματος επιλογής. Τις περισσότερες φορές ήταν πρόχειρα σχεδιασμένες, περιστασιακού χαρακτήρα και αποσπασματικές, στοχεύοντας συχνά στην ικανοποίηση κομματικών σκοπιμοτήτων. Κύρια πρόθεση του νομοθέτη δεν ήταν η μεταρρύθμιση του τρόπου λειτουργίας του συστήματος, όσο η αναπαραγωγή μιας επεμβατικής συμπεριφοράς του πολιτικού στοιχείου στην επιλογή των προϊσταμένων της Δημόσιας Διοίκησης και (συνήθως) η νομιμοφανής αντικατάσταση όσων είχαν επιλεγεί σε θέσεις ευθύνης από την προηγούμενη κυβέρνηση. Αν και οι αλλαγές του νόμου 3839/2010 συνιστούσαν πραγματική τομή, η αποτυχία πρακτικής εφαρμογής τους επιδείνωσε την κρίση του συστήματος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η απουσία ενός αξιόπιστου τρόπου στελέχωσης των θέσεων ευθύνης, ενώ οι διαρκώς προκαλούμενες αναστατώσεις από τις διαδοχικές νομοθετικές μεταβολές εντείνουν διαχρονικά την εικόνα ενός διοικητικού μηχανισμού αδύναμου και ανίκανου να επιλέξει με όρους αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας τη φυσική του ηγεσία, τους προϊσταμένους του.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην εξέταση, από τη Μεταπολίτευση έως και σήμερα, κάθε νομοθετικής προσπάθειας για την καθιέρωση ή την τροποποίηση του (εκάστοτε) υφιστάμενου συστήματος επιλογής προϊσταμένων των οργανικών μονάδων της Δημόσιας Διοίκησης, και ειδικότερα της Κεντρικής Διοίκησης. Βασική ερευνητική υπόθεση είναι κατά πόσον οι προωθούμενες κάθε φορά νομοθετικές αλλαγές θα μπορούσαν να θεωρηθούν άσκηση μεταρρυθμιστικής πολιτικής, προοριζόμενες δηλαδή να αποτελέσουν τομή στον ισχύοντα τρόπο λειτουργίας του συστήματος επιλογής ηγεσίας. Εξετάζοντας με χρονολογική σειρά όλες τις κύριες νομοθετικές αλλαγές που επήλθαν από το 1974 και εξής, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον δηλούμενο σκοπό και στον τρόπο με τον οποίο επήλθε η τροποποίηση του νομοθετικού πλαισίου, εξετάζοντας το βαθμό στον οποίο πληρούνταν οι προϋποθέσεις που χαρακτηρίζουν μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια (πληρότητα αιτιολόγησης των αλλαγών, επιστημονική θεμελίωση και τεκμηρίωση, συναινέσεις και συγκρούσεις, σύστημα παρακολούθησης υλοποίησης της πολιτικής). Κύριο μεθοδολογικό εργαλείο αποτέλεσαν οι αιτιολογικές εκθέσεις κάθε νομοσχεδίου, καθώς και –όπου αυτό ήταν εφικτό– τα πρακτικά συζητήσεων της Βουλής. Η εργασία απαρτίζεται από τρία μέρη: στο πρώτο παρατίθενται τα βασικά χαρακτηριστικά της τυπολογίας μιας μεταρρύθμισης και οι παράμετροι της αρχής της αξιοκρατίας, στο δεύτερο εξετάζονται οι νομοθετικές αλλαγές από το 1974 έως το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990 (νόμος 2190/1994), ενώ το τρίτο μέρος εκτείνεται από την ψήφιση του υπαλληλικού κώδικα του 1999 έως και σήμερα. Στο παράρτημα παρουσιάζονται οι διατάξεις του πλέον πρόσφατου σχεδίου νόμου για την επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων της Κεντρικής Διοίκησης. Ως συμπέρασμα διατυπώνεται η θέση ότι οι αλλαγές του συστήματος επιλογής προϊσταμένων υπήρξαν πάρα πολύ συχνές, ωστόσο είχαν πολύ περιορισμένη αποτελεσματικότητα στην [4] κατεύθυνση της παγίωσης ενός αξιόπιστου και αξιοκρατικού συστήματος επιλογής. Τις περισσότερες φορές ήταν πρόχειρα σχεδιασμένες, περιστασιακού χαρακτήρα και αποσπασματικές, στοχεύοντας συχνά στην ικανοποίηση κομματικών σκοπιμοτήτων. Κύρια πρόθεση του νομοθέτη δεν ήταν η μεταρρύθμιση του τρόπου λειτουργίας του συστήματος, όσο η αναπαραγωγή μιας επεμβατικής συμπεριφοράς του πολιτικού στοιχείου στην επιλογή των προϊσταμένων της Δημόσιας Διοίκησης και (συνήθως) η νομιμοφανής αντικατάσταση όσων είχαν επιλεγεί σε θέσεις ευθύνης από την προηγούμενη κυβέρνηση. Αν και οι αλλαγές του νόμου 3839/2010 συνιστούσαν πραγματική τομή, η αποτυχία πρακτικής εφαρμογής τους επιδείνωσε την κρίση του συστήματος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η απουσία ενός αξιόπιστου τρόπου στελέχωσης των θέσεων ευθύνης, ενώ οι διαρκώς προκαλούμενες αναστατώσεις από τις διαδοχικές νομοθετικές μεταβολές εντείνουν διαχρονικά την εικόνα ενός διοικητικού μηχανισμού αδύναμου και ανίκανου να επιλέξει με όρους αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας τη φυσική του ηγεσία, τους προϊσταμένους του.","abstract_has_math":false,"creators":["Καριεντίδης Χρήστος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:28:26Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1502383"],"render_values":[{"text":"uoadl:1502383","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502383","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502383","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1502383","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καριεντίδης Χρήστος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1502383","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502383"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην εξέταση, από τη Μεταπολίτευση έως και σήμερα, κάθε νομοθετικής προσπάθειας για την καθιέρωση ή την τροποποίηση του (εκάστοτε) υφιστάμενου συστήματος επιλογής προϊσταμένων των οργανικών μονάδων της Δημόσιας Διοίκησης, και ειδικότερα της Κεντρικής Διοίκησης. Βασική ερευνητική υπόθεση είναι κατά πόσον οι προωθούμενες κάθε φορά νομοθετικές αλλαγές θα μπορούσαν να θεωρηθούν άσκηση μεταρρυθμιστικής πολιτικής, προοριζόμενες δηλαδή να αποτελέσουν τομή στον ισχύοντα τρόπο λειτουργίας του συστήματος επιλογής ηγεσίας. Εξετάζοντας με χρονολογική σειρά όλες τις κύριες νομοθετικές αλλαγές που επήλθαν από το 1974 και εξής, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον δηλούμενο σκοπό και στον τρόπο με τον οποίο επήλθε η τροποποίηση του νομοθετικού πλαισίου, εξετάζοντας το βαθμό στον οποίο πληρούνταν οι προϋποθέσεις που χαρακτηρίζουν μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια (πληρότητα αιτιολόγησης των αλλαγών, επιστημονική θεμελίωση και τεκμηρίωση, συναινέσεις και συγκρούσεις, σύστημα παρακολούθησης υλοποίησης της πολιτικής). Κύριο μεθοδολογικό εργαλείο αποτέλεσαν οι αιτιολογικές εκθέσεις κάθε νομοσχεδίου, καθώς και –όπου αυτό ήταν εφικτό– τα πρακτικά συζητήσεων της Βουλής. Η εργασία απαρτίζεται από τρία μέρη: στο πρώτο παρατίθενται τα βασικά χαρακτηριστικά της τυπολογίας μιας μεταρρύθμισης και οι παράμετροι της αρχής της αξιοκρατίας, στο δεύτερο εξετάζονται οι νομοθετικές αλλαγές από το 1974 έως το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990 (νόμος 2190/1994), ενώ το τρίτο μέρος εκτείνεται από την ψήφιση του υπαλληλικού κώδικα του 1999 έως και σήμερα. Στο παράρτημα παρουσιάζονται οι διατάξεις του πλέον πρόσφατου σχεδίου νόμου για την επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων της Κεντρικής Διοίκησης. Ως συμπέρασμα διατυπώνεται η θέση ότι οι αλλαγές του συστήματος επιλογής προϊσταμένων υπήρξαν πάρα πολύ συχνές, ωστόσο είχαν πολύ περιορισμένη αποτελεσματικότητα στην [4] κατεύθυνση της παγίωσης ενός αξιόπιστου και αξιοκρατικού συστήματος επιλογής. Τις περισσότερες φορές ήταν πρόχειρα σχεδιασμένες, περιστασιακού χαρακτήρα και αποσπασματικές, στοχεύοντας συχνά στην ικανοποίηση κομματικών σκοπιμοτήτων. Κύρια πρόθεση του νομοθέτη δεν ήταν η μεταρρύθμιση του τρόπου λειτουργίας του συστήματος, όσο η αναπαραγωγή μιας επεμβατικής συμπεριφοράς του πολιτικού στοιχείου στην επιλογή των προϊσταμένων της Δημόσιας Διοίκησης και (συνήθως) η νομιμοφανής αντικατάσταση όσων είχαν επιλεγεί σε θέσεις ευθύνης από την προηγούμενη κυβέρνηση. Αν και οι αλλαγές του νόμου 3839/2010 συνιστούσαν πραγματική τομή, η αποτυχία πρακτικής εφαρμογής τους επιδείνωσε την κρίση του συστήματος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η απουσία ενός αξιόπιστου τρόπου στελέχωσης των θέσεων ευθύνης, ενώ οι διαρκώς προκαλούμενες αναστατώσεις από τις διαδοχικές νομοθετικές μεταβολές εντείνουν διαχρονικά την εικόνα ενός διοικητικού μηχανισμού αδύναμου και ανίκανου να επιλέξει με όρους αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας τη φυσική του ηγεσία, τους προϊσταμένους του.","This paper focuses on a detailed examination of the legislative efforts put in place from 1974 onwards, regarding the selection system of heads in Public Administration, particularly in Central Government. Basic research hypothesis is whether the promoted legislative changes can be considered as implementation of a reform policy that intended to reform every current selection system of leadership. Examining all the main legislative changes from 1974 up today, emphasis is given to the will declared through the legislation and the way modification were adopted, observing to which extent the conditions characterizing a reform policy were accomplished (justification for change, scientific justification and documentation, consents and conflicts, monitoring policy implementation). The explanatory report of each bill was the main methodological tool and, where possible, the Minutes of Parliament too. The paper consists of three parts: the first presents the main features of deciding and implementing a reform policy and the parameters of meritocracy principle, the second examines the legislative changes from 1974 till the first half of 1990 (law 2190/1994), while the third part extends the examination from the enactment of the Civil Code of 1999 up today. The most recent bill referring to the selection of leadership in Central Government is presented in the appendix. In conclusion, changes in leadership selection system were too frequent, but had very limited efficacy in consolidating a reliable and a merit-based selection. Mostly, changes were designed in a rough, occasional and fragmentary way, aiming often at satisfying partisan considerations. The main intention of the legislator was not to reform the system, but to operate it reproducing political “invasive behavior” methods when selecting heads of organizational units and somehow legitimately trying to replace previous government selected leadership. The changes described in 3839/2010 law constituted an actual intersection, though not fully implemented, which exacerbated the system crisis consequently. Finally, the result is the absence of an effective and reliable system of staffing positions of responsibility. Furthermore, constantly successive legislative changes caused disruption and intensified over time the image of a weak and incompetent administrative mechanism, incapable to select its leadership with objectivity and meritocracy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιλογή ηγεσίας της διοίκησης απόπειρες μεταρρύθμισης του συστήματος επιλογής προϋσταμένων της δημόσιας διοίκησης απο την μεταπολίτευση έως σήμερα.ΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καριεντίδης Χρήστος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία επικεντρώνεται στην εξέταση, από τη Μεταπολίτευση έως και σήμερα, κάθε νομοθετικής προσπάθειας για την καθιέρωση ή την τροποποίηση του (εκάστοτε) υφιστάμενου συστήματος επιλογής προϊσταμένων των οργανικών μονάδων της Δημόσιας Διοίκησης, και ειδικότερα της Κεντρικής Διοίκησης. Βασική ερευνητική υπόθεση είναι κατά πόσον οι προωθούμενες κάθε φορά νομοθετικές αλλαγές θα μπορούσαν να θεωρηθούν άσκηση μεταρρυθμιστικής πολιτικής, προοριζόμενες δηλαδή να αποτελέσουν τομή στον ισχύοντα τρόπο λειτουργίας του συστήματος επιλογής ηγεσίας. Εξετάζοντας με χρονολογική σειρά όλες τις κύριες νομοθετικές αλλαγές που επήλθαν από το 1974 και εξής, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον δηλούμενο σκοπό και στον τρόπο με τον οποίο επήλθε η τροποποίηση του νομοθετικού πλαισίου, εξετάζοντας το βαθμό στον οποίο πληρούνταν οι προϋποθέσεις που χαρακτηρίζουν μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια (πληρότητα αιτιολόγησης των αλλαγών, επιστημονική θεμελίωση και τεκμηρίωση, συναινέσεις και συγκρούσεις, σύστημα παρακολούθησης υλοποίησης της πολιτικής). Κύριο μεθοδολογικό εργαλείο αποτέλεσαν οι αιτιολογικές εκθέσεις κάθε νομοσχεδίου, καθώς και –όπου αυτό ήταν εφικτό– τα πρακτικά συζητήσεων της Βουλής. Η εργασία απαρτίζεται από τρία μέρη: στο πρώτο παρατίθενται τα βασικά χαρακτηριστικά της τυπολογίας μιας μεταρρύθμισης και οι παράμετροι της αρχής της αξιοκρατίας, στο δεύτερο εξετάζονται οι νομοθετικές αλλαγές από το 1974 έως το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990 (νόμος 2190/1994), ενώ το τρίτο μέρος εκτείνεται από την ψήφιση του υπαλληλικού κώδικα του 1999 έως και σήμερα. Στο παράρτημα παρουσιάζονται οι διατάξεις του πλέον πρόσφατου σχεδίου νόμου για την επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων της Κεντρικής Διοίκησης. Ως συμπέρασμα διατυπώνεται η θέση ότι οι αλλαγές του συστήματος επιλογής προϊσταμένων υπήρξαν πάρα πολύ συχνές, ωστόσο είχαν πολύ περιορισμένη αποτελεσματικότητα στην [4] κατεύθυνση της παγίωσης ενός αξιόπιστου και αξιοκρατικού συστήματος επιλογής. Τις περισσότερες φορές ήταν πρόχειρα σχεδιασμένες, περιστασιακού χαρακτήρα και αποσπασματικές, στοχεύοντας συχνά στην ικανοποίηση κομματικών σκοπιμοτήτων. Κύρια πρόθεση του νομοθέτη δεν ήταν η μεταρρύθμιση του τρόπου λειτουργίας του συστήματος, όσο η αναπαραγωγή μιας επεμβατικής συμπεριφοράς του πολιτικού στοιχείου στην επιλογή των προϊσταμένων της Δημόσιας Διοίκησης και (συνήθως) η νομιμοφανής αντικατάσταση όσων είχαν επιλεγεί σε θέσεις ευθύνης από την προηγούμενη κυβέρνηση. Αν και οι αλλαγές του νόμου 3839/2010 συνιστούσαν πραγματική τομή, η αποτυχία πρακτικής εφαρμογής τους επιδείνωσε την κρίση του συστήματος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η απουσία ενός αξιόπιστου τρόπου στελέχωσης των θέσεων ευθύνης, ενώ οι διαρκώς προκαλούμενες αναστατώσεις από τις διαδοχικές νομοθετικές μεταβολές εντείνουν διαχρονικά την εικόνα ενός διοικητικού μηχανισμού αδύναμου και ανίκανου να επιλέξει με όρους αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας τη φυσική του ηγεσία, τους προϊσταμένους του.","This paper focuses on a detailed examination of the legislative efforts put in place from 1974 onwards, regarding the selection system of heads in Public Administration, particularly in Central Government. Basic research hypothesis is whether the promoted legislative changes can be considered as implementation of a reform policy that intended to reform every current selection system of leadership. Examining all the main legislative changes from 1974 up today, emphasis is given to the will declared through the legislation and the way modification were adopted, observing to which extent the conditions characterizing a reform policy were accomplished (justification for change, scientific justification and documentation, consents and conflicts, monitoring policy implementation). The explanatory report of each bill was the main methodological tool and, where possible, the Minutes of Parliament too. The paper consists of three parts: the first presents the main features of deciding and implementing a reform policy and the parameters of meritocracy principle, the second examines the legislative changes from 1974 till the first half of 1990 (law 2190/1994), while the third part extends the examination from the enactment of the Civil Code of 1999 up today. The most recent bill referring to the selection of leadership in Central Government is presented in the appendix. In conclusion, changes in leadership selection system were too frequent, but had very limited efficacy in consolidating a reliable and a merit-based selection. Mostly, changes were designed in a rough, occasional and fragmentary way, aiming often at satisfying partisan considerations. The main intention of the legislator was not to reform the system, but to operate it reproducing political “invasive behavior” methods when selecting heads of organizational units and somehow legitimately trying to replace previous government selected leadership. The changes described in 3839/2010 law constituted an actual intersection, though not fully implemented, which exacerbated the system crisis consequently. Finally, the result is the absence of an effective and reliable system of staffing positions of responsibility. Furthermore, constantly successive legislative changes caused disruption and intensified over time the image of a weak and incompetent administrative mechanism, incapable to select its leadership with objectivity and meritocracy."],"dc:identifier":["uoadl:1502383","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1502383"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Επιλογή ηγεσίας της διοίκησης απόπειρες μεταρρύθμισης του συστήματος επιλογής προϋσταμένων της δημόσιας διοίκησης απο την μεταπολίτευση έως σήμερα.ΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:26Z"}