{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1503753"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1503753","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νευρομυϊκή λειτουργία και αιματολογικές απαντήσεις μετά από ασκησιογενή μυϊκή βλάβη","abstract":"Eίναι καλά τεκμηριωμένο, ότι η μυϊκή προσπάθεια υψηλής έντασης επιφέρει βλάβη στο μυϊκό ιστό, προκαλώντας δομική και μεταβολική αποδιοργάνωση του μυϊκού κυττάρου, που εκδηλώνεται με διαταραχές της μυϊκής λειτουργίας και αύξηση της συγκέντρωσης μυϊκών ενζύμων στο αίμα.. Μεμονωμένες είναι οι αναφορές για την ύπαρξη μετασκησιακών διαταραχών σε ειδικότερες παραμέτρους της νευρομυϊκής λειτουργίας, και δεν είναι γνωστό, εάν οι λειτουργικές αυτές διαταραχές συμμεταβάλλονται ή συσχετίζονται μεταξύ τους, καθώς και με ειδικούς βιοχημικούς δείκτες. Στην ερευνητική αυτή προσπάθεια, εξετάσθηκε η επίδραση δύο διαφορετικών μορφών άσκησης μέγιστης έντασης, ισομετρικής σε θέση επιμήκυνσης των μυών και πλειομετρικής, στη νευρομυϊκή λειτουργία και σε ειδικούς αιματολογικούς δείκτες αποδιοργάνωσης του μυϊκού κυττάρου και φλεγμονής. Ισάριθμοι άνδρες δοκιμαζόμενοι για τις δύο ομάδες, οι οποίοι δεν εμπλέκονταν σε συστηματική προπόνηση αντιστάσεων με τα άνω άκρα τους, εκτέλεσαν 50 μέγιστες ισομετρικές (ομάδα ισομετρικής άσκησης, n =7) ή 50 πλειομετρικές συστολές (ομάδα πλειομετρικής άσκησης, n =7) των καμπτήρων μυών του αγκώνα του μη κυρίαρχου άνω άκρου τους με σκοπό την πρόκληση ασκησιογενούς μυϊκής βλάβης. Οι ισομετρικές συστολές έγιναν με την άρθρωση του ώμου σε θέση έκτασης 450 από την ουδέτερη θέση και την άρθρωση του αγκώνα σε γωνία 1400. Η νευρομυϊκή λειτουργία των καμπτήρων του αγκώνα ελέγχθηκε πριν το πρόγραμμα άσκησης, αμέσως μετά και για τις τέσσερις επόμενες ημέρες. Μετρήθηκαν η μέγιστη ισομετρική δύναμη και ο χρόνος επίτευξής της, στις 200 , 400 , 900, 1100 και 1300 κάμψης του αγκώνα, η ικανότητα αναπαραγωγής ορισμένης δύναμης και η ικανότητα αναπαραγωγής της θέσης του μέλους χωρίς οπτική ανατροφοδότηση, η μέγιστη και η αυτόματη μυϊκή βράχυνση και αξιολογήθηκε ο καθυστερημένος μυϊκός πόνος. Ο αιματολογικός έλεγχος περιελάμβανε τη μέτρηση της συγκέντρωσης στο αίμα των δοκιμαζομένων των ενζύμων κινάση της κρεατίνης (CK) και του ισοενζύμου της CK-MB, γαλακτική αφυδρογονάση (LDH), γλουταμινική οξαλοξική τρανσαμινάση (SGOT), γλουταμινική πυροσταφυλική τρανσαμινάση (SGPT) και του φλεγμονώδους παράγοντα C- αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP). Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με ανάλυση διασποράς (2-way ANOVA) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις στον ένα παράγοντα. Οι σχέσεις μεταξύ των μεταβλητών αξιολογήθηκαν με τους συντελεστές συσχέτισης Pearson και Spearman. Σημαντικές αλλαγές (P< 0,05) παρατηρήθηκαν και στις δύο ομάδες στη μέγιστη ισομετρική δύναμη στις επιλεχθείσες γωνίες, με μεγαλύτερη σχετική μείωση της δύναμης στις μεγαλύτερες γωνίες κάμψης του αγκώνα, γεγονός που συνιστά διαταραχή της μηκοδυναμικής σχέσης του μυός. Σημαντικές αλλαγές παρατηρήθηκαν επίσης στο πηλίκο του χρόνου επίτευξης της μέγιστης δύναμης προς τη μέγιστη δύναμη, στη μέγιστη και στην αυτόματη μυϊκή βράχυνση, στην ένταση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου και, μόνο για την ομάδα της πλειομετρικής άσκησης, στην ικανότητα αναπαραγωγής ορισμένης δύναμης και την ικανότητα αναπαραγωγής της θέσης του μέλους. Παρατηρήθηκε επίσης αύξηση της συγκέντρωσης των ενζύμων ως αποτέλεσμα της προκληθείσας μυϊκής βλάβης, ενώ δεν παρατηρήθηκε αντίστοιχη αύξηση του δείκτη φλεγμονής CRP. Οι παρατηρηθείσες διαταραχές δεν διέφεραν σημαντικά μεταξύ των ομάδων (P>0,05), με εξαίρεση τη μείωση της μέγιστης δύναμης, το πηλίκο του χρόνου επίτευξης της μέγιστης δύναμης προς τη μέγιστη δύναμη και την ένταση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου. Οι μετασκησιακές διαταραχές της νευρομυϊκής λειτουργίας συσχετίζονταν μεταξύ τους και, στην ομάδα της πλειομετρικής άσκησης, και με τους βιοχημικούς δείκτες της μυϊκής βλάβης (P<0,05). Ο έλεγχος των νευρομυϊκών και αιματολογικών απαντήσεων, για πρώτη φορά κατ' αντιστοιχία για τις δύο αυτές μορφές άσκησης, έδειξε παρόμοιες διαταραχές, με εκείνες όμως της πλειομετρικής άσκησης να εκδηλώνονται σε πιο ευρεία κλίμακα. Η κατεύθυνση των λειτουργικών διαταραχών προσανατολίζεται στην υποστήριξη της υπόθεσης υπερδιάτασης των σαρκομερίων και των ελαστικών στοιχείων σε σειρά, λόγω της μηχανικής επιβάρυνσης των ασκούμενων μυών μετά κατά τα δύο αυτά είδη άσκησης. Επίσης, δομική και λειτουργική αποδιοργάνωση των μυϊκών ατράκτων και τενόντιων οργάνων Golgi θα μπορούσε να αιτιολογήσει τις ειδικότερες νευρομυϊκές διαταραχές που παρατηρήθηκαν. Συσχετίσεις, που για πρώτη φορά ελέγχθηκαν και αναδείχθηκαν, μεταξύ των λειτουργικών διαταραχών φαίνεται να ενισχύουν την παραπάνω υπόθεση, ενώ οι αντίστοιχες που βρέθηκαν μεταξύ των λειτουργικών διαταραχών και των δεικτών μυϊκής βλάβης χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης, προκειμένου να διαπιστωθεί αν οι λειτουργικές διαταραχές, ειδικότερα μετά από πλειομετρική άσκηση, θα μπορούσαν να αξιολογηθούν από τις μεταβολές της συγκέντρωσης μυϊκών ενζύμων στο αίμα.","abstract_html":"Eίναι καλά τεκμηριωμένο, ότι η μυϊκή προσπάθεια υψηλής έντασης επιφέρει βλάβη στο μυϊκό ιστό, προκαλώντας δομική και μεταβολική αποδιοργάνωση του μυϊκού κυττάρου, που εκδηλώνεται με διαταραχές της μυϊκής λειτουργίας και αύξηση της συγκέντρωσης μυϊκών ενζύμων στο αίμα.. Μεμονωμένες είναι οι αναφορές για την ύπαρξη μετασκησιακών διαταραχών σε ειδικότερες παραμέτρους της νευρομυϊκής λειτουργίας, και δεν είναι γνωστό, εάν οι λειτουργικές αυτές διαταραχές συμμεταβάλλονται ή συσχετίζονται μεταξύ τους, καθώς και με ειδικούς βιοχημικούς δείκτες. Στην ερευνητική αυτή προσπάθεια, εξετάσθηκε η επίδραση δύο διαφορετικών μορφών άσκησης μέγιστης έντασης, ισομετρικής σε θέση επιμήκυνσης των μυών και πλειομετρικής, στη νευρομυϊκή λειτουργία και σε ειδικούς αιματολογικούς δείκτες αποδιοργάνωσης του μυϊκού κυττάρου και φλεγμονής. Ισάριθμοι άνδρες δοκιμαζόμενοι για τις δύο ομάδες, οι οποίοι δεν εμπλέκονταν σε συστηματική προπόνηση αντιστάσεων με τα άνω άκρα τους, εκτέλεσαν 50 μέγιστες ισομετρικές (ομάδα ισομετρικής άσκησης, n =7) ή 50 πλειομετρικές συστολές (ομάδα πλειομετρικής άσκησης, n =7) των καμπτήρων μυών του αγκώνα του μη κυρίαρχου άνω άκρου τους με σκοπό την πρόκληση ασκησιογενούς μυϊκής βλάβης. Οι ισομετρικές συστολές έγιναν με την άρθρωση του ώμου σε θέση έκτασης 450 από την ουδέτερη θέση και την άρθρωση του αγκώνα σε γωνία 1400. Η νευρομυϊκή λειτουργία των καμπτήρων του αγκώνα ελέγχθηκε πριν το πρόγραμμα άσκησης, αμέσως μετά και για τις τέσσερις επόμενες ημέρες. Μετρήθηκαν η μέγιστη ισομετρική δύναμη και ο χρόνος επίτευξής της, στις 200 , 400 , 900, 1100 και 1300 κάμψης του αγκώνα, η ικανότητα αναπαραγωγής ορισμένης δύναμης και η ικανότητα αναπαραγωγής της θέσης του μέλους χωρίς οπτική ανατροφοδότηση, η μέγιστη και η αυτόματη μυϊκή βράχυνση και αξιολογήθηκε ο καθυστερημένος μυϊκός πόνος. Ο αιματολογικός έλεγχος περιελάμβανε τη μέτρηση της συγκέντρωσης στο αίμα των δοκιμαζομένων των ενζύμων κινάση της κρεατίνης (CK) και του ισοενζύμου της CK-MB, γαλακτική αφυδρογονάση (LDH), γλουταμινική οξαλοξική τρανσαμινάση (SGOT), γλουταμινική πυροσταφυλική τρανσαμινάση (SGPT) και του φλεγμονώδους παράγοντα C- αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP). Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με ανάλυση διασποράς (2-way ANOVA) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις στον ένα παράγοντα. Οι σχέσεις μεταξύ των μεταβλητών αξιολογήθηκαν με τους συντελεστές συσχέτισης Pearson και Spearman. Σημαντικές αλλαγές (P&lt; 0,05) παρατηρήθηκαν και στις δύο ομάδες στη μέγιστη ισομετρική δύναμη στις επιλεχθείσες γωνίες, με μεγαλύτερη σχετική μείωση της δύναμης στις μεγαλύτερες γωνίες κάμψης του αγκώνα, γεγονός που συνιστά διαταραχή της μηκοδυναμικής σχέσης του μυός. Σημαντικές αλλαγές παρατηρήθηκαν επίσης στο πηλίκο του χρόνου επίτευξης της μέγιστης δύναμης προς τη μέγιστη δύναμη, στη μέγιστη και στην αυτόματη μυϊκή βράχυνση, στην ένταση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου και, μόνο για την ομάδα της πλειομετρικής άσκησης, στην ικανότητα αναπαραγωγής ορισμένης δύναμης και την ικανότητα αναπαραγωγής της θέσης του μέλους. Παρατηρήθηκε επίσης αύξηση της συγκέντρωσης των ενζύμων ως αποτέλεσμα της προκληθείσας μυϊκής βλάβης, ενώ δεν παρατηρήθηκε αντίστοιχη αύξηση του δείκτη φλεγμονής CRP. Οι παρατηρηθείσες διαταραχές δεν διέφεραν σημαντικά μεταξύ των ομάδων (P&gt;0,05), με εξαίρεση τη μείωση της μέγιστης δύναμης, το πηλίκο του χρόνου επίτευξης της μέγιστης δύναμης προς τη μέγιστη δύναμη και την ένταση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου. Οι μετασκησιακές διαταραχές της νευρομυϊκής λειτουργίας συσχετίζονταν μεταξύ τους και, στην ομάδα της πλειομετρικής άσκησης, και με τους βιοχημικούς δείκτες της μυϊκής βλάβης (P&lt;0,05). Ο έλεγχος των νευρομυϊκών και αιματολογικών απαντήσεων, για πρώτη φορά κατ&#x27; αντιστοιχία για τις δύο αυτές μορφές άσκησης, έδειξε παρόμοιες διαταραχές, με εκείνες όμως της πλειομετρικής άσκησης να εκδηλώνονται σε πιο ευρεία κλίμακα. Η κατεύθυνση των λειτουργικών διαταραχών προσανατολίζεται στην υποστήριξη της υπόθεσης υπερδιάτασης των σαρκομερίων και των ελαστικών στοιχείων σε σειρά, λόγω της μηχανικής επιβάρυνσης των ασκούμενων μυών μετά κατά τα δύο αυτά είδη άσκησης. Επίσης, δομική και λειτουργική αποδιοργάνωση των μυϊκών ατράκτων και τενόντιων οργάνων Golgi θα μπορούσε να αιτιολογήσει τις ειδικότερες νευρομυϊκές διαταραχές που παρατηρήθηκαν. Συσχετίσεις, που για πρώτη φορά ελέγχθηκαν και αναδείχθηκαν, μεταξύ των λειτουργικών διαταραχών φαίνεται να ενισχύουν την παραπάνω υπόθεση, ενώ οι αντίστοιχες που βρέθηκαν μεταξύ των λειτουργικών διαταραχών και των δεικτών μυϊκής βλάβης χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης, προκειμένου να διαπιστωθεί αν οι λειτουργικές διαταραχές, ειδικότερα μετά από πλειομετρική άσκηση, θα μπορούσαν να αξιολογηθούν από τις μεταβολές της συγκέντρωσης μυϊκών ενζύμων στο αίμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Φιλίππου Αναστάσιος","Filippou Anastasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2001,"date_issued":"2001","date_published":"2001","updated_at":"2026-11-19T05:28:43Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1503753"],"render_values":[{"text":"uoadl:1503753","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1503753","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1503753","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1503753","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φιλίππου Αναστάσιος","Filippou Anastasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2001"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1503753","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1503753"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Eίναι καλά τεκμηριωμένο, ότι η μυϊκή προσπάθεια υψηλής έντασης επιφέρει βλάβη στο μυϊκό ιστό, προκαλώντας δομική και μεταβολική αποδιοργάνωση του μυϊκού κυττάρου, που εκδηλώνεται με διαταραχές της μυϊκής λειτουργίας και αύξηση της συγκέντρωσης μυϊκών ενζύμων στο αίμα.. Μεμονωμένες είναι οι αναφορές για την ύπαρξη μετασκησιακών διαταραχών σε ειδικότερες παραμέτρους της νευρομυϊκής λειτουργίας, και δεν είναι γνωστό, εάν οι λειτουργικές αυτές διαταραχές συμμεταβάλλονται ή συσχετίζονται μεταξύ τους, καθώς και με ειδικούς βιοχημικούς δείκτες. Στην ερευνητική αυτή προσπάθεια, εξετάσθηκε η επίδραση δύο διαφορετικών μορφών άσκησης μέγιστης έντασης, ισομετρικής σε θέση επιμήκυνσης των μυών και πλειομετρικής, στη νευρομυϊκή λειτουργία και σε ειδικούς αιματολογικούς δείκτες αποδιοργάνωσης του μυϊκού κυττάρου και φλεγμονής. Ισάριθμοι άνδρες δοκιμαζόμενοι για τις δύο ομάδες, οι οποίοι δεν εμπλέκονταν σε συστηματική προπόνηση αντιστάσεων με τα άνω άκρα τους, εκτέλεσαν 50 μέγιστες ισομετρικές (ομάδα ισομετρικής άσκησης, n =7) ή 50 πλειομετρικές συστολές (ομάδα πλειομετρικής άσκησης, n =7) των καμπτήρων μυών του αγκώνα του μη κυρίαρχου άνω άκρου τους με σκοπό την πρόκληση ασκησιογενούς μυϊκής βλάβης. Οι ισομετρικές συστολές έγιναν με την άρθρωση του ώμου σε θέση έκτασης 450 από την ουδέτερη θέση και την άρθρωση του αγκώνα σε γωνία 1400. Η νευρομυϊκή λειτουργία των καμπτήρων του αγκώνα ελέγχθηκε πριν το πρόγραμμα άσκησης, αμέσως μετά και για τις τέσσερις επόμενες ημέρες. Μετρήθηκαν η μέγιστη ισομετρική δύναμη και ο χρόνος επίτευξής της, στις 200 , 400 , 900, 1100 και 1300 κάμψης του αγκώνα, η ικανότητα αναπαραγωγής ορισμένης δύναμης και η ικανότητα αναπαραγωγής της θέσης του μέλους χωρίς οπτική ανατροφοδότηση, η μέγιστη και η αυτόματη μυϊκή βράχυνση και αξιολογήθηκε ο καθυστερημένος μυϊκός πόνος. Ο αιματολογικός έλεγχος περιελάμβανε τη μέτρηση της συγκέντρωσης στο αίμα των δοκιμαζομένων των ενζύμων κινάση της κρεατίνης (CK) και του ισοενζύμου της CK-MB, γαλακτική αφυδρογονάση (LDH), γλουταμινική οξαλοξική τρανσαμινάση (SGOT), γλουταμινική πυροσταφυλική τρανσαμινάση (SGPT) και του φλεγμονώδους παράγοντα C- αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP). Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με ανάλυση διασποράς (2-way ANOVA) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις στον ένα παράγοντα. Οι σχέσεις μεταξύ των μεταβλητών αξιολογήθηκαν με τους συντελεστές συσχέτισης Pearson και Spearman. Σημαντικές αλλαγές (P< 0,05) παρατηρήθηκαν και στις δύο ομάδες στη μέγιστη ισομετρική δύναμη στις επιλεχθείσες γωνίες, με μεγαλύτερη σχετική μείωση της δύναμης στις μεγαλύτερες γωνίες κάμψης του αγκώνα, γεγονός που συνιστά διαταραχή της μηκοδυναμικής σχέσης του μυός. Σημαντικές αλλαγές παρατηρήθηκαν επίσης στο πηλίκο του χρόνου επίτευξης της μέγιστης δύναμης προς τη μέγιστη δύναμη, στη μέγιστη και στην αυτόματη μυϊκή βράχυνση, στην ένταση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου και, μόνο για την ομάδα της πλειομετρικής άσκησης, στην ικανότητα αναπαραγωγής ορισμένης δύναμης και την ικανότητα αναπαραγωγής της θέσης του μέλους. Παρατηρήθηκε επίσης αύξηση της συγκέντρωσης των ενζύμων ως αποτέλεσμα της προκληθείσας μυϊκής βλάβης, ενώ δεν παρατηρήθηκε αντίστοιχη αύξηση του δείκτη φλεγμονής CRP. Οι παρατηρηθείσες διαταραχές δεν διέφεραν σημαντικά μεταξύ των ομάδων (P>0,05), με εξαίρεση τη μείωση της μέγιστης δύναμης, το πηλίκο του χρόνου επίτευξης της μέγιστης δύναμης προς τη μέγιστη δύναμη και την ένταση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου. Οι μετασκησιακές διαταραχές της νευρομυϊκής λειτουργίας συσχετίζονταν μεταξύ τους και, στην ομάδα της πλειομετρικής άσκησης, και με τους βιοχημικούς δείκτες της μυϊκής βλάβης (P<0,05). Ο έλεγχος των νευρομυϊκών και αιματολογικών απαντήσεων, για πρώτη φορά κατ' αντιστοιχία για τις δύο αυτές μορφές άσκησης, έδειξε παρόμοιες διαταραχές, με εκείνες όμως της πλειομετρικής άσκησης να εκδηλώνονται σε πιο ευρεία κλίμακα. Η κατεύθυνση των λειτουργικών διαταραχών προσανατολίζεται στην υποστήριξη της υπόθεσης υπερδιάτασης των σαρκομερίων και των ελαστικών στοιχείων σε σειρά, λόγω της μηχανικής επιβάρυνσης των ασκούμενων μυών μετά κατά τα δύο αυτά είδη άσκησης. Επίσης, δομική και λειτουργική αποδιοργάνωση των μυϊκών ατράκτων και τενόντιων οργάνων Golgi θα μπορούσε να αιτιολογήσει τις ειδικότερες νευρομυϊκές διαταραχές που παρατηρήθηκαν. Συσχετίσεις, που για πρώτη φορά ελέγχθηκαν και αναδείχθηκαν, μεταξύ των λειτουργικών διαταραχών φαίνεται να ενισχύουν την παραπάνω υπόθεση, ενώ οι αντίστοιχες που βρέθηκαν μεταξύ των λειτουργικών διαταραχών και των δεικτών μυϊκής βλάβης χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης, προκειμένου να διαπιστωθεί αν οι λειτουργικές διαταραχές, ειδικότερα μετά από πλειομετρική άσκηση, θα μπορούσαν να αξιολογηθούν από τις μεταβολές της συγκέντρωσης μυϊκών ενζύμων στο αίμα.","High intensity and/or unaccustomed exercise can cause damage to the muscle tissue, which is associated with structural and metabolic alterations of the muscle cells. Previous studies have reported a significant strength decline and a leak of muscle enzymes in the blood following muscle damage. However, little is known regarding the impairment of neuromuscular function and its relationship with the changes in biochemical markers of muscle damage. The present study examined the changes in neuromuscular function and inflammation indicators in the blood, following two different types of muscle damage- inducing exercise. Fourteen male volunteers, who had not been previously involved in a resistance training program, were divided into two groups and preformed either 50 maximal eccentric (eccentric exercise group; EE, n=7) or 50 maximal isometric contractions (isometric exercise group; IE, n=7), using the elbow flexors of the non-dominant arm. The isometric contractions were performed with the shoulder held at 45o extension from the neutral position, and the elbow at 140o. Neuromuscular function of the elbow flexors was assessed immediately before and after, and then daily for the 4 days following the muscle damage- inducing exercise. Measurements included maximal isometric force and time to peak force at 20o, 40o, 90o, 110o, and 130o of elbow flexion, perception of force production and joint position, flexed and relaxed elbow angle and muscle soreness. Blood samples were analyzed for creatine kinase (CK), CK-isoenzyme MB, lactate dehydrogenase (LDH), glutamic oxaloacetic transaminase (GOT), glutamic pyruvic transaminase (GPT) and C-reactive protein (CRP). Data were analyzed using two-way analysis of variance, with repeated measures on one factor. Spearman and Pearson correlation coefficients were used where appropriate, to assess the relationships between variables. Both types of muscle damage- inducing exercise (EE and IE) resulted in a more pronounced decrease of maximal isometric force at the more acute elbow angles (110o, and 130o), which was similar for the two groups. However, maximal isometric force with the elbow at the more extended position was reduced less following the IE, compared to the EE. Similarly, the ratio of the time to peak force: peak force, as well as the reported muscle soreness were higher at the EE, compared with the IE group (P<0.05). Changes in the relaxed and flexed elbow angles were similar between the two groups. The markers of muscle damage in the blood were increased in both groups, with a higher increase in the EE group. However, the inflammatory marker CRP remained unchanged. Significant correlations were obtained between the changes in maximal force production and the biochemical indicators of muscle damage, only in the EE group. Moreover, significant correlations were found between most of the measured parameters of muscle function. The more pronounced decrease in maximal isometric force at the more acute elbow angles may be explained by the overextended sarcomeres theory, which relates the structural damage with the functional impairment of muscle tissue. Similarly, the changes in neuromuscular function found in this study may be related to structural disturbances of muscle spindles and Golgi tendon organs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νευρομυϊκή λειτουργία και αιματολογικές απαντήσεις μετά από ασκησιογενή μυϊκή βλάβη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φιλίππου Αναστάσιος","Filippou Anastasios"],"dc:date":["2001"],"dc:description":["Eίναι καλά τεκμηριωμένο, ότι η μυϊκή προσπάθεια υψηλής έντασης επιφέρει βλάβη στο μυϊκό ιστό, προκαλώντας δομική και μεταβολική αποδιοργάνωση του μυϊκού κυττάρου, που εκδηλώνεται με διαταραχές της μυϊκής λειτουργίας και αύξηση της συγκέντρωσης μυϊκών ενζύμων στο αίμα.. Μεμονωμένες είναι οι αναφορές για την ύπαρξη μετασκησιακών διαταραχών σε ειδικότερες παραμέτρους της νευρομυϊκής λειτουργίας, και δεν είναι γνωστό, εάν οι λειτουργικές αυτές διαταραχές συμμεταβάλλονται ή συσχετίζονται μεταξύ τους, καθώς και με ειδικούς βιοχημικούς δείκτες. Στην ερευνητική αυτή προσπάθεια, εξετάσθηκε η επίδραση δύο διαφορετικών μορφών άσκησης μέγιστης έντασης, ισομετρικής σε θέση επιμήκυνσης των μυών και πλειομετρικής, στη νευρομυϊκή λειτουργία και σε ειδικούς αιματολογικούς δείκτες αποδιοργάνωσης του μυϊκού κυττάρου και φλεγμονής. Ισάριθμοι άνδρες δοκιμαζόμενοι για τις δύο ομάδες, οι οποίοι δεν εμπλέκονταν σε συστηματική προπόνηση αντιστάσεων με τα άνω άκρα τους, εκτέλεσαν 50 μέγιστες ισομετρικές (ομάδα ισομετρικής άσκησης, n =7) ή 50 πλειομετρικές συστολές (ομάδα πλειομετρικής άσκησης, n =7) των καμπτήρων μυών του αγκώνα του μη κυρίαρχου άνω άκρου τους με σκοπό την πρόκληση ασκησιογενούς μυϊκής βλάβης. Οι ισομετρικές συστολές έγιναν με την άρθρωση του ώμου σε θέση έκτασης 450 από την ουδέτερη θέση και την άρθρωση του αγκώνα σε γωνία 1400. Η νευρομυϊκή λειτουργία των καμπτήρων του αγκώνα ελέγχθηκε πριν το πρόγραμμα άσκησης, αμέσως μετά και για τις τέσσερις επόμενες ημέρες. Μετρήθηκαν η μέγιστη ισομετρική δύναμη και ο χρόνος επίτευξής της, στις 200 , 400 , 900, 1100 και 1300 κάμψης του αγκώνα, η ικανότητα αναπαραγωγής ορισμένης δύναμης και η ικανότητα αναπαραγωγής της θέσης του μέλους χωρίς οπτική ανατροφοδότηση, η μέγιστη και η αυτόματη μυϊκή βράχυνση και αξιολογήθηκε ο καθυστερημένος μυϊκός πόνος. Ο αιματολογικός έλεγχος περιελάμβανε τη μέτρηση της συγκέντρωσης στο αίμα των δοκιμαζομένων των ενζύμων κινάση της κρεατίνης (CK) και του ισοενζύμου της CK-MB, γαλακτική αφυδρογονάση (LDH), γλουταμινική οξαλοξική τρανσαμινάση (SGOT), γλουταμινική πυροσταφυλική τρανσαμινάση (SGPT) και του φλεγμονώδους παράγοντα C- αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP). Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με ανάλυση διασποράς (2-way ANOVA) με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις στον ένα παράγοντα. Οι σχέσεις μεταξύ των μεταβλητών αξιολογήθηκαν με τους συντελεστές συσχέτισης Pearson και Spearman. Σημαντικές αλλαγές (P< 0,05) παρατηρήθηκαν και στις δύο ομάδες στη μέγιστη ισομετρική δύναμη στις επιλεχθείσες γωνίες, με μεγαλύτερη σχετική μείωση της δύναμης στις μεγαλύτερες γωνίες κάμψης του αγκώνα, γεγονός που συνιστά διαταραχή της μηκοδυναμικής σχέσης του μυός. Σημαντικές αλλαγές παρατηρήθηκαν επίσης στο πηλίκο του χρόνου επίτευξης της μέγιστης δύναμης προς τη μέγιστη δύναμη, στη μέγιστη και στην αυτόματη μυϊκή βράχυνση, στην ένταση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου και, μόνο για την ομάδα της πλειομετρικής άσκησης, στην ικανότητα αναπαραγωγής ορισμένης δύναμης και την ικανότητα αναπαραγωγής της θέσης του μέλους. Παρατηρήθηκε επίσης αύξηση της συγκέντρωσης των ενζύμων ως αποτέλεσμα της προκληθείσας μυϊκής βλάβης, ενώ δεν παρατηρήθηκε αντίστοιχη αύξηση του δείκτη φλεγμονής CRP. Οι παρατηρηθείσες διαταραχές δεν διέφεραν σημαντικά μεταξύ των ομάδων (P>0,05), με εξαίρεση τη μείωση της μέγιστης δύναμης, το πηλίκο του χρόνου επίτευξης της μέγιστης δύναμης προς τη μέγιστη δύναμη και την ένταση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου. Οι μετασκησιακές διαταραχές της νευρομυϊκής λειτουργίας συσχετίζονταν μεταξύ τους και, στην ομάδα της πλειομετρικής άσκησης, και με τους βιοχημικούς δείκτες της μυϊκής βλάβης (P<0,05). Ο έλεγχος των νευρομυϊκών και αιματολογικών απαντήσεων, για πρώτη φορά κατ' αντιστοιχία για τις δύο αυτές μορφές άσκησης, έδειξε παρόμοιες διαταραχές, με εκείνες όμως της πλειομετρικής άσκησης να εκδηλώνονται σε πιο ευρεία κλίμακα. Η κατεύθυνση των λειτουργικών διαταραχών προσανατολίζεται στην υποστήριξη της υπόθεσης υπερδιάτασης των σαρκομερίων και των ελαστικών στοιχείων σε σειρά, λόγω της μηχανικής επιβάρυνσης των ασκούμενων μυών μετά κατά τα δύο αυτά είδη άσκησης. Επίσης, δομική και λειτουργική αποδιοργάνωση των μυϊκών ατράκτων και τενόντιων οργάνων Golgi θα μπορούσε να αιτιολογήσει τις ειδικότερες νευρομυϊκές διαταραχές που παρατηρήθηκαν. Συσχετίσεις, που για πρώτη φορά ελέγχθηκαν και αναδείχθηκαν, μεταξύ των λειτουργικών διαταραχών φαίνεται να ενισχύουν την παραπάνω υπόθεση, ενώ οι αντίστοιχες που βρέθηκαν μεταξύ των λειτουργικών διαταραχών και των δεικτών μυϊκής βλάβης χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης, προκειμένου να διαπιστωθεί αν οι λειτουργικές διαταραχές, ειδικότερα μετά από πλειομετρική άσκηση, θα μπορούσαν να αξιολογηθούν από τις μεταβολές της συγκέντρωσης μυϊκών ενζύμων στο αίμα.","High intensity and/or unaccustomed exercise can cause damage to the muscle tissue, which is associated with structural and metabolic alterations of the muscle cells. Previous studies have reported a significant strength decline and a leak of muscle enzymes in the blood following muscle damage. However, little is known regarding the impairment of neuromuscular function and its relationship with the changes in biochemical markers of muscle damage. The present study examined the changes in neuromuscular function and inflammation indicators in the blood, following two different types of muscle damage- inducing exercise. Fourteen male volunteers, who had not been previously involved in a resistance training program, were divided into two groups and preformed either 50 maximal eccentric (eccentric exercise group; EE, n=7) or 50 maximal isometric contractions (isometric exercise group; IE, n=7), using the elbow flexors of the non-dominant arm. The isometric contractions were performed with the shoulder held at 45o extension from the neutral position, and the elbow at 140o. Neuromuscular function of the elbow flexors was assessed immediately before and after, and then daily for the 4 days following the muscle damage- inducing exercise. Measurements included maximal isometric force and time to peak force at 20o, 40o, 90o, 110o, and 130o of elbow flexion, perception of force production and joint position, flexed and relaxed elbow angle and muscle soreness. Blood samples were analyzed for creatine kinase (CK), CK-isoenzyme MB, lactate dehydrogenase (LDH), glutamic oxaloacetic transaminase (GOT), glutamic pyruvic transaminase (GPT) and C-reactive protein (CRP). Data were analyzed using two-way analysis of variance, with repeated measures on one factor. Spearman and Pearson correlation coefficients were used where appropriate, to assess the relationships between variables. Both types of muscle damage- inducing exercise (EE and IE) resulted in a more pronounced decrease of maximal isometric force at the more acute elbow angles (110o, and 130o), which was similar for the two groups. However, maximal isometric force with the elbow at the more extended position was reduced less following the IE, compared to the EE. Similarly, the ratio of the time to peak force: peak force, as well as the reported muscle soreness were higher at the EE, compared with the IE group (P<0.05). Changes in the relaxed and flexed elbow angles were similar between the two groups. The markers of muscle damage in the blood were increased in both groups, with a higher increase in the EE group. However, the inflammatory marker CRP remained unchanged. Significant correlations were obtained between the changes in maximal force production and the biochemical indicators of muscle damage, only in the EE group. Moreover, significant correlations were found between most of the measured parameters of muscle function. The more pronounced decrease in maximal isometric force at the more acute elbow angles may be explained by the overextended sarcomeres theory, which relates the structural damage with the functional impairment of muscle tissue. Similarly, the changes in neuromuscular function found in this study may be related to structural disturbances of muscle spindles and Golgi tendon organs."],"dc:identifier":["uoadl:1503753","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1503753"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Νευρομυϊκή λειτουργία και αιματολογικές απαντήσεις μετά από ασκησιογενή μυϊκή βλάβη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:43Z"}