{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1506057"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1506057","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της προπόνησης αντίστασης με τη χρήση του αλεξίπτωτου στη δρομική ταχύτητα","abstract":"Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να μελετήσει τα αποτελέσματα της προπόνησης ταχύτητας με αντίσταση και της προπόνησης ταχύτητας χωρίς εξωτερική επιβάρυνση στη φάση της επιτάχυνσης και στη φάση της μέγιστης ταχύτητας. 16 αθλητές δρόμων ταχύτητας (12 άντρες, 4 γυναίκες, ηλικίας 25±4 ετών, ύψους 1,72±0,08m και βάρους 61,5±10,6kg) χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και ακολούθησαν το ίδιο προπονητικό πρόγραμμα. Η μια ομάδα εκτελούσε το προπονητικό πρόγραμμα με αντίσταση με τη χρήση αλεξίπτωτου μεγάλου μεγέθους (n=8) ενώ η άλλη ομάδα εκτελούσε το πρόγραμμα χωρίς εξωτερική επιβάρυνση (n=8). Το προπονητικό πρόγραμμα περιελάμβανε 4x30μ και 4x50μ μέγιστης έντασης δρομικών αποστάσεων με συχνότητα εφαρμογής 3 φορές την εβδομάδα διάρκειας 4 εβδομάδων. Δυο ημέρες πριν και δυο ημέρες μετά το πρόγραμμα παρέμβασης οι μετέχοντες αξιολογήθηκαν σε δρόμο ταχύτητας 50μ και μετρήθηκαν οι δρομικές αποστάσεις των 0-10μ, 10-20μ, 20-40μ και 40-50μ. Τα αποτελέσματα της αρχικής μέτρησης έδειξαν ότι η μέγιστη ταχύτητα επιτεύχθηκε στην απόσταση των 20-40μ, επομένως για τη φάση της επιτάχυνσης αναλύθηκαν τα δεδομένα των 20 πρώτων μέτρων (0-20μ) και για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας τα δεδομένα των επόμενων 30 μέτρων (20-50μ) της απόστασης των 50μ. Επιπλέον αναλύθηκαν και τα κινηματικά χαρακτηριστικά του δρομικού διασκελισμού (μήκος, συχνότητα, χρόνος πτήσης και χρόνος στήριξης του δρομικού διασκελισμού) μεταξύ των 1-7μ για τη φάση της επιτάχυνσης και μεταξύ των 40-46μ για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση βελτίωσε την ταχύτητα στη φάση της επιτάχυνσης στις αποστάσεις των 0-10μ (t= -2,722, p=0,03), 10-20μ (t= -3,153, p=0,016) και στη συνολική απόσταση των 0-20μ (t= -4,427, p=0,003), ενώ η προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση βελτίωσε την ταχύτητα μόνο στη συνολική απόσταση των 0-20μ (t= -3,174, p=0,016). Ωστόσο η ανάλυση συνδιακύμανσης (ANCOVA), έδειξε ότι η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση επέφερε μεγαλύτερη βελτίωση σε σχέση με την προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση στην απόσταση των 0-20μ (F1,12=5,307, p=0,04). Για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση βελτίωσε την ταχύτητα στην απόσταση των 40-50μ (t= -2,910, p=0,023) ενώ δεν παρατηρήθηκε βελτίωση σε καμιά δρομική απόσταση με την προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση. Όσον αφορά τα κινηματικά χαρακτηριστικά του δρομικού διασκελισμού, η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση αύξησε το μήκος διασκελισμού (t= -2,367, p=0,05) στη φάση της επιτάχυνσης και τη συχνότητα διασκελισμού στη φάση της μέγιστης ταχύτητας (t= -2,062, p=0,078) και η προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση αύξησε το μήκος διασκελισμού στη φάση της επιτάχυνσης (t= -2,074, p=0,077). Συμπερασματικά, η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση με τη χρήση αλεξίπτωτου μεγάλου μεγέθους για 4 εβδομάδες βελτίωσε την ταχύτητα στη φάση της επιτάχυνσης μέσω της αύξησης του μήκους διασκελισμού και στη φάση της μέγιστης ταχύτητας μέσω της αύξησης της συχνότητας διασκελισμού, σε αθλητές δρόμων ταχύτητας .","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να μελετήσει τα αποτελέσματα της προπόνησης ταχύτητας με αντίσταση και της προπόνησης ταχύτητας χωρίς εξωτερική επιβάρυνση στη φάση της επιτάχυνσης και στη φάση της μέγιστης ταχύτητας. 16 αθλητές δρόμων ταχύτητας (12 άντρες, 4 γυναίκες, ηλικίας 25±4 ετών, ύψους 1,72±0,08m και βάρους 61,5±10,6kg) χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και ακολούθησαν το ίδιο προπονητικό πρόγραμμα. Η μια ομάδα εκτελούσε το προπονητικό πρόγραμμα με αντίσταση με τη χρήση αλεξίπτωτου μεγάλου μεγέθους (n=8) ενώ η άλλη ομάδα εκτελούσε το πρόγραμμα χωρίς εξωτερική επιβάρυνση (n=8). Το προπονητικό πρόγραμμα περιελάμβανε 4x30μ και 4x50μ μέγιστης έντασης δρομικών αποστάσεων με συχνότητα εφαρμογής 3 φορές την εβδομάδα διάρκειας 4 εβδομάδων. Δυο ημέρες πριν και δυο ημέρες μετά το πρόγραμμα παρέμβασης οι μετέχοντες αξιολογήθηκαν σε δρόμο ταχύτητας 50μ και μετρήθηκαν οι δρομικές αποστάσεις των 0-10μ, 10-20μ, 20-40μ και 40-50μ. Τα αποτελέσματα της αρχικής μέτρησης έδειξαν ότι η μέγιστη ταχύτητα επιτεύχθηκε στην απόσταση των 20-40μ, επομένως για τη φάση της επιτάχυνσης αναλύθηκαν τα δεδομένα των 20 πρώτων μέτρων (0-20μ) και για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας τα δεδομένα των επόμενων 30 μέτρων (20-50μ) της απόστασης των 50μ. Επιπλέον αναλύθηκαν και τα κινηματικά χαρακτηριστικά του δρομικού διασκελισμού (μήκος, συχνότητα, χρόνος πτήσης και χρόνος στήριξης του δρομικού διασκελισμού) μεταξύ των 1-7μ για τη φάση της επιτάχυνσης και μεταξύ των 40-46μ για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση βελτίωσε την ταχύτητα στη φάση της επιτάχυνσης στις αποστάσεις των 0-10μ (t= -2,722, p=0,03), 10-20μ (t= -3,153, p=0,016) και στη συνολική απόσταση των 0-20μ (t= -4,427, p=0,003), ενώ η προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση βελτίωσε την ταχύτητα μόνο στη συνολική απόσταση των 0-20μ (t= -3,174, p=0,016). Ωστόσο η ανάλυση συνδιακύμανσης (ANCOVA), έδειξε ότι η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση επέφερε μεγαλύτερη βελτίωση σε σχέση με την προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση στην απόσταση των 0-20μ (F1,12=5,307, p=0,04). Για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση βελτίωσε την ταχύτητα στην απόσταση των 40-50μ (t= -2,910, p=0,023) ενώ δεν παρατηρήθηκε βελτίωση σε καμιά δρομική απόσταση με την προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση. Όσον αφορά τα κινηματικά χαρακτηριστικά του δρομικού διασκελισμού, η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση αύξησε το μήκος διασκελισμού (t= -2,367, p=0,05) στη φάση της επιτάχυνσης και τη συχνότητα διασκελισμού στη φάση της μέγιστης ταχύτητας (t= -2,062, p=0,078) και η προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση αύξησε το μήκος διασκελισμού στη φάση της επιτάχυνσης (t= -2,074, p=0,077). Συμπερασματικά, η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση με τη χρήση αλεξίπτωτου μεγάλου μεγέθους για 4 εβδομάδες βελτίωσε την ταχύτητα στη φάση της επιτάχυνσης μέσω της αύξησης του μήκους διασκελισμού και στη φάση της μέγιστης ταχύτητας μέσω της αύξησης της συχνότητας διασκελισμού, σε αθλητές δρόμων ταχύτητας .","abstract_has_math":false,"creators":["Μαρτινοπούλου Κλημεντίνη","Martinopoulou Klimentini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2008,"date_issued":"2008","date_published":"2008","updated_at":"2026-11-19T05:28:43Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1506057"],"render_values":[{"text":"uoadl:1506057","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506057","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506057","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1506057","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαρτινοπούλου Κλημεντίνη","Martinopoulou Klimentini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2008"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1506057","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506057"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να μελετήσει τα αποτελέσματα της προπόνησης ταχύτητας με αντίσταση και της προπόνησης ταχύτητας χωρίς εξωτερική επιβάρυνση στη φάση της επιτάχυνσης και στη φάση της μέγιστης ταχύτητας. 16 αθλητές δρόμων ταχύτητας (12 άντρες, 4 γυναίκες, ηλικίας 25±4 ετών, ύψους 1,72±0,08m και βάρους 61,5±10,6kg) χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και ακολούθησαν το ίδιο προπονητικό πρόγραμμα. Η μια ομάδα εκτελούσε το προπονητικό πρόγραμμα με αντίσταση με τη χρήση αλεξίπτωτου μεγάλου μεγέθους (n=8) ενώ η άλλη ομάδα εκτελούσε το πρόγραμμα χωρίς εξωτερική επιβάρυνση (n=8). Το προπονητικό πρόγραμμα περιελάμβανε 4x30μ και 4x50μ μέγιστης έντασης δρομικών αποστάσεων με συχνότητα εφαρμογής 3 φορές την εβδομάδα διάρκειας 4 εβδομάδων. Δυο ημέρες πριν και δυο ημέρες μετά το πρόγραμμα παρέμβασης οι μετέχοντες αξιολογήθηκαν σε δρόμο ταχύτητας 50μ και μετρήθηκαν οι δρομικές αποστάσεις των 0-10μ, 10-20μ, 20-40μ και 40-50μ. Τα αποτελέσματα της αρχικής μέτρησης έδειξαν ότι η μέγιστη ταχύτητα επιτεύχθηκε στην απόσταση των 20-40μ, επομένως για τη φάση της επιτάχυνσης αναλύθηκαν τα δεδομένα των 20 πρώτων μέτρων (0-20μ) και για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας τα δεδομένα των επόμενων 30 μέτρων (20-50μ) της απόστασης των 50μ. Επιπλέον αναλύθηκαν και τα κινηματικά χαρακτηριστικά του δρομικού διασκελισμού (μήκος, συχνότητα, χρόνος πτήσης και χρόνος στήριξης του δρομικού διασκελισμού) μεταξύ των 1-7μ για τη φάση της επιτάχυνσης και μεταξύ των 40-46μ για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση βελτίωσε την ταχύτητα στη φάση της επιτάχυνσης στις αποστάσεις των 0-10μ (t= -2,722, p=0,03), 10-20μ (t= -3,153, p=0,016) και στη συνολική απόσταση των 0-20μ (t= -4,427, p=0,003), ενώ η προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση βελτίωσε την ταχύτητα μόνο στη συνολική απόσταση των 0-20μ (t= -3,174, p=0,016). Ωστόσο η ανάλυση συνδιακύμανσης (ANCOVA), έδειξε ότι η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση επέφερε μεγαλύτερη βελτίωση σε σχέση με την προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση στην απόσταση των 0-20μ (F1,12=5,307, p=0,04). Για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση βελτίωσε την ταχύτητα στην απόσταση των 40-50μ (t= -2,910, p=0,023) ενώ δεν παρατηρήθηκε βελτίωση σε καμιά δρομική απόσταση με την προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση. Όσον αφορά τα κινηματικά χαρακτηριστικά του δρομικού διασκελισμού, η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση αύξησε το μήκος διασκελισμού (t= -2,367, p=0,05) στη φάση της επιτάχυνσης και τη συχνότητα διασκελισμού στη φάση της μέγιστης ταχύτητας (t= -2,062, p=0,078) και η προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση αύξησε το μήκος διασκελισμού στη φάση της επιτάχυνσης (t= -2,074, p=0,077). Συμπερασματικά, η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση με τη χρήση αλεξίπτωτου μεγάλου μεγέθους για 4 εβδομάδες βελτίωσε την ταχύτητα στη φάση της επιτάχυνσης μέσω της αύξησης του μήκους διασκελισμού και στη φάση της μέγιστης ταχύτητας μέσω της αύξησης της συχνότητας διασκελισμού, σε αθλητές δρόμων ταχύτητας .","Purpose: The purpose of this study was to examine the effects of resisted and un-resisted sprint training programs on acceleration and maximum speed performance. Method: 16 sprint athletes (12 men, 4 female, age 25±4 years, height 72±0,08m and weight 61,5±10,6kg completed a resisted (n=8) and an un-resisted (n=8) sprint training program. The resisted group followed the program towing a large size chute and the un-resisted group followed a similar sprint training program without resistance. The training program consisted of 4x30m and 4x50m maximal runs, and was applied 3 times/week for 4 weeks. Two days before and two days after the training program the subjects performed a 50m run and the running velocity of 0-10m, 10-20m, 20-40m and 40-50m was measured. In addition stride length, stride rate, contact time and flight time were evaluated between the 1-7m during the acceleration phase and between 40-46m during the maximum speed phase. Results: The resisted sprint training group improved running velocity in all sections of acceleration phase 0-10m (t= -2,722, p=0,03), 10-20μ (t= -3,153, p=0,016) and 0-20μ (t= -4,427, p=0,003), while un-resisted sprint training group in the run section 0-20m (t= -3,174, p=0,016). However, comparison between group on adjusted postraining mean indicated that running velocity was significantly higher during run section 0-20m in the resisted group compared to that of the un-resisted group (F1,12=5,307, p=0,04). For the maximum speed phase the resisted sprint training program improved running velocity in the 40-50m run section, while un-resisted sprint training had no effect in any run section in the maximum speed phase. Stride length increased after resisted (t= -2,367, p=0,05) and un-resisted sprint training (t= -2,074, p=0,077) in acceleration phase, whereas stride rate increased only after resisted sprint training (t= -2,062, p=0,078) in maximum speed phase. Conclusions: Resisted sprint training with large size chute for 4 weeks significantly improves running velocity during acceleration phase by increasing stride length and during maximum speed phase by increasing stride rate in sprint athletes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της προπόνησης αντίστασης με τη χρήση του αλεξίπτωτου στη δρομική ταχύτητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαρτινοπούλου Κλημεντίνη","Martinopoulou Klimentini"],"dc:date":["2008"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να μελετήσει τα αποτελέσματα της προπόνησης ταχύτητας με αντίσταση και της προπόνησης ταχύτητας χωρίς εξωτερική επιβάρυνση στη φάση της επιτάχυνσης και στη φάση της μέγιστης ταχύτητας. 16 αθλητές δρόμων ταχύτητας (12 άντρες, 4 γυναίκες, ηλικίας 25±4 ετών, ύψους 1,72±0,08m και βάρους 61,5±10,6kg) χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και ακολούθησαν το ίδιο προπονητικό πρόγραμμα. Η μια ομάδα εκτελούσε το προπονητικό πρόγραμμα με αντίσταση με τη χρήση αλεξίπτωτου μεγάλου μεγέθους (n=8) ενώ η άλλη ομάδα εκτελούσε το πρόγραμμα χωρίς εξωτερική επιβάρυνση (n=8). Το προπονητικό πρόγραμμα περιελάμβανε 4x30μ και 4x50μ μέγιστης έντασης δρομικών αποστάσεων με συχνότητα εφαρμογής 3 φορές την εβδομάδα διάρκειας 4 εβδομάδων. Δυο ημέρες πριν και δυο ημέρες μετά το πρόγραμμα παρέμβασης οι μετέχοντες αξιολογήθηκαν σε δρόμο ταχύτητας 50μ και μετρήθηκαν οι δρομικές αποστάσεις των 0-10μ, 10-20μ, 20-40μ και 40-50μ. Τα αποτελέσματα της αρχικής μέτρησης έδειξαν ότι η μέγιστη ταχύτητα επιτεύχθηκε στην απόσταση των 20-40μ, επομένως για τη φάση της επιτάχυνσης αναλύθηκαν τα δεδομένα των 20 πρώτων μέτρων (0-20μ) και για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας τα δεδομένα των επόμενων 30 μέτρων (20-50μ) της απόστασης των 50μ. Επιπλέον αναλύθηκαν και τα κινηματικά χαρακτηριστικά του δρομικού διασκελισμού (μήκος, συχνότητα, χρόνος πτήσης και χρόνος στήριξης του δρομικού διασκελισμού) μεταξύ των 1-7μ για τη φάση της επιτάχυνσης και μεταξύ των 40-46μ για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση βελτίωσε την ταχύτητα στη φάση της επιτάχυνσης στις αποστάσεις των 0-10μ (t= -2,722, p=0,03), 10-20μ (t= -3,153, p=0,016) και στη συνολική απόσταση των 0-20μ (t= -4,427, p=0,003), ενώ η προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση βελτίωσε την ταχύτητα μόνο στη συνολική απόσταση των 0-20μ (t= -3,174, p=0,016). Ωστόσο η ανάλυση συνδιακύμανσης (ANCOVA), έδειξε ότι η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση επέφερε μεγαλύτερη βελτίωση σε σχέση με την προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση στην απόσταση των 0-20μ (F1,12=5,307, p=0,04). Για τη φάση της μέγιστης ταχύτητας η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση βελτίωσε την ταχύτητα στην απόσταση των 40-50μ (t= -2,910, p=0,023) ενώ δεν παρατηρήθηκε βελτίωση σε καμιά δρομική απόσταση με την προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση. Όσον αφορά τα κινηματικά χαρακτηριστικά του δρομικού διασκελισμού, η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση αύξησε το μήκος διασκελισμού (t= -2,367, p=0,05) στη φάση της επιτάχυνσης και τη συχνότητα διασκελισμού στη φάση της μέγιστης ταχύτητας (t= -2,062, p=0,078) και η προπόνηση ταχύτητας χωρίς επιβάρυνση αύξησε το μήκος διασκελισμού στη φάση της επιτάχυνσης (t= -2,074, p=0,077). Συμπερασματικά, η προπόνηση ταχύτητας με αντίσταση με τη χρήση αλεξίπτωτου μεγάλου μεγέθους για 4 εβδομάδες βελτίωσε την ταχύτητα στη φάση της επιτάχυνσης μέσω της αύξησης του μήκους διασκελισμού και στη φάση της μέγιστης ταχύτητας μέσω της αύξησης της συχνότητας διασκελισμού, σε αθλητές δρόμων ταχύτητας .","Purpose: The purpose of this study was to examine the effects of resisted and un-resisted sprint training programs on acceleration and maximum speed performance. Method: 16 sprint athletes (12 men, 4 female, age 25±4 years, height 72±0,08m and weight 61,5±10,6kg completed a resisted (n=8) and an un-resisted (n=8) sprint training program. The resisted group followed the program towing a large size chute and the un-resisted group followed a similar sprint training program without resistance. The training program consisted of 4x30m and 4x50m maximal runs, and was applied 3 times/week for 4 weeks. Two days before and two days after the training program the subjects performed a 50m run and the running velocity of 0-10m, 10-20m, 20-40m and 40-50m was measured. In addition stride length, stride rate, contact time and flight time were evaluated between the 1-7m during the acceleration phase and between 40-46m during the maximum speed phase. Results: The resisted sprint training group improved running velocity in all sections of acceleration phase 0-10m (t= -2,722, p=0,03), 10-20μ (t= -3,153, p=0,016) and 0-20μ (t= -4,427, p=0,003), while un-resisted sprint training group in the run section 0-20m (t= -3,174, p=0,016). However, comparison between group on adjusted postraining mean indicated that running velocity was significantly higher during run section 0-20m in the resisted group compared to that of the un-resisted group (F1,12=5,307, p=0,04). For the maximum speed phase the resisted sprint training program improved running velocity in the 40-50m run section, while un-resisted sprint training had no effect in any run section in the maximum speed phase. Stride length increased after resisted (t= -2,367, p=0,05) and un-resisted sprint training (t= -2,074, p=0,077) in acceleration phase, whereas stride rate increased only after resisted sprint training (t= -2,062, p=0,078) in maximum speed phase. Conclusions: Resisted sprint training with large size chute for 4 weeks significantly improves running velocity during acceleration phase by increasing stride length and during maximum speed phase by increasing stride rate in sprint athletes."],"dc:identifier":["uoadl:1506057","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506057"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η επίδραση της προπόνησης αντίστασης με τη χρήση του αλεξίπτωτου στη δρομική ταχύτητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:43Z"}