{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1506161"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1506161","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκφάνσεις της λογοτεχνικής ειρωνείας στο πεζογραφικό έργο του Μάριου Χάκκα","abstract":"Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει και να μελετήσει ένα ζωτικής σημασίας χαρακτηριστικό της πεζογραφικής παραγωγής του Μάριου Χάκκα: τη χρήση της ειρωνείας και δη της λογοτεχνικής ειρωνείας. Ως πεδίο έρευνας για τη χρήση της ειρωνείας ορίζεται το σύνολο του πεζογραφικού του έργου. Οι συλλογές διηγημάτων Τυφεκιοφόρος του εχθρού (1966, 21972, συμπληρωμένη έκδοση), Ο μπιντές και άλλες ιστορίες (1970), Το κοινόβιο (μεταθανάτια έκδοση, 1972) καθώς και τα κείμενα των «Σελίδων», τα οποία προστέθηκαν στη συγκεντρωτική έκδοση της παραγωγής του Χάκκα υπό τον τίτλο Άπαντα, από τις εκδόσεις Κέδρος (1972). Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται ένα πλήρες χρονολόγιο του Χάκκα καθώς και η πορεία της λογοτεχνικής του παραγωγής, ούτως ώστε να σχηματισθεί μια όσο το δυνατόν σφαιρική εικόνα για το συγγραφέα. Στο επόμενο κεφάλαιο, αντικείμενο μελέτης είναι αυτή καθαυτή η έννοια της λογοτεχνικής ειρωνείας. Παρουσιάζονται οι θεωρητικές μελέτες, με στόχο να δημιουργηθεί ένα στέρεο υπόβαθρο, μια κατακτημένη γνώση για την ειρωνεία. Έχοντας τις πληροφορίες αυτές και διαθέτοντας, πλέον, τα απαραίτητα θεωρητικά εφόδια, προχωράμε στο επόμενο κεφάλαιο, τον πυρήνα της παρούσας εργασίας. Αρχικά, δίνεται μια μικρή εισαγωγή για την περίοδο και την ιστορική συγκυρία κατά την οποία εμφανίζεται ο Χάκκας στα γράμματα. Πέραν τούτου, στο κεφάλαιο αυτό τα ίδια τα κείμενα πρωταγωνιστούν. Ακολουθώντας το διαχωρισμό της κάθε συλλογής διηγημάτων από τον ίδιο τον συγγραφέα, εξετάζεται σε κάθε κείμενο η χρήση της ειρωνικής γλώσσας και τεκμηριώνεται με τη χρήση αποσπασμάτων. Αντικείμενο μελέτης αποτελούν οι συλλογές διηγημάτων Τυφεκιοφόρος του εχθρού (1966, 21972, συμπληρωμένη έκδοση), Ο μπιντές και άλλες ιστορίες (1970), Το κοινόβιο (μεταθανάτια έκδοση, 1972) καθώς και τα κείμενα των «Σελίδων», τα οποία προστέθηκαν στη συγκεντρωτική έκδοση της παραγωγής του Χάκκα υπό τον τίτλο Άπαντα, από τις εκδόσεις Κέδρος (1972). Όλες οι παραπομπές στο έργο του συγγραφέα γίνονται στην έβδομη έκδοση των Απάντων (Κέδρος 2013). Ακολουθούν τα συμπεράσματα, στα οποία δίνεται μια συνολική εικόνα της χρήσης της ειρωνείας στο πεζογραφικό έργο του Χάκκα. Ποιους τρόπους ειρωνείας προτιμά; Χρησιμοποιεί κάποιον περισσότερο έναντι των υπολοίπων; Αλλάζει τρόπους κατά το πέρασμα από τη μία συλλογή στην άλλη; Είναι η ειρωνεία εκτός από λογοτεχνικός τρόπος άρθρωσης λόγου και ζωτικό κομμάτι του λογοτεχνικού σύμπαντος του συγγραφέα; Τέτοιου είδους ερωτήματα καλείται να απαντήσει η παρούσα εργασία, επαναφέροντας με αυτό τον τρόπο έναν μάλλον παραμελημένο, τα τελευταία χρόνια, συγγραφέα στο προσκήνιο.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει και να μελετήσει ένα ζωτικής σημασίας χαρακτηριστικό της πεζογραφικής παραγωγής του Μάριου Χάκκα: τη χρήση της ειρωνείας και δη της λογοτεχνικής ειρωνείας. Ως πεδίο έρευνας για τη χρήση της ειρωνείας ορίζεται το σύνολο του πεζογραφικού του έργου. Οι συλλογές διηγημάτων Τυφεκιοφόρος του εχθρού (1966, 21972, συμπληρωμένη έκδοση), Ο μπιντές και άλλες ιστορίες (1970), Το κοινόβιο (μεταθανάτια έκδοση, 1972) καθώς και τα κείμενα των «Σελίδων», τα οποία προστέθηκαν στη συγκεντρωτική έκδοση της παραγωγής του Χάκκα υπό τον τίτλο Άπαντα, από τις εκδόσεις Κέδρος (1972). Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται ένα πλήρες χρονολόγιο του Χάκκα καθώς και η πορεία της λογοτεχνικής του παραγωγής, ούτως ώστε να σχηματισθεί μια όσο το δυνατόν σφαιρική εικόνα για το συγγραφέα. Στο επόμενο κεφάλαιο, αντικείμενο μελέτης είναι αυτή καθαυτή η έννοια της λογοτεχνικής ειρωνείας. Παρουσιάζονται οι θεωρητικές μελέτες, με στόχο να δημιουργηθεί ένα στέρεο υπόβαθρο, μια κατακτημένη γνώση για την ειρωνεία. Έχοντας τις πληροφορίες αυτές και διαθέτοντας, πλέον, τα απαραίτητα θεωρητικά εφόδια, προχωράμε στο επόμενο κεφάλαιο, τον πυρήνα της παρούσας εργασίας. Αρχικά, δίνεται μια μικρή εισαγωγή για την περίοδο και την ιστορική συγκυρία κατά την οποία εμφανίζεται ο Χάκκας στα γράμματα. Πέραν τούτου, στο κεφάλαιο αυτό τα ίδια τα κείμενα πρωταγωνιστούν. Ακολουθώντας το διαχωρισμό της κάθε συλλογής διηγημάτων από τον ίδιο τον συγγραφέα, εξετάζεται σε κάθε κείμενο η χρήση της ειρωνικής γλώσσας και τεκμηριώνεται με τη χρήση αποσπασμάτων. Αντικείμενο μελέτης αποτελούν οι συλλογές διηγημάτων Τυφεκιοφόρος του εχθρού (1966, 21972, συμπληρωμένη έκδοση), Ο μπιντές και άλλες ιστορίες (1970), Το κοινόβιο (μεταθανάτια έκδοση, 1972) καθώς και τα κείμενα των «Σελίδων», τα οποία προστέθηκαν στη συγκεντρωτική έκδοση της παραγωγής του Χάκκα υπό τον τίτλο Άπαντα, από τις εκδόσεις Κέδρος (1972). Όλες οι παραπομπές στο έργο του συγγραφέα γίνονται στην έβδομη έκδοση των Απάντων (Κέδρος 2013). Ακολουθούν τα συμπεράσματα, στα οποία δίνεται μια συνολική εικόνα της χρήσης της ειρωνείας στο πεζογραφικό έργο του Χάκκα. Ποιους τρόπους ειρωνείας προτιμά; Χρησιμοποιεί κάποιον περισσότερο έναντι των υπολοίπων; Αλλάζει τρόπους κατά το πέρασμα από τη μία συλλογή στην άλλη; Είναι η ειρωνεία εκτός από λογοτεχνικός τρόπος άρθρωσης λόγου και ζωτικό κομμάτι του λογοτεχνικού σύμπαντος του συγγραφέα; Τέτοιου είδους ερωτήματα καλείται να απαντήσει η παρούσα εργασία, επαναφέροντας με αυτό τον τρόπο έναν μάλλον παραμελημένο, τα τελευταία χρόνια, συγγραφέα στο προσκήνιο.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνίου Αλέξανδρος","Antoniou Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:28:45Z","subjects":["Βυζαντινή και νεοελληνική λογοτεχνία","Byzantine and Modern Greek literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1506161"],"render_values":[{"text":"uoadl:1506161","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506161","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506161","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1506161","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνίου Αλέξανδρος","Antoniou Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Βυζαντινή και νεοελληνική λογοτεχνία","Byzantine and Modern Greek literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1506161","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506161"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει και να μελετήσει ένα ζωτικής σημασίας χαρακτηριστικό της πεζογραφικής παραγωγής του Μάριου Χάκκα: τη χρήση της ειρωνείας και δη της λογοτεχνικής ειρωνείας. Ως πεδίο έρευνας για τη χρήση της ειρωνείας ορίζεται το σύνολο του πεζογραφικού του έργου. Οι συλλογές διηγημάτων Τυφεκιοφόρος του εχθρού (1966, 21972, συμπληρωμένη έκδοση), Ο μπιντές και άλλες ιστορίες (1970), Το κοινόβιο (μεταθανάτια έκδοση, 1972) καθώς και τα κείμενα των «Σελίδων», τα οποία προστέθηκαν στη συγκεντρωτική έκδοση της παραγωγής του Χάκκα υπό τον τίτλο Άπαντα, από τις εκδόσεις Κέδρος (1972). Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται ένα πλήρες χρονολόγιο του Χάκκα καθώς και η πορεία της λογοτεχνικής του παραγωγής, ούτως ώστε να σχηματισθεί μια όσο το δυνατόν σφαιρική εικόνα για το συγγραφέα. Στο επόμενο κεφάλαιο, αντικείμενο μελέτης είναι αυτή καθαυτή η έννοια της λογοτεχνικής ειρωνείας. Παρουσιάζονται οι θεωρητικές μελέτες, με στόχο να δημιουργηθεί ένα στέρεο υπόβαθρο, μια κατακτημένη γνώση για την ειρωνεία. Έχοντας τις πληροφορίες αυτές και διαθέτοντας, πλέον, τα απαραίτητα θεωρητικά εφόδια, προχωράμε στο επόμενο κεφάλαιο, τον πυρήνα της παρούσας εργασίας. Αρχικά, δίνεται μια μικρή εισαγωγή για την περίοδο και την ιστορική συγκυρία κατά την οποία εμφανίζεται ο Χάκκας στα γράμματα. Πέραν τούτου, στο κεφάλαιο αυτό τα ίδια τα κείμενα πρωταγωνιστούν. Ακολουθώντας το διαχωρισμό της κάθε συλλογής διηγημάτων από τον ίδιο τον συγγραφέα, εξετάζεται σε κάθε κείμενο η χρήση της ειρωνικής γλώσσας και τεκμηριώνεται με τη χρήση αποσπασμάτων. Αντικείμενο μελέτης αποτελούν οι συλλογές διηγημάτων Τυφεκιοφόρος του εχθρού (1966, 21972, συμπληρωμένη έκδοση), Ο μπιντές και άλλες ιστορίες (1970), Το κοινόβιο (μεταθανάτια έκδοση, 1972) καθώς και τα κείμενα των «Σελίδων», τα οποία προστέθηκαν στη συγκεντρωτική έκδοση της παραγωγής του Χάκκα υπό τον τίτλο Άπαντα, από τις εκδόσεις Κέδρος (1972). Όλες οι παραπομπές στο έργο του συγγραφέα γίνονται στην έβδομη έκδοση των Απάντων (Κέδρος 2013). Ακολουθούν τα συμπεράσματα, στα οποία δίνεται μια συνολική εικόνα της χρήσης της ειρωνείας στο πεζογραφικό έργο του Χάκκα. Ποιους τρόπους ειρωνείας προτιμά; Χρησιμοποιεί κάποιον περισσότερο έναντι των υπολοίπων; Αλλάζει τρόπους κατά το πέρασμα από τη μία συλλογή στην άλλη; Είναι η ειρωνεία εκτός από λογοτεχνικός τρόπος άρθρωσης λόγου και ζωτικό κομμάτι του λογοτεχνικού σύμπαντος του συγγραφέα; Τέτοιου είδους ερωτήματα καλείται να απαντήσει η παρούσα εργασία, επαναφέροντας με αυτό τον τρόπο έναν μάλλον παραμελημένο, τα τελευταία χρόνια, συγγραφέα στο προσκήνιο.","Aim of this paper is to present and study a crucial characteristic of Marios Hakkas' literary production; the use of irony. The field of the research is his prose wirtings in total. In the first chapter is given a full timeline of Hakkas' life and also his literary production. In the following chapter the irony is to be presented. A full presentation of theoritical studies is given in order to proceed to the next chapter with an established knowledge of irony. The third chapter is the main one. The subject is ready to be studied. Hakkas' prose is being analyzed according to the theories of the previous chapter. In the last chapter, there will be some quantitative conclusions about the author's favorite irony techniques, the most common used."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκφάνσεις της λογοτεχνικής ειρωνείας στο πεζογραφικό έργο του Μάριου Χάκκα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνίου Αλέξανδρος","Antoniou Alexandros"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει και να μελετήσει ένα ζωτικής σημασίας χαρακτηριστικό της πεζογραφικής παραγωγής του Μάριου Χάκκα: τη χρήση της ειρωνείας και δη της λογοτεχνικής ειρωνείας. Ως πεδίο έρευνας για τη χρήση της ειρωνείας ορίζεται το σύνολο του πεζογραφικού του έργου. Οι συλλογές διηγημάτων Τυφεκιοφόρος του εχθρού (1966, 21972, συμπληρωμένη έκδοση), Ο μπιντές και άλλες ιστορίες (1970), Το κοινόβιο (μεταθανάτια έκδοση, 1972) καθώς και τα κείμενα των «Σελίδων», τα οποία προστέθηκαν στη συγκεντρωτική έκδοση της παραγωγής του Χάκκα υπό τον τίτλο Άπαντα, από τις εκδόσεις Κέδρος (1972). Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται ένα πλήρες χρονολόγιο του Χάκκα καθώς και η πορεία της λογοτεχνικής του παραγωγής, ούτως ώστε να σχηματισθεί μια όσο το δυνατόν σφαιρική εικόνα για το συγγραφέα. Στο επόμενο κεφάλαιο, αντικείμενο μελέτης είναι αυτή καθαυτή η έννοια της λογοτεχνικής ειρωνείας. Παρουσιάζονται οι θεωρητικές μελέτες, με στόχο να δημιουργηθεί ένα στέρεο υπόβαθρο, μια κατακτημένη γνώση για την ειρωνεία. Έχοντας τις πληροφορίες αυτές και διαθέτοντας, πλέον, τα απαραίτητα θεωρητικά εφόδια, προχωράμε στο επόμενο κεφάλαιο, τον πυρήνα της παρούσας εργασίας. Αρχικά, δίνεται μια μικρή εισαγωγή για την περίοδο και την ιστορική συγκυρία κατά την οποία εμφανίζεται ο Χάκκας στα γράμματα. Πέραν τούτου, στο κεφάλαιο αυτό τα ίδια τα κείμενα πρωταγωνιστούν. Ακολουθώντας το διαχωρισμό της κάθε συλλογής διηγημάτων από τον ίδιο τον συγγραφέα, εξετάζεται σε κάθε κείμενο η χρήση της ειρωνικής γλώσσας και τεκμηριώνεται με τη χρήση αποσπασμάτων. Αντικείμενο μελέτης αποτελούν οι συλλογές διηγημάτων Τυφεκιοφόρος του εχθρού (1966, 21972, συμπληρωμένη έκδοση), Ο μπιντές και άλλες ιστορίες (1970), Το κοινόβιο (μεταθανάτια έκδοση, 1972) καθώς και τα κείμενα των «Σελίδων», τα οποία προστέθηκαν στη συγκεντρωτική έκδοση της παραγωγής του Χάκκα υπό τον τίτλο Άπαντα, από τις εκδόσεις Κέδρος (1972). Όλες οι παραπομπές στο έργο του συγγραφέα γίνονται στην έβδομη έκδοση των Απάντων (Κέδρος 2013). Ακολουθούν τα συμπεράσματα, στα οποία δίνεται μια συνολική εικόνα της χρήσης της ειρωνείας στο πεζογραφικό έργο του Χάκκα. Ποιους τρόπους ειρωνείας προτιμά; Χρησιμοποιεί κάποιον περισσότερο έναντι των υπολοίπων; Αλλάζει τρόπους κατά το πέρασμα από τη μία συλλογή στην άλλη; Είναι η ειρωνεία εκτός από λογοτεχνικός τρόπος άρθρωσης λόγου και ζωτικό κομμάτι του λογοτεχνικού σύμπαντος του συγγραφέα; Τέτοιου είδους ερωτήματα καλείται να απαντήσει η παρούσα εργασία, επαναφέροντας με αυτό τον τρόπο έναν μάλλον παραμελημένο, τα τελευταία χρόνια, συγγραφέα στο προσκήνιο.","Aim of this paper is to present and study a crucial characteristic of Marios Hakkas' literary production; the use of irony. The field of the research is his prose wirtings in total. In the first chapter is given a full timeline of Hakkas' life and also his literary production. In the following chapter the irony is to be presented. A full presentation of theoritical studies is given in order to proceed to the next chapter with an established knowledge of irony. The third chapter is the main one. The subject is ready to be studied. Hakkas' prose is being analyzed according to the theories of the previous chapter. In the last chapter, there will be some quantitative conclusions about the author's favorite irony techniques, the most common used."],"dc:identifier":["uoadl:1506161","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506161"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Βυζαντινή και νεοελληνική λογοτεχνία","Byzantine and Modern Greek literature"],"dc:title":["Εκφάνσεις της λογοτεχνικής ειρωνείας στο πεζογραφικό έργο του Μάριου Χάκκα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:45Z"}