{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1506172"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1506172","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Όψεις του Σωσία στην πεζογραφία και τη δραματουργία του Αγ. Τερζάκη και του Ν. Καζαντζάκη : η αναπαράσταση του ανοίκειου και η σπασμωδική δομή του λόγου","abstract":"Στην παρούσα εργασία διερευνάται η θεματική του διπλότυπου (double) στα έργα του Καζαντζάκη και του Τερζάκη-στον βαθμό που εκφράζει τη διχασμένη συνείδηση των χαρακτήρων-μέσα από την ανάλυση της δομής του σπασμωδικού λόγου, της κατακερματισμένης επιθυμίας και του απονεκρωμένου σώματος.Η θεματική αυτή αποτυπώνεται με την ψυχαναλυτική έννοια του διχασμού του έγω, η οποία εκφράζεται είτε υπό τη μορφή παραισθήσεων, όπου κυριαρχεί το φρουδικό συναίσθημα του ανησυχητικά ανοίκειου (inquiétante étrangeté), είτε υπό τη μορφή του παρανοικού διωκτικού παραληρήματος. Χρησιμοποιώντας ως μεθοδολογικό εργαλείο τον στρουκτουραλιστική γλωσσολογία του Jakobson και την ψυχαναλυτική θεωρία του Lacan σχετικά με την γλωσσική δομή του παραληρηματικού λόγου, συμπεράναμε ότι αυτό που απομένει σε στιγμές αμιγούς ξενοπάθειας (xenopathie), είναι ενά εκτός-νοήματος (hors-sens): το νόημα μένει εν τέλει μετέωρο και ανολοκλήρωτο, καθώς το υποκείμενο αδυνατεί να εκπροσωπηθεί από το λόγο-στον βαθμό που ειδικά στην τρέλα, τα υποκείμενα δεν κατοικούν τη γλώσσα, αλλά \"κατοικούνται από αυτήν\"-δηλαδή επρόκειτο για ομιλούμενα υποκείμενα και όχι για ομιλούντα υποκείμενα (parlêtre). Aκόμα, χρησιμοποιώντας τη θεωρία της πολυφωνικότητας του Bakhtin και της αφηγηματολογίας του Genette, αποκωδικοποιήθηκε ο έντονος εσωτερικός μονόλογος των φωνών που είναι δομημένος με τέτοιο τρόπο που εκφράζει τη διχασμένη συνείδηση των ηρώων, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια συνεχής διαμάχη εντός του διφωνικού λόγου. Η αυτοαναφορική δομή της γλώσσας έγκειται στην αποπροσωποποίηση του προσωπικού λόγου, η οποία επιφέρει την απώλεια συνεκτικότητας, αφού οι λέξεις αποσχίζονται από τα πράγματα. Αυτή η εσωτερίκευση της γλώσσας επιφέρει ένα κενό νοήματος, άνευ διαλεκτικής, αφού ο πυρήνας του λόγου είναι αδρανής, σε σχέση με κάθε είδους διαλεκτική ανασύνθεση. Συμπερασματικά, η τομή των εν λόγω έργων έγκειται στη ρήξη τους με το παραδοσιακό δόγμα της ειδολογικής καθαρότητας. Το υβριδικό τους μόρφωμα ενυπάρχει στη νεωτερική δομή συγχωνεύοντας τα προαναφερθέντα ετερόκλητα στοιχεία μέσα σε μία θεματολογία καθόλα δισυπόστατη.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία διερευνάται η θεματική του διπλότυπου (double) στα έργα του Καζαντζάκη και του Τερζάκη-στον βαθμό που εκφράζει τη διχασμένη συνείδηση των χαρακτήρων-μέσα από την ανάλυση της δομής του σπασμωδικού λόγου, της κατακερματισμένης επιθυμίας και του απονεκρωμένου σώματος.Η θεματική αυτή αποτυπώνεται με την ψυχαναλυτική έννοια του διχασμού του έγω, η οποία εκφράζεται είτε υπό τη μορφή παραισθήσεων, όπου κυριαρχεί το φρουδικό συναίσθημα του ανησυχητικά ανοίκειου (inquiétante étrangeté), είτε υπό τη μορφή του παρανοικού διωκτικού παραληρήματος. Χρησιμοποιώντας ως μεθοδολογικό εργαλείο τον στρουκτουραλιστική γλωσσολογία του Jakobson και την ψυχαναλυτική θεωρία του Lacan σχετικά με την γλωσσική δομή του παραληρηματικού λόγου, συμπεράναμε ότι αυτό που απομένει σε στιγμές αμιγούς ξενοπάθειας (xenopathie), είναι ενά εκτός-νοήματος (hors-sens): το νόημα μένει εν τέλει μετέωρο και ανολοκλήρωτο, καθώς το υποκείμενο αδυνατεί να εκπροσωπηθεί από το λόγο-στον βαθμό που ειδικά στην τρέλα, τα υποκείμενα δεν κατοικούν τη γλώσσα, αλλά &quot;κατοικούνται από αυτήν&quot;-δηλαδή επρόκειτο για ομιλούμενα υποκείμενα και όχι για ομιλούντα υποκείμενα (parlêtre). Aκόμα, χρησιμοποιώντας τη θεωρία της πολυφωνικότητας του Bakhtin και της αφηγηματολογίας του Genette, αποκωδικοποιήθηκε ο έντονος εσωτερικός μονόλογος των φωνών που είναι δομημένος με τέτοιο τρόπο που εκφράζει τη διχασμένη συνείδηση των ηρώων, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια συνεχής διαμάχη εντός του διφωνικού λόγου. Η αυτοαναφορική δομή της γλώσσας έγκειται στην αποπροσωποποίηση του προσωπικού λόγου, η οποία επιφέρει την απώλεια συνεκτικότητας, αφού οι λέξεις αποσχίζονται από τα πράγματα. Αυτή η εσωτερίκευση της γλώσσας επιφέρει ένα κενό νοήματος, άνευ διαλεκτικής, αφού ο πυρήνας του λόγου είναι αδρανής, σε σχέση με κάθε είδους διαλεκτική ανασύνθεση. Συμπερασματικά, η τομή των εν λόγω έργων έγκειται στη ρήξη τους με το παραδοσιακό δόγμα της ειδολογικής καθαρότητας. Το υβριδικό τους μόρφωμα ενυπάρχει στη νεωτερική δομή συγχωνεύοντας τα προαναφερθέντα ετερόκλητα στοιχεία μέσα σε μία θεματολογία καθόλα δισυπόστατη.","abstract_has_math":false,"creators":["Αλεξοπούλου Άννα","Alexopoulou Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:28:45Z","subjects":["Βυζαντινή και νεοελληνική λογοτεχνία","Byzantine and Modern Greek literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1506172"],"render_values":[{"text":"uoadl:1506172","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506172","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506172","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1506172","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλεξοπούλου Άννα","Alexopoulou Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Βυζαντινή και νεοελληνική λογοτεχνία","Byzantine and Modern Greek literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1506172","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506172"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία διερευνάται η θεματική του διπλότυπου (double) στα έργα του Καζαντζάκη και του Τερζάκη-στον βαθμό που εκφράζει τη διχασμένη συνείδηση των χαρακτήρων-μέσα από την ανάλυση της δομής του σπασμωδικού λόγου, της κατακερματισμένης επιθυμίας και του απονεκρωμένου σώματος.Η θεματική αυτή αποτυπώνεται με την ψυχαναλυτική έννοια του διχασμού του έγω, η οποία εκφράζεται είτε υπό τη μορφή παραισθήσεων, όπου κυριαρχεί το φρουδικό συναίσθημα του ανησυχητικά ανοίκειου (inquiétante étrangeté), είτε υπό τη μορφή του παρανοικού διωκτικού παραληρήματος. Χρησιμοποιώντας ως μεθοδολογικό εργαλείο τον στρουκτουραλιστική γλωσσολογία του Jakobson και την ψυχαναλυτική θεωρία του Lacan σχετικά με την γλωσσική δομή του παραληρηματικού λόγου, συμπεράναμε ότι αυτό που απομένει σε στιγμές αμιγούς ξενοπάθειας (xenopathie), είναι ενά εκτός-νοήματος (hors-sens): το νόημα μένει εν τέλει μετέωρο και ανολοκλήρωτο, καθώς το υποκείμενο αδυνατεί να εκπροσωπηθεί από το λόγο-στον βαθμό που ειδικά στην τρέλα, τα υποκείμενα δεν κατοικούν τη γλώσσα, αλλά \"κατοικούνται από αυτήν\"-δηλαδή επρόκειτο για ομιλούμενα υποκείμενα και όχι για ομιλούντα υποκείμενα (parlêtre). Aκόμα, χρησιμοποιώντας τη θεωρία της πολυφωνικότητας του Bakhtin και της αφηγηματολογίας του Genette, αποκωδικοποιήθηκε ο έντονος εσωτερικός μονόλογος των φωνών που είναι δομημένος με τέτοιο τρόπο που εκφράζει τη διχασμένη συνείδηση των ηρώων, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια συνεχής διαμάχη εντός του διφωνικού λόγου. Η αυτοαναφορική δομή της γλώσσας έγκειται στην αποπροσωποποίηση του προσωπικού λόγου, η οποία επιφέρει την απώλεια συνεκτικότητας, αφού οι λέξεις αποσχίζονται από τα πράγματα. Αυτή η εσωτερίκευση της γλώσσας επιφέρει ένα κενό νοήματος, άνευ διαλεκτικής, αφού ο πυρήνας του λόγου είναι αδρανής, σε σχέση με κάθε είδους διαλεκτική ανασύνθεση. Συμπερασματικά, η τομή των εν λόγω έργων έγκειται στη ρήξη τους με το παραδοσιακό δόγμα της ειδολογικής καθαρότητας. Το υβριδικό τους μόρφωμα ενυπάρχει στη νεωτερική δομή συγχωνεύοντας τα προαναφερθέντα ετερόκλητα στοιχεία μέσα σε μία θεματολογία καθόλα δισυπόστατη.","This essay investigates the theme of the double, in Kazantzakis's and Terzakis's writing, in contemplation of its expression of the divided conscience of the characters, through the analysis of the structure of spasmodic speech, the shattered desire and the desensitized body. This theme is captured in the psychoanalytical concept of the splitting of the ego, which is expressed either in the form of hallucinations, with the freudian feeling of uncanny prevailing, or in the form of paranoid persecutory delusions. Using the linguistic works of Jakobson and the psychoanalytical theroy of Lacan about the structure of delirium and its reflection on speech, we concluded that what remains in moments of pure xenopathy, is an ''out of meaning'':in the end the meaning is left floating and unfinished, as the subject is unable to be represented by speech- to the extent that especially in lunacy, subjects do not dwell in language, but are \"dwelled by it''-in this situation the subjects were spoken subjects and not speaking subjects.Furthermore, utilizing Bakhtin's theory of polyphony and Genette's theory of narratology, the intense inner dialogue of the voices was decoded, structured in a manner that express the dichotomized consciousness of the hero, resulting in a continuous conflict of diphonic dialogue, that takes place inside consciousness. The self-referential structure of language resides in the deperdonalization of personnal speech, that results in the loss of coherent speech, inasmuch as the words are seceded from things. This internalization of language brings about a void of meaning without dialectic. The core of speech is inert, to the point that any dialectic recontruction is absent. The section of said works is intrinsic to their conflict with the traditional doctrine of genre purity. Their hybrid preform is inherent to the modernistic structure which coexists with a merge of the aforementioned heteroclitical elements in a thematology of double nature."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Όψεις του Σωσία στην πεζογραφία και τη δραματουργία του Αγ. Τερζάκη και του Ν. Καζαντζάκη : η αναπαράσταση του ανοίκειου και η σπασμωδική δομή του λόγου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλεξοπούλου Άννα","Alexopoulou Anna"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία διερευνάται η θεματική του διπλότυπου (double) στα έργα του Καζαντζάκη και του Τερζάκη-στον βαθμό που εκφράζει τη διχασμένη συνείδηση των χαρακτήρων-μέσα από την ανάλυση της δομής του σπασμωδικού λόγου, της κατακερματισμένης επιθυμίας και του απονεκρωμένου σώματος.Η θεματική αυτή αποτυπώνεται με την ψυχαναλυτική έννοια του διχασμού του έγω, η οποία εκφράζεται είτε υπό τη μορφή παραισθήσεων, όπου κυριαρχεί το φρουδικό συναίσθημα του ανησυχητικά ανοίκειου (inquiétante étrangeté), είτε υπό τη μορφή του παρανοικού διωκτικού παραληρήματος. Χρησιμοποιώντας ως μεθοδολογικό εργαλείο τον στρουκτουραλιστική γλωσσολογία του Jakobson και την ψυχαναλυτική θεωρία του Lacan σχετικά με την γλωσσική δομή του παραληρηματικού λόγου, συμπεράναμε ότι αυτό που απομένει σε στιγμές αμιγούς ξενοπάθειας (xenopathie), είναι ενά εκτός-νοήματος (hors-sens): το νόημα μένει εν τέλει μετέωρο και ανολοκλήρωτο, καθώς το υποκείμενο αδυνατεί να εκπροσωπηθεί από το λόγο-στον βαθμό που ειδικά στην τρέλα, τα υποκείμενα δεν κατοικούν τη γλώσσα, αλλά \"κατοικούνται από αυτήν\"-δηλαδή επρόκειτο για ομιλούμενα υποκείμενα και όχι για ομιλούντα υποκείμενα (parlêtre). Aκόμα, χρησιμοποιώντας τη θεωρία της πολυφωνικότητας του Bakhtin και της αφηγηματολογίας του Genette, αποκωδικοποιήθηκε ο έντονος εσωτερικός μονόλογος των φωνών που είναι δομημένος με τέτοιο τρόπο που εκφράζει τη διχασμένη συνείδηση των ηρώων, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια συνεχής διαμάχη εντός του διφωνικού λόγου. Η αυτοαναφορική δομή της γλώσσας έγκειται στην αποπροσωποποίηση του προσωπικού λόγου, η οποία επιφέρει την απώλεια συνεκτικότητας, αφού οι λέξεις αποσχίζονται από τα πράγματα. Αυτή η εσωτερίκευση της γλώσσας επιφέρει ένα κενό νοήματος, άνευ διαλεκτικής, αφού ο πυρήνας του λόγου είναι αδρανής, σε σχέση με κάθε είδους διαλεκτική ανασύνθεση. Συμπερασματικά, η τομή των εν λόγω έργων έγκειται στη ρήξη τους με το παραδοσιακό δόγμα της ειδολογικής καθαρότητας. Το υβριδικό τους μόρφωμα ενυπάρχει στη νεωτερική δομή συγχωνεύοντας τα προαναφερθέντα ετερόκλητα στοιχεία μέσα σε μία θεματολογία καθόλα δισυπόστατη.","This essay investigates the theme of the double, in Kazantzakis's and Terzakis's writing, in contemplation of its expression of the divided conscience of the characters, through the analysis of the structure of spasmodic speech, the shattered desire and the desensitized body. This theme is captured in the psychoanalytical concept of the splitting of the ego, which is expressed either in the form of hallucinations, with the freudian feeling of uncanny prevailing, or in the form of paranoid persecutory delusions. Using the linguistic works of Jakobson and the psychoanalytical theroy of Lacan about the structure of delirium and its reflection on speech, we concluded that what remains in moments of pure xenopathy, is an ''out of meaning'':in the end the meaning is left floating and unfinished, as the subject is unable to be represented by speech- to the extent that especially in lunacy, subjects do not dwell in language, but are \"dwelled by it''-in this situation the subjects were spoken subjects and not speaking subjects.Furthermore, utilizing Bakhtin's theory of polyphony and Genette's theory of narratology, the intense inner dialogue of the voices was decoded, structured in a manner that express the dichotomized consciousness of the hero, resulting in a continuous conflict of diphonic dialogue, that takes place inside consciousness. The self-referential structure of language resides in the deperdonalization of personnal speech, that results in the loss of coherent speech, inasmuch as the words are seceded from things. This internalization of language brings about a void of meaning without dialectic. The core of speech is inert, to the point that any dialectic recontruction is absent. The section of said works is intrinsic to their conflict with the traditional doctrine of genre purity. Their hybrid preform is inherent to the modernistic structure which coexists with a merge of the aforementioned heteroclitical elements in a thematology of double nature."],"dc:identifier":["uoadl:1506172","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506172"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Βυζαντινή και νεοελληνική λογοτεχνία","Byzantine and Modern Greek literature"],"dc:title":["Όψεις του Σωσία στην πεζογραφία και τη δραματουργία του Αγ. Τερζάκη και του Ν. Καζαντζάκη : η αναπαράσταση του ανοίκειου και η σπασμωδική δομή του λόγου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:45Z"}