{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1506295"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1506295","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κληρονομησιμότητα καρδιοαναπνευστικής αντοχής σε άνδρες ηλικίας 18-25 ετών","abstract":"Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να επανεξετασθεί η κληρονομησιμότητα της καρδιοαναπνευστικής αντοχής κατά τη μέγιστη αλλά και την υπομέγιστη προσπάθεια, χρησιμοποιώντας το μοντέλο των διδύμων και τηρώντας πιστά τις υποθέσεις που το διέπουν. Για τη διερεύνηση του θέματος επιλέχθηκαν 10 ζεύγη μονοζυγωτικών (ΜΖ) και 10 διζυγωτικών (ΔΖ) διδύμων ανδρών, ηλικίας 18-25 ετών από την περιοχή της Αττικής. Οι δοκιμαζόμενοι έτρεξαν στο δαπεδο-εργόμετρο με ταχύτητα 8 Km. h-1 και αρχική κλίση 1%, που αυξανόταν προοδευτικά κατά 1% κάθε λεπτό μέχρι εξάντλησης. Χρησιμοποιήθηκε εργοσπιρομετρικό σύστημα για τον προσδιορισμό της πρόσληψης οξυγόνου κατά τη μυϊκή προσπάθεια, καθώς και του αναερόβιου κατωφλιού που προσδιορίστηκε με τη μέθοδο V, η οποία βασίζεται στην δυσανάλογη αύξηση του αποβαλλόμενου διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με τον αερόβιο μεταβολισμό. Ακόμα, μετριόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας η καρδιακή συχνότητα τηλεμετρικά και με ηλεκτροκαρδιογράφο. Μετά τον τερματισμό της προσπάθειας και στο πέμπτο λεπτό έγινε λήψη αρτηριοποιημένου αίματος και προσδιορισμός της συγκέντρωσης του γαλακτικού οξέος φωτοφασματομετρικά. Η στατιστική ανάλυση περιλάμβανε τους μέσους όρους και τις τυπικές αποκλίσεις καθώς και τα στατιστικά κριτήρια t΄ F΄ και F για τον έλεγχο των υποθέσεων στις οποίες στηρίζεται ο υπολογισμός του δείκτη κληρονομησιμότητας (h2). Ο δείκτης αυτός εκφράζει τη σχετική συμβολή του γονότυπου στην φαινοτυπική διασπορά των εξεταζόμενων χαρακτηριστικών. Με βάση τη σημαντικότητα της γενετικής διακύμανσης στην φαινοτυπική διασπορά υπολογίστηκε ο δείκτης κληρονομησιμότητας για τη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (h2= 0.85), την μέγιστη καρδιακή συχνότητα (h2= 0.86), τον μέγιστο πνευμονικό αερισμό (h2= 0.78), την μέγιστη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος στο αίμα (h2= 0.97), και για το αναερόβιο αναπνευστικό κατώφλι σε απόλυτες τιμές (h2 = 0.63). Οι αντίστοιχες ενδοζευγικές συσχετίσεις για τις παραπάνω παραμέτρους ήταν υψηλές για τους ΜΖ διδύμους (r = 0.40 έως 0.98) και χαμηλότερες για τους ΔΖ (r = -0.10 έως 0,55). Η γενετική διακύμανση αντίθετα δεν παρουσίασε σημαντικότητα για το αναπνευστικό πηλίκο (F = 0.82, ns), την αναπνευστική συχνότητα (F = 2.60, ns) και το αναερόβιο κατώφλι όταν αυτό εκφράστηκε σαν ποσοστό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (F= 2.57, ns). Συμπερασματικά φαίνεται ότι η καρδιοαναπνευστική αντοχή, όπως εκφράζεται με την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και το αναερόβιο κατώφλι καθώς και η αναερόβια γαλακτική ικανότητα όπως εκφράζεται από την μέγιστη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος στο αίμα βρίσκονται υπό έντονο γενετικό έλεγχο.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να επανεξετασθεί η κληρονομησιμότητα της καρδιοαναπνευστικής αντοχής κατά τη μέγιστη αλλά και την υπομέγιστη προσπάθεια, χρησιμοποιώντας το μοντέλο των διδύμων και τηρώντας πιστά τις υποθέσεις που το διέπουν. Για τη διερεύνηση του θέματος επιλέχθηκαν 10 ζεύγη μονοζυγωτικών (ΜΖ) και 10 διζυγωτικών (ΔΖ) διδύμων ανδρών, ηλικίας 18-25 ετών από την περιοχή της Αττικής. Οι δοκιμαζόμενοι έτρεξαν στο δαπεδο-εργόμετρο με ταχύτητα 8 Km. h-1 και αρχική κλίση 1%, που αυξανόταν προοδευτικά κατά 1% κάθε λεπτό μέχρι εξάντλησης. Χρησιμοποιήθηκε εργοσπιρομετρικό σύστημα για τον προσδιορισμό της πρόσληψης οξυγόνου κατά τη μυϊκή προσπάθεια, καθώς και του αναερόβιου κατωφλιού που προσδιορίστηκε με τη μέθοδο V, η οποία βασίζεται στην δυσανάλογη αύξηση του αποβαλλόμενου διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με τον αερόβιο μεταβολισμό. Ακόμα, μετριόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας η καρδιακή συχνότητα τηλεμετρικά και με ηλεκτροκαρδιογράφο. Μετά τον τερματισμό της προσπάθειας και στο πέμπτο λεπτό έγινε λήψη αρτηριοποιημένου αίματος και προσδιορισμός της συγκέντρωσης του γαλακτικού οξέος φωτοφασματομετρικά. Η στατιστική ανάλυση περιλάμβανε τους μέσους όρους και τις τυπικές αποκλίσεις καθώς και τα στατιστικά κριτήρια t΄ F΄ και F για τον έλεγχο των υποθέσεων στις οποίες στηρίζεται ο υπολογισμός του δείκτη κληρονομησιμότητας (h2). Ο δείκτης αυτός εκφράζει τη σχετική συμβολή του γονότυπου στην φαινοτυπική διασπορά των εξεταζόμενων χαρακτηριστικών. Με βάση τη σημαντικότητα της γενετικής διακύμανσης στην φαινοτυπική διασπορά υπολογίστηκε ο δείκτης κληρονομησιμότητας για τη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (h2= 0.85), την μέγιστη καρδιακή συχνότητα (h2= 0.86), τον μέγιστο πνευμονικό αερισμό (h2= 0.78), την μέγιστη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος στο αίμα (h2= 0.97), και για το αναερόβιο αναπνευστικό κατώφλι σε απόλυτες τιμές (h2 = 0.63). Οι αντίστοιχες ενδοζευγικές συσχετίσεις για τις παραπάνω παραμέτρους ήταν υψηλές για τους ΜΖ διδύμους (r = 0.40 έως 0.98) και χαμηλότερες για τους ΔΖ (r = -0.10 έως 0,55). Η γενετική διακύμανση αντίθετα δεν παρουσίασε σημαντικότητα για το αναπνευστικό πηλίκο (F = 0.82, ns), την αναπνευστική συχνότητα (F = 2.60, ns) και το αναερόβιο κατώφλι όταν αυτό εκφράστηκε σαν ποσοστό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (F= 2.57, ns). Συμπερασματικά φαίνεται ότι η καρδιοαναπνευστική αντοχή, όπως εκφράζεται με την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και το αναερόβιο κατώφλι καθώς και η αναερόβια γαλακτική ικανότητα όπως εκφράζεται από την μέγιστη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος στο αίμα βρίσκονται υπό έντονο γενετικό έλεγχο.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουναλάκης Στυλιανός","Kounalakis Stylianos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2001,"date_issued":"2001","date_published":"2001","updated_at":"2026-11-19T05:28:45Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1506295"],"render_values":[{"text":"uoadl:1506295","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506295","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506295","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1506295","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουναλάκης Στυλιανός","Kounalakis Stylianos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2001"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1506295","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506295"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να επανεξετασθεί η κληρονομησιμότητα της καρδιοαναπνευστικής αντοχής κατά τη μέγιστη αλλά και την υπομέγιστη προσπάθεια, χρησιμοποιώντας το μοντέλο των διδύμων και τηρώντας πιστά τις υποθέσεις που το διέπουν. Για τη διερεύνηση του θέματος επιλέχθηκαν 10 ζεύγη μονοζυγωτικών (ΜΖ) και 10 διζυγωτικών (ΔΖ) διδύμων ανδρών, ηλικίας 18-25 ετών από την περιοχή της Αττικής. Οι δοκιμαζόμενοι έτρεξαν στο δαπεδο-εργόμετρο με ταχύτητα 8 Km. h-1 και αρχική κλίση 1%, που αυξανόταν προοδευτικά κατά 1% κάθε λεπτό μέχρι εξάντλησης. Χρησιμοποιήθηκε εργοσπιρομετρικό σύστημα για τον προσδιορισμό της πρόσληψης οξυγόνου κατά τη μυϊκή προσπάθεια, καθώς και του αναερόβιου κατωφλιού που προσδιορίστηκε με τη μέθοδο V, η οποία βασίζεται στην δυσανάλογη αύξηση του αποβαλλόμενου διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με τον αερόβιο μεταβολισμό. Ακόμα, μετριόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας η καρδιακή συχνότητα τηλεμετρικά και με ηλεκτροκαρδιογράφο. Μετά τον τερματισμό της προσπάθειας και στο πέμπτο λεπτό έγινε λήψη αρτηριοποιημένου αίματος και προσδιορισμός της συγκέντρωσης του γαλακτικού οξέος φωτοφασματομετρικά. Η στατιστική ανάλυση περιλάμβανε τους μέσους όρους και τις τυπικές αποκλίσεις καθώς και τα στατιστικά κριτήρια t΄ F΄ και F για τον έλεγχο των υποθέσεων στις οποίες στηρίζεται ο υπολογισμός του δείκτη κληρονομησιμότητας (h2). Ο δείκτης αυτός εκφράζει τη σχετική συμβολή του γονότυπου στην φαινοτυπική διασπορά των εξεταζόμενων χαρακτηριστικών. Με βάση τη σημαντικότητα της γενετικής διακύμανσης στην φαινοτυπική διασπορά υπολογίστηκε ο δείκτης κληρονομησιμότητας για τη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (h2= 0.85), την μέγιστη καρδιακή συχνότητα (h2= 0.86), τον μέγιστο πνευμονικό αερισμό (h2= 0.78), την μέγιστη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος στο αίμα (h2= 0.97), και για το αναερόβιο αναπνευστικό κατώφλι σε απόλυτες τιμές (h2 = 0.63). Οι αντίστοιχες ενδοζευγικές συσχετίσεις για τις παραπάνω παραμέτρους ήταν υψηλές για τους ΜΖ διδύμους (r = 0.40 έως 0.98) και χαμηλότερες για τους ΔΖ (r = -0.10 έως 0,55). Η γενετική διακύμανση αντίθετα δεν παρουσίασε σημαντικότητα για το αναπνευστικό πηλίκο (F = 0.82, ns), την αναπνευστική συχνότητα (F = 2.60, ns) και το αναερόβιο κατώφλι όταν αυτό εκφράστηκε σαν ποσοστό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (F= 2.57, ns). Συμπερασματικά φαίνεται ότι η καρδιοαναπνευστική αντοχή, όπως εκφράζεται με την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και το αναερόβιο κατώφλι καθώς και η αναερόβια γαλακτική ικανότητα όπως εκφράζεται από την μέγιστη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος στο αίμα βρίσκονται υπό έντονο γενετικό έλεγχο.","This study focuses on the genetic origin observed in cardiorespiratory endurance using the twin model paying particular attention to the acceptability of the underlying assumptions. Twenty pairs of male twins (10 MZ and 10 DZ) ranging in age from 18 to 25 years (22,4 + 2,2) were used as subjects. Every twin ran in a treadmill (constant speed of 8 Km . h-1) with progressive rise in slope 1% every minute to exhaustion. An ergospiromet¬ric system was used to determine the maximal oxygen uptake (VO2max) and ventilatory threshold (VT, V-slope method). Moreover, the heart rate was monitored by a telemetric system. Five minute after exercise, blood sample were taken to measure lactate concentration by spectrophotometer. Statistical analysis was based on the acceptability of the model assumptions (t’, F’ and F tests). The heritability (h2) was estimated only if these assumptions were satisfied. H2 is defined as the proportion of phenotypic variance attributable to observed individual differences in actualized genetic potential. The heritability coefficient was 85% for VO2max in ml. Kg-1 . min-1, 86% for peak heart rate, 78% for maximum pulmonary ventilation, 97% for peak lactate concentration and 63% for anaerobic ventilatory threshold. The intra-class coefficients ranged for the above-mentioned attributes from 0.40 to 0.98 for MZ and from –0.10 to 0.55 for DZ twins. The genetic variation was not significant for respiratory ratio (F=0.88, ns) and respiratory frequency (F=2.6, ns). In conclusion, data obtained supports the hypothesis that genetic fac¬tors explain the largest part of the inter-individual variation in cardiorespiratory endurance during maximal and submaximal exercise, as well as anaerobic power."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κληρονομησιμότητα καρδιοαναπνευστικής αντοχής σε άνδρες ηλικίας 18-25 ετών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουναλάκης Στυλιανός","Kounalakis Stylianos"],"dc:date":["2001"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να επανεξετασθεί η κληρονομησιμότητα της καρδιοαναπνευστικής αντοχής κατά τη μέγιστη αλλά και την υπομέγιστη προσπάθεια, χρησιμοποιώντας το μοντέλο των διδύμων και τηρώντας πιστά τις υποθέσεις που το διέπουν. Για τη διερεύνηση του θέματος επιλέχθηκαν 10 ζεύγη μονοζυγωτικών (ΜΖ) και 10 διζυγωτικών (ΔΖ) διδύμων ανδρών, ηλικίας 18-25 ετών από την περιοχή της Αττικής. Οι δοκιμαζόμενοι έτρεξαν στο δαπεδο-εργόμετρο με ταχύτητα 8 Km. h-1 και αρχική κλίση 1%, που αυξανόταν προοδευτικά κατά 1% κάθε λεπτό μέχρι εξάντλησης. Χρησιμοποιήθηκε εργοσπιρομετρικό σύστημα για τον προσδιορισμό της πρόσληψης οξυγόνου κατά τη μυϊκή προσπάθεια, καθώς και του αναερόβιου κατωφλιού που προσδιορίστηκε με τη μέθοδο V, η οποία βασίζεται στην δυσανάλογη αύξηση του αποβαλλόμενου διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με τον αερόβιο μεταβολισμό. Ακόμα, μετριόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας η καρδιακή συχνότητα τηλεμετρικά και με ηλεκτροκαρδιογράφο. Μετά τον τερματισμό της προσπάθειας και στο πέμπτο λεπτό έγινε λήψη αρτηριοποιημένου αίματος και προσδιορισμός της συγκέντρωσης του γαλακτικού οξέος φωτοφασματομετρικά. Η στατιστική ανάλυση περιλάμβανε τους μέσους όρους και τις τυπικές αποκλίσεις καθώς και τα στατιστικά κριτήρια t΄ F΄ και F για τον έλεγχο των υποθέσεων στις οποίες στηρίζεται ο υπολογισμός του δείκτη κληρονομησιμότητας (h2). Ο δείκτης αυτός εκφράζει τη σχετική συμβολή του γονότυπου στην φαινοτυπική διασπορά των εξεταζόμενων χαρακτηριστικών. Με βάση τη σημαντικότητα της γενετικής διακύμανσης στην φαινοτυπική διασπορά υπολογίστηκε ο δείκτης κληρονομησιμότητας για τη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (h2= 0.85), την μέγιστη καρδιακή συχνότητα (h2= 0.86), τον μέγιστο πνευμονικό αερισμό (h2= 0.78), την μέγιστη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος στο αίμα (h2= 0.97), και για το αναερόβιο αναπνευστικό κατώφλι σε απόλυτες τιμές (h2 = 0.63). Οι αντίστοιχες ενδοζευγικές συσχετίσεις για τις παραπάνω παραμέτρους ήταν υψηλές για τους ΜΖ διδύμους (r = 0.40 έως 0.98) και χαμηλότερες για τους ΔΖ (r = -0.10 έως 0,55). Η γενετική διακύμανση αντίθετα δεν παρουσίασε σημαντικότητα για το αναπνευστικό πηλίκο (F = 0.82, ns), την αναπνευστική συχνότητα (F = 2.60, ns) και το αναερόβιο κατώφλι όταν αυτό εκφράστηκε σαν ποσοστό της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (F= 2.57, ns). Συμπερασματικά φαίνεται ότι η καρδιοαναπνευστική αντοχή, όπως εκφράζεται με την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και το αναερόβιο κατώφλι καθώς και η αναερόβια γαλακτική ικανότητα όπως εκφράζεται από την μέγιστη συγκέντρωση γαλακτικού οξέος στο αίμα βρίσκονται υπό έντονο γενετικό έλεγχο.","This study focuses on the genetic origin observed in cardiorespiratory endurance using the twin model paying particular attention to the acceptability of the underlying assumptions. Twenty pairs of male twins (10 MZ and 10 DZ) ranging in age from 18 to 25 years (22,4 + 2,2) were used as subjects. Every twin ran in a treadmill (constant speed of 8 Km . h-1) with progressive rise in slope 1% every minute to exhaustion. An ergospiromet¬ric system was used to determine the maximal oxygen uptake (VO2max) and ventilatory threshold (VT, V-slope method). Moreover, the heart rate was monitored by a telemetric system. Five minute after exercise, blood sample were taken to measure lactate concentration by spectrophotometer. Statistical analysis was based on the acceptability of the model assumptions (t’, F’ and F tests). The heritability (h2) was estimated only if these assumptions were satisfied. H2 is defined as the proportion of phenotypic variance attributable to observed individual differences in actualized genetic potential. The heritability coefficient was 85% for VO2max in ml. Kg-1 . min-1, 86% for peak heart rate, 78% for maximum pulmonary ventilation, 97% for peak lactate concentration and 63% for anaerobic ventilatory threshold. The intra-class coefficients ranged for the above-mentioned attributes from 0.40 to 0.98 for MZ and from –0.10 to 0.55 for DZ twins. The genetic variation was not significant for respiratory ratio (F=0.88, ns) and respiratory frequency (F=2.6, ns). In conclusion, data obtained supports the hypothesis that genetic fac¬tors explain the largest part of the inter-individual variation in cardiorespiratory endurance during maximal and submaximal exercise, as well as anaerobic power."],"dc:identifier":["uoadl:1506295","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1506295"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Κληρονομησιμότητα καρδιοαναπνευστικής αντοχής σε άνδρες ηλικίας 18-25 ετών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:45Z"}