{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1511382"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1511382","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Catherine the Great's wars on the Ottoman Empire; the Battle for the Black Sea","abstract":"Για να μπορέσει το ηπειρωτικό κράτος της Μοσχοβίας να κατ' αρχάς Αυτοκρατορία και στη συνέχεια Ευρωπαϊκή δύναμη, χρειαζόταν πρόσβαση στη Βαλτική και τη θερμότερη Μεσόγειο. Ο Μεγάλος Πέτρος (1682-1725) πραγματοποίησε τον πρώτο στόχο, μετά από έναν νικηφόρο πόλεμο εναντίον των Σουηδών, κερδίζοντας εδάφη στη Βαλτική (όπου αργότερα θα έχτιζε τη νέα του πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη), αλλά δεν είχε την ίδια επιτυχία στις εξορμήσεις του προς τη Μαύρη Θάλασσα. Παρότι κατάφερε να επεκτείνει τα σύνορα του ως τη ρηχή θάλασσα της Αζοφικής, ο δρόμος προς τον Εύξεινο Πόντο και το Αιγαίο παρέμενε σταθερά στα χέρια των Οθωμανών. Εκείνη που έμελλε να πραγματοποιήσει τα φιλόδοξα σχέδια του, ήταν η διάδοχος του, Αικατερίνη Β, η οποία επέκτεινε τα σύνορα της Αυτοκρατορίας της ως τη Μαύρη Θάλασσα και αμφισβήτσε το μονοπώλιο των Οθωμανών στα Δαρδανέλλια. Επηρεασμένη από τις ιδέες του Διαφωτισμού και των μεγάλων φιλοσόφων της εποχής της, η Αικατερίνη αποδείχτηκε κάτι παραπάων από μια επαρκής ηγέτιδα. Έπλεπε τον εαυτό της ως \"προστάτιδα των Χριστιανικών πληθυσμών\" που βρισκόταν υπό Οθωμανικό ζυγό και οραματιζόταν ένα νέο Βυζάντιο με κέντρο την Κωνσταντινούπολη και Ρωσική επικυριαρχία που με τη σειρά της θα επέφερε μια νέα εποχή Ορθοδοξίας στην Ανατολή. Η Αικατερίνη εξεπέλυσε δύο πολέμους εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1768-1774 και 1787-1792) μέσω των οποίων προσάρτησε την Ουκρανία μέχρι τον ποταμό Δνείστερο, τη χερσόνησο της Κριμαίας, εδάφη στον Καύκασο και την Κριμαία, το δικαίωμα της ελεύθερης και απρόσκοπτης ναυσιπλοϊας στη Μαύρη Θάλασσα και τα Στενά για τα ρωσικά πλοία, καθώς και το δικαίωμα να παρεμβαίνει προς όφελος των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής επικράτειας. Ακολουθώντας το παράδειγμα του προκατόχου της, Μεγάλου Πέτρου, θα έχτιζε ένα εντυπωσιακό μνημείο για να μνημονεύει τις στρατιωτικές της νίκες και ταυτόχρονα να ενσωματώσει τα νέα εδάφη κατά μήκος της Μαύρη Θάλασσας: μια πόλη που θα γινόταν το κέντρο της ρωσικής εμπορικής και πνευματικής δραστηριότητας και θα εξελισσόταν στο σημαντικότερο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Το όνομα της νέας αυτής μητρόπολης ήταν Οδησσός, όπως ονομαζοταν η αρχαιοελληνική αποικία που υπήρχε στην ίδια περιοχή. Μέσα από διαδοχικές εκστρατείες σε ξηρά και θάλασσα, εξεγέρσεις στα Οθωμανικά Βαλκάνια, διπλωματικές διαβουλεύσεις και μνημειώδη επιμονή κι αποφασιστηκότητα, η Αικατερίνη Β' προσάρτησε νέα εδάφη, υπέσκαψε το κύρος του Οθωμανού Σουλτάνου, επέκτεινε τη ρωσική επιρροή στους Χριστιανούς της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, κέδρισε μια επιφανή θέση στο Ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό της εποχής της κι έχτισε μια αχανή αυτοκρατορία που θα διαηρούνταν ως τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκσυγχρόνισε τον στρατό και τη διοίκηση, έκανε τη Ρωσία μεγάλη δύναμη και κέρδισε επάξια τον τίτλο \"Μεγάλη\", ως η πιο γνωστή και μακροβιότερη τσαρίνα της Ρωσίας.","abstract_html":"Για να μπορέσει το ηπειρωτικό κράτος της Μοσχοβίας να κατ&#x27; αρχάς Αυτοκρατορία και στη συνέχεια Ευρωπαϊκή δύναμη, χρειαζόταν πρόσβαση στη Βαλτική και τη θερμότερη Μεσόγειο. Ο Μεγάλος Πέτρος (1682-1725) πραγματοποίησε τον πρώτο στόχο, μετά από έναν νικηφόρο πόλεμο εναντίον των Σουηδών, κερδίζοντας εδάφη στη Βαλτική (όπου αργότερα θα έχτιζε τη νέα του πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη), αλλά δεν είχε την ίδια επιτυχία στις εξορμήσεις του προς τη Μαύρη Θάλασσα. Παρότι κατάφερε να επεκτείνει τα σύνορα του ως τη ρηχή θάλασσα της Αζοφικής, ο δρόμος προς τον Εύξεινο Πόντο και το Αιγαίο παρέμενε σταθερά στα χέρια των Οθωμανών. Εκείνη που έμελλε να πραγματοποιήσει τα φιλόδοξα σχέδια του, ήταν η διάδοχος του, Αικατερίνη Β, η οποία επέκτεινε τα σύνορα της Αυτοκρατορίας της ως τη Μαύρη Θάλασσα και αμφισβήτσε το μονοπώλιο των Οθωμανών στα Δαρδανέλλια. Επηρεασμένη από τις ιδέες του Διαφωτισμού και των μεγάλων φιλοσόφων της εποχής της, η Αικατερίνη αποδείχτηκε κάτι παραπάων από μια επαρκής ηγέτιδα. Έπλεπε τον εαυτό της ως &quot;προστάτιδα των Χριστιανικών πληθυσμών&quot; που βρισκόταν υπό Οθωμανικό ζυγό και οραματιζόταν ένα νέο Βυζάντιο με κέντρο την Κωνσταντινούπολη και Ρωσική επικυριαρχία που με τη σειρά της θα επέφερε μια νέα εποχή Ορθοδοξίας στην Ανατολή. Η Αικατερίνη εξεπέλυσε δύο πολέμους εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1768-1774 και 1787-1792) μέσω των οποίων προσάρτησε την Ουκρανία μέχρι τον ποταμό Δνείστερο, τη χερσόνησο της Κριμαίας, εδάφη στον Καύκασο και την Κριμαία, το δικαίωμα της ελεύθερης και απρόσκοπτης ναυσιπλοϊας στη Μαύρη Θάλασσα και τα Στενά για τα ρωσικά πλοία, καθώς και το δικαίωμα να παρεμβαίνει προς όφελος των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής επικράτειας. Ακολουθώντας το παράδειγμα του προκατόχου της, Μεγάλου Πέτρου, θα έχτιζε ένα εντυπωσιακό μνημείο για να μνημονεύει τις στρατιωτικές της νίκες και ταυτόχρονα να ενσωματώσει τα νέα εδάφη κατά μήκος της Μαύρη Θάλασσας: μια πόλη που θα γινόταν το κέντρο της ρωσικής εμπορικής και πνευματικής δραστηριότητας και θα εξελισσόταν στο σημαντικότερο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Το όνομα της νέας αυτής μητρόπολης ήταν Οδησσός, όπως ονομαζοταν η αρχαιοελληνική αποικία που υπήρχε στην ίδια περιοχή. Μέσα από διαδοχικές εκστρατείες σε ξηρά και θάλασσα, εξεγέρσεις στα Οθωμανικά Βαλκάνια, διπλωματικές διαβουλεύσεις και μνημειώδη επιμονή κι αποφασιστηκότητα, η Αικατερίνη Β&#x27; προσάρτησε νέα εδάφη, υπέσκαψε το κύρος του Οθωμανού Σουλτάνου, επέκτεινε τη ρωσική επιρροή στους Χριστιανούς της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, κέδρισε μια επιφανή θέση στο Ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό της εποχής της κι έχτισε μια αχανή αυτοκρατορία που θα διαηρούνταν ως τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκσυγχρόνισε τον στρατό και τη διοίκηση, έκανε τη Ρωσία μεγάλη δύναμη και κέρδισε επάξια τον τίτλο &quot;Μεγάλη&quot;, ως η πιο γνωστή και μακροβιότερη τσαρίνα της Ρωσίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μάρας Νικόλαος","Maras Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:28:47Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1511382"],"render_values":[{"text":"uoadl:1511382","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1511382","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1511382","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1511382","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μάρας Νικόλαος","Maras Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1511382","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1511382"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Για να μπορέσει το ηπειρωτικό κράτος της Μοσχοβίας να κατ' αρχάς Αυτοκρατορία και στη συνέχεια Ευρωπαϊκή δύναμη, χρειαζόταν πρόσβαση στη Βαλτική και τη θερμότερη Μεσόγειο. Ο Μεγάλος Πέτρος (1682-1725) πραγματοποίησε τον πρώτο στόχο, μετά από έναν νικηφόρο πόλεμο εναντίον των Σουηδών, κερδίζοντας εδάφη στη Βαλτική (όπου αργότερα θα έχτιζε τη νέα του πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη), αλλά δεν είχε την ίδια επιτυχία στις εξορμήσεις του προς τη Μαύρη Θάλασσα. Παρότι κατάφερε να επεκτείνει τα σύνορα του ως τη ρηχή θάλασσα της Αζοφικής, ο δρόμος προς τον Εύξεινο Πόντο και το Αιγαίο παρέμενε σταθερά στα χέρια των Οθωμανών. Εκείνη που έμελλε να πραγματοποιήσει τα φιλόδοξα σχέδια του, ήταν η διάδοχος του, Αικατερίνη Β, η οποία επέκτεινε τα σύνορα της Αυτοκρατορίας της ως τη Μαύρη Θάλασσα και αμφισβήτσε το μονοπώλιο των Οθωμανών στα Δαρδανέλλια. Επηρεασμένη από τις ιδέες του Διαφωτισμού και των μεγάλων φιλοσόφων της εποχής της, η Αικατερίνη αποδείχτηκε κάτι παραπάων από μια επαρκής ηγέτιδα. Έπλεπε τον εαυτό της ως \"προστάτιδα των Χριστιανικών πληθυσμών\" που βρισκόταν υπό Οθωμανικό ζυγό και οραματιζόταν ένα νέο Βυζάντιο με κέντρο την Κωνσταντινούπολη και Ρωσική επικυριαρχία που με τη σειρά της θα επέφερε μια νέα εποχή Ορθοδοξίας στην Ανατολή. Η Αικατερίνη εξεπέλυσε δύο πολέμους εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1768-1774 και 1787-1792) μέσω των οποίων προσάρτησε την Ουκρανία μέχρι τον ποταμό Δνείστερο, τη χερσόνησο της Κριμαίας, εδάφη στον Καύκασο και την Κριμαία, το δικαίωμα της ελεύθερης και απρόσκοπτης ναυσιπλοϊας στη Μαύρη Θάλασσα και τα Στενά για τα ρωσικά πλοία, καθώς και το δικαίωμα να παρεμβαίνει προς όφελος των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής επικράτειας. Ακολουθώντας το παράδειγμα του προκατόχου της, Μεγάλου Πέτρου, θα έχτιζε ένα εντυπωσιακό μνημείο για να μνημονεύει τις στρατιωτικές της νίκες και ταυτόχρονα να ενσωματώσει τα νέα εδάφη κατά μήκος της Μαύρη Θάλασσας: μια πόλη που θα γινόταν το κέντρο της ρωσικής εμπορικής και πνευματικής δραστηριότητας και θα εξελισσόταν στο σημαντικότερο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Το όνομα της νέας αυτής μητρόπολης ήταν Οδησσός, όπως ονομαζοταν η αρχαιοελληνική αποικία που υπήρχε στην ίδια περιοχή. Μέσα από διαδοχικές εκστρατείες σε ξηρά και θάλασσα, εξεγέρσεις στα Οθωμανικά Βαλκάνια, διπλωματικές διαβουλεύσεις και μνημειώδη επιμονή κι αποφασιστηκότητα, η Αικατερίνη Β' προσάρτησε νέα εδάφη, υπέσκαψε το κύρος του Οθωμανού Σουλτάνου, επέκτεινε τη ρωσική επιρροή στους Χριστιανούς της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, κέδρισε μια επιφανή θέση στο Ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό της εποχής της κι έχτισε μια αχανή αυτοκρατορία που θα διαηρούνταν ως τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκσυγχρόνισε τον στρατό και τη διοίκηση, έκανε τη Ρωσία μεγάλη δύναμη και κέρδισε επάξια τον τίτλο \"Μεγάλη\", ως η πιο γνωστή και μακροβιότερη τσαρίνα της Ρωσίας.","For the landlocked Muscovy state to become an Empire and eventually a European power it needed unimpeded access to the warm seas of the Baltic and the Mediterranean. Peter the Great (1682-1725) realized the first goal after a victorious war against the Swedes gaining lands in the Baltic (where he would eventually build his new capital, St. Petersburg) but was far less successful in his Black Sea campaigns. Although he did extend his borders until the shallow Sea of Azov, the route to the Black Sea and the Aegean still lay firmly in the hands of the Ottomans. It would fall on his successor, Catherine II (1762-1796) to materialize the ambitious vision of her predecessor, expanding the borders of her empire to the Black Sea and challenging the Ottoman monopoly of the Straits. Imbued with the ideas of the Enlightenment and the European thinkers of her time, Catherine proved much more than an adequate ruler. She styled herself as “protectress of the christian populations” under Ottoman domination and envisioned a new Byzantium centered in an Orthodox Constantinople under Russian sovereignty. Russia would be the “third Rome” and she herself would bring down the Ottoman Empire, ushering in a new era of Orthodox supremacy in the East. Catherine engaged in two wars with the Ottoman Empire 1768-1774 and 1787-1792) whereby she acquired Ukraine till the river Dniester, the Crimean peninsula, lands in the Caucasus and the Balkans, the right of free and unimpeded passage for Russian ships through the Black Sea and the Straits, as well as the right to intervene in the interests of the Orthodox populations of Ottoman provinces. Like her predecessor, Peter I, she would build a dazzling monument to celebrate her victories and consolidate the new territories along the Black Sea: a city that was to become a hub of Russian commercial and intellectual activity and the most important port in the Black Sea. She would name this port city Odessa, after the ancient Greek colony of Odessos. Through successive land and naval campaigns, instigations of rebellions in the Ottoman Balkans, diplomatic endeavors and sheer dogged determination, Catherine II annexed new territories, undermined the might of the Ottoman Sultan, expanded the Russian influence to the Christian populations of southeastern Europe, gained a prominent position in the European power-play and built a vast Empire that would last until the eve of WWI; she modernized the state and the army, put Russia solidly on the map of the great powers of her time and deservedly earned the moniker “Catherine the Great”, the most renowned and longest ruling tsarina of Russia."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Catherine the Great's wars on the Ottoman Empire; the Battle for the Black Sea"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μάρας Νικόλαος","Maras Nikolaos"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Για να μπορέσει το ηπειρωτικό κράτος της Μοσχοβίας να κατ' αρχάς Αυτοκρατορία και στη συνέχεια Ευρωπαϊκή δύναμη, χρειαζόταν πρόσβαση στη Βαλτική και τη θερμότερη Μεσόγειο. Ο Μεγάλος Πέτρος (1682-1725) πραγματοποίησε τον πρώτο στόχο, μετά από έναν νικηφόρο πόλεμο εναντίον των Σουηδών, κερδίζοντας εδάφη στη Βαλτική (όπου αργότερα θα έχτιζε τη νέα του πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη), αλλά δεν είχε την ίδια επιτυχία στις εξορμήσεις του προς τη Μαύρη Θάλασσα. Παρότι κατάφερε να επεκτείνει τα σύνορα του ως τη ρηχή θάλασσα της Αζοφικής, ο δρόμος προς τον Εύξεινο Πόντο και το Αιγαίο παρέμενε σταθερά στα χέρια των Οθωμανών. Εκείνη που έμελλε να πραγματοποιήσει τα φιλόδοξα σχέδια του, ήταν η διάδοχος του, Αικατερίνη Β, η οποία επέκτεινε τα σύνορα της Αυτοκρατορίας της ως τη Μαύρη Θάλασσα και αμφισβήτσε το μονοπώλιο των Οθωμανών στα Δαρδανέλλια. Επηρεασμένη από τις ιδέες του Διαφωτισμού και των μεγάλων φιλοσόφων της εποχής της, η Αικατερίνη αποδείχτηκε κάτι παραπάων από μια επαρκής ηγέτιδα. Έπλεπε τον εαυτό της ως \"προστάτιδα των Χριστιανικών πληθυσμών\" που βρισκόταν υπό Οθωμανικό ζυγό και οραματιζόταν ένα νέο Βυζάντιο με κέντρο την Κωνσταντινούπολη και Ρωσική επικυριαρχία που με τη σειρά της θα επέφερε μια νέα εποχή Ορθοδοξίας στην Ανατολή. Η Αικατερίνη εξεπέλυσε δύο πολέμους εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1768-1774 και 1787-1792) μέσω των οποίων προσάρτησε την Ουκρανία μέχρι τον ποταμό Δνείστερο, τη χερσόνησο της Κριμαίας, εδάφη στον Καύκασο και την Κριμαία, το δικαίωμα της ελεύθερης και απρόσκοπτης ναυσιπλοϊας στη Μαύρη Θάλασσα και τα Στενά για τα ρωσικά πλοία, καθώς και το δικαίωμα να παρεμβαίνει προς όφελος των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής επικράτειας. Ακολουθώντας το παράδειγμα του προκατόχου της, Μεγάλου Πέτρου, θα έχτιζε ένα εντυπωσιακό μνημείο για να μνημονεύει τις στρατιωτικές της νίκες και ταυτόχρονα να ενσωματώσει τα νέα εδάφη κατά μήκος της Μαύρη Θάλασσας: μια πόλη που θα γινόταν το κέντρο της ρωσικής εμπορικής και πνευματικής δραστηριότητας και θα εξελισσόταν στο σημαντικότερο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Το όνομα της νέας αυτής μητρόπολης ήταν Οδησσός, όπως ονομαζοταν η αρχαιοελληνική αποικία που υπήρχε στην ίδια περιοχή. Μέσα από διαδοχικές εκστρατείες σε ξηρά και θάλασσα, εξεγέρσεις στα Οθωμανικά Βαλκάνια, διπλωματικές διαβουλεύσεις και μνημειώδη επιμονή κι αποφασιστηκότητα, η Αικατερίνη Β' προσάρτησε νέα εδάφη, υπέσκαψε το κύρος του Οθωμανού Σουλτάνου, επέκτεινε τη ρωσική επιρροή στους Χριστιανούς της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, κέδρισε μια επιφανή θέση στο Ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό της εποχής της κι έχτισε μια αχανή αυτοκρατορία που θα διαηρούνταν ως τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκσυγχρόνισε τον στρατό και τη διοίκηση, έκανε τη Ρωσία μεγάλη δύναμη και κέρδισε επάξια τον τίτλο \"Μεγάλη\", ως η πιο γνωστή και μακροβιότερη τσαρίνα της Ρωσίας.","For the landlocked Muscovy state to become an Empire and eventually a European power it needed unimpeded access to the warm seas of the Baltic and the Mediterranean. Peter the Great (1682-1725) realized the first goal after a victorious war against the Swedes gaining lands in the Baltic (where he would eventually build his new capital, St. Petersburg) but was far less successful in his Black Sea campaigns. Although he did extend his borders until the shallow Sea of Azov, the route to the Black Sea and the Aegean still lay firmly in the hands of the Ottomans. It would fall on his successor, Catherine II (1762-1796) to materialize the ambitious vision of her predecessor, expanding the borders of her empire to the Black Sea and challenging the Ottoman monopoly of the Straits. Imbued with the ideas of the Enlightenment and the European thinkers of her time, Catherine proved much more than an adequate ruler. She styled herself as “protectress of the christian populations” under Ottoman domination and envisioned a new Byzantium centered in an Orthodox Constantinople under Russian sovereignty. Russia would be the “third Rome” and she herself would bring down the Ottoman Empire, ushering in a new era of Orthodox supremacy in the East. Catherine engaged in two wars with the Ottoman Empire 1768-1774 and 1787-1792) whereby she acquired Ukraine till the river Dniester, the Crimean peninsula, lands in the Caucasus and the Balkans, the right of free and unimpeded passage for Russian ships through the Black Sea and the Straits, as well as the right to intervene in the interests of the Orthodox populations of Ottoman provinces. Like her predecessor, Peter I, she would build a dazzling monument to celebrate her victories and consolidate the new territories along the Black Sea: a city that was to become a hub of Russian commercial and intellectual activity and the most important port in the Black Sea. She would name this port city Odessa, after the ancient Greek colony of Odessos. Through successive land and naval campaigns, instigations of rebellions in the Ottoman Balkans, diplomatic endeavors and sheer dogged determination, Catherine II annexed new territories, undermined the might of the Ottoman Sultan, expanded the Russian influence to the Christian populations of southeastern Europe, gained a prominent position in the European power-play and built a vast Empire that would last until the eve of WWI; she modernized the state and the army, put Russia solidly on the map of the great powers of her time and deservedly earned the moniker “Catherine the Great”, the most renowned and longest ruling tsarina of Russia."],"dc:identifier":["uoadl:1511382","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1511382"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Catherine the Great's wars on the Ottoman Empire; the Battle for the Black Sea"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:47Z"}