{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1518801"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1518801","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"H Κανονική αντιμετώπιση της Ιεροσυλίας","abstract":"Η παρούσα έρευνα εδράζεται στην περί της μεταξύ τους αμφισβήτηση των όρων βεβήλωση και ιεροσυλία. Μελετήθηκαν Κανόνες καθώς και οι ερμηνευτές αυτών, κλασσικοί και νεότεροι. Δόθηκαν σε πολλές περιπτώσεις σαφείς απαντήσεις. Ωστόσο υπάρχουν ερωτήματα που προκύπτουν και χρήζουν περαιτέρω έρευνας και μελέτης στα πλαίσια μια ευρύτερης εργασίας. Η αδυναμία αυτή φαίνεται να προκύπτει από το γεγονός πως δεν αναλύθηκαν ικανοποιητικώς, στην έρευνα που έχει προηγηθεί, περιπτώσεις που συναντώνται στην σύγχρονη εποχή (π.χ. βεβήλωση ναών στον ελλαδικό χώρο από παγανιστές και ιερόσυλους). Στο κείμενο της Π.Δ. και της Κ.Δ. η ιεροσυλία δεν εμφανίζεται στο πλαίσιο της διακεκριμένης κλοπής ιερού αντικειμένου, αλλά, όπως προέκυψε από την ενδεικτική καταγραφή των γεγονότων, ο όρος εκφέρεται εκεί με διαφορετικό τρόπο. Στην Π.Δ. ως μολυσμός, όπου η μόλυνση είναι συνώνυμη πλέον με την μη καθαρότητα, γεγονός που προκύπτει από την αντίληψη του ιερού και πιθανώς ο ευτελισμός του τίθεται σε διαφορετικές βάσεις. Στην Κ.Δ. διακρίνουμε περιπτώσεις ιεροσυλίας που σχετίζονται είτε με την βεβήλωση ενός ιερού αντικειμένου είτε και του ίδιου του Ναού. Συνδέεται δε η βεβήλωση του ιερού με διάφορους καθαρμούς που επιτελούνται για την εξάλειψη της ακαθαρσίας, η οποία μολύνει τόσο τον τόπο όσο και τον άνθρωπο. Στο πλαίσιο της έρευνας μας παρατηρήσαμε πως οι αφορόντες στο θέμα Κανόνες προκύπτουν ως απαύγασμα της κοινής και αδιαίρετης εμπειρίας των Πατέρων, αποτελώντας έναν αδιάρρηκτο οργανικό δεσμό. Μελετήθηκαν όλοι οι κανόνες που σχετίζονται με την «ιεροσυλία» και με ευκολία διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν διαφορετικές εκφάνσεις του αδικήματος αυτού και ως εκ τούτου διαφορετικές ad hoc αντιμετωπίσεις του. Συμπερασματικά καταλήξαμε, ότι η αιτία που οδηγεί στην διαφθορά της ψυχής και επομένως στην τόνωση των πολυειδών παθών που οδηγεί στη διάπραξη των κανονικών αδικημάτων, είναι η πλεονεξία (κ. 6/Νύσσης). Σύμφωνα δε με τον κ. 8/Νύσσης ο λαϊκός που υποπίπτει στο κανονικό αδίκημα της ιεροσυλίας, λαμβάνει το επιτίμιο της μοιχείας. Παρά το ότι πιθανόν τα επιτίμια αυτά φαίνονται ακραία στον σύγχρονο άνθρωπο, εξυπηρετούν την οντολογική προοπτική, ενισχύοντας την αποτροπή του εκάστοτε αδικήματος. Η εντύπωση αυτή ωστόσο είναι εσφαλμένη καθώς οι κανόνες είναι οδοδείκτες στη ζωή του πιστού και λειτουργούν τελεολογικά ως μέσο ίασης, κάθαρσης και θέωσης. Ένα από τα ερωτήματα που προκύπτει είναι εάν και κατά πόσο ένας μη χριστιανός, είτε άθεος, είτε αλλόθρησκος, ή ρακοσυλλέκτης, προβεί σε κλοπή ιερού πράγματος θα επιτιμηθεί το ίδιο με έναν ορθόδοξο χριστιανό. Στις περιπτώσεις αυτές το αντικείμενο της κλοπής δεν χάνει την ιερότητα του επειδή κάποιος αγνοεί το «είναι» του. Σε αυτό το σημείο να τονιστεί όμως πως όταν το «συνειδέναι» ταυτίζεται με το «είναι» η πράξη αυτή θα έχει μεγαλύτερο ηθικό βάρος. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσίαζει ο κ. 29/Δ' που εξετάζει την έκπτωση επισκόπου σε βαθμό πρεσβυτέρου, όταν δεν συντελούν λόγοι που κρίνουν ορθή την έκπτωση αυτή, τότε αυτή κρίνεται ως ιερόσυλη. Στην περίπτωση όμως που δίκαιη κατηγορία τους απομακρύνει από τη δράση της επισκοπής τότε και καθαιρούνται. Επιπλέον, εάν κάποιος προσβάλλει κληρικό ή μοναχό για οποιονδήποτε λόγο, εκπίπτει στο αδίκημα της «ιεροσυλίας», εξαιτίας της αφιέρωσης του κληρικού ή του μοναχού στον Θεό, όπως προκύπτει και από την αποσαφήνιση του όρου ιερός=αφιερωμένος. Όσον αφορά στους κανόνες που ασχολούνται με το ζήτημα της τυμβωρυχίας, ένα ζήτημα που πιθανόν θα απασχολούσε κάποιον είναι αυτό της εκταφής των οστών. Όπως όμως διαφαίνεται και στο τυπικό των μοναστηριακών κοιμητητηρίων δεν προκύπτει αντικανονική αξιόποινη πράξη, εφόσον το προστατευόμενο έννομο αγαθό που είναι ο μη εξευτελισμός του σώματος του κεκοιμημένου δεν προσβάλλεται. Στο ίδιο πνεύμα με αυτό της ιεροσυλίας εν σχέσει με τους κεκοιμημένους τοποθετείται η βεβήλωση του ιερού σώματος δια της καύσεως ως ένδειξη βίαιης καταστροφής του ναού του Πνεύματος ήτοι του αγιαστικού μέσου συνεργία της ψυχής. Μέσα από την ανάλυση του άρθρου 374 Π.Κ. περ. α' σε συνάρτηση με το κανονικό δίκαιο και τα οριζόμενα από αυτό επιτίμια διακρίνεται συνάφεια, ουσιαστικά όμως μόνον εξωτερική. Διότι στην περίπτωση του κοσμικού δικαίου προκύπτει μία διαφορετική προσέγγιση και αντιμετώπιση του ζητήματος εξαιτίας του σωφρονιστικού χαρακτήρα των ποινών που έχουν ως μόνο στόχο την εναρμόνιση της κοινωνίας και κατ' επέκταση διαμορφώνονται σύμφωνα με τα δεδομένα και τις ανάγκες της εποχής. Αντίθετα οι κανόνες δεν εκπίπτουν σε αχρησία ούτε αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής, έχοντας πάντα ως στόχο τον ίδιο τον άνθρωπο και την σωτηριολογική-εσχατολογική του τελείωση, δρώντας εξατομικευμένα και κατ’ οικονομίαν.","abstract_html":"Η παρούσα έρευνα εδράζεται στην περί της μεταξύ τους αμφισβήτηση των όρων βεβήλωση και ιεροσυλία. Μελετήθηκαν Κανόνες καθώς και οι ερμηνευτές αυτών, κλασσικοί και νεότεροι. Δόθηκαν σε πολλές περιπτώσεις σαφείς απαντήσεις. Ωστόσο υπάρχουν ερωτήματα που προκύπτουν και χρήζουν περαιτέρω έρευνας και μελέτης στα πλαίσια μια ευρύτερης εργασίας. Η αδυναμία αυτή φαίνεται να προκύπτει από το γεγονός πως δεν αναλύθηκαν ικανοποιητικώς, στην έρευνα που έχει προηγηθεί, περιπτώσεις που συναντώνται στην σύγχρονη εποχή (π.χ. βεβήλωση ναών στον ελλαδικό χώρο από παγανιστές και ιερόσυλους). Στο κείμενο της Π.Δ. και της Κ.Δ. η ιεροσυλία δεν εμφανίζεται στο πλαίσιο της διακεκριμένης κλοπής ιερού αντικειμένου, αλλά, όπως προέκυψε από την ενδεικτική καταγραφή των γεγονότων, ο όρος εκφέρεται εκεί με διαφορετικό τρόπο. Στην Π.Δ. ως μολυσμός, όπου η μόλυνση είναι συνώνυμη πλέον με την μη καθαρότητα, γεγονός που προκύπτει από την αντίληψη του ιερού και πιθανώς ο ευτελισμός του τίθεται σε διαφορετικές βάσεις. Στην Κ.Δ. διακρίνουμε περιπτώσεις ιεροσυλίας που σχετίζονται είτε με την βεβήλωση ενός ιερού αντικειμένου είτε και του ίδιου του Ναού. Συνδέεται δε η βεβήλωση του ιερού με διάφορους καθαρμούς που επιτελούνται για την εξάλειψη της ακαθαρσίας, η οποία μολύνει τόσο τον τόπο όσο και τον άνθρωπο. Στο πλαίσιο της έρευνας μας παρατηρήσαμε πως οι αφορόντες στο θέμα Κανόνες προκύπτουν ως απαύγασμα της κοινής και αδιαίρετης εμπειρίας των Πατέρων, αποτελώντας έναν αδιάρρηκτο οργανικό δεσμό. Μελετήθηκαν όλοι οι κανόνες που σχετίζονται με την «ιεροσυλία» και με ευκολία διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν διαφορετικές εκφάνσεις του αδικήματος αυτού και ως εκ τούτου διαφορετικές ad hoc αντιμετωπίσεις του. Συμπερασματικά καταλήξαμε, ότι η αιτία που οδηγεί στην διαφθορά της ψυχής και επομένως στην τόνωση των πολυειδών παθών που οδηγεί στη διάπραξη των κανονικών αδικημάτων, είναι η πλεονεξία (κ. 6/Νύσσης). Σύμφωνα δε με τον κ. 8/Νύσσης ο λαϊκός που υποπίπτει στο κανονικό αδίκημα της ιεροσυλίας, λαμβάνει το επιτίμιο της μοιχείας. Παρά το ότι πιθανόν τα επιτίμια αυτά φαίνονται ακραία στον σύγχρονο άνθρωπο, εξυπηρετούν την οντολογική προοπτική, ενισχύοντας την αποτροπή του εκάστοτε αδικήματος. Η εντύπωση αυτή ωστόσο είναι εσφαλμένη καθώς οι κανόνες είναι οδοδείκτες στη ζωή του πιστού και λειτουργούν τελεολογικά ως μέσο ίασης, κάθαρσης και θέωσης. Ένα από τα ερωτήματα που προκύπτει είναι εάν και κατά πόσο ένας μη χριστιανός, είτε άθεος, είτε αλλόθρησκος, ή ρακοσυλλέκτης, προβεί σε κλοπή ιερού πράγματος θα επιτιμηθεί το ίδιο με έναν ορθόδοξο χριστιανό. Στις περιπτώσεις αυτές το αντικείμενο της κλοπής δεν χάνει την ιερότητα του επειδή κάποιος αγνοεί το «είναι» του. Σε αυτό το σημείο να τονιστεί όμως πως όταν το «συνειδέναι» ταυτίζεται με το «είναι» η πράξη αυτή θα έχει μεγαλύτερο ηθικό βάρος. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσίαζει ο κ. 29/Δ&#x27; που εξετάζει την έκπτωση επισκόπου σε βαθμό πρεσβυτέρου, όταν δεν συντελούν λόγοι που κρίνουν ορθή την έκπτωση αυτή, τότε αυτή κρίνεται ως ιερόσυλη. Στην περίπτωση όμως που δίκαιη κατηγορία τους απομακρύνει από τη δράση της επισκοπής τότε και καθαιρούνται. Επιπλέον, εάν κάποιος προσβάλλει κληρικό ή μοναχό για οποιονδήποτε λόγο, εκπίπτει στο αδίκημα της «ιεροσυλίας», εξαιτίας της αφιέρωσης του κληρικού ή του μοναχού στον Θεό, όπως προκύπτει και από την αποσαφήνιση του όρου ιερός=αφιερωμένος. Όσον αφορά στους κανόνες που ασχολούνται με το ζήτημα της τυμβωρυχίας, ένα ζήτημα που πιθανόν θα απασχολούσε κάποιον είναι αυτό της εκταφής των οστών. Όπως όμως διαφαίνεται και στο τυπικό των μοναστηριακών κοιμητητηρίων δεν προκύπτει αντικανονική αξιόποινη πράξη, εφόσον το προστατευόμενο έννομο αγαθό που είναι ο μη εξευτελισμός του σώματος του κεκοιμημένου δεν προσβάλλεται. Στο ίδιο πνεύμα με αυτό της ιεροσυλίας εν σχέσει με τους κεκοιμημένους τοποθετείται η βεβήλωση του ιερού σώματος δια της καύσεως ως ένδειξη βίαιης καταστροφής του ναού του Πνεύματος ήτοι του αγιαστικού μέσου συνεργία της ψυχής. Μέσα από την ανάλυση του άρθρου 374 Π.Κ. περ. α&#x27; σε συνάρτηση με το κανονικό δίκαιο και τα οριζόμενα από αυτό επιτίμια διακρίνεται συνάφεια, ουσιαστικά όμως μόνον εξωτερική. Διότι στην περίπτωση του κοσμικού δικαίου προκύπτει μία διαφορετική προσέγγιση και αντιμετώπιση του ζητήματος εξαιτίας του σωφρονιστικού χαρακτήρα των ποινών που έχουν ως μόνο στόχο την εναρμόνιση της κοινωνίας και κατ&#x27; επέκταση διαμορφώνονται σύμφωνα με τα δεδομένα και τις ανάγκες της εποχής. Αντίθετα οι κανόνες δεν εκπίπτουν σε αχρησία ούτε αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής, έχοντας πάντα ως στόχο τον ίδιο τον άνθρωπο και την σωτηριολογική-εσχατολογική του τελείωση, δρώντας εξατομικευμένα και κατ’ οικονομίαν.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσαρά Ελένη","Katsara Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:48Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1518801"],"render_values":[{"text":"uoadl:1518801","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1518801","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1518801","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1518801","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσαρά Ελένη","Katsara Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1518801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1518801"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα έρευνα εδράζεται στην περί της μεταξύ τους αμφισβήτηση των όρων βεβήλωση και ιεροσυλία. Μελετήθηκαν Κανόνες καθώς και οι ερμηνευτές αυτών, κλασσικοί και νεότεροι. Δόθηκαν σε πολλές περιπτώσεις σαφείς απαντήσεις. Ωστόσο υπάρχουν ερωτήματα που προκύπτουν και χρήζουν περαιτέρω έρευνας και μελέτης στα πλαίσια μια ευρύτερης εργασίας. Η αδυναμία αυτή φαίνεται να προκύπτει από το γεγονός πως δεν αναλύθηκαν ικανοποιητικώς, στην έρευνα που έχει προηγηθεί, περιπτώσεις που συναντώνται στην σύγχρονη εποχή (π.χ. βεβήλωση ναών στον ελλαδικό χώρο από παγανιστές και ιερόσυλους). Στο κείμενο της Π.Δ. και της Κ.Δ. η ιεροσυλία δεν εμφανίζεται στο πλαίσιο της διακεκριμένης κλοπής ιερού αντικειμένου, αλλά, όπως προέκυψε από την ενδεικτική καταγραφή των γεγονότων, ο όρος εκφέρεται εκεί με διαφορετικό τρόπο. Στην Π.Δ. ως μολυσμός, όπου η μόλυνση είναι συνώνυμη πλέον με την μη καθαρότητα, γεγονός που προκύπτει από την αντίληψη του ιερού και πιθανώς ο ευτελισμός του τίθεται σε διαφορετικές βάσεις. Στην Κ.Δ. διακρίνουμε περιπτώσεις ιεροσυλίας που σχετίζονται είτε με την βεβήλωση ενός ιερού αντικειμένου είτε και του ίδιου του Ναού. Συνδέεται δε η βεβήλωση του ιερού με διάφορους καθαρμούς που επιτελούνται για την εξάλειψη της ακαθαρσίας, η οποία μολύνει τόσο τον τόπο όσο και τον άνθρωπο. Στο πλαίσιο της έρευνας μας παρατηρήσαμε πως οι αφορόντες στο θέμα Κανόνες προκύπτουν ως απαύγασμα της κοινής και αδιαίρετης εμπειρίας των Πατέρων, αποτελώντας έναν αδιάρρηκτο οργανικό δεσμό. Μελετήθηκαν όλοι οι κανόνες που σχετίζονται με την «ιεροσυλία» και με ευκολία διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν διαφορετικές εκφάνσεις του αδικήματος αυτού και ως εκ τούτου διαφορετικές ad hoc αντιμετωπίσεις του. Συμπερασματικά καταλήξαμε, ότι η αιτία που οδηγεί στην διαφθορά της ψυχής και επομένως στην τόνωση των πολυειδών παθών που οδηγεί στη διάπραξη των κανονικών αδικημάτων, είναι η πλεονεξία (κ. 6/Νύσσης). Σύμφωνα δε με τον κ. 8/Νύσσης ο λαϊκός που υποπίπτει στο κανονικό αδίκημα της ιεροσυλίας, λαμβάνει το επιτίμιο της μοιχείας. Παρά το ότι πιθανόν τα επιτίμια αυτά φαίνονται ακραία στον σύγχρονο άνθρωπο, εξυπηρετούν την οντολογική προοπτική, ενισχύοντας την αποτροπή του εκάστοτε αδικήματος. Η εντύπωση αυτή ωστόσο είναι εσφαλμένη καθώς οι κανόνες είναι οδοδείκτες στη ζωή του πιστού και λειτουργούν τελεολογικά ως μέσο ίασης, κάθαρσης και θέωσης. Ένα από τα ερωτήματα που προκύπτει είναι εάν και κατά πόσο ένας μη χριστιανός, είτε άθεος, είτε αλλόθρησκος, ή ρακοσυλλέκτης, προβεί σε κλοπή ιερού πράγματος θα επιτιμηθεί το ίδιο με έναν ορθόδοξο χριστιανό. Στις περιπτώσεις αυτές το αντικείμενο της κλοπής δεν χάνει την ιερότητα του επειδή κάποιος αγνοεί το «είναι» του. Σε αυτό το σημείο να τονιστεί όμως πως όταν το «συνειδέναι» ταυτίζεται με το «είναι» η πράξη αυτή θα έχει μεγαλύτερο ηθικό βάρος. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσίαζει ο κ. 29/Δ' που εξετάζει την έκπτωση επισκόπου σε βαθμό πρεσβυτέρου, όταν δεν συντελούν λόγοι που κρίνουν ορθή την έκπτωση αυτή, τότε αυτή κρίνεται ως ιερόσυλη. Στην περίπτωση όμως που δίκαιη κατηγορία τους απομακρύνει από τη δράση της επισκοπής τότε και καθαιρούνται. Επιπλέον, εάν κάποιος προσβάλλει κληρικό ή μοναχό για οποιονδήποτε λόγο, εκπίπτει στο αδίκημα της «ιεροσυλίας», εξαιτίας της αφιέρωσης του κληρικού ή του μοναχού στον Θεό, όπως προκύπτει και από την αποσαφήνιση του όρου ιερός=αφιερωμένος. Όσον αφορά στους κανόνες που ασχολούνται με το ζήτημα της τυμβωρυχίας, ένα ζήτημα που πιθανόν θα απασχολούσε κάποιον είναι αυτό της εκταφής των οστών. Όπως όμως διαφαίνεται και στο τυπικό των μοναστηριακών κοιμητητηρίων δεν προκύπτει αντικανονική αξιόποινη πράξη, εφόσον το προστατευόμενο έννομο αγαθό που είναι ο μη εξευτελισμός του σώματος του κεκοιμημένου δεν προσβάλλεται. Στο ίδιο πνεύμα με αυτό της ιεροσυλίας εν σχέσει με τους κεκοιμημένους τοποθετείται η βεβήλωση του ιερού σώματος δια της καύσεως ως ένδειξη βίαιης καταστροφής του ναού του Πνεύματος ήτοι του αγιαστικού μέσου συνεργία της ψυχής. Μέσα από την ανάλυση του άρθρου 374 Π.Κ. περ. α' σε συνάρτηση με το κανονικό δίκαιο και τα οριζόμενα από αυτό επιτίμια διακρίνεται συνάφεια, ουσιαστικά όμως μόνον εξωτερική. Διότι στην περίπτωση του κοσμικού δικαίου προκύπτει μία διαφορετική προσέγγιση και αντιμετώπιση του ζητήματος εξαιτίας του σωφρονιστικού χαρακτήρα των ποινών που έχουν ως μόνο στόχο την εναρμόνιση της κοινωνίας και κατ' επέκταση διαμορφώνονται σύμφωνα με τα δεδομένα και τις ανάγκες της εποχής. Αντίθετα οι κανόνες δεν εκπίπτουν σε αχρησία ούτε αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής, έχοντας πάντα ως στόχο τον ίδιο τον άνθρωπο και την σωτηριολογική-εσχατολογική του τελείωση, δρώντας εξατομικευμένα και κατ’ οικονομίαν.","This research is based on challenging conditions of desecration and sacrilege. Rules were studied as well as their performers, both classical and younger. They were often clear answers. But there are questions that arise and need further research and study within a larger work. This inability appears to result from the fact that it is not sufficiently analyzed in the investigation that preceded, cases encountered in modern times (eg. desecration of temples in Greece by pagans and sacrilegious). In the text of the Old Testament and the New Testament the sacrilege did not appear under the distinguished object of the sanctuary theft, but as it derives from the indicative inventory of events, the term is given in a different way. In O.T as a defilement, wherein the infection is longer synonymous with the impurity, thus resulting in the perception of the sacral and probably trivialization, it is placed on different bases. In the New Testament distinguish cases of sacrilege are associated either with defiling a sacred object or defiling the temple itself. On the other hand, desecration of the sacred is in accordance with various purifications performed to remove the impurity, which contaminates equally the place and the man. In the context of our research, we have seen that the rules pertaining to the issue arise as a shine (dexterity) of the common and indivisible experience of the Fathers, constituting an indissoluble organic bond. All the rules relating to \"sacrilege\" have been studied and it has been easy to see that there are different manifestations of this offense and therefore different ad hoc treatments. We have drawn to the conclusion, that the cause which leads to the soul’s corruption and thus to the stimulation of the multifarious sufferings that leads to the commission of canonical offenses, is greed (c. 6 / Nyssa). According to c. 8 / Nyssa, the layman who falls under the canonical offense of sacrilege, receives the penance adultery. Although it is possible that these kinds of penances may seem extreme to the modern man, they serve the ontological perspective, enhancing the deterrence of each and every offenses. This impression, however, is false, as the rules are a guide to the faithful's life and operate teleologically as a means of healing, purification and theosis. One of the questions that arise is whether or not, a non-Christian, an atheist or a heathen, or a scavengers, makes a theft of a holy thing will he be penanced in the same way as an Orthodox Christian? In these cases, the object of the theft does not lose its sanctity because one ignores its \"being\". At this point it is important, though, to point out that when \"syneidenai\" is identified with \"being\" this act will have a greater moral weight. It is of great interest that c. 29 / D ' which examines the bishop's decline to a seniors (presbyter) degree, when there are no reasons to support that this deduction is correct, then this is considered as a sacrilege. But in the case that a fair accusation removes them from the action of the bishopric then they are deposed. In addition, if anyone insults a clergyman or a monk for any reason, he is falling under the offense of \"sacrilege,\" because of the devotion of the clergy or the monk to God, as is clear from the clarification of the term sacred = devoted. Regarding the rules that are dealing with the issue of tampering, the issue that someone may be concerned about is that of the bone exhumation. However, as is apparent from the standard of the monastery cemeteries, there is no unlawful-anticanonic offense, since the protected legal good, which is the non-humiliation of the body of the deceased, is not offended. In the same spirit as that of sacrilege in relation to the resting, the desecration of the sacred body by burning is placed as an indication of the violent destruction of the temple of the Spirit, namely the sanctifying means of synergy of the soul. Through the analysis of article 374, (A) in relation to canon law and its penances that are defined by, it is congruent, but essentially only as external. Because in the case of secular law, a different approach and addressing the issue arise because of the penitentiary nature of the punishments which have as their sole objective the harmonization of society and are consequently shaped according to the circumstances and needs of the time. On the contrary, the rules do not fall into disuse or change according to the needs of the time, always aiming at the man himself and his salvation-eschatological perfection, acting individually and according to God’s economy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["H Κανονική αντιμετώπιση της Ιεροσυλίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσαρά Ελένη","Katsara Eleni"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η παρούσα έρευνα εδράζεται στην περί της μεταξύ τους αμφισβήτηση των όρων βεβήλωση και ιεροσυλία. Μελετήθηκαν Κανόνες καθώς και οι ερμηνευτές αυτών, κλασσικοί και νεότεροι. Δόθηκαν σε πολλές περιπτώσεις σαφείς απαντήσεις. Ωστόσο υπάρχουν ερωτήματα που προκύπτουν και χρήζουν περαιτέρω έρευνας και μελέτης στα πλαίσια μια ευρύτερης εργασίας. Η αδυναμία αυτή φαίνεται να προκύπτει από το γεγονός πως δεν αναλύθηκαν ικανοποιητικώς, στην έρευνα που έχει προηγηθεί, περιπτώσεις που συναντώνται στην σύγχρονη εποχή (π.χ. βεβήλωση ναών στον ελλαδικό χώρο από παγανιστές και ιερόσυλους). Στο κείμενο της Π.Δ. και της Κ.Δ. η ιεροσυλία δεν εμφανίζεται στο πλαίσιο της διακεκριμένης κλοπής ιερού αντικειμένου, αλλά, όπως προέκυψε από την ενδεικτική καταγραφή των γεγονότων, ο όρος εκφέρεται εκεί με διαφορετικό τρόπο. Στην Π.Δ. ως μολυσμός, όπου η μόλυνση είναι συνώνυμη πλέον με την μη καθαρότητα, γεγονός που προκύπτει από την αντίληψη του ιερού και πιθανώς ο ευτελισμός του τίθεται σε διαφορετικές βάσεις. Στην Κ.Δ. διακρίνουμε περιπτώσεις ιεροσυλίας που σχετίζονται είτε με την βεβήλωση ενός ιερού αντικειμένου είτε και του ίδιου του Ναού. Συνδέεται δε η βεβήλωση του ιερού με διάφορους καθαρμούς που επιτελούνται για την εξάλειψη της ακαθαρσίας, η οποία μολύνει τόσο τον τόπο όσο και τον άνθρωπο. Στο πλαίσιο της έρευνας μας παρατηρήσαμε πως οι αφορόντες στο θέμα Κανόνες προκύπτουν ως απαύγασμα της κοινής και αδιαίρετης εμπειρίας των Πατέρων, αποτελώντας έναν αδιάρρηκτο οργανικό δεσμό. Μελετήθηκαν όλοι οι κανόνες που σχετίζονται με την «ιεροσυλία» και με ευκολία διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν διαφορετικές εκφάνσεις του αδικήματος αυτού και ως εκ τούτου διαφορετικές ad hoc αντιμετωπίσεις του. Συμπερασματικά καταλήξαμε, ότι η αιτία που οδηγεί στην διαφθορά της ψυχής και επομένως στην τόνωση των πολυειδών παθών που οδηγεί στη διάπραξη των κανονικών αδικημάτων, είναι η πλεονεξία (κ. 6/Νύσσης). Σύμφωνα δε με τον κ. 8/Νύσσης ο λαϊκός που υποπίπτει στο κανονικό αδίκημα της ιεροσυλίας, λαμβάνει το επιτίμιο της μοιχείας. Παρά το ότι πιθανόν τα επιτίμια αυτά φαίνονται ακραία στον σύγχρονο άνθρωπο, εξυπηρετούν την οντολογική προοπτική, ενισχύοντας την αποτροπή του εκάστοτε αδικήματος. Η εντύπωση αυτή ωστόσο είναι εσφαλμένη καθώς οι κανόνες είναι οδοδείκτες στη ζωή του πιστού και λειτουργούν τελεολογικά ως μέσο ίασης, κάθαρσης και θέωσης. Ένα από τα ερωτήματα που προκύπτει είναι εάν και κατά πόσο ένας μη χριστιανός, είτε άθεος, είτε αλλόθρησκος, ή ρακοσυλλέκτης, προβεί σε κλοπή ιερού πράγματος θα επιτιμηθεί το ίδιο με έναν ορθόδοξο χριστιανό. Στις περιπτώσεις αυτές το αντικείμενο της κλοπής δεν χάνει την ιερότητα του επειδή κάποιος αγνοεί το «είναι» του. Σε αυτό το σημείο να τονιστεί όμως πως όταν το «συνειδέναι» ταυτίζεται με το «είναι» η πράξη αυτή θα έχει μεγαλύτερο ηθικό βάρος. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσίαζει ο κ. 29/Δ' που εξετάζει την έκπτωση επισκόπου σε βαθμό πρεσβυτέρου, όταν δεν συντελούν λόγοι που κρίνουν ορθή την έκπτωση αυτή, τότε αυτή κρίνεται ως ιερόσυλη. Στην περίπτωση όμως που δίκαιη κατηγορία τους απομακρύνει από τη δράση της επισκοπής τότε και καθαιρούνται. Επιπλέον, εάν κάποιος προσβάλλει κληρικό ή μοναχό για οποιονδήποτε λόγο, εκπίπτει στο αδίκημα της «ιεροσυλίας», εξαιτίας της αφιέρωσης του κληρικού ή του μοναχού στον Θεό, όπως προκύπτει και από την αποσαφήνιση του όρου ιερός=αφιερωμένος. Όσον αφορά στους κανόνες που ασχολούνται με το ζήτημα της τυμβωρυχίας, ένα ζήτημα που πιθανόν θα απασχολούσε κάποιον είναι αυτό της εκταφής των οστών. Όπως όμως διαφαίνεται και στο τυπικό των μοναστηριακών κοιμητητηρίων δεν προκύπτει αντικανονική αξιόποινη πράξη, εφόσον το προστατευόμενο έννομο αγαθό που είναι ο μη εξευτελισμός του σώματος του κεκοιμημένου δεν προσβάλλεται. Στο ίδιο πνεύμα με αυτό της ιεροσυλίας εν σχέσει με τους κεκοιμημένους τοποθετείται η βεβήλωση του ιερού σώματος δια της καύσεως ως ένδειξη βίαιης καταστροφής του ναού του Πνεύματος ήτοι του αγιαστικού μέσου συνεργία της ψυχής. Μέσα από την ανάλυση του άρθρου 374 Π.Κ. περ. α' σε συνάρτηση με το κανονικό δίκαιο και τα οριζόμενα από αυτό επιτίμια διακρίνεται συνάφεια, ουσιαστικά όμως μόνον εξωτερική. Διότι στην περίπτωση του κοσμικού δικαίου προκύπτει μία διαφορετική προσέγγιση και αντιμετώπιση του ζητήματος εξαιτίας του σωφρονιστικού χαρακτήρα των ποινών που έχουν ως μόνο στόχο την εναρμόνιση της κοινωνίας και κατ' επέκταση διαμορφώνονται σύμφωνα με τα δεδομένα και τις ανάγκες της εποχής. Αντίθετα οι κανόνες δεν εκπίπτουν σε αχρησία ούτε αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής, έχοντας πάντα ως στόχο τον ίδιο τον άνθρωπο και την σωτηριολογική-εσχατολογική του τελείωση, δρώντας εξατομικευμένα και κατ’ οικονομίαν.","This research is based on challenging conditions of desecration and sacrilege. Rules were studied as well as their performers, both classical and younger. They were often clear answers. But there are questions that arise and need further research and study within a larger work. This inability appears to result from the fact that it is not sufficiently analyzed in the investigation that preceded, cases encountered in modern times (eg. desecration of temples in Greece by pagans and sacrilegious). In the text of the Old Testament and the New Testament the sacrilege did not appear under the distinguished object of the sanctuary theft, but as it derives from the indicative inventory of events, the term is given in a different way. In O.T as a defilement, wherein the infection is longer synonymous with the impurity, thus resulting in the perception of the sacral and probably trivialization, it is placed on different bases. In the New Testament distinguish cases of sacrilege are associated either with defiling a sacred object or defiling the temple itself. On the other hand, desecration of the sacred is in accordance with various purifications performed to remove the impurity, which contaminates equally the place and the man. In the context of our research, we have seen that the rules pertaining to the issue arise as a shine (dexterity) of the common and indivisible experience of the Fathers, constituting an indissoluble organic bond. All the rules relating to \"sacrilege\" have been studied and it has been easy to see that there are different manifestations of this offense and therefore different ad hoc treatments. We have drawn to the conclusion, that the cause which leads to the soul’s corruption and thus to the stimulation of the multifarious sufferings that leads to the commission of canonical offenses, is greed (c. 6 / Nyssa). According to c. 8 / Nyssa, the layman who falls under the canonical offense of sacrilege, receives the penance adultery. Although it is possible that these kinds of penances may seem extreme to the modern man, they serve the ontological perspective, enhancing the deterrence of each and every offenses. This impression, however, is false, as the rules are a guide to the faithful's life and operate teleologically as a means of healing, purification and theosis. One of the questions that arise is whether or not, a non-Christian, an atheist or a heathen, or a scavengers, makes a theft of a holy thing will he be penanced in the same way as an Orthodox Christian? In these cases, the object of the theft does not lose its sanctity because one ignores its \"being\". At this point it is important, though, to point out that when \"syneidenai\" is identified with \"being\" this act will have a greater moral weight. It is of great interest that c. 29 / D ' which examines the bishop's decline to a seniors (presbyter) degree, when there are no reasons to support that this deduction is correct, then this is considered as a sacrilege. But in the case that a fair accusation removes them from the action of the bishopric then they are deposed. In addition, if anyone insults a clergyman or a monk for any reason, he is falling under the offense of \"sacrilege,\" because of the devotion of the clergy or the monk to God, as is clear from the clarification of the term sacred = devoted. Regarding the rules that are dealing with the issue of tampering, the issue that someone may be concerned about is that of the bone exhumation. However, as is apparent from the standard of the monastery cemeteries, there is no unlawful-anticanonic offense, since the protected legal good, which is the non-humiliation of the body of the deceased, is not offended. In the same spirit as that of sacrilege in relation to the resting, the desecration of the sacred body by burning is placed as an indication of the violent destruction of the temple of the Spirit, namely the sanctifying means of synergy of the soul. Through the analysis of article 374, (A) in relation to canon law and its penances that are defined by, it is congruent, but essentially only as external. Because in the case of secular law, a different approach and addressing the issue arise because of the penitentiary nature of the punishments which have as their sole objective the harmonization of society and are consequently shaped according to the circumstances and needs of the time. On the contrary, the rules do not fall into disuse or change according to the needs of the time, always aiming at the man himself and his salvation-eschatological perfection, acting individually and according to God’s economy."],"dc:identifier":["uoadl:1518801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1518801"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["H Κανονική αντιμετώπιση της Ιεροσυλίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:48Z"}