{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1519105"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1519105","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ενδαγγειακή χειρουργική στην αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσης θωρακικής αορτής. Βιβλιογραφική ανασκόπηση, μετα-ανάλυση και παρουσίαση περιστατικού","abstract":"Εισαγωγή: Η κλασική ανοικτή χειρουργική με την χρήση της μηχανής εξωσωματικής κυκλοφορίας είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των παθήσεων της ανιούσης αορτής. Ωστόσο, πάνω από ενας στους 4-5 ασθενείς με νόσο στην ανιούσα αορτή είναι πολύ υψηλού χειρουργικού κινδύνου και συνεπώς ακατάλληλοι για ανοικτή χειρουργική επέμβαση. Στην παρούσα εργασία έγινε μια συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για την ανάδειξή των ενδείξεων και των αποτελεσμάτων από την εφαρμογή της ενδαγγειακής χειρουργικής στην αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσης αορτής (ζώνη 0). Μέθοδος: The current meta-analysis was conducted using the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines. We investigated patients’ baseline characteristics, along with early and late outcomes after TEVAR in zone 0. Separate analysis for case reports and case series were conducted and pooled proportions with 95% confidence intervals (95% CIs) of outcome rates were calculated. Αποτελέσματα: Κατά προσέγγυση, το 67% των ασθενών είχαν ιστορικό καρδιοχειρουργικής επέμβασης. TEVAR έγινε κυρίως σε ασθενείς με οξύ ή χρόνιο τυπού Α διαχωρισμό κατά Stanford (49%), ή για ψευδοανεύρυσμα (28%). Το μόσχευμα τοποθετήθηκε κατά κύριο λόγο από την μηριαία αρτηρία (67%), ενώ ταχεία κοιλιακή βηματοδότηση χρησημοποιήθηκε στο 50% περίπου των περιπτώσεων. Τεχνική επιτυχία της μεθόδου: 95.5% (95%CI=87.8-99.8). Ανάμεσα στις πρώιμες επιπλοκές (ενδονοσοκομειακά), μετατροπή σε ανοικτή επέμβαση 0.7% (95%CI=0.1-4.8). Θνητότητα 2.9% (95%CI=0.02-8.6). Νευρολογικές επιπλοκές (AEE ή ΤΙΑ): 1.8% (95%CI=0.1-7.0) και ποσοστό 0.8% (95%CI=0.1-5.6) εμφάνισε οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Από τις όψιμες επιπλοκές της μεθόδου, ενδοδιαφυγή εμφανίστηκε σε ποσοστό 16.4% (95%CI=8.2-26.0) ενώ 4.4% (95%CI=0.1-12.4) κατέληξε μετα την λήψη του εξιτηρίου. Τέλος, επανεπέμβαση χρειάστηκε το 8.9% (95%C=3.1-16.4) των ασθενών. Συμπεράσματα: TEVAR ανιούσης αορτής φαίνεται ότι είναι ασφαλής και εφαρμόσιμη σε επιλεγμένους ασθενείς με παθήσεις στην ζώνη 0. Ωστόσο, μεγαλυτερες σειρές και μελέτες είναι αναγκαίες.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η κλασική ανοικτή χειρουργική με την χρήση της μηχανής εξωσωματικής κυκλοφορίας είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των παθήσεων της ανιούσης αορτής. Ωστόσο, πάνω από ενας στους 4-5 ασθενείς με νόσο στην ανιούσα αορτή είναι πολύ υψηλού χειρουργικού κινδύνου και συνεπώς ακατάλληλοι για ανοικτή χειρουργική επέμβαση. Στην παρούσα εργασία έγινε μια συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για την ανάδειξή των ενδείξεων και των αποτελεσμάτων από την εφαρμογή της ενδαγγειακής χειρουργικής στην αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσης αορτής (ζώνη 0). Μέθοδος: The current meta-analysis was conducted using the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines. We investigated patients’ baseline characteristics, along with early and late outcomes after TEVAR in zone 0. Separate analysis for case reports and case series were conducted and pooled proportions with 95% confidence intervals (95% CIs) of outcome rates were calculated. Αποτελέσματα: Κατά προσέγγυση, το 67% των ασθενών είχαν ιστορικό καρδιοχειρουργικής επέμβασης. TEVAR έγινε κυρίως σε ασθενείς με οξύ ή χρόνιο τυπού Α διαχωρισμό κατά Stanford (49%), ή για ψευδοανεύρυσμα (28%). Το μόσχευμα τοποθετήθηκε κατά κύριο λόγο από την μηριαία αρτηρία (67%), ενώ ταχεία κοιλιακή βηματοδότηση χρησημοποιήθηκε στο 50% περίπου των περιπτώσεων. Τεχνική επιτυχία της μεθόδου: 95.5% (95%CI=87.8-99.8). Ανάμεσα στις πρώιμες επιπλοκές (ενδονοσοκομειακά), μετατροπή σε ανοικτή επέμβαση 0.7% (95%CI=0.1-4.8). Θνητότητα 2.9% (95%CI=0.02-8.6). Νευρολογικές επιπλοκές (AEE ή ΤΙΑ): 1.8% (95%CI=0.1-7.0) και ποσοστό 0.8% (95%CI=0.1-5.6) εμφάνισε οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Από τις όψιμες επιπλοκές της μεθόδου, ενδοδιαφυγή εμφανίστηκε σε ποσοστό 16.4% (95%CI=8.2-26.0) ενώ 4.4% (95%CI=0.1-12.4) κατέληξε μετα την λήψη του εξιτηρίου. Τέλος, επανεπέμβαση χρειάστηκε το 8.9% (95%C=3.1-16.4) των ασθενών. Συμπεράσματα: TEVAR ανιούσης αορτής φαίνεται ότι είναι ασφαλής και εφαρμόσιμη σε επιλεγμένους ασθενείς με παθήσεις στην ζώνη 0. Ωστόσο, μεγαλυτερες σειρές και μελέτες είναι αναγκαίες.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαϊκούσης Νικόλαος","Baikoussis Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1519105"],"render_values":[{"text":"uoadl:1519105","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1519105","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1519105","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1519105","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαϊκούσης Νικόλαος","Baikoussis Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1519105","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1519105"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η κλασική ανοικτή χειρουργική με την χρήση της μηχανής εξωσωματικής κυκλοφορίας είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των παθήσεων της ανιούσης αορτής. Ωστόσο, πάνω από ενας στους 4-5 ασθενείς με νόσο στην ανιούσα αορτή είναι πολύ υψηλού χειρουργικού κινδύνου και συνεπώς ακατάλληλοι για ανοικτή χειρουργική επέμβαση. Στην παρούσα εργασία έγινε μια συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για την ανάδειξή των ενδείξεων και των αποτελεσμάτων από την εφαρμογή της ενδαγγειακής χειρουργικής στην αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσης αορτής (ζώνη 0). Μέθοδος: The current meta-analysis was conducted using the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines. We investigated patients’ baseline characteristics, along with early and late outcomes after TEVAR in zone 0. Separate analysis for case reports and case series were conducted and pooled proportions with 95% confidence intervals (95% CIs) of outcome rates were calculated. Αποτελέσματα: Κατά προσέγγυση, το 67% των ασθενών είχαν ιστορικό καρδιοχειρουργικής επέμβασης. TEVAR έγινε κυρίως σε ασθενείς με οξύ ή χρόνιο τυπού Α διαχωρισμό κατά Stanford (49%), ή για ψευδοανεύρυσμα (28%). Το μόσχευμα τοποθετήθηκε κατά κύριο λόγο από την μηριαία αρτηρία (67%), ενώ ταχεία κοιλιακή βηματοδότηση χρησημοποιήθηκε στο 50% περίπου των περιπτώσεων. Τεχνική επιτυχία της μεθόδου: 95.5% (95%CI=87.8-99.8). Ανάμεσα στις πρώιμες επιπλοκές (ενδονοσοκομειακά), μετατροπή σε ανοικτή επέμβαση 0.7% (95%CI=0.1-4.8). Θνητότητα 2.9% (95%CI=0.02-8.6). Νευρολογικές επιπλοκές (AEE ή ΤΙΑ): 1.8% (95%CI=0.1-7.0) και ποσοστό 0.8% (95%CI=0.1-5.6) εμφάνισε οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Από τις όψιμες επιπλοκές της μεθόδου, ενδοδιαφυγή εμφανίστηκε σε ποσοστό 16.4% (95%CI=8.2-26.0) ενώ 4.4% (95%CI=0.1-12.4) κατέληξε μετα την λήψη του εξιτηρίου. Τέλος, επανεπέμβαση χρειάστηκε το 8.9% (95%C=3.1-16.4) των ασθενών. Συμπεράσματα: TEVAR ανιούσης αορτής φαίνεται ότι είναι ασφαλής και εφαρμόσιμη σε επιλεγμένους ασθενείς με παθήσεις στην ζώνη 0. Ωστόσο, μεγαλυτερες σειρές και μελέτες είναι αναγκαίες.","Background: Conventional open surgery encompassing cardiopulmonary bypass has been traditionally used for the treatment of ascending aorta pathologies. However, more than one out of five of these patients will be finally considered unfit for open repair. We conducted a systematic review and meta-analysis in order to investigate the role of thoracic endovascular aneurysm repair (TEVAR) for such aortic pathologies in zone 0 (ascending aorta). Methods: The current meta-analysis was conducted using the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines. We investigated patients’ baseline characteristics, along with early and late outcomes after TEVAR in zone 0. Separate analysis for case reports and case series were conducted and pooled proportions with 95% confidence intervals (95% CIs) of outcome rates were calculated. Results: Approximately 67% of the patients had prior cardiac operation. TEVAR was performed mainly for acute or chronic Stanford type A dissection (49%) or pseudoaneurysm (28%). The device was usually delivered through the femoral artery (67%), whereas rapid ventricular pacing was used in nearly half of the patients. Technical success of the method was 95.5% (95%CI=87.8-99.8). Among the early (in-hospital) outcomes, conversion to open repair was 0.7% (95%CI=0.1-4.8) while mortality was 2.9% (95%CI=0.02-8.6). We estimated a pooled rate of 1.8% (95%CI=0.1-7.0) for neurological events; stroke or transient ischemic attract, and 0.8% (95%CI=0.1-5.6) for myocardial infarction. Late endoleak was recorded in 16.4% (95%CI=8.2-26.0) whereas 4.4% (95%CI=0.1-12.4) of the population died in the post-operative period. Finally, reoperation recorded in 8.9% (95%C=3.1-16.4 of the study sample. Conclusions: TEVAR in ascending aorta (zone 0) seems to be safe and feasible for selected patients with various aortic pathologies, although larger studies are required."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ενδαγγειακή χειρουργική στην αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσης θωρακικής αορτής. Βιβλιογραφική ανασκόπηση, μετα-ανάλυση και παρουσίαση περιστατικού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαϊκούσης Νικόλαος","Baikoussis Nikolaos"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η κλασική ανοικτή χειρουργική με την χρήση της μηχανής εξωσωματικής κυκλοφορίας είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των παθήσεων της ανιούσης αορτής. Ωστόσο, πάνω από ενας στους 4-5 ασθενείς με νόσο στην ανιούσα αορτή είναι πολύ υψηλού χειρουργικού κινδύνου και συνεπώς ακατάλληλοι για ανοικτή χειρουργική επέμβαση. Στην παρούσα εργασία έγινε μια συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για την ανάδειξή των ενδείξεων και των αποτελεσμάτων από την εφαρμογή της ενδαγγειακής χειρουργικής στην αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσης αορτής (ζώνη 0). Μέθοδος: The current meta-analysis was conducted using the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines. We investigated patients’ baseline characteristics, along with early and late outcomes after TEVAR in zone 0. Separate analysis for case reports and case series were conducted and pooled proportions with 95% confidence intervals (95% CIs) of outcome rates were calculated. Αποτελέσματα: Κατά προσέγγυση, το 67% των ασθενών είχαν ιστορικό καρδιοχειρουργικής επέμβασης. TEVAR έγινε κυρίως σε ασθενείς με οξύ ή χρόνιο τυπού Α διαχωρισμό κατά Stanford (49%), ή για ψευδοανεύρυσμα (28%). Το μόσχευμα τοποθετήθηκε κατά κύριο λόγο από την μηριαία αρτηρία (67%), ενώ ταχεία κοιλιακή βηματοδότηση χρησημοποιήθηκε στο 50% περίπου των περιπτώσεων. Τεχνική επιτυχία της μεθόδου: 95.5% (95%CI=87.8-99.8). Ανάμεσα στις πρώιμες επιπλοκές (ενδονοσοκομειακά), μετατροπή σε ανοικτή επέμβαση 0.7% (95%CI=0.1-4.8). Θνητότητα 2.9% (95%CI=0.02-8.6). Νευρολογικές επιπλοκές (AEE ή ΤΙΑ): 1.8% (95%CI=0.1-7.0) και ποσοστό 0.8% (95%CI=0.1-5.6) εμφάνισε οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Από τις όψιμες επιπλοκές της μεθόδου, ενδοδιαφυγή εμφανίστηκε σε ποσοστό 16.4% (95%CI=8.2-26.0) ενώ 4.4% (95%CI=0.1-12.4) κατέληξε μετα την λήψη του εξιτηρίου. Τέλος, επανεπέμβαση χρειάστηκε το 8.9% (95%C=3.1-16.4) των ασθενών. Συμπεράσματα: TEVAR ανιούσης αορτής φαίνεται ότι είναι ασφαλής και εφαρμόσιμη σε επιλεγμένους ασθενείς με παθήσεις στην ζώνη 0. Ωστόσο, μεγαλυτερες σειρές και μελέτες είναι αναγκαίες.","Background: Conventional open surgery encompassing cardiopulmonary bypass has been traditionally used for the treatment of ascending aorta pathologies. However, more than one out of five of these patients will be finally considered unfit for open repair. We conducted a systematic review and meta-analysis in order to investigate the role of thoracic endovascular aneurysm repair (TEVAR) for such aortic pathologies in zone 0 (ascending aorta). Methods: The current meta-analysis was conducted using the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines. We investigated patients’ baseline characteristics, along with early and late outcomes after TEVAR in zone 0. Separate analysis for case reports and case series were conducted and pooled proportions with 95% confidence intervals (95% CIs) of outcome rates were calculated. Results: Approximately 67% of the patients had prior cardiac operation. TEVAR was performed mainly for acute or chronic Stanford type A dissection (49%) or pseudoaneurysm (28%). The device was usually delivered through the femoral artery (67%), whereas rapid ventricular pacing was used in nearly half of the patients. Technical success of the method was 95.5% (95%CI=87.8-99.8). Among the early (in-hospital) outcomes, conversion to open repair was 0.7% (95%CI=0.1-4.8) while mortality was 2.9% (95%CI=0.02-8.6). We estimated a pooled rate of 1.8% (95%CI=0.1-7.0) for neurological events; stroke or transient ischemic attract, and 0.8% (95%CI=0.1-5.6) for myocardial infarction. Late endoleak was recorded in 16.4% (95%CI=8.2-26.0) whereas 4.4% (95%CI=0.1-12.4) of the population died in the post-operative period. Finally, reoperation recorded in 8.9% (95%C=3.1-16.4 of the study sample. Conclusions: TEVAR in ascending aorta (zone 0) seems to be safe and feasible for selected patients with various aortic pathologies, although larger studies are required."],"dc:identifier":["uoadl:1519105","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1519105"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η ενδαγγειακή χειρουργική στην αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσης θωρακικής αορτής. Βιβλιογραφική ανασκόπηση, μετα-ανάλυση και παρουσίαση περιστατικού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:48Z"}