{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1519110"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1519110","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σχέσεις συνεργασίας γονέων ανάπηρων παιδιών και ειδικών επαγγελματιών: διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών τους","abstract":"Στο πλαίσιο αναγνώρισης της αναγκαιότητας για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο λειτουργική και πιο δημοκρατική, όπου η έμφαση δίνεται όλο και περισσότερο στην προώθηση των ίσων ευκαιριών για όλους όσοι εμπλέκονται στο εκπαιδευτικό σύστημα, έχει αναγνωριστεί ότι οι γονείς παιδιών με αναπηρία έχουν το δικαίωμα να θεωρούνται ισότιμοι συμμέτοχοι σε θέματα σχετικά με το παιδί τους. Οι γονείς διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο συμβάλλοντας στην συνολική ευημερία των παιδιών τους, και παρόλο που οι επαγγελματίες επιχειρούν να εργαστούν σε συνεργασία με τους γονείς, η συνεργατική αυτή σχέση απέχει πολύ από το να επιτευχθεί, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς παραμένουν «άφωνοι» ή φαινομενικά «μη προσεγγίσιμοι». Η παρούσα ποιοτική έρευνα ερμηνευτικής προσέγγισης πραγματοποιήθηκε μέσω συνεντεύξεων και επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες δέκα (10) γονέων παιδιών με αναπηρίες και δέκα (10) ειδικών επαγγελματιών αναφορικά με τον τρόπο που διαμορφώνονται οι συνεργατικές σχέσεις. Απώτερος σκοπός είναι η μελέτη των δεδομένων και η κατανόηση των συνθηκών, των παραγόντων και των πρακτικών που συμβάλλουν στη διαμόρφωση των σχέσεων, δεδομένου ότι η ποιότητα των σχέσεων συνεργασίας δρα ευεργετικά αναφορικά με την αποδοχή της αναπηρίας από τους γονείς, τη μελλοντική εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία του παιδιού, την προώθηση της ενδυνάμωσης των γονέων και τον αυτοπροσδιορισμό των αναπήρων. Με βάση τα παραπάνω διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα που αφορούν στον τρόπο που νοηματοδοτούν γονείς και ειδικοί τη συνεργασία, στην αναγκαιότητά της και στις προσδοκίες των δύο πλευρών από τη μεταξύ τους συνεργασία, στους παράγοντες που επηρεάζουν τις συνεργατικές πρακτικές και πώς η ποιότητα της σχέσης τους επιδρά στην εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία του παιδιού. Διερευνώνται, επίσης, οι ρόλοι των δυο συμμετεχόντων στη συνεργασία, ο τρόπος κατανόησης της αναπηρίας, οι προκλήσεις και τέλος, οι προοπτικές μια αποτελεσματικής συνεργασίας. Όπως προκύπτει από την ανάλυση ευρημάτων της προκείμενης έρευνας, μέσω της θεματικής ανάλυσης περιεχομένου, οι συμμετέχοντες δεν έχουν διαμορφώσει ένα εναργή ορισμό της έννοιας της συνεργασίας. Η συνεργασία δεν κατανοείται ως μια αμοιβαία διαδικασία συμμετοχής με προϋποθέσεις όπως: ισότητα, κατανομή εξουσίας και αρμοδιοτήτων μεταξύ των συνεργαζόμενων μερών. Επιπλέον, ο ρόλος της γονικής συμμετοχής στη συνεργασία δεν εκλαμβάνεται ισότιμος σε μια συνεταιριστική σχέση κατανομής γνώσης, ευθυνών και εξουσίας. Οι ειδικοί παρουσιάζονται να υιοθετούν το ρόλο του επαΐοντα, ενώ οι γονείς περιορίζονται σε ένα παθητικό ρόλο του εκτελεστή των συμβουλών των ειδικών με σκοπό την κάλυψη των αναγκών του παιδιού, χωρίς να έχουν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης. Από τη μελέτη των εμπειριών των συμμετεχόντων αναδεικνύεται η προσέγγιση της αναπηρίας με βάση το ατομικό/ιατρικό μοντέλο, εμφορούμενη από μια ατομικότητα, ως προσωπική τραγωδία, ως ένα τυχαίο τραγικό γεγονός στη ζωή ενός άτυχου ατόμου, ως ένα προσωπικό πρόβλημα εστιασμένο στο άτομο και στην οικογένειά του. Η έμφαση στην αδυναμία του ατόμου και στην ανικανότητα εξηγεί τους λόγους που αναπτύσσονται συναισθήματα κατωτερότητας κι επομένως χαμηλές προσδοκίες ως προς την εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία τους. Η συνειδητοποίηση της κεντρικής θέσης που κατέχουν τα θεσμικά, ιδεολογικά, δομικά και υλικά εμπόδια που προκαλούν την αναπηρία στην κοινωνία είναι θεμελιώδης για μια κοινωνική θεώρηση της αναπηρίας. Ο αποκλεισμός των γονέων από διαδικασίες λήψης αποφάσεων και διεκδίκησης παροχής υπηρεσιών έχει ως αποτέλεσμα να περιέρχονται σε μια θέση εξάρτησης αντί της διεκδίκησης της κοινωνικής τους χειραφέτησης. Ωστόσο, πιθανή θεωρείται η εκδοχή οι γονείς να αγνοούν τις δυνατότητες προάσπισης μιας ισότιμης συνεργατικής συμμετοχής και τις προοπτικές που αναδύονται. Στο πλαίσιο της συνεργασίας είναι ανάγκη να προωθηθεί μεθοδευμένη προπαγάνδα ενημέρωσης για τα δικαιώματά τους, στον τρόπο που τα ανάπηρα άτομα και οι οικογένειές τους διαχειρίζονται την αναπηρία, την ταυτότητά τους και τις κοινωνικο-πολιτισμικές τους σχέσεις, καθώς και τον τρόπο ζωής που διαμορφώνουν θεωρούμενοι ως ανάπηροι. Ο επαναπροσδιορισμός της αυτοπροβολής και αυτοδιάθεσής τους έχει στόχο να συμβάλλει στον αυτοπροσδιορισμό και την αυτοπραγμάτωσή τους.","abstract_html":"Στο πλαίσιο αναγνώρισης της αναγκαιότητας για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο λειτουργική και πιο δημοκρατική, όπου η έμφαση δίνεται όλο και περισσότερο στην προώθηση των ίσων ευκαιριών για όλους όσοι εμπλέκονται στο εκπαιδευτικό σύστημα, έχει αναγνωριστεί ότι οι γονείς παιδιών με αναπηρία έχουν το δικαίωμα να θεωρούνται ισότιμοι συμμέτοχοι σε θέματα σχετικά με το παιδί τους. Οι γονείς διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο συμβάλλοντας στην συνολική ευημερία των παιδιών τους, και παρόλο που οι επαγγελματίες επιχειρούν να εργαστούν σε συνεργασία με τους γονείς, η συνεργατική αυτή σχέση απέχει πολύ από το να επιτευχθεί, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς παραμένουν «άφωνοι» ή φαινομενικά «μη προσεγγίσιμοι». Η παρούσα ποιοτική έρευνα ερμηνευτικής προσέγγισης πραγματοποιήθηκε μέσω συνεντεύξεων και επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες δέκα (10) γονέων παιδιών με αναπηρίες και δέκα (10) ειδικών επαγγελματιών αναφορικά με τον τρόπο που διαμορφώνονται οι συνεργατικές σχέσεις. Απώτερος σκοπός είναι η μελέτη των δεδομένων και η κατανόηση των συνθηκών, των παραγόντων και των πρακτικών που συμβάλλουν στη διαμόρφωση των σχέσεων, δεδομένου ότι η ποιότητα των σχέσεων συνεργασίας δρα ευεργετικά αναφορικά με την αποδοχή της αναπηρίας από τους γονείς, τη μελλοντική εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία του παιδιού, την προώθηση της ενδυνάμωσης των γονέων και τον αυτοπροσδιορισμό των αναπήρων. Με βάση τα παραπάνω διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα που αφορούν στον τρόπο που νοηματοδοτούν γονείς και ειδικοί τη συνεργασία, στην αναγκαιότητά της και στις προσδοκίες των δύο πλευρών από τη μεταξύ τους συνεργασία, στους παράγοντες που επηρεάζουν τις συνεργατικές πρακτικές και πώς η ποιότητα της σχέσης τους επιδρά στην εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία του παιδιού. Διερευνώνται, επίσης, οι ρόλοι των δυο συμμετεχόντων στη συνεργασία, ο τρόπος κατανόησης της αναπηρίας, οι προκλήσεις και τέλος, οι προοπτικές μια αποτελεσματικής συνεργασίας. Όπως προκύπτει από την ανάλυση ευρημάτων της προκείμενης έρευνας, μέσω της θεματικής ανάλυσης περιεχομένου, οι συμμετέχοντες δεν έχουν διαμορφώσει ένα εναργή ορισμό της έννοιας της συνεργασίας. Η συνεργασία δεν κατανοείται ως μια αμοιβαία διαδικασία συμμετοχής με προϋποθέσεις όπως: ισότητα, κατανομή εξουσίας και αρμοδιοτήτων μεταξύ των συνεργαζόμενων μερών. Επιπλέον, ο ρόλος της γονικής συμμετοχής στη συνεργασία δεν εκλαμβάνεται ισότιμος σε μια συνεταιριστική σχέση κατανομής γνώσης, ευθυνών και εξουσίας. Οι ειδικοί παρουσιάζονται να υιοθετούν το ρόλο του επαΐοντα, ενώ οι γονείς περιορίζονται σε ένα παθητικό ρόλο του εκτελεστή των συμβουλών των ειδικών με σκοπό την κάλυψη των αναγκών του παιδιού, χωρίς να έχουν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης. Από τη μελέτη των εμπειριών των συμμετεχόντων αναδεικνύεται η προσέγγιση της αναπηρίας με βάση το ατομικό/ιατρικό μοντέλο, εμφορούμενη από μια ατομικότητα, ως προσωπική τραγωδία, ως ένα τυχαίο τραγικό γεγονός στη ζωή ενός άτυχου ατόμου, ως ένα προσωπικό πρόβλημα εστιασμένο στο άτομο και στην οικογένειά του. Η έμφαση στην αδυναμία του ατόμου και στην ανικανότητα εξηγεί τους λόγους που αναπτύσσονται συναισθήματα κατωτερότητας κι επομένως χαμηλές προσδοκίες ως προς την εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία τους. Η συνειδητοποίηση της κεντρικής θέσης που κατέχουν τα θεσμικά, ιδεολογικά, δομικά και υλικά εμπόδια που προκαλούν την αναπηρία στην κοινωνία είναι θεμελιώδης για μια κοινωνική θεώρηση της αναπηρίας. Ο αποκλεισμός των γονέων από διαδικασίες λήψης αποφάσεων και διεκδίκησης παροχής υπηρεσιών έχει ως αποτέλεσμα να περιέρχονται σε μια θέση εξάρτησης αντί της διεκδίκησης της κοινωνικής τους χειραφέτησης. Ωστόσο, πιθανή θεωρείται η εκδοχή οι γονείς να αγνοούν τις δυνατότητες προάσπισης μιας ισότιμης συνεργατικής συμμετοχής και τις προοπτικές που αναδύονται. Στο πλαίσιο της συνεργασίας είναι ανάγκη να προωθηθεί μεθοδευμένη προπαγάνδα ενημέρωσης για τα δικαιώματά τους, στον τρόπο που τα ανάπηρα άτομα και οι οικογένειές τους διαχειρίζονται την αναπηρία, την ταυτότητά τους και τις κοινωνικο-πολιτισμικές τους σχέσεις, καθώς και τον τρόπο ζωής που διαμορφώνουν θεωρούμενοι ως ανάπηροι. Ο επαναπροσδιορισμός της αυτοπροβολής και αυτοδιάθεσής τους έχει στόχο να συμβάλλει στον αυτοπροσδιορισμό και την αυτοπραγμάτωσή τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Καϊάφα Μαρία","Kaiafa Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:48Z","subjects":["Ειδική Εκπαίδευση","Special education"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1519110"],"render_values":[{"text":"uoadl:1519110","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1519110","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1519110","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1519110","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καϊάφα Μαρία","Kaiafa Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ειδική Εκπαίδευση","Special education"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1519110","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1519110"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο πλαίσιο αναγνώρισης της αναγκαιότητας για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο λειτουργική και πιο δημοκρατική, όπου η έμφαση δίνεται όλο και περισσότερο στην προώθηση των ίσων ευκαιριών για όλους όσοι εμπλέκονται στο εκπαιδευτικό σύστημα, έχει αναγνωριστεί ότι οι γονείς παιδιών με αναπηρία έχουν το δικαίωμα να θεωρούνται ισότιμοι συμμέτοχοι σε θέματα σχετικά με το παιδί τους. Οι γονείς διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο συμβάλλοντας στην συνολική ευημερία των παιδιών τους, και παρόλο που οι επαγγελματίες επιχειρούν να εργαστούν σε συνεργασία με τους γονείς, η συνεργατική αυτή σχέση απέχει πολύ από το να επιτευχθεί, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς παραμένουν «άφωνοι» ή φαινομενικά «μη προσεγγίσιμοι». Η παρούσα ποιοτική έρευνα ερμηνευτικής προσέγγισης πραγματοποιήθηκε μέσω συνεντεύξεων και επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες δέκα (10) γονέων παιδιών με αναπηρίες και δέκα (10) ειδικών επαγγελματιών αναφορικά με τον τρόπο που διαμορφώνονται οι συνεργατικές σχέσεις. Απώτερος σκοπός είναι η μελέτη των δεδομένων και η κατανόηση των συνθηκών, των παραγόντων και των πρακτικών που συμβάλλουν στη διαμόρφωση των σχέσεων, δεδομένου ότι η ποιότητα των σχέσεων συνεργασίας δρα ευεργετικά αναφορικά με την αποδοχή της αναπηρίας από τους γονείς, τη μελλοντική εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία του παιδιού, την προώθηση της ενδυνάμωσης των γονέων και τον αυτοπροσδιορισμό των αναπήρων. Με βάση τα παραπάνω διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα που αφορούν στον τρόπο που νοηματοδοτούν γονείς και ειδικοί τη συνεργασία, στην αναγκαιότητά της και στις προσδοκίες των δύο πλευρών από τη μεταξύ τους συνεργασία, στους παράγοντες που επηρεάζουν τις συνεργατικές πρακτικές και πώς η ποιότητα της σχέσης τους επιδρά στην εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία του παιδιού. Διερευνώνται, επίσης, οι ρόλοι των δυο συμμετεχόντων στη συνεργασία, ο τρόπος κατανόησης της αναπηρίας, οι προκλήσεις και τέλος, οι προοπτικές μια αποτελεσματικής συνεργασίας. Όπως προκύπτει από την ανάλυση ευρημάτων της προκείμενης έρευνας, μέσω της θεματικής ανάλυσης περιεχομένου, οι συμμετέχοντες δεν έχουν διαμορφώσει ένα εναργή ορισμό της έννοιας της συνεργασίας. Η συνεργασία δεν κατανοείται ως μια αμοιβαία διαδικασία συμμετοχής με προϋποθέσεις όπως: ισότητα, κατανομή εξουσίας και αρμοδιοτήτων μεταξύ των συνεργαζόμενων μερών. Επιπλέον, ο ρόλος της γονικής συμμετοχής στη συνεργασία δεν εκλαμβάνεται ισότιμος σε μια συνεταιριστική σχέση κατανομής γνώσης, ευθυνών και εξουσίας. Οι ειδικοί παρουσιάζονται να υιοθετούν το ρόλο του επαΐοντα, ενώ οι γονείς περιορίζονται σε ένα παθητικό ρόλο του εκτελεστή των συμβουλών των ειδικών με σκοπό την κάλυψη των αναγκών του παιδιού, χωρίς να έχουν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης. Από τη μελέτη των εμπειριών των συμμετεχόντων αναδεικνύεται η προσέγγιση της αναπηρίας με βάση το ατομικό/ιατρικό μοντέλο, εμφορούμενη από μια ατομικότητα, ως προσωπική τραγωδία, ως ένα τυχαίο τραγικό γεγονός στη ζωή ενός άτυχου ατόμου, ως ένα προσωπικό πρόβλημα εστιασμένο στο άτομο και στην οικογένειά του. Η έμφαση στην αδυναμία του ατόμου και στην ανικανότητα εξηγεί τους λόγους που αναπτύσσονται συναισθήματα κατωτερότητας κι επομένως χαμηλές προσδοκίες ως προς την εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία τους. Η συνειδητοποίηση της κεντρικής θέσης που κατέχουν τα θεσμικά, ιδεολογικά, δομικά και υλικά εμπόδια που προκαλούν την αναπηρία στην κοινωνία είναι θεμελιώδης για μια κοινωνική θεώρηση της αναπηρίας. Ο αποκλεισμός των γονέων από διαδικασίες λήψης αποφάσεων και διεκδίκησης παροχής υπηρεσιών έχει ως αποτέλεσμα να περιέρχονται σε μια θέση εξάρτησης αντί της διεκδίκησης της κοινωνικής τους χειραφέτησης. Ωστόσο, πιθανή θεωρείται η εκδοχή οι γονείς να αγνοούν τις δυνατότητες προάσπισης μιας ισότιμης συνεργατικής συμμετοχής και τις προοπτικές που αναδύονται. Στο πλαίσιο της συνεργασίας είναι ανάγκη να προωθηθεί μεθοδευμένη προπαγάνδα ενημέρωσης για τα δικαιώματά τους, στον τρόπο που τα ανάπηρα άτομα και οι οικογένειές τους διαχειρίζονται την αναπηρία, την ταυτότητά τους και τις κοινωνικο-πολιτισμικές τους σχέσεις, καθώς και τον τρόπο ζωής που διαμορφώνουν θεωρούμενοι ως ανάπηροι. Ο επαναπροσδιορισμός της αυτοπροβολής και αυτοδιάθεσής τους έχει στόχο να συμβάλλει στον αυτοπροσδιορισμό και την αυτοπραγμάτωσή τους.","Acknowledging the necessity for a society more equitable, more functional and more democratic, where the emphasis is increasingly on the promotion of equal opportunities for all those involved in the educational system, it has been recognized that parents of children with disabilities have the right to be considered equal participants in matters relating to their child. Parents play a vital role in contributing to the overall well-being of their children, and although professionals seek to work in partnership with parents, this collaborative relationship is far from being achieved, as in many cases the parents remain \"non-verbal\" or seemingly \"not reachable\". The present qualitative research of interpretive approach was conducted through interviews and aims at exploring the views and the experiences of ten (10) parents of children with disabilities and ten (10) special professionals regarding the way in which collaborative relationships are formed. The ultimate goal is to study the data and understand the conditions, factors and practices that contribute to the formation of relationships, since the quality of partnerships acts beneficially on the acceptance of disability by parents, the future educational and social course of the child, the promotion of empowerment of parents and self-determination of the disabled. According to the above, the research questions were formed relating to the way in which parents and specialists define cooperation, the necessity and the expectations of both sides of their cooperation, the factors influencing the collaborative practices and how the quality of their relationship affects the educational and social course of the child. Additionally, the roles of the two participants in the cooperation, the way of understanding disability, the challenges, and finally, the prospects of an effective cooperation are investigated. As shown by the analysis of the findings of the present research, through thematic content analysis, the participants have not developed a lucid definition of the notion of cooperation. Cooperation is not understood as a process of mutual participation with conditions such as: equality, distribution of power and responsibilities between the cooperating parties. Moreover, the role of parental involvement in the cooperation is not seen as equal in a cooperative relationship of sharing knowledge, responsibility and authority. Experts are presented to adopt the role of connoisseur, while parents are restricted to a passive role of executing the advice of experts in order to meet the child's needs, without having the right to negotiate. From the study of the experiences of the participants , the approach to disability based on the individual / medical model is highlighted, underpinned by an individuality, as a personal tragedy, as a random tragic event in the life of an unfortunate person, as a personal problem centered on the person and his/her family. The emphasis on the weakness of the individual and inability explains the reasons why feelings of inferiority arise and therefore low expectations regarding their educational and social course. The awareness of the central place which the institutional, ideological, structural and materialistic barriers occupy, that cause disability in society, is fundamental to a social view of disability. The exclusion of parents from decision-making processes and assertiveness of rendering services results to their getting into a position of dependence instead of reclaiming their social emancipation. However, a possible scenario is the parents ignoring the possibilities of having an equal cooperative participation and the perspectives that emerge from this. On the framework of cooperation there is the need to promote methodical media propaganda about their rights, in a way that disabled people and their families manage disability, their identity and their socio-cultural relations and lifestyle they lead being regarded as disabled. The redefinition of their self-assertion and self-determination aims to contribute to their self-determination and self-realization."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σχέσεις συνεργασίας γονέων ανάπηρων παιδιών και ειδικών επαγγελματιών: διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών τους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καϊάφα Μαρία","Kaiafa Maria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Στο πλαίσιο αναγνώρισης της αναγκαιότητας για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο λειτουργική και πιο δημοκρατική, όπου η έμφαση δίνεται όλο και περισσότερο στην προώθηση των ίσων ευκαιριών για όλους όσοι εμπλέκονται στο εκπαιδευτικό σύστημα, έχει αναγνωριστεί ότι οι γονείς παιδιών με αναπηρία έχουν το δικαίωμα να θεωρούνται ισότιμοι συμμέτοχοι σε θέματα σχετικά με το παιδί τους. Οι γονείς διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο συμβάλλοντας στην συνολική ευημερία των παιδιών τους, και παρόλο που οι επαγγελματίες επιχειρούν να εργαστούν σε συνεργασία με τους γονείς, η συνεργατική αυτή σχέση απέχει πολύ από το να επιτευχθεί, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς παραμένουν «άφωνοι» ή φαινομενικά «μη προσεγγίσιμοι». Η παρούσα ποιοτική έρευνα ερμηνευτικής προσέγγισης πραγματοποιήθηκε μέσω συνεντεύξεων και επιχειρεί να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες δέκα (10) γονέων παιδιών με αναπηρίες και δέκα (10) ειδικών επαγγελματιών αναφορικά με τον τρόπο που διαμορφώνονται οι συνεργατικές σχέσεις. Απώτερος σκοπός είναι η μελέτη των δεδομένων και η κατανόηση των συνθηκών, των παραγόντων και των πρακτικών που συμβάλλουν στη διαμόρφωση των σχέσεων, δεδομένου ότι η ποιότητα των σχέσεων συνεργασίας δρα ευεργετικά αναφορικά με την αποδοχή της αναπηρίας από τους γονείς, τη μελλοντική εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία του παιδιού, την προώθηση της ενδυνάμωσης των γονέων και τον αυτοπροσδιορισμό των αναπήρων. Με βάση τα παραπάνω διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα που αφορούν στον τρόπο που νοηματοδοτούν γονείς και ειδικοί τη συνεργασία, στην αναγκαιότητά της και στις προσδοκίες των δύο πλευρών από τη μεταξύ τους συνεργασία, στους παράγοντες που επηρεάζουν τις συνεργατικές πρακτικές και πώς η ποιότητα της σχέσης τους επιδρά στην εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία του παιδιού. Διερευνώνται, επίσης, οι ρόλοι των δυο συμμετεχόντων στη συνεργασία, ο τρόπος κατανόησης της αναπηρίας, οι προκλήσεις και τέλος, οι προοπτικές μια αποτελεσματικής συνεργασίας. Όπως προκύπτει από την ανάλυση ευρημάτων της προκείμενης έρευνας, μέσω της θεματικής ανάλυσης περιεχομένου, οι συμμετέχοντες δεν έχουν διαμορφώσει ένα εναργή ορισμό της έννοιας της συνεργασίας. Η συνεργασία δεν κατανοείται ως μια αμοιβαία διαδικασία συμμετοχής με προϋποθέσεις όπως: ισότητα, κατανομή εξουσίας και αρμοδιοτήτων μεταξύ των συνεργαζόμενων μερών. Επιπλέον, ο ρόλος της γονικής συμμετοχής στη συνεργασία δεν εκλαμβάνεται ισότιμος σε μια συνεταιριστική σχέση κατανομής γνώσης, ευθυνών και εξουσίας. Οι ειδικοί παρουσιάζονται να υιοθετούν το ρόλο του επαΐοντα, ενώ οι γονείς περιορίζονται σε ένα παθητικό ρόλο του εκτελεστή των συμβουλών των ειδικών με σκοπό την κάλυψη των αναγκών του παιδιού, χωρίς να έχουν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης. Από τη μελέτη των εμπειριών των συμμετεχόντων αναδεικνύεται η προσέγγιση της αναπηρίας με βάση το ατομικό/ιατρικό μοντέλο, εμφορούμενη από μια ατομικότητα, ως προσωπική τραγωδία, ως ένα τυχαίο τραγικό γεγονός στη ζωή ενός άτυχου ατόμου, ως ένα προσωπικό πρόβλημα εστιασμένο στο άτομο και στην οικογένειά του. Η έμφαση στην αδυναμία του ατόμου και στην ανικανότητα εξηγεί τους λόγους που αναπτύσσονται συναισθήματα κατωτερότητας κι επομένως χαμηλές προσδοκίες ως προς την εκπαιδευτική και κοινωνική πορεία τους. Η συνειδητοποίηση της κεντρικής θέσης που κατέχουν τα θεσμικά, ιδεολογικά, δομικά και υλικά εμπόδια που προκαλούν την αναπηρία στην κοινωνία είναι θεμελιώδης για μια κοινωνική θεώρηση της αναπηρίας. Ο αποκλεισμός των γονέων από διαδικασίες λήψης αποφάσεων και διεκδίκησης παροχής υπηρεσιών έχει ως αποτέλεσμα να περιέρχονται σε μια θέση εξάρτησης αντί της διεκδίκησης της κοινωνικής τους χειραφέτησης. Ωστόσο, πιθανή θεωρείται η εκδοχή οι γονείς να αγνοούν τις δυνατότητες προάσπισης μιας ισότιμης συνεργατικής συμμετοχής και τις προοπτικές που αναδύονται. Στο πλαίσιο της συνεργασίας είναι ανάγκη να προωθηθεί μεθοδευμένη προπαγάνδα ενημέρωσης για τα δικαιώματά τους, στον τρόπο που τα ανάπηρα άτομα και οι οικογένειές τους διαχειρίζονται την αναπηρία, την ταυτότητά τους και τις κοινωνικο-πολιτισμικές τους σχέσεις, καθώς και τον τρόπο ζωής που διαμορφώνουν θεωρούμενοι ως ανάπηροι. Ο επαναπροσδιορισμός της αυτοπροβολής και αυτοδιάθεσής τους έχει στόχο να συμβάλλει στον αυτοπροσδιορισμό και την αυτοπραγμάτωσή τους.","Acknowledging the necessity for a society more equitable, more functional and more democratic, where the emphasis is increasingly on the promotion of equal opportunities for all those involved in the educational system, it has been recognized that parents of children with disabilities have the right to be considered equal participants in matters relating to their child. Parents play a vital role in contributing to the overall well-being of their children, and although professionals seek to work in partnership with parents, this collaborative relationship is far from being achieved, as in many cases the parents remain \"non-verbal\" or seemingly \"not reachable\". The present qualitative research of interpretive approach was conducted through interviews and aims at exploring the views and the experiences of ten (10) parents of children with disabilities and ten (10) special professionals regarding the way in which collaborative relationships are formed. The ultimate goal is to study the data and understand the conditions, factors and practices that contribute to the formation of relationships, since the quality of partnerships acts beneficially on the acceptance of disability by parents, the future educational and social course of the child, the promotion of empowerment of parents and self-determination of the disabled. According to the above, the research questions were formed relating to the way in which parents and specialists define cooperation, the necessity and the expectations of both sides of their cooperation, the factors influencing the collaborative practices and how the quality of their relationship affects the educational and social course of the child. Additionally, the roles of the two participants in the cooperation, the way of understanding disability, the challenges, and finally, the prospects of an effective cooperation are investigated. As shown by the analysis of the findings of the present research, through thematic content analysis, the participants have not developed a lucid definition of the notion of cooperation. Cooperation is not understood as a process of mutual participation with conditions such as: equality, distribution of power and responsibilities between the cooperating parties. Moreover, the role of parental involvement in the cooperation is not seen as equal in a cooperative relationship of sharing knowledge, responsibility and authority. Experts are presented to adopt the role of connoisseur, while parents are restricted to a passive role of executing the advice of experts in order to meet the child's needs, without having the right to negotiate. From the study of the experiences of the participants , the approach to disability based on the individual / medical model is highlighted, underpinned by an individuality, as a personal tragedy, as a random tragic event in the life of an unfortunate person, as a personal problem centered on the person and his/her family. The emphasis on the weakness of the individual and inability explains the reasons why feelings of inferiority arise and therefore low expectations regarding their educational and social course. The awareness of the central place which the institutional, ideological, structural and materialistic barriers occupy, that cause disability in society, is fundamental to a social view of disability. The exclusion of parents from decision-making processes and assertiveness of rendering services results to their getting into a position of dependence instead of reclaiming their social emancipation. However, a possible scenario is the parents ignoring the possibilities of having an equal cooperative participation and the perspectives that emerge from this. On the framework of cooperation there is the need to promote methodical media propaganda about their rights, in a way that disabled people and their families manage disability, their identity and their socio-cultural relations and lifestyle they lead being regarded as disabled. The redefinition of their self-assertion and self-determination aims to contribute to their self-determination and self-realization."],"dc:identifier":["uoadl:1519110","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1519110"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ειδική Εκπαίδευση","Special education"],"dc:title":["Σχέσεις συνεργασίας γονέων ανάπηρων παιδιών και ειδικών επαγγελματιών: διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών τους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:48Z"}