{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1520696"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1520696","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κατάκτηση αναιτιατικών, αυτοπαθών, αλληλοπαθών και αποθετικών ρημάτων μονόγλωσσων ελληνόφωνων παιδιών με Ειδική Γλωσσική Διαταραχή","abstract":"Οι αυτοπαθείς, αλληλοπαθείς, αναιτιατικές και αποθετικές ρηματικές δομές στα Ελληνικά μοιράζονται την ίδια μη-ενεργητική μορφολογία. Όμως, οι τέσσερεις κατηγορίες Φωνής παρουσιάζουν διαφορές: α) οι αυτοπαθείς και οι αλληλοπαθείς σχηματίζονται σαφώς με εναλλαγή ενεργητικής σε μη-ενεργητική μορφολογία, β) οι αναιτιατικές είναι διφορούμενες εφόσον σχηματίζονται είτε με ενεργητική (αμαρκάριστες) είτε με μη-ενεργητική μορφολογία (μαρκαρισμένες). Τέλος, τα αποθετικά δεν υπόκεινται σε εναλλαγή ενεργητικής/μη-ενεργητικής μορφολογίας, αντίθετα παρουσιάζονται μόνο με μη-ενεργητική (Alexiadou, Anagnostopoulou & Schäfer, 2015; Tsimpli, 1989; Zombolou, 2004; και άλλοι). Αρχικά υποθέτουμε ότι ο μορφολογικός υποπροσδιορισμός, ο οποίος παρουσιάζεται στις κατηγορίες Φωνής, προκαλεί δυσκολίες στα παιδιά με ΕΓΔ. Μάλιστα αναμένουμε την παρουσίαση, κατά την κατάκτηση, διαφοροποιήσεων ανάμεσα στις δομές με μία δομική αναπαράσταση (αυτοπαθείς/αλληλοπαθείς) και στις δομές με δύο δομικές αναπαραστάσεις (αμαρκάριστες vs. μαρκαρισμένες αναιτιατικές). Τέλος, τα αποθετικά αναμένονται να παρουσιάζουν λιγότερες δυσκολίες στην κατάκτηση, συγκριτικά με τις υπόλοιπες κατηγορίες, καθώς θεωρούνται ως λεξικοποιημένα (Kiparsky, 2009; Embick, 1998). Με σκοπό την εξέταση της υπόθεσης μας, εξετάσαμε έξι (6) ελληνόφωνα παιδιά με ΕΓΔ, ηλικίας 4:5-5:4 (μέση ηλικία 4:9), έξι (6) γλωσσικά αντίστοιχα παιδιά τυπικής ανάπτυξης και μία ομάδα ελέγχου ενηλίκων σε μία δοκιμασία παραγωγής μέσω εκμαίευσης αποτελούμενη από εξήντα έξι (66) ρήματα (10 αυτοπαθή, 10 αλληλοπαθή, 10 μαρκαρισμένα αναιτιατικά, 10 αμαρκάριστα αναιτιατικά, 10 αποθετικά και 16 αντίστοιχα ενεργητικής φωνής). Βρήκαμε ότι τα παιδιά με ΕΓΔ έχουν σοβαρές δυσκολίες με τις δομές μη-ενεργητικής μορφολογίας, ενώ παρουσιάζουν υψηλές επιδόσεις με τις ενεργητικής μορφολογίας δομές, δηλαδή την ενεργητική φωνή (93,75%) και την αμαρκάριστη αναιτιατική (90%). Η ερμηνεία των δεδομένων μας επιβεβαιώνει την Υπόθεση της Μοναδικότητας (Uniqueness Hypothesis) (Armon-Lotem et al., 2016). Όσο πιο διφορούμενη ή όσο λιγότερο μοναδική μια δομή είναι, τόσο πιο δύσκολη είναι: (α) Η μη-ενεργητική μορφολογία στα Ελληνικά είναι γενικά διφορούμενη, έτσι εξηγείται η χαμηλότερη επίδοση των δομών μη-ενεργητικής μορφολογίας σε σχέση με τις δομές ενεργητικής. (β) Τα αυτοπαθή/αλληλοπαθή είναι λιγότερο αμφίσημα από τα αναιτιατικά, αφού τα δεύτερα – αλλά όχι τα πρώτα – έχουν διφορούμενο σχηματισμό (αμαρκάριστα vs. μαρκαρισμένα αναιτιατικά).","abstract_html":"Οι αυτοπαθείς, αλληλοπαθείς, αναιτιατικές και αποθετικές ρηματικές δομές στα Ελληνικά μοιράζονται την ίδια μη-ενεργητική μορφολογία. Όμως, οι τέσσερεις κατηγορίες Φωνής παρουσιάζουν διαφορές: α) οι αυτοπαθείς και οι αλληλοπαθείς σχηματίζονται σαφώς με εναλλαγή ενεργητικής σε μη-ενεργητική μορφολογία, β) οι αναιτιατικές είναι διφορούμενες εφόσον σχηματίζονται είτε με ενεργητική (αμαρκάριστες) είτε με μη-ενεργητική μορφολογία (μαρκαρισμένες). Τέλος, τα αποθετικά δεν υπόκεινται σε εναλλαγή ενεργητικής/μη-ενεργητικής μορφολογίας, αντίθετα παρουσιάζονται μόνο με μη-ενεργητική (Alexiadou, Anagnostopoulou &amp; Schäfer, 2015; Tsimpli, 1989; Zombolou, 2004; και άλλοι). Αρχικά υποθέτουμε ότι ο μορφολογικός υποπροσδιορισμός, ο οποίος παρουσιάζεται στις κατηγορίες Φωνής, προκαλεί δυσκολίες στα παιδιά με ΕΓΔ. Μάλιστα αναμένουμε την παρουσίαση, κατά την κατάκτηση, διαφοροποιήσεων ανάμεσα στις δομές με μία δομική αναπαράσταση (αυτοπαθείς/αλληλοπαθείς) και στις δομές με δύο δομικές αναπαραστάσεις (αμαρκάριστες vs. μαρκαρισμένες αναιτιατικές). Τέλος, τα αποθετικά αναμένονται να παρουσιάζουν λιγότερες δυσκολίες στην κατάκτηση, συγκριτικά με τις υπόλοιπες κατηγορίες, καθώς θεωρούνται ως λεξικοποιημένα (Kiparsky, 2009; Embick, 1998). Με σκοπό την εξέταση της υπόθεσης μας, εξετάσαμε έξι (6) ελληνόφωνα παιδιά με ΕΓΔ, ηλικίας 4:5-5:4 (μέση ηλικία 4:9), έξι (6) γλωσσικά αντίστοιχα παιδιά τυπικής ανάπτυξης και μία ομάδα ελέγχου ενηλίκων σε μία δοκιμασία παραγωγής μέσω εκμαίευσης αποτελούμενη από εξήντα έξι (66) ρήματα (10 αυτοπαθή, 10 αλληλοπαθή, 10 μαρκαρισμένα αναιτιατικά, 10 αμαρκάριστα αναιτιατικά, 10 αποθετικά και 16 αντίστοιχα ενεργητικής φωνής). Βρήκαμε ότι τα παιδιά με ΕΓΔ έχουν σοβαρές δυσκολίες με τις δομές μη-ενεργητικής μορφολογίας, ενώ παρουσιάζουν υψηλές επιδόσεις με τις ενεργητικής μορφολογίας δομές, δηλαδή την ενεργητική φωνή (93,75%) και την αμαρκάριστη αναιτιατική (90%). Η ερμηνεία των δεδομένων μας επιβεβαιώνει την Υπόθεση της Μοναδικότητας (Uniqueness Hypothesis) (Armon-Lotem et al., 2016). Όσο πιο διφορούμενη ή όσο λιγότερο μοναδική μια δομή είναι, τόσο πιο δύσκολη είναι: (α) Η μη-ενεργητική μορφολογία στα Ελληνικά είναι γενικά διφορούμενη, έτσι εξηγείται η χαμηλότερη επίδοση των δομών μη-ενεργητικής μορφολογίας σε σχέση με τις δομές ενεργητικής. (β) Τα αυτοπαθή/αλληλοπαθή είναι λιγότερο αμφίσημα από τα αναιτιατικά, αφού τα δεύτερα – αλλά όχι τα πρώτα – έχουν διφορούμενο σχηματισμό (αμαρκάριστα vs. μαρκαρισμένα αναιτιατικά).","abstract_has_math":false,"creators":["Ιωάννου Στυλιανός","Ioannou Stylianos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:28:50Z","subjects":["Γλωσσολογία","Linguistics"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1520696"],"render_values":[{"text":"uoadl:1520696","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1520696","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1520696","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1520696","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ιωάννου Στυλιανός","Ioannou Stylianos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλωσσολογία","Linguistics"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1520696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1520696"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αυτοπαθείς, αλληλοπαθείς, αναιτιατικές και αποθετικές ρηματικές δομές στα Ελληνικά μοιράζονται την ίδια μη-ενεργητική μορφολογία. Όμως, οι τέσσερεις κατηγορίες Φωνής παρουσιάζουν διαφορές: α) οι αυτοπαθείς και οι αλληλοπαθείς σχηματίζονται σαφώς με εναλλαγή ενεργητικής σε μη-ενεργητική μορφολογία, β) οι αναιτιατικές είναι διφορούμενες εφόσον σχηματίζονται είτε με ενεργητική (αμαρκάριστες) είτε με μη-ενεργητική μορφολογία (μαρκαρισμένες). Τέλος, τα αποθετικά δεν υπόκεινται σε εναλλαγή ενεργητικής/μη-ενεργητικής μορφολογίας, αντίθετα παρουσιάζονται μόνο με μη-ενεργητική (Alexiadou, Anagnostopoulou & Schäfer, 2015; Tsimpli, 1989; Zombolou, 2004; και άλλοι). Αρχικά υποθέτουμε ότι ο μορφολογικός υποπροσδιορισμός, ο οποίος παρουσιάζεται στις κατηγορίες Φωνής, προκαλεί δυσκολίες στα παιδιά με ΕΓΔ. Μάλιστα αναμένουμε την παρουσίαση, κατά την κατάκτηση, διαφοροποιήσεων ανάμεσα στις δομές με μία δομική αναπαράσταση (αυτοπαθείς/αλληλοπαθείς) και στις δομές με δύο δομικές αναπαραστάσεις (αμαρκάριστες vs. μαρκαρισμένες αναιτιατικές). Τέλος, τα αποθετικά αναμένονται να παρουσιάζουν λιγότερες δυσκολίες στην κατάκτηση, συγκριτικά με τις υπόλοιπες κατηγορίες, καθώς θεωρούνται ως λεξικοποιημένα (Kiparsky, 2009; Embick, 1998). Με σκοπό την εξέταση της υπόθεσης μας, εξετάσαμε έξι (6) ελληνόφωνα παιδιά με ΕΓΔ, ηλικίας 4:5-5:4 (μέση ηλικία 4:9), έξι (6) γλωσσικά αντίστοιχα παιδιά τυπικής ανάπτυξης και μία ομάδα ελέγχου ενηλίκων σε μία δοκιμασία παραγωγής μέσω εκμαίευσης αποτελούμενη από εξήντα έξι (66) ρήματα (10 αυτοπαθή, 10 αλληλοπαθή, 10 μαρκαρισμένα αναιτιατικά, 10 αμαρκάριστα αναιτιατικά, 10 αποθετικά και 16 αντίστοιχα ενεργητικής φωνής). Βρήκαμε ότι τα παιδιά με ΕΓΔ έχουν σοβαρές δυσκολίες με τις δομές μη-ενεργητικής μορφολογίας, ενώ παρουσιάζουν υψηλές επιδόσεις με τις ενεργητικής μορφολογίας δομές, δηλαδή την ενεργητική φωνή (93,75%) και την αμαρκάριστη αναιτιατική (90%). Η ερμηνεία των δεδομένων μας επιβεβαιώνει την Υπόθεση της Μοναδικότητας (Uniqueness Hypothesis) (Armon-Lotem et al., 2016). Όσο πιο διφορούμενη ή όσο λιγότερο μοναδική μια δομή είναι, τόσο πιο δύσκολη είναι: (α) Η μη-ενεργητική μορφολογία στα Ελληνικά είναι γενικά διφορούμενη, έτσι εξηγείται η χαμηλότερη επίδοση των δομών μη-ενεργητικής μορφολογίας σε σχέση με τις δομές ενεργητικής. (β) Τα αυτοπαθή/αλληλοπαθή είναι λιγότερο αμφίσημα από τα αναιτιατικά, αφού τα δεύτερα – αλλά όχι τα πρώτα – έχουν διφορούμενο σχηματισμό (αμαρκάριστα vs. μαρκαρισμένα αναιτιατικά).","Reflexives, reciprocals, anticausatives and deponents in Greek share the same morphology, the non-active form. However, the four Voice categories show differences: reflexives and reciprocals are formed unambiguously by alternating the active with the non-active form; anticausatives are ambiguous, since there are two subcategories: the unmarked anticausatives, formed via the active form, and the marked anticausatives, formed via the non-active form. Deponents, finally, do not undergo any active/non-active form alternation at all, since they merely appear with the non-active form. (Alexiadou, Anagnostopoulou & Schäfer, 2015; Tsimpli, 1989; Zombolou, 2004; among many others) We assume that the morphological underspecification occuring in the Voice structures causes difficulties for children with SLI and that acquisition differences may occur between those Voice structures that have one structural representation, reflexives/reciprocals, and those that can have two structural representations, anticausatives (unmarked vs. marked anticausatives). Deponents, finally, are expected to cause less difficulties in their acquisition compared to the other four categories, since they are assumed to be lexicalized (Kiparsky, 2009; Embick, 1998). In order to examine this hypothesis, we conducted an elicitation production study with six (6) Greek-speaking children with SLI, aged 4;5-5;4 (mean age: 4;9), six (6) language matched TD children, aged 3;6-4;7 (mean age 3;10) and a group of adult controls. We tested altogether sixty-six (66)verbs (reflexives, reciprocals, marked anticausatives, unmarked anticausatives, deponents, and active voice counterparts. We found that children with SLI have significant difficulties with the Voice structures formed by the non-active form, whereas they show a much higher performance with active form structures, both the active voice counterparts (93.75%) and the unmarked anticausatives (90%). Our results can be interpreted in favor of the Uniqueness Hypothesis (Armon-Lotem & al., 2016). The more ambiguous and/or the less unique a structure is, the more acquisition difficulties are expected. (a) The non-active form in Greek is generally ambiguous; this explains the lower performance with the non-active forms compared to the active ones. (b) Reflexives/Reciprocals are less ambiguous than anticausatives, since the latter – but not the former – are formed ambiguously (unmarked vs. marked anticausatives)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κατάκτηση αναιτιατικών, αυτοπαθών, αλληλοπαθών και αποθετικών ρημάτων μονόγλωσσων ελληνόφωνων παιδιών με Ειδική Γλωσσική Διαταραχή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ιωάννου Στυλιανός","Ioannou Stylianos"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Οι αυτοπαθείς, αλληλοπαθείς, αναιτιατικές και αποθετικές ρηματικές δομές στα Ελληνικά μοιράζονται την ίδια μη-ενεργητική μορφολογία. Όμως, οι τέσσερεις κατηγορίες Φωνής παρουσιάζουν διαφορές: α) οι αυτοπαθείς και οι αλληλοπαθείς σχηματίζονται σαφώς με εναλλαγή ενεργητικής σε μη-ενεργητική μορφολογία, β) οι αναιτιατικές είναι διφορούμενες εφόσον σχηματίζονται είτε με ενεργητική (αμαρκάριστες) είτε με μη-ενεργητική μορφολογία (μαρκαρισμένες). Τέλος, τα αποθετικά δεν υπόκεινται σε εναλλαγή ενεργητικής/μη-ενεργητικής μορφολογίας, αντίθετα παρουσιάζονται μόνο με μη-ενεργητική (Alexiadou, Anagnostopoulou & Schäfer, 2015; Tsimpli, 1989; Zombolou, 2004; και άλλοι). Αρχικά υποθέτουμε ότι ο μορφολογικός υποπροσδιορισμός, ο οποίος παρουσιάζεται στις κατηγορίες Φωνής, προκαλεί δυσκολίες στα παιδιά με ΕΓΔ. Μάλιστα αναμένουμε την παρουσίαση, κατά την κατάκτηση, διαφοροποιήσεων ανάμεσα στις δομές με μία δομική αναπαράσταση (αυτοπαθείς/αλληλοπαθείς) και στις δομές με δύο δομικές αναπαραστάσεις (αμαρκάριστες vs. μαρκαρισμένες αναιτιατικές). Τέλος, τα αποθετικά αναμένονται να παρουσιάζουν λιγότερες δυσκολίες στην κατάκτηση, συγκριτικά με τις υπόλοιπες κατηγορίες, καθώς θεωρούνται ως λεξικοποιημένα (Kiparsky, 2009; Embick, 1998). Με σκοπό την εξέταση της υπόθεσης μας, εξετάσαμε έξι (6) ελληνόφωνα παιδιά με ΕΓΔ, ηλικίας 4:5-5:4 (μέση ηλικία 4:9), έξι (6) γλωσσικά αντίστοιχα παιδιά τυπικής ανάπτυξης και μία ομάδα ελέγχου ενηλίκων σε μία δοκιμασία παραγωγής μέσω εκμαίευσης αποτελούμενη από εξήντα έξι (66) ρήματα (10 αυτοπαθή, 10 αλληλοπαθή, 10 μαρκαρισμένα αναιτιατικά, 10 αμαρκάριστα αναιτιατικά, 10 αποθετικά και 16 αντίστοιχα ενεργητικής φωνής). Βρήκαμε ότι τα παιδιά με ΕΓΔ έχουν σοβαρές δυσκολίες με τις δομές μη-ενεργητικής μορφολογίας, ενώ παρουσιάζουν υψηλές επιδόσεις με τις ενεργητικής μορφολογίας δομές, δηλαδή την ενεργητική φωνή (93,75%) και την αμαρκάριστη αναιτιατική (90%). Η ερμηνεία των δεδομένων μας επιβεβαιώνει την Υπόθεση της Μοναδικότητας (Uniqueness Hypothesis) (Armon-Lotem et al., 2016). Όσο πιο διφορούμενη ή όσο λιγότερο μοναδική μια δομή είναι, τόσο πιο δύσκολη είναι: (α) Η μη-ενεργητική μορφολογία στα Ελληνικά είναι γενικά διφορούμενη, έτσι εξηγείται η χαμηλότερη επίδοση των δομών μη-ενεργητικής μορφολογίας σε σχέση με τις δομές ενεργητικής. (β) Τα αυτοπαθή/αλληλοπαθή είναι λιγότερο αμφίσημα από τα αναιτιατικά, αφού τα δεύτερα – αλλά όχι τα πρώτα – έχουν διφορούμενο σχηματισμό (αμαρκάριστα vs. μαρκαρισμένα αναιτιατικά).","Reflexives, reciprocals, anticausatives and deponents in Greek share the same morphology, the non-active form. However, the four Voice categories show differences: reflexives and reciprocals are formed unambiguously by alternating the active with the non-active form; anticausatives are ambiguous, since there are two subcategories: the unmarked anticausatives, formed via the active form, and the marked anticausatives, formed via the non-active form. Deponents, finally, do not undergo any active/non-active form alternation at all, since they merely appear with the non-active form. (Alexiadou, Anagnostopoulou & Schäfer, 2015; Tsimpli, 1989; Zombolou, 2004; among many others) We assume that the morphological underspecification occuring in the Voice structures causes difficulties for children with SLI and that acquisition differences may occur between those Voice structures that have one structural representation, reflexives/reciprocals, and those that can have two structural representations, anticausatives (unmarked vs. marked anticausatives). Deponents, finally, are expected to cause less difficulties in their acquisition compared to the other four categories, since they are assumed to be lexicalized (Kiparsky, 2009; Embick, 1998). In order to examine this hypothesis, we conducted an elicitation production study with six (6) Greek-speaking children with SLI, aged 4;5-5;4 (mean age: 4;9), six (6) language matched TD children, aged 3;6-4;7 (mean age 3;10) and a group of adult controls. We tested altogether sixty-six (66)verbs (reflexives, reciprocals, marked anticausatives, unmarked anticausatives, deponents, and active voice counterparts. We found that children with SLI have significant difficulties with the Voice structures formed by the non-active form, whereas they show a much higher performance with active form structures, both the active voice counterparts (93.75%) and the unmarked anticausatives (90%). Our results can be interpreted in favor of the Uniqueness Hypothesis (Armon-Lotem & al., 2016). The more ambiguous and/or the less unique a structure is, the more acquisition difficulties are expected. (a) The non-active form in Greek is generally ambiguous; this explains the lower performance with the non-active forms compared to the active ones. (b) Reflexives/Reciprocals are less ambiguous than anticausatives, since the latter – but not the former – are formed ambiguously (unmarked vs. marked anticausatives)."],"dc:identifier":["uoadl:1520696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1520696"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλωσσολογία","Linguistics"],"dc:title":["Η κατάκτηση αναιτιατικών, αυτοπαθών, αλληλοπαθών και αποθετικών ρημάτων μονόγλωσσων ελληνόφωνων παιδιών με Ειδική Γλωσσική Διαταραχή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:28:50Z"}