{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1667978"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1667978","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιοστεοπορωτικά φάρμακα και άτυπα κατάγματα μηριαίου","abstract":"Η οστεοπόρωση είναι η πιο συχνή πάθηση των οστών και χαρακτηρίζεται από μείωση της οστικής μάζας και διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής του οστίτη ιστού που έχουν σαν επακόλουθο την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών τα οποία τα κάνει επιρρεπή σε κατάγματα. Η θεραπεία της οστεοπόρωσης έχει ως σκοπό να σταματήσει την περαιτέρω απώλεια οστικής μάζας (αντιαπορροφητική ή αντιοστεοκλαστική θεραπεία) και να προκαλέσει αύξηση της ελαττωμένης οστικής μάζας (αναβολική θεραπεία). Όλα τα εγκεκριμένα αντιοστεοπορωτικά φάρμακα θεωρείται ότι δρουν κυρίως αναστέλλοντας τους οστεοκλάστες και έτσι ανακόπτουν την περαιτέρω απώλεια οστικής μάζας, αναστέλλοντας την οστική απορρόφηση. Η χρήση των αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων ενέχει και τον κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων ανεπιθύμητων ενεργειών. Σε αυτές τις παρενέργειες έχουν συμπεριληφθεί τελευταία και τα άτυπα κατάγματα του μηριαίου οστού. Αυτά τα εγκάρσια ή μικρά λοξά κατάγματα μπορούν να συμβούν οπουδήποτε κατά μήκος του μηριαίου οστού, από ακριβώς κάτω από τον ελάσσονα τροχαντήρα μέχρι και ακριβώς επάνω από το υπερκονδύλιο κύρτωμα. Αυτά τα κατάγματα συμβαίνουν μετά από ελάσσονα τραυματισμό. Άτυπα υποτροχαντήρια κατάγματα και κατάγματα της διάφυσης του μηριαίου έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν μακροχρόνια θεραπεία για την οστεοπόρωση, με διφωσφονικά και denosumab. Κυρίως η τεριπαρατίδη, αλλά και το ρανελικό στρόντιο έχουν χρησιμοποιηθεί για την ευόδωση της πώρωσης των άτυπων καταγμάτων.","abstract_html":"Η οστεοπόρωση είναι η πιο συχνή πάθηση των οστών και χαρακτηρίζεται από μείωση της οστικής μάζας και διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής του οστίτη ιστού που έχουν σαν επακόλουθο την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών τα οποία τα κάνει επιρρεπή σε κατάγματα. Η θεραπεία της οστεοπόρωσης έχει ως σκοπό να σταματήσει την περαιτέρω απώλεια οστικής μάζας (αντιαπορροφητική ή αντιοστεοκλαστική θεραπεία) και να προκαλέσει αύξηση της ελαττωμένης οστικής μάζας (αναβολική θεραπεία). Όλα τα εγκεκριμένα αντιοστεοπορωτικά φάρμακα θεωρείται ότι δρουν κυρίως αναστέλλοντας τους οστεοκλάστες και έτσι ανακόπτουν την περαιτέρω απώλεια οστικής μάζας, αναστέλλοντας την οστική απορρόφηση. Η χρήση των αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων ενέχει και τον κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων ανεπιθύμητων ενεργειών. Σε αυτές τις παρενέργειες έχουν συμπεριληφθεί τελευταία και τα άτυπα κατάγματα του μηριαίου οστού. Αυτά τα εγκάρσια ή μικρά λοξά κατάγματα μπορούν να συμβούν οπουδήποτε κατά μήκος του μηριαίου οστού, από ακριβώς κάτω από τον ελάσσονα τροχαντήρα μέχρι και ακριβώς επάνω από το υπερκονδύλιο κύρτωμα. Αυτά τα κατάγματα συμβαίνουν μετά από ελάσσονα τραυματισμό. Άτυπα υποτροχαντήρια κατάγματα και κατάγματα της διάφυσης του μηριαίου έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν μακροχρόνια θεραπεία για την οστεοπόρωση, με διφωσφονικά και denosumab. Κυρίως η τεριπαρατίδη, αλλά και το ρανελικό στρόντιο έχουν χρησιμοποιηθεί για την ευόδωση της πώρωσης των άτυπων καταγμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδόπουλος Παναγιώτης","Papadopoulos Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:00Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1667978"],"render_values":[{"text":"uoadl:1667978","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1667978","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1667978","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1667978","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδόπουλος Παναγιώτης","Papadopoulos Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1667978","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1667978"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οστεοπόρωση είναι η πιο συχνή πάθηση των οστών και χαρακτηρίζεται από μείωση της οστικής μάζας και διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής του οστίτη ιστού που έχουν σαν επακόλουθο την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών τα οποία τα κάνει επιρρεπή σε κατάγματα. Η θεραπεία της οστεοπόρωσης έχει ως σκοπό να σταματήσει την περαιτέρω απώλεια οστικής μάζας (αντιαπορροφητική ή αντιοστεοκλαστική θεραπεία) και να προκαλέσει αύξηση της ελαττωμένης οστικής μάζας (αναβολική θεραπεία). Όλα τα εγκεκριμένα αντιοστεοπορωτικά φάρμακα θεωρείται ότι δρουν κυρίως αναστέλλοντας τους οστεοκλάστες και έτσι ανακόπτουν την περαιτέρω απώλεια οστικής μάζας, αναστέλλοντας την οστική απορρόφηση. Η χρήση των αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων ενέχει και τον κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων ανεπιθύμητων ενεργειών. Σε αυτές τις παρενέργειες έχουν συμπεριληφθεί τελευταία και τα άτυπα κατάγματα του μηριαίου οστού. Αυτά τα εγκάρσια ή μικρά λοξά κατάγματα μπορούν να συμβούν οπουδήποτε κατά μήκος του μηριαίου οστού, από ακριβώς κάτω από τον ελάσσονα τροχαντήρα μέχρι και ακριβώς επάνω από το υπερκονδύλιο κύρτωμα. Αυτά τα κατάγματα συμβαίνουν μετά από ελάσσονα τραυματισμό. Άτυπα υποτροχαντήρια κατάγματα και κατάγματα της διάφυσης του μηριαίου έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν μακροχρόνια θεραπεία για την οστεοπόρωση, με διφωσφονικά και denosumab. Κυρίως η τεριπαρατίδη, αλλά και το ρανελικό στρόντιο έχουν χρησιμοποιηθεί για την ευόδωση της πώρωσης των άτυπων καταγμάτων.","Osteoporosis is the most common bone disease and is characterized by a reduction in bone mass and a disturbance of the microarchitecture of the bone tissue resulting in increased bone fragility which makes them susceptible to fractures. The treatment of osteoporosis aims to stop further bone loss (anti-absorption or anti-osteoclastic therapy) and cause increased bone mass (anabolic therapy). All approved anti-osteoporotic drugs are thought to act primarily by inhibiting osteoclasts and thus inhibiting further bone loss by inhibiting bone resorption. The use of antiosteoporotic drugs poses the risk of various side effects. These side effects have also recently included atypical femoral fractures. These transversal or small bones can occur anywhere along the femoral bone, just below the lesser trochanter ,up to just above the femoral condyle. These cases occur after minor injury. Atypical subtrochanteric fractures of the cortex have been reported in patients receiving long-term treatment for osteoporosis with bisphosphonates and denosumab.Mostly teriparatide and strontium have been used to improve healing of the atypical fractures."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιοστεοπορωτικά φάρμακα και άτυπα κατάγματα μηριαίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδόπουλος Παναγιώτης","Papadopoulos Panagiotis"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η οστεοπόρωση είναι η πιο συχνή πάθηση των οστών και χαρακτηρίζεται από μείωση της οστικής μάζας και διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής του οστίτη ιστού που έχουν σαν επακόλουθο την αυξημένη ευθραυστότητα των οστών τα οποία τα κάνει επιρρεπή σε κατάγματα. Η θεραπεία της οστεοπόρωσης έχει ως σκοπό να σταματήσει την περαιτέρω απώλεια οστικής μάζας (αντιαπορροφητική ή αντιοστεοκλαστική θεραπεία) και να προκαλέσει αύξηση της ελαττωμένης οστικής μάζας (αναβολική θεραπεία). Όλα τα εγκεκριμένα αντιοστεοπορωτικά φάρμακα θεωρείται ότι δρουν κυρίως αναστέλλοντας τους οστεοκλάστες και έτσι ανακόπτουν την περαιτέρω απώλεια οστικής μάζας, αναστέλλοντας την οστική απορρόφηση. Η χρήση των αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων ενέχει και τον κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων ανεπιθύμητων ενεργειών. Σε αυτές τις παρενέργειες έχουν συμπεριληφθεί τελευταία και τα άτυπα κατάγματα του μηριαίου οστού. Αυτά τα εγκάρσια ή μικρά λοξά κατάγματα μπορούν να συμβούν οπουδήποτε κατά μήκος του μηριαίου οστού, από ακριβώς κάτω από τον ελάσσονα τροχαντήρα μέχρι και ακριβώς επάνω από το υπερκονδύλιο κύρτωμα. Αυτά τα κατάγματα συμβαίνουν μετά από ελάσσονα τραυματισμό. Άτυπα υποτροχαντήρια κατάγματα και κατάγματα της διάφυσης του μηριαίου έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν μακροχρόνια θεραπεία για την οστεοπόρωση, με διφωσφονικά και denosumab. Κυρίως η τεριπαρατίδη, αλλά και το ρανελικό στρόντιο έχουν χρησιμοποιηθεί για την ευόδωση της πώρωσης των άτυπων καταγμάτων.","Osteoporosis is the most common bone disease and is characterized by a reduction in bone mass and a disturbance of the microarchitecture of the bone tissue resulting in increased bone fragility which makes them susceptible to fractures. The treatment of osteoporosis aims to stop further bone loss (anti-absorption or anti-osteoclastic therapy) and cause increased bone mass (anabolic therapy). All approved anti-osteoporotic drugs are thought to act primarily by inhibiting osteoclasts and thus inhibiting further bone loss by inhibiting bone resorption. The use of antiosteoporotic drugs poses the risk of various side effects. These side effects have also recently included atypical femoral fractures. These transversal or small bones can occur anywhere along the femoral bone, just below the lesser trochanter ,up to just above the femoral condyle. These cases occur after minor injury. Atypical subtrochanteric fractures of the cortex have been reported in patients receiving long-term treatment for osteoporosis with bisphosphonates and denosumab.Mostly teriparatide and strontium have been used to improve healing of the atypical fractures."],"dc:identifier":["uoadl:1667978","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1667978"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιοστεοπορωτικά φάρμακα και άτυπα κατάγματα μηριαίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:00Z"}