{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1668233"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1668233","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αιμολυτικές αντιδράσεις από τη μετάγγιση","abstract":"Ως αντιδράσεις από τη μετάγγιση ορίζονται τα ανεπιθύμητα συμπτώματα τα οποία παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή και μετά την μετάγγιση του αίματος ή των παραγώγων του και διακρίνονται σε άμεσες και απώτερες. Άμεσες είναι οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις οι οποίες παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή μέσα σε 24 ώρες από τη μετάγγιση. Από την άλλη κάθε ανεπιθύμητο συμβάν ή σύμπτωμα που συνδέεται αιτιολογικά με την μετάγγιση και εμφανίζεται 24 ώρες έως και μήνες μετά το πέρας της θεωρείται απώτερη αντίδραση από μετάγγιση. Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται η οξεία αιμολυτική αντίδραση η οποία προκαλείται συχνά από μετάγγιση ασύμβατων ερυθρών αιμοσφαιρίων και η επιβραδυνόμενη αιμολυτική αντίδραση, η οποία προκαλείται από δευτερογενή αντίδραση σε αντιγόνα των ερυθροκυττάρων του δότη. Η ενεργοποίηση της ενδοαγγειακής και της εξωαγγειακής καταστροφής των ερυθρών αιμοσφαιρίων γίνεται μέσω διαφόρων μηχανισμών. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η πλήρης ενεργοποίηση του συμπληρώματος, η φαγοκυττάρωση των επικαλυμμένων με C3b ερυθροκυττάρων από τα μακροφάγα στην ατελή ενεργοποίηση του συμπληρώματος ή η απομάκρυνση των ερυθροκυττάρων τα οποία είναι καλυμμένα μόνο με IgG αντισώματα από το δικτυοενδοθηλιακό σύστημα. Οι κλινικές επιπτώσεις ενεργοποιούνται μέσω πολλών παθοφυσιολογικών οδών, όπως είναι ο σχηματισμός των αναφυλατοξινών, η απελευθέρωση κυτταροκινών οι οποίες είναι υπεύθυνες για την εμφάνιση του συνδρόμου συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης, η ενεργοποίηση του καταρράκτη της πήξης και της ινωδόλυσης. Οι μηχανισμοί αυτοί μπορεί να οδηγήσουν σε διάχυτη ενδαγγειακή πήξη, διάχυτη αιμορραγία, υπόταση, καθώς και διαταραχή της μικροκυκλοφορίας που οδηγεί σε νεφρική ανεπάρκεια και σοκ. Παρακάτω μελετώνται εκτενέστερα τα συμπτώματα, η παθοφυσιολογία, η εργαστηριακή διερεύνηση καθώς και η θεραπεία των αιμολυτικών αυτών αντιδράσεων.","abstract_html":"Ως αντιδράσεις από τη μετάγγιση ορίζονται τα ανεπιθύμητα συμπτώματα τα οποία παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή και μετά την μετάγγιση του αίματος ή των παραγώγων του και διακρίνονται σε άμεσες και απώτερες. Άμεσες είναι οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις οι οποίες παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή μέσα σε 24 ώρες από τη μετάγγιση. Από την άλλη κάθε ανεπιθύμητο συμβάν ή σύμπτωμα που συνδέεται αιτιολογικά με την μετάγγιση και εμφανίζεται 24 ώρες έως και μήνες μετά το πέρας της θεωρείται απώτερη αντίδραση από μετάγγιση. Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται η οξεία αιμολυτική αντίδραση η οποία προκαλείται συχνά από μετάγγιση ασύμβατων ερυθρών αιμοσφαιρίων και η επιβραδυνόμενη αιμολυτική αντίδραση, η οποία προκαλείται από δευτερογενή αντίδραση σε αντιγόνα των ερυθροκυττάρων του δότη. Η ενεργοποίηση της ενδοαγγειακής και της εξωαγγειακής καταστροφής των ερυθρών αιμοσφαιρίων γίνεται μέσω διαφόρων μηχανισμών. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η πλήρης ενεργοποίηση του συμπληρώματος, η φαγοκυττάρωση των επικαλυμμένων με C3b ερυθροκυττάρων από τα μακροφάγα στην ατελή ενεργοποίηση του συμπληρώματος ή η απομάκρυνση των ερυθροκυττάρων τα οποία είναι καλυμμένα μόνο με IgG αντισώματα από το δικτυοενδοθηλιακό σύστημα. Οι κλινικές επιπτώσεις ενεργοποιούνται μέσω πολλών παθοφυσιολογικών οδών, όπως είναι ο σχηματισμός των αναφυλατοξινών, η απελευθέρωση κυτταροκινών οι οποίες είναι υπεύθυνες για την εμφάνιση του συνδρόμου συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης, η ενεργοποίηση του καταρράκτη της πήξης και της ινωδόλυσης. Οι μηχανισμοί αυτοί μπορεί να οδηγήσουν σε διάχυτη ενδαγγειακή πήξη, διάχυτη αιμορραγία, υπόταση, καθώς και διαταραχή της μικροκυκλοφορίας που οδηγεί σε νεφρική ανεπάρκεια και σοκ. Παρακάτω μελετώνται εκτενέστερα τα συμπτώματα, η παθοφυσιολογία, η εργαστηριακή διερεύνηση καθώς και η θεραπεία των αιμολυτικών αυτών αντιδράσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Σακελλάρη Δήμητρα","Sakellari Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1668233"],"render_values":[{"text":"uoadl:1668233","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1668233","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1668233","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1668233","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σακελλάρη Δήμητρα","Sakellari Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1668233","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1668233"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ως αντιδράσεις από τη μετάγγιση ορίζονται τα ανεπιθύμητα συμπτώματα τα οποία παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή και μετά την μετάγγιση του αίματος ή των παραγώγων του και διακρίνονται σε άμεσες και απώτερες. Άμεσες είναι οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις οι οποίες παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή μέσα σε 24 ώρες από τη μετάγγιση. Από την άλλη κάθε ανεπιθύμητο συμβάν ή σύμπτωμα που συνδέεται αιτιολογικά με την μετάγγιση και εμφανίζεται 24 ώρες έως και μήνες μετά το πέρας της θεωρείται απώτερη αντίδραση από μετάγγιση. Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται η οξεία αιμολυτική αντίδραση η οποία προκαλείται συχνά από μετάγγιση ασύμβατων ερυθρών αιμοσφαιρίων και η επιβραδυνόμενη αιμολυτική αντίδραση, η οποία προκαλείται από δευτερογενή αντίδραση σε αντιγόνα των ερυθροκυττάρων του δότη. Η ενεργοποίηση της ενδοαγγειακής και της εξωαγγειακής καταστροφής των ερυθρών αιμοσφαιρίων γίνεται μέσω διαφόρων μηχανισμών. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η πλήρης ενεργοποίηση του συμπληρώματος, η φαγοκυττάρωση των επικαλυμμένων με C3b ερυθροκυττάρων από τα μακροφάγα στην ατελή ενεργοποίηση του συμπληρώματος ή η απομάκρυνση των ερυθροκυττάρων τα οποία είναι καλυμμένα μόνο με IgG αντισώματα από το δικτυοενδοθηλιακό σύστημα. Οι κλινικές επιπτώσεις ενεργοποιούνται μέσω πολλών παθοφυσιολογικών οδών, όπως είναι ο σχηματισμός των αναφυλατοξινών, η απελευθέρωση κυτταροκινών οι οποίες είναι υπεύθυνες για την εμφάνιση του συνδρόμου συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης, η ενεργοποίηση του καταρράκτη της πήξης και της ινωδόλυσης. Οι μηχανισμοί αυτοί μπορεί να οδηγήσουν σε διάχυτη ενδαγγειακή πήξη, διάχυτη αιμορραγία, υπόταση, καθώς και διαταραχή της μικροκυκλοφορίας που οδηγεί σε νεφρική ανεπάρκεια και σοκ. Παρακάτω μελετώνται εκτενέστερα τα συμπτώματα, η παθοφυσιολογία, η εργαστηριακή διερεύνηση καθώς και η θεραπεία των αιμολυτικών αυτών αντιδράσεων.","ABSTRACT The reactions after transfusion are defined as the unwanted symptoms that are noticed during or after the blood or its derivatives transfusion and are distinguished in direct or indirect reactions. Direct reactions after transfusion are the unwanted reactions that are noticed during or in 24 hours from the transfusion. On the other hand, every unwanted event or symptom, that is connected etiologically with the transfusion and is appeared 24 hours or even months after transfusion, is known as indirect reaction after transfusion. The present study examines the acute hemolytic reaction, which is often caused by the transfusion of incompatible red blood cells and the delayed hemolytic reaction, which is caused by a secondary reaction to donor’s erythrocytes antigens. The activation of intravascular and extravascular destruction of red blood cells occurs through various mechanisms. In these are included the complete complement activation, phagocytosis of C3b-coated erythrocytes by the macrophages in incomplete complement activation or the removal of erythrocytes which are coated only with IgG antibodies by the reticuloendothelial system. The clinical effects are triggered by many pathophysiological pathways, such as the formation of anaphylatoxins, the release of cytokines that are responsible for the development of the systemic inflammatory reaction syndrome, the coagulation and the fibrinolysis activation. These mechanisms can lead to diffuse intravascular coagulation, diffuse bleeding, hypotension, as well as to a microcirculation disorder leading to renal failure and shock. To conclude, the symptoms, the pathophysiology, the laboratory investigations as well as the treatment of these haemolytic reactions are studied more extensive, below."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αιμολυτικές αντιδράσεις από τη μετάγγιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σακελλάρη Δήμητρα","Sakellari Dimitra"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Ως αντιδράσεις από τη μετάγγιση ορίζονται τα ανεπιθύμητα συμπτώματα τα οποία παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή και μετά την μετάγγιση του αίματος ή των παραγώγων του και διακρίνονται σε άμεσες και απώτερες. Άμεσες είναι οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις οι οποίες παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή μέσα σε 24 ώρες από τη μετάγγιση. Από την άλλη κάθε ανεπιθύμητο συμβάν ή σύμπτωμα που συνδέεται αιτιολογικά με την μετάγγιση και εμφανίζεται 24 ώρες έως και μήνες μετά το πέρας της θεωρείται απώτερη αντίδραση από μετάγγιση. Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται η οξεία αιμολυτική αντίδραση η οποία προκαλείται συχνά από μετάγγιση ασύμβατων ερυθρών αιμοσφαιρίων και η επιβραδυνόμενη αιμολυτική αντίδραση, η οποία προκαλείται από δευτερογενή αντίδραση σε αντιγόνα των ερυθροκυττάρων του δότη. Η ενεργοποίηση της ενδοαγγειακής και της εξωαγγειακής καταστροφής των ερυθρών αιμοσφαιρίων γίνεται μέσω διαφόρων μηχανισμών. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η πλήρης ενεργοποίηση του συμπληρώματος, η φαγοκυττάρωση των επικαλυμμένων με C3b ερυθροκυττάρων από τα μακροφάγα στην ατελή ενεργοποίηση του συμπληρώματος ή η απομάκρυνση των ερυθροκυττάρων τα οποία είναι καλυμμένα μόνο με IgG αντισώματα από το δικτυοενδοθηλιακό σύστημα. Οι κλινικές επιπτώσεις ενεργοποιούνται μέσω πολλών παθοφυσιολογικών οδών, όπως είναι ο σχηματισμός των αναφυλατοξινών, η απελευθέρωση κυτταροκινών οι οποίες είναι υπεύθυνες για την εμφάνιση του συνδρόμου συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης, η ενεργοποίηση του καταρράκτη της πήξης και της ινωδόλυσης. Οι μηχανισμοί αυτοί μπορεί να οδηγήσουν σε διάχυτη ενδαγγειακή πήξη, διάχυτη αιμορραγία, υπόταση, καθώς και διαταραχή της μικροκυκλοφορίας που οδηγεί σε νεφρική ανεπάρκεια και σοκ. Παρακάτω μελετώνται εκτενέστερα τα συμπτώματα, η παθοφυσιολογία, η εργαστηριακή διερεύνηση καθώς και η θεραπεία των αιμολυτικών αυτών αντιδράσεων.","ABSTRACT The reactions after transfusion are defined as the unwanted symptoms that are noticed during or after the blood or its derivatives transfusion and are distinguished in direct or indirect reactions. Direct reactions after transfusion are the unwanted reactions that are noticed during or in 24 hours from the transfusion. On the other hand, every unwanted event or symptom, that is connected etiologically with the transfusion and is appeared 24 hours or even months after transfusion, is known as indirect reaction after transfusion. The present study examines the acute hemolytic reaction, which is often caused by the transfusion of incompatible red blood cells and the delayed hemolytic reaction, which is caused by a secondary reaction to donor’s erythrocytes antigens. The activation of intravascular and extravascular destruction of red blood cells occurs through various mechanisms. In these are included the complete complement activation, phagocytosis of C3b-coated erythrocytes by the macrophages in incomplete complement activation or the removal of erythrocytes which are coated only with IgG antibodies by the reticuloendothelial system. The clinical effects are triggered by many pathophysiological pathways, such as the formation of anaphylatoxins, the release of cytokines that are responsible for the development of the systemic inflammatory reaction syndrome, the coagulation and the fibrinolysis activation. These mechanisms can lead to diffuse intravascular coagulation, diffuse bleeding, hypotension, as well as to a microcirculation disorder leading to renal failure and shock. To conclude, the symptoms, the pathophysiology, the laboratory investigations as well as the treatment of these haemolytic reactions are studied more extensive, below."],"dc:identifier":["uoadl:1668233","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1668233"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αιμολυτικές αντιδράσεις από τη μετάγγιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:02Z"}