{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1672574"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1672574","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βάιλος και προνοητής-καπιτάνος. Βενετικά αξιώματα και μηχανισμοί εξουσίας στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα (16ος – αρχές 17ου αι.)","abstract":"Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο τη μελέτη των ανώτερων αξιωμάτων στη βενετική κτήση της Κέρκυρας, από τις αρχές του 16ου και μέχρι τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα. Η περίοδος αυτή υπήρξε κρίσιμη για το βενετικό κράτος, καθώς αντιμετώπισε αυξημένη γεωπολιτική πίεση στην ανατολική Μεσόγειο από τις επεκτατικές βλέψεις δυο αυτοκρατοριών, της Οθωμανικής και εκείνης των Αψβούργων. Επιτακτική υπήρξε, κατά συνέπεια, η ανάγκη εκσυγχρονισμού των στρατιωτικών εγκαταστάσεων στις βενετικές κτήσεις της Ρωμανίας, κάτι που αναπόφευκτα επέφερε και αξιοσημείωτες διοικητικές αλλαγές. Παρόμοια και στην περίπτωση της Κέρκυρας, η πορεία αυτή των γενικότερων διοικητικών ανακατατάξεων καταγράφηκε με εύγλωττο τρόπο μέσα στις εκθέσεις (relazioni) των ίδιων των ανώτερων αξιωματούχων που υπηρέτησαν στο νησί, οι οποίες αποτέλεσαν και τη βασικότερη πηγή αυτής της εργασίας. Το πρώτο κεφάλαιο αυτής της εργασίας αποτελεί μια σύντομη επισκόπηση των κυριότερων πολιτικών αλλαγών που έλαβαν χώρα στο νησί της Κέρκυρας από την Δ’ Σταυροφορία (1204) έως και τις αρχές του 16ου αιώνα, καθώς και μια επισκόπηση τόσο της βενετικής κυριαρχίας όσο της και της εξέλιξης του θεσμού της Κοινότητας κατά τον 15ο αιώνα. Το δεύτερο κεφάλαιο καταγράφει, στο πρώτο του μέρος, την εξέλιξη της ανώτερης διοικητικής δομής από την εποχή του βαΐλου και των εκτάκτων προνοητών (proveditori), μέχρι τη θεσμοθέτηση του νέου αξιωματούχου με τον τίτλο προνοητής-καπιτάνος (1574), ενώ το δεύτερο μέρος επιχειρεί να αποσαφηνίσει πως έλαβε χώρα η παγίωση της διοικητικής διευθέτησης ως τις αρχές του 17ου αιώνα. Στο τρίτο κεφάλαιο επιχειρείται μια προσέγγιση της σχέσης του θεσμού της τοπικής κοινότητας με τους ανώτερους Βενετούς αξιωματούχους, μέσα από τα αιτήματα των πρεσβειών στην μητρόπολη κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα και τις αρχές του 17ου. Το τέταρτο κεφάλαιο αποτελεί μια σύνοψη της επισιτιστικής πολιτικής της Γαληνότατης στο νησί την υπό εξέταση χρονική περίοδο και πως επενέργησε σε αυτή η διοικητική αλλαγή του 1574 και η ίδρυσης της σιταποθήκης του 1576. Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο επιχειρεί μια καταγραφή της δομής του τοπικού ταμείου (camera fiscal) στον νησί, καθώς αυτό αποτελούσε ένα από τα δυο βασικά κέντρα της βενετικής διοικητικής δομής, με την καγκελαρία να είναι το δεύτερο. Δυο σημαντικές αλλαγές στην υπό εξέταση περίοδο αποτέλεσαν, σε ανώτερο επίπεδο, το πέρασμα του ελέγχου του ταμείου από το βάιλο στον προνοητή-καπιτάνο μετά το 1574 και, σε κατώτερο επίπεδο, η ανάληψη τεσσάρων αξιωμάτων του ταμείου από την κοινότητα μετά την πρεσβεία του 1542. Στον επίλογο, η εργασία επιχειρεί να καταδείξει πως η βενετική διοίκηση, κατά τον 16ο αιώνα, ανταποκρίθηκε στην πρόκληση του νησιωτικού κατακερματισμού των κτήσεών της στην Ανατολή και στην απειλή από τη στρατιωτική επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων με τη δημιουργία αξιωμάτων, οι κάτοχοι των οποίων θα ήταν υπεύθυνοι για την εποπτεία και τη συντήρηση των νέων οχυρωματικών έργων. Ένας από τους αξιωματούχους που θεσμοθετήθηκε για το συγκεκριμένο σκοπό ήταν και ο proveditore e capitano το έτος 1574 για το νησί της Κέρκυρας.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο τη μελέτη των ανώτερων αξιωμάτων στη βενετική κτήση της Κέρκυρας, από τις αρχές του 16ου και μέχρι τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα. Η περίοδος αυτή υπήρξε κρίσιμη για το βενετικό κράτος, καθώς αντιμετώπισε αυξημένη γεωπολιτική πίεση στην ανατολική Μεσόγειο από τις επεκτατικές βλέψεις δυο αυτοκρατοριών, της Οθωμανικής και εκείνης των Αψβούργων. Επιτακτική υπήρξε, κατά συνέπεια, η ανάγκη εκσυγχρονισμού των στρατιωτικών εγκαταστάσεων στις βενετικές κτήσεις της Ρωμανίας, κάτι που αναπόφευκτα επέφερε και αξιοσημείωτες διοικητικές αλλαγές. Παρόμοια και στην περίπτωση της Κέρκυρας, η πορεία αυτή των γενικότερων διοικητικών ανακατατάξεων καταγράφηκε με εύγλωττο τρόπο μέσα στις εκθέσεις (relazioni) των ίδιων των ανώτερων αξιωματούχων που υπηρέτησαν στο νησί, οι οποίες αποτέλεσαν και τη βασικότερη πηγή αυτής της εργασίας. Το πρώτο κεφάλαιο αυτής της εργασίας αποτελεί μια σύντομη επισκόπηση των κυριότερων πολιτικών αλλαγών που έλαβαν χώρα στο νησί της Κέρκυρας από την Δ’ Σταυροφορία (1204) έως και τις αρχές του 16ου αιώνα, καθώς και μια επισκόπηση τόσο της βενετικής κυριαρχίας όσο της και της εξέλιξης του θεσμού της Κοινότητας κατά τον 15ο αιώνα. Το δεύτερο κεφάλαιο καταγράφει, στο πρώτο του μέρος, την εξέλιξη της ανώτερης διοικητικής δομής από την εποχή του βαΐλου και των εκτάκτων προνοητών (proveditori), μέχρι τη θεσμοθέτηση του νέου αξιωματούχου με τον τίτλο προνοητής-καπιτάνος (1574), ενώ το δεύτερο μέρος επιχειρεί να αποσαφηνίσει πως έλαβε χώρα η παγίωση της διοικητικής διευθέτησης ως τις αρχές του 17ου αιώνα. Στο τρίτο κεφάλαιο επιχειρείται μια προσέγγιση της σχέσης του θεσμού της τοπικής κοινότητας με τους ανώτερους Βενετούς αξιωματούχους, μέσα από τα αιτήματα των πρεσβειών στην μητρόπολη κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα και τις αρχές του 17ου. Το τέταρτο κεφάλαιο αποτελεί μια σύνοψη της επισιτιστικής πολιτικής της Γαληνότατης στο νησί την υπό εξέταση χρονική περίοδο και πως επενέργησε σε αυτή η διοικητική αλλαγή του 1574 και η ίδρυσης της σιταποθήκης του 1576. Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο επιχειρεί μια καταγραφή της δομής του τοπικού ταμείου (camera fiscal) στον νησί, καθώς αυτό αποτελούσε ένα από τα δυο βασικά κέντρα της βενετικής διοικητικής δομής, με την καγκελαρία να είναι το δεύτερο. Δυο σημαντικές αλλαγές στην υπό εξέταση περίοδο αποτέλεσαν, σε ανώτερο επίπεδο, το πέρασμα του ελέγχου του ταμείου από το βάιλο στον προνοητή-καπιτάνο μετά το 1574 και, σε κατώτερο επίπεδο, η ανάληψη τεσσάρων αξιωμάτων του ταμείου από την κοινότητα μετά την πρεσβεία του 1542. Στον επίλογο, η εργασία επιχειρεί να καταδείξει πως η βενετική διοίκηση, κατά τον 16ο αιώνα, ανταποκρίθηκε στην πρόκληση του νησιωτικού κατακερματισμού των κτήσεών της στην Ανατολή και στην απειλή από τη στρατιωτική επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων με τη δημιουργία αξιωμάτων, οι κάτοχοι των οποίων θα ήταν υπεύθυνοι για την εποπτεία και τη συντήρηση των νέων οχυρωματικών έργων. Ένας από τους αξιωματούχους που θεσμοθετήθηκε για το συγκεκριμένο σκοπό ήταν και ο proveditore e capitano το έτος 1574 για το νησί της Κέρκυρας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ράπτης Παναγιώτης","Raptis Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:04Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1672574"],"render_values":[{"text":"uoadl:1672574","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1672574","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1672574","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1672574","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ράπτης Παναγιώτης","Raptis Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1672574","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1672574"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο τη μελέτη των ανώτερων αξιωμάτων στη βενετική κτήση της Κέρκυρας, από τις αρχές του 16ου και μέχρι τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα. Η περίοδος αυτή υπήρξε κρίσιμη για το βενετικό κράτος, καθώς αντιμετώπισε αυξημένη γεωπολιτική πίεση στην ανατολική Μεσόγειο από τις επεκτατικές βλέψεις δυο αυτοκρατοριών, της Οθωμανικής και εκείνης των Αψβούργων. Επιτακτική υπήρξε, κατά συνέπεια, η ανάγκη εκσυγχρονισμού των στρατιωτικών εγκαταστάσεων στις βενετικές κτήσεις της Ρωμανίας, κάτι που αναπόφευκτα επέφερε και αξιοσημείωτες διοικητικές αλλαγές. Παρόμοια και στην περίπτωση της Κέρκυρας, η πορεία αυτή των γενικότερων διοικητικών ανακατατάξεων καταγράφηκε με εύγλωττο τρόπο μέσα στις εκθέσεις (relazioni) των ίδιων των ανώτερων αξιωματούχων που υπηρέτησαν στο νησί, οι οποίες αποτέλεσαν και τη βασικότερη πηγή αυτής της εργασίας. Το πρώτο κεφάλαιο αυτής της εργασίας αποτελεί μια σύντομη επισκόπηση των κυριότερων πολιτικών αλλαγών που έλαβαν χώρα στο νησί της Κέρκυρας από την Δ’ Σταυροφορία (1204) έως και τις αρχές του 16ου αιώνα, καθώς και μια επισκόπηση τόσο της βενετικής κυριαρχίας όσο της και της εξέλιξης του θεσμού της Κοινότητας κατά τον 15ο αιώνα. Το δεύτερο κεφάλαιο καταγράφει, στο πρώτο του μέρος, την εξέλιξη της ανώτερης διοικητικής δομής από την εποχή του βαΐλου και των εκτάκτων προνοητών (proveditori), μέχρι τη θεσμοθέτηση του νέου αξιωματούχου με τον τίτλο προνοητής-καπιτάνος (1574), ενώ το δεύτερο μέρος επιχειρεί να αποσαφηνίσει πως έλαβε χώρα η παγίωση της διοικητικής διευθέτησης ως τις αρχές του 17ου αιώνα. Στο τρίτο κεφάλαιο επιχειρείται μια προσέγγιση της σχέσης του θεσμού της τοπικής κοινότητας με τους ανώτερους Βενετούς αξιωματούχους, μέσα από τα αιτήματα των πρεσβειών στην μητρόπολη κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα και τις αρχές του 17ου. Το τέταρτο κεφάλαιο αποτελεί μια σύνοψη της επισιτιστικής πολιτικής της Γαληνότατης στο νησί την υπό εξέταση χρονική περίοδο και πως επενέργησε σε αυτή η διοικητική αλλαγή του 1574 και η ίδρυσης της σιταποθήκης του 1576. Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο επιχειρεί μια καταγραφή της δομής του τοπικού ταμείου (camera fiscal) στον νησί, καθώς αυτό αποτελούσε ένα από τα δυο βασικά κέντρα της βενετικής διοικητικής δομής, με την καγκελαρία να είναι το δεύτερο. Δυο σημαντικές αλλαγές στην υπό εξέταση περίοδο αποτέλεσαν, σε ανώτερο επίπεδο, το πέρασμα του ελέγχου του ταμείου από το βάιλο στον προνοητή-καπιτάνο μετά το 1574 και, σε κατώτερο επίπεδο, η ανάληψη τεσσάρων αξιωμάτων του ταμείου από την κοινότητα μετά την πρεσβεία του 1542. Στον επίλογο, η εργασία επιχειρεί να καταδείξει πως η βενετική διοίκηση, κατά τον 16ο αιώνα, ανταποκρίθηκε στην πρόκληση του νησιωτικού κατακερματισμού των κτήσεών της στην Ανατολή και στην απειλή από τη στρατιωτική επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων με τη δημιουργία αξιωμάτων, οι κάτοχοι των οποίων θα ήταν υπεύθυνοι για την εποπτεία και τη συντήρηση των νέων οχυρωματικών έργων. Ένας από τους αξιωματούχους που θεσμοθετήθηκε για το συγκεκριμένο σκοπό ήταν και ο proveditore e capitano το έτος 1574 για το νησί της Κέρκυρας.","The present treatise aims at the study of the high offices in the Venetian overseas possession of Corfu, from the beginning of the sixteenth century to the first three decades of the seventeenth century. This period was crucial for the Venetian state, as it faced increased geopolitical pressure in the eastern Mediterranean from the centralized states of the Hapsburg domains and the Ottoman Empire. As a consequence, there was a vital need of updating the defensive fortifications of its maritime state, something that inevitably brought about notable administrative reorganization. As it was the case also in the island of Corfu, the course of these important administrative shifts was recorded in an eloquent way inside the reports (relazioni) of those high officials that served on the island and make up the basic source of this treatise. The first chapter contains a succinct account of the major political events that took place on the island of Corfu from the Fourth Crusade (1204) until the beginning of the sixteenth century, as well as the framework and structures of the Venetian administration, along with the evolvement of the institution of the local community of Corfu, in the fifteenth century. The second chapter records, in its first part, the center’s administrative changes in the island from the office of baili and the extraordinary proveditori, until the final settlement and the enactment of the new high officer under the title proveditore e capitano (1574), while the second part attempts to clarify the procedure of consolidation of this administrative settlement until the beginning of the seventeenth century. In the third chapter an attempt to probe the relationship between the high Venetian officials and the institution of the local community is being made, trough the petitions (capitoli) of the communal representatives. The fourth chapter constitutes a précis of the provisioning policy of Venice in the island and how it was affected from the administrative reorganization of 1574 and the foundation of a communal granary in 1576. Finally, the fifth chapter undertakes a recording of the structure of the local treasury (camera fiscal) in the island, as it constituted one of the two major branches of the Venetian administrative structure, the chancellery being the second. Two significant changes took place: on high administrative level, the relieve of the treasury from bailo and the resumption of its control from the proveditore e capitano after 1574 and, on a lower administrative level, the assumption of four functionaries of the treasury stuff from the local community, after the communal delegation of 1542. In the epilogue, this treatise concludes that Venetian administration during the sixteenth century corresponded to the challenge of defending her maritime territories in the Levant from the increasing centralized states dominated by the Habsburgs and the Ottomans through a new array of Venetian officials, who were also responsible to oversee and reinforce the updated defensive fortifications. One of the officials that were institutionalized was the proveditore e capitano for the island of Corfu in the year 1574."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βάιλος και προνοητής-καπιτάνος. Βενετικά αξιώματα και μηχανισμοί εξουσίας στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα (16ος – αρχές 17ου αι.)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ράπτης Παναγιώτης","Raptis Panagiotis"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία έχει ως στόχο τη μελέτη των ανώτερων αξιωμάτων στη βενετική κτήση της Κέρκυρας, από τις αρχές του 16ου και μέχρι τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα. Η περίοδος αυτή υπήρξε κρίσιμη για το βενετικό κράτος, καθώς αντιμετώπισε αυξημένη γεωπολιτική πίεση στην ανατολική Μεσόγειο από τις επεκτατικές βλέψεις δυο αυτοκρατοριών, της Οθωμανικής και εκείνης των Αψβούργων. Επιτακτική υπήρξε, κατά συνέπεια, η ανάγκη εκσυγχρονισμού των στρατιωτικών εγκαταστάσεων στις βενετικές κτήσεις της Ρωμανίας, κάτι που αναπόφευκτα επέφερε και αξιοσημείωτες διοικητικές αλλαγές. Παρόμοια και στην περίπτωση της Κέρκυρας, η πορεία αυτή των γενικότερων διοικητικών ανακατατάξεων καταγράφηκε με εύγλωττο τρόπο μέσα στις εκθέσεις (relazioni) των ίδιων των ανώτερων αξιωματούχων που υπηρέτησαν στο νησί, οι οποίες αποτέλεσαν και τη βασικότερη πηγή αυτής της εργασίας. Το πρώτο κεφάλαιο αυτής της εργασίας αποτελεί μια σύντομη επισκόπηση των κυριότερων πολιτικών αλλαγών που έλαβαν χώρα στο νησί της Κέρκυρας από την Δ’ Σταυροφορία (1204) έως και τις αρχές του 16ου αιώνα, καθώς και μια επισκόπηση τόσο της βενετικής κυριαρχίας όσο της και της εξέλιξης του θεσμού της Κοινότητας κατά τον 15ο αιώνα. Το δεύτερο κεφάλαιο καταγράφει, στο πρώτο του μέρος, την εξέλιξη της ανώτερης διοικητικής δομής από την εποχή του βαΐλου και των εκτάκτων προνοητών (proveditori), μέχρι τη θεσμοθέτηση του νέου αξιωματούχου με τον τίτλο προνοητής-καπιτάνος (1574), ενώ το δεύτερο μέρος επιχειρεί να αποσαφηνίσει πως έλαβε χώρα η παγίωση της διοικητικής διευθέτησης ως τις αρχές του 17ου αιώνα. Στο τρίτο κεφάλαιο επιχειρείται μια προσέγγιση της σχέσης του θεσμού της τοπικής κοινότητας με τους ανώτερους Βενετούς αξιωματούχους, μέσα από τα αιτήματα των πρεσβειών στην μητρόπολη κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα και τις αρχές του 17ου. Το τέταρτο κεφάλαιο αποτελεί μια σύνοψη της επισιτιστικής πολιτικής της Γαληνότατης στο νησί την υπό εξέταση χρονική περίοδο και πως επενέργησε σε αυτή η διοικητική αλλαγή του 1574 και η ίδρυσης της σιταποθήκης του 1576. Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο επιχειρεί μια καταγραφή της δομής του τοπικού ταμείου (camera fiscal) στον νησί, καθώς αυτό αποτελούσε ένα από τα δυο βασικά κέντρα της βενετικής διοικητικής δομής, με την καγκελαρία να είναι το δεύτερο. Δυο σημαντικές αλλαγές στην υπό εξέταση περίοδο αποτέλεσαν, σε ανώτερο επίπεδο, το πέρασμα του ελέγχου του ταμείου από το βάιλο στον προνοητή-καπιτάνο μετά το 1574 και, σε κατώτερο επίπεδο, η ανάληψη τεσσάρων αξιωμάτων του ταμείου από την κοινότητα μετά την πρεσβεία του 1542. Στον επίλογο, η εργασία επιχειρεί να καταδείξει πως η βενετική διοίκηση, κατά τον 16ο αιώνα, ανταποκρίθηκε στην πρόκληση του νησιωτικού κατακερματισμού των κτήσεών της στην Ανατολή και στην απειλή από τη στρατιωτική επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων με τη δημιουργία αξιωμάτων, οι κάτοχοι των οποίων θα ήταν υπεύθυνοι για την εποπτεία και τη συντήρηση των νέων οχυρωματικών έργων. Ένας από τους αξιωματούχους που θεσμοθετήθηκε για το συγκεκριμένο σκοπό ήταν και ο proveditore e capitano το έτος 1574 για το νησί της Κέρκυρας.","The present treatise aims at the study of the high offices in the Venetian overseas possession of Corfu, from the beginning of the sixteenth century to the first three decades of the seventeenth century. This period was crucial for the Venetian state, as it faced increased geopolitical pressure in the eastern Mediterranean from the centralized states of the Hapsburg domains and the Ottoman Empire. As a consequence, there was a vital need of updating the defensive fortifications of its maritime state, something that inevitably brought about notable administrative reorganization. As it was the case also in the island of Corfu, the course of these important administrative shifts was recorded in an eloquent way inside the reports (relazioni) of those high officials that served on the island and make up the basic source of this treatise. The first chapter contains a succinct account of the major political events that took place on the island of Corfu from the Fourth Crusade (1204) until the beginning of the sixteenth century, as well as the framework and structures of the Venetian administration, along with the evolvement of the institution of the local community of Corfu, in the fifteenth century. The second chapter records, in its first part, the center’s administrative changes in the island from the office of baili and the extraordinary proveditori, until the final settlement and the enactment of the new high officer under the title proveditore e capitano (1574), while the second part attempts to clarify the procedure of consolidation of this administrative settlement until the beginning of the seventeenth century. In the third chapter an attempt to probe the relationship between the high Venetian officials and the institution of the local community is being made, trough the petitions (capitoli) of the communal representatives. The fourth chapter constitutes a précis of the provisioning policy of Venice in the island and how it was affected from the administrative reorganization of 1574 and the foundation of a communal granary in 1576. Finally, the fifth chapter undertakes a recording of the structure of the local treasury (camera fiscal) in the island, as it constituted one of the two major branches of the Venetian administrative structure, the chancellery being the second. Two significant changes took place: on high administrative level, the relieve of the treasury from bailo and the resumption of its control from the proveditore e capitano after 1574 and, on a lower administrative level, the assumption of four functionaries of the treasury stuff from the local community, after the communal delegation of 1542. In the epilogue, this treatise concludes that Venetian administration during the sixteenth century corresponded to the challenge of defending her maritime territories in the Levant from the increasing centralized states dominated by the Habsburgs and the Ottomans through a new array of Venetian officials, who were also responsible to oversee and reinforce the updated defensive fortifications. One of the officials that were institutionalized was the proveditore e capitano for the island of Corfu in the year 1574."],"dc:identifier":["uoadl:1672574","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1672574"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Βάιλος και προνοητής-καπιτάνος. Βενετικά αξιώματα και μηχανισμοί εξουσίας στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα (16ος – αρχές 17ου αι.)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:04Z"}