{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1676716"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1676716","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The Human Body as a Source of Political and Personal Inspiration and Conflict in American Adaptations of Ancient Greek Drama.","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η σύγκριση και η αντιπαραβολή των τρόπων με τους οποίους το σύγχρονο Αμερικάνικο θέατρο απεικονίζει το στοιχείο του ανθρώπινου σώματος. Η παρούσα διπλωματική φέρνει στο φως τη σημασία του ανθρώπινου σώματος μέσα από έργα του Αμερικάνικου θεάτρου τα οποία αντλούν έμπνευση από τραγωδίες του Αισχύλου και του Ευριπίδη. Το ενδιαφέρον εστιάζεται γύρω από τα έργα των Richard Schechner (Dionysus in ’69 - 1968), Cherrie Moraga (The Hungry Woman: A Mexican Medea - 2000), Charles Mee (Agamemnon 2.0 -1994) και David Rabe (The Orphan – 1973). Η εργασία αποδεικνύει την ευρεία χρήση από τους προαναφερθέντες συγγραφείς του στοιχείου του ανθρώπινου σώματος στο πέρασμα των χρόνων με σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων και την ευαισθητοποίηση του ακροατηρίου τους γύρω από αυτά. Ο Richard Schechner εξυμνεί το ανθρώπινο σώμα υπονοώντας τη σεξουαλική δραστηριότητα, σε ένα έργο σταθμό στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, που έθεσε τις βάσεις στην σύγχρονη αντίληψη της απεικόνισης του σώματος από την τέχνη. Το αντρικό σώμα παρουσιάζεται χωρίς να δίνεται έμφαση στην σεξουαλικότητά του, παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται στη σκηνή ημίγυμνο. Ο Schechner εξερευνά τα όρια ανάμεσα στην ευάλωτη ανθρώπινη υπόσταση και την ερωτική αναπαράσταση του ανδρικού αλλά και του γυναικείου σώματος. Σε διαφορετικό μήκος κύματος, τα έργα των David Rabe (The Orphan) και Charles Mee (Agamemnon 2.0) αποδεικνύουν την φρικαλεότητα του πολέμου μέσα από την βία που υφίσταται το ανθρώπινο σώμα. Τόσο ο Charles Mee, όσο και ο David Rabe ξαναγράφουν την Ορέστεια του Αισχύλου χρησιμοποιώντας μια σειρά από βίαιες εικόνες που απειλούν την ανθρώπινη φύση. Το έργο του David Rabe, είναι μία σκληρή κριτική κατά της βίας και του κόστους του πολέμου. Ενώ το έργο του Charles Mee αντανακλά στις αντιπολεμικές πεποιθήσεις του και τα συναισθήματά του έναντι του πολέμου στον Περσικό Κόλπο. Η παρούσα διπλωματική εργασία, εντοπίζει την πολιτική σημασία της απεικόνισης του ανθρωπίνου σώματος και εξηγεί πώς, εμπνευσμένοι από την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, οι συγγραφείς επανεξετάζουν τις αξίες της σύγχρονής τους Αμερικανικής κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά η Cherrie Moraga στην διασκευή της Μήδειας του Ευριπίδη, The Hungry Woman: A Mexican Medea, απεικονίζει το γυναικείο σώμα ως αντικείμενο πόθου τόσο για το αντρικό όσο και για το γυναικείο φύλο. Επιπλέον, το στοιχείο του σώματος ενισχύεται από την αντίληψη του γυναικείου σώματος ως αντικείμενο θαυμασμού λόγω του τοκετού. Τέλος, το «υποδουλωμένο» ανθρώπινο σώμα αποτελεί εφαλτήριο για τη διερεύνηση της σημασίας του σώματος στην ενεργή διεκδίκηση των δικαιωμάτων φυλετικών και σεξουαλικών μειονοτήτων. Εν κατακλείδι, η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει την πολλαπλή σημασία του τρόπου με τον οποίο απεικονίζεται το ανθρώπινο σώμα στα προαναφερθέντα θεατρικά έργα. Η εργασία εξετάζει λεπτομερώς το πώς το αντρικό και το γυναικείο σώμα απεικονίζεται στις Αμερικανικές διασκευές του αρχαίου Ελληνικού δράματος, αναλύοντας σε βάθος την πολιτική και κοινωνική σημασία αυτής της απεικόνισης.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η σύγκριση και η αντιπαραβολή των τρόπων με τους οποίους το σύγχρονο Αμερικάνικο θέατρο απεικονίζει το στοιχείο του ανθρώπινου σώματος. Η παρούσα διπλωματική φέρνει στο φως τη σημασία του ανθρώπινου σώματος μέσα από έργα του Αμερικάνικου θεάτρου τα οποία αντλούν έμπνευση από τραγωδίες του Αισχύλου και του Ευριπίδη. Το ενδιαφέρον εστιάζεται γύρω από τα έργα των Richard Schechner (Dionysus in ’69 - 1968), Cherrie Moraga (The Hungry Woman: A Mexican Medea - 2000), Charles Mee (Agamemnon 2.0 -1994) και David Rabe (The Orphan – 1973). Η εργασία αποδεικνύει την ευρεία χρήση από τους προαναφερθέντες συγγραφείς του στοιχείου του ανθρώπινου σώματος στο πέρασμα των χρόνων με σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων και την ευαισθητοποίηση του ακροατηρίου τους γύρω από αυτά. Ο Richard Schechner εξυμνεί το ανθρώπινο σώμα υπονοώντας τη σεξουαλική δραστηριότητα, σε ένα έργο σταθμό στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, που έθεσε τις βάσεις στην σύγχρονη αντίληψη της απεικόνισης του σώματος από την τέχνη. Το αντρικό σώμα παρουσιάζεται χωρίς να δίνεται έμφαση στην σεξουαλικότητά του, παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται στη σκηνή ημίγυμνο. Ο Schechner εξερευνά τα όρια ανάμεσα στην ευάλωτη ανθρώπινη υπόσταση και την ερωτική αναπαράσταση του ανδρικού αλλά και του γυναικείου σώματος. Σε διαφορετικό μήκος κύματος, τα έργα των David Rabe (The Orphan) και Charles Mee (Agamemnon 2.0) αποδεικνύουν την φρικαλεότητα του πολέμου μέσα από την βία που υφίσταται το ανθρώπινο σώμα. Τόσο ο Charles Mee, όσο και ο David Rabe ξαναγράφουν την Ορέστεια του Αισχύλου χρησιμοποιώντας μια σειρά από βίαιες εικόνες που απειλούν την ανθρώπινη φύση. Το έργο του David Rabe, είναι μία σκληρή κριτική κατά της βίας και του κόστους του πολέμου. Ενώ το έργο του Charles Mee αντανακλά στις αντιπολεμικές πεποιθήσεις του και τα συναισθήματά του έναντι του πολέμου στον Περσικό Κόλπο. Η παρούσα διπλωματική εργασία, εντοπίζει την πολιτική σημασία της απεικόνισης του ανθρωπίνου σώματος και εξηγεί πώς, εμπνευσμένοι από την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, οι συγγραφείς επανεξετάζουν τις αξίες της σύγχρονής τους Αμερικανικής κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά η Cherrie Moraga στην διασκευή της Μήδειας του Ευριπίδη, The Hungry Woman: A Mexican Medea, απεικονίζει το γυναικείο σώμα ως αντικείμενο πόθου τόσο για το αντρικό όσο και για το γυναικείο φύλο. Επιπλέον, το στοιχείο του σώματος ενισχύεται από την αντίληψη του γυναικείου σώματος ως αντικείμενο θαυμασμού λόγω του τοκετού. Τέλος, το «υποδουλωμένο» ανθρώπινο σώμα αποτελεί εφαλτήριο για τη διερεύνηση της σημασίας του σώματος στην ενεργή διεκδίκηση των δικαιωμάτων φυλετικών και σεξουαλικών μειονοτήτων. Εν κατακλείδι, η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει την πολλαπλή σημασία του τρόπου με τον οποίο απεικονίζεται το ανθρώπινο σώμα στα προαναφερθέντα θεατρικά έργα. Η εργασία εξετάζει λεπτομερώς το πώς το αντρικό και το γυναικείο σώμα απεικονίζεται στις Αμερικανικές διασκευές του αρχαίου Ελληνικού δράματος, αναλύοντας σε βάθος την πολιτική και κοινωνική σημασία αυτής της απεικόνισης.","abstract_has_math":false,"creators":["Σχωρτσανίτη Πορφυρία","Schortsaniti Porfyria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:06Z","subjects":["Αγγλική λογοτεχνία","English literature"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1676716"],"render_values":[{"text":"uoadl:1676716","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1676716","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1676716","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1676716","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σχωρτσανίτη Πορφυρία","Schortsaniti Porfyria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αγγλική λογοτεχνία","English literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1676716","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1676716"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η σύγκριση και η αντιπαραβολή των τρόπων με τους οποίους το σύγχρονο Αμερικάνικο θέατρο απεικονίζει το στοιχείο του ανθρώπινου σώματος. Η παρούσα διπλωματική φέρνει στο φως τη σημασία του ανθρώπινου σώματος μέσα από έργα του Αμερικάνικου θεάτρου τα οποία αντλούν έμπνευση από τραγωδίες του Αισχύλου και του Ευριπίδη. Το ενδιαφέρον εστιάζεται γύρω από τα έργα των Richard Schechner (Dionysus in ’69 - 1968), Cherrie Moraga (The Hungry Woman: A Mexican Medea - 2000), Charles Mee (Agamemnon 2.0 -1994) και David Rabe (The Orphan – 1973). Η εργασία αποδεικνύει την ευρεία χρήση από τους προαναφερθέντες συγγραφείς του στοιχείου του ανθρώπινου σώματος στο πέρασμα των χρόνων με σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων και την ευαισθητοποίηση του ακροατηρίου τους γύρω από αυτά. Ο Richard Schechner εξυμνεί το ανθρώπινο σώμα υπονοώντας τη σεξουαλική δραστηριότητα, σε ένα έργο σταθμό στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, που έθεσε τις βάσεις στην σύγχρονη αντίληψη της απεικόνισης του σώματος από την τέχνη. Το αντρικό σώμα παρουσιάζεται χωρίς να δίνεται έμφαση στην σεξουαλικότητά του, παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται στη σκηνή ημίγυμνο. Ο Schechner εξερευνά τα όρια ανάμεσα στην ευάλωτη ανθρώπινη υπόσταση και την ερωτική αναπαράσταση του ανδρικού αλλά και του γυναικείου σώματος. Σε διαφορετικό μήκος κύματος, τα έργα των David Rabe (The Orphan) και Charles Mee (Agamemnon 2.0) αποδεικνύουν την φρικαλεότητα του πολέμου μέσα από την βία που υφίσταται το ανθρώπινο σώμα. Τόσο ο Charles Mee, όσο και ο David Rabe ξαναγράφουν την Ορέστεια του Αισχύλου χρησιμοποιώντας μια σειρά από βίαιες εικόνες που απειλούν την ανθρώπινη φύση. Το έργο του David Rabe, είναι μία σκληρή κριτική κατά της βίας και του κόστους του πολέμου. Ενώ το έργο του Charles Mee αντανακλά στις αντιπολεμικές πεποιθήσεις του και τα συναισθήματά του έναντι του πολέμου στον Περσικό Κόλπο. Η παρούσα διπλωματική εργασία, εντοπίζει την πολιτική σημασία της απεικόνισης του ανθρωπίνου σώματος και εξηγεί πώς, εμπνευσμένοι από την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, οι συγγραφείς επανεξετάζουν τις αξίες της σύγχρονής τους Αμερικανικής κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά η Cherrie Moraga στην διασκευή της Μήδειας του Ευριπίδη, The Hungry Woman: A Mexican Medea, απεικονίζει το γυναικείο σώμα ως αντικείμενο πόθου τόσο για το αντρικό όσο και για το γυναικείο φύλο. Επιπλέον, το στοιχείο του σώματος ενισχύεται από την αντίληψη του γυναικείου σώματος ως αντικείμενο θαυμασμού λόγω του τοκετού. Τέλος, το «υποδουλωμένο» ανθρώπινο σώμα αποτελεί εφαλτήριο για τη διερεύνηση της σημασίας του σώματος στην ενεργή διεκδίκηση των δικαιωμάτων φυλετικών και σεξουαλικών μειονοτήτων. Εν κατακλείδι, η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει την πολλαπλή σημασία του τρόπου με τον οποίο απεικονίζεται το ανθρώπινο σώμα στα προαναφερθέντα θεατρικά έργα. Η εργασία εξετάζει λεπτομερώς το πώς το αντρικό και το γυναικείο σώμα απεικονίζεται στις Αμερικανικές διασκευές του αρχαίου Ελληνικού δράματος, αναλύοντας σε βάθος την πολιτική και κοινωνική σημασία αυτής της απεικόνισης.","ABSTRACT The aim of the present thesis is to compare and contrast the ways in which contemporary American theatre illustrates and alludes to the element of the human body. For the purpose of this analysis, four American plays that have been directly inspired by ancient Greek tragedies are going to be examined regarding their references to the existence and suffering of the human body. The main interest focuses around the plays of Richard Schechner - Dionysus in 69 (1968), David Rabe - The Orphan (1973), Charles Mee - Agamemnon 2.0 (1994) and Cherrie Moraga - The Hungry Woman: A Mexican Medea (2000). The thesis aims to prove how the aforementioned authors have used over the past years the image of the human body in order to raise awareness around several political and social issues. The first chapter focuses on Richard Schechner’ Dionysus in 69; the play which laid the foundation of the modern perception of corporeal imagery by art. More specifically, it explores how the human body is glorified and celebrated through the birth giving act, as far as the representation of the female body is concerned, and through the implications of sexual activity in the representation of both male and female bodies throughout the play. This analysis explores how Schechner transgresses the image of the human body as an object for sexual pleasure and how, inspired by the plot of Bacchae, he used corporeal imagery and a variety of rituals in order to address the issue of violence and sexual pleasure as inherent characteristics of the human nature. Chapters Two and Three analyze the plays of David Rabe – The Orphan and Charles Mee - Agamemnon 2.0 respectively. Both Charles Mee and David Rabe rewrite Aeschylus’ Oresteia. Inspired by the movement against the Vietnam War, the play of David Rabe is a harsh criticism against violence and the cost of war, in general. Rabe creates strong, empowered characters and uses their political beliefs in order to make his own political statement against war. Written almost exactly two decades later, Agamemnon 2.0 by Charles Mee reflects the author’s strong antiwar beliefs and feelings against the Gulf War. Mee creates a poem in dramatic structure and reflects upon the importance of learning by past mistakes, such as previous wars. In order to meet his purpose, Mee gives voice to great “historians” of the past; Herodotus, Thucydides, Homer and Hesiod. The present thesis aims to identify the reasons for the authors’ approaches to violence as both plays depict the horror of war through a series of violent images and reflections of the human body. Using these images and inspired by ancient Greek tragedy, the authors question the values of their contemporary American society. On the other hand, in the most recent play, Cherrie Moraga in her adaptation of Euripides’ Medea, The Hungry Woman: A Mexican Medea, depicts in detail the female body as an object of desire both for males and females. In addition, physicality in the play is enhanced by the perception of the female body as a consecrated object of admiration due to birth giving. Finally, the “enslaved” human body as presented by Moraga will be used as a stepping stone to explore the importance of corporeal references especially when it comes to actively requesting for minorities’ rights. To sum up, the present thesis highlights the importance of the human body in some works of the contemporary American theater, which are inspired by the tragedies of Aeschylus and Euripides. This is accomplished by examining the representation of male and female body, the prose that describes it or the stage directions that refer to body posture in the aforementioned American adaptations of ancient Greek drama."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The Human Body as a Source of Political and Personal Inspiration and Conflict in American Adaptations of Ancient Greek Drama."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σχωρτσανίτη Πορφυρία","Schortsaniti Porfyria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η σύγκριση και η αντιπαραβολή των τρόπων με τους οποίους το σύγχρονο Αμερικάνικο θέατρο απεικονίζει το στοιχείο του ανθρώπινου σώματος. Η παρούσα διπλωματική φέρνει στο φως τη σημασία του ανθρώπινου σώματος μέσα από έργα του Αμερικάνικου θεάτρου τα οποία αντλούν έμπνευση από τραγωδίες του Αισχύλου και του Ευριπίδη. Το ενδιαφέρον εστιάζεται γύρω από τα έργα των Richard Schechner (Dionysus in ’69 - 1968), Cherrie Moraga (The Hungry Woman: A Mexican Medea - 2000), Charles Mee (Agamemnon 2.0 -1994) και David Rabe (The Orphan – 1973). Η εργασία αποδεικνύει την ευρεία χρήση από τους προαναφερθέντες συγγραφείς του στοιχείου του ανθρώπινου σώματος στο πέρασμα των χρόνων με σκοπό την εξυπηρέτηση πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων και την ευαισθητοποίηση του ακροατηρίου τους γύρω από αυτά. Ο Richard Schechner εξυμνεί το ανθρώπινο σώμα υπονοώντας τη σεξουαλική δραστηριότητα, σε ένα έργο σταθμό στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, που έθεσε τις βάσεις στην σύγχρονη αντίληψη της απεικόνισης του σώματος από την τέχνη. Το αντρικό σώμα παρουσιάζεται χωρίς να δίνεται έμφαση στην σεξουαλικότητά του, παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται στη σκηνή ημίγυμνο. Ο Schechner εξερευνά τα όρια ανάμεσα στην ευάλωτη ανθρώπινη υπόσταση και την ερωτική αναπαράσταση του ανδρικού αλλά και του γυναικείου σώματος. Σε διαφορετικό μήκος κύματος, τα έργα των David Rabe (The Orphan) και Charles Mee (Agamemnon 2.0) αποδεικνύουν την φρικαλεότητα του πολέμου μέσα από την βία που υφίσταται το ανθρώπινο σώμα. Τόσο ο Charles Mee, όσο και ο David Rabe ξαναγράφουν την Ορέστεια του Αισχύλου χρησιμοποιώντας μια σειρά από βίαιες εικόνες που απειλούν την ανθρώπινη φύση. Το έργο του David Rabe, είναι μία σκληρή κριτική κατά της βίας και του κόστους του πολέμου. Ενώ το έργο του Charles Mee αντανακλά στις αντιπολεμικές πεποιθήσεις του και τα συναισθήματά του έναντι του πολέμου στον Περσικό Κόλπο. Η παρούσα διπλωματική εργασία, εντοπίζει την πολιτική σημασία της απεικόνισης του ανθρωπίνου σώματος και εξηγεί πώς, εμπνευσμένοι από την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, οι συγγραφείς επανεξετάζουν τις αξίες της σύγχρονής τους Αμερικανικής κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά η Cherrie Moraga στην διασκευή της Μήδειας του Ευριπίδη, The Hungry Woman: A Mexican Medea, απεικονίζει το γυναικείο σώμα ως αντικείμενο πόθου τόσο για το αντρικό όσο και για το γυναικείο φύλο. Επιπλέον, το στοιχείο του σώματος ενισχύεται από την αντίληψη του γυναικείου σώματος ως αντικείμενο θαυμασμού λόγω του τοκετού. Τέλος, το «υποδουλωμένο» ανθρώπινο σώμα αποτελεί εφαλτήριο για τη διερεύνηση της σημασίας του σώματος στην ενεργή διεκδίκηση των δικαιωμάτων φυλετικών και σεξουαλικών μειονοτήτων. Εν κατακλείδι, η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει την πολλαπλή σημασία του τρόπου με τον οποίο απεικονίζεται το ανθρώπινο σώμα στα προαναφερθέντα θεατρικά έργα. Η εργασία εξετάζει λεπτομερώς το πώς το αντρικό και το γυναικείο σώμα απεικονίζεται στις Αμερικανικές διασκευές του αρχαίου Ελληνικού δράματος, αναλύοντας σε βάθος την πολιτική και κοινωνική σημασία αυτής της απεικόνισης.","ABSTRACT The aim of the present thesis is to compare and contrast the ways in which contemporary American theatre illustrates and alludes to the element of the human body. For the purpose of this analysis, four American plays that have been directly inspired by ancient Greek tragedies are going to be examined regarding their references to the existence and suffering of the human body. The main interest focuses around the plays of Richard Schechner - Dionysus in 69 (1968), David Rabe - The Orphan (1973), Charles Mee - Agamemnon 2.0 (1994) and Cherrie Moraga - The Hungry Woman: A Mexican Medea (2000). The thesis aims to prove how the aforementioned authors have used over the past years the image of the human body in order to raise awareness around several political and social issues. The first chapter focuses on Richard Schechner’ Dionysus in 69; the play which laid the foundation of the modern perception of corporeal imagery by art. More specifically, it explores how the human body is glorified and celebrated through the birth giving act, as far as the representation of the female body is concerned, and through the implications of sexual activity in the representation of both male and female bodies throughout the play. This analysis explores how Schechner transgresses the image of the human body as an object for sexual pleasure and how, inspired by the plot of Bacchae, he used corporeal imagery and a variety of rituals in order to address the issue of violence and sexual pleasure as inherent characteristics of the human nature. Chapters Two and Three analyze the plays of David Rabe – The Orphan and Charles Mee - Agamemnon 2.0 respectively. Both Charles Mee and David Rabe rewrite Aeschylus’ Oresteia. Inspired by the movement against the Vietnam War, the play of David Rabe is a harsh criticism against violence and the cost of war, in general. Rabe creates strong, empowered characters and uses their political beliefs in order to make his own political statement against war. Written almost exactly two decades later, Agamemnon 2.0 by Charles Mee reflects the author’s strong antiwar beliefs and feelings against the Gulf War. Mee creates a poem in dramatic structure and reflects upon the importance of learning by past mistakes, such as previous wars. In order to meet his purpose, Mee gives voice to great “historians” of the past; Herodotus, Thucydides, Homer and Hesiod. The present thesis aims to identify the reasons for the authors’ approaches to violence as both plays depict the horror of war through a series of violent images and reflections of the human body. Using these images and inspired by ancient Greek tragedy, the authors question the values of their contemporary American society. On the other hand, in the most recent play, Cherrie Moraga in her adaptation of Euripides’ Medea, The Hungry Woman: A Mexican Medea, depicts in detail the female body as an object of desire both for males and females. In addition, physicality in the play is enhanced by the perception of the female body as a consecrated object of admiration due to birth giving. Finally, the “enslaved” human body as presented by Moraga will be used as a stepping stone to explore the importance of corporeal references especially when it comes to actively requesting for minorities’ rights. To sum up, the present thesis highlights the importance of the human body in some works of the contemporary American theater, which are inspired by the tragedies of Aeschylus and Euripides. This is accomplished by examining the representation of male and female body, the prose that describes it or the stage directions that refer to body posture in the aforementioned American adaptations of ancient Greek drama."],"dc:identifier":["uoadl:1676716","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1676716"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Αγγλική λογοτεχνία","English literature"],"dc:title":["The Human Body as a Source of Political and Personal Inspiration and Conflict in American Adaptations of Ancient Greek Drama."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:06Z"}