{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1678926"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1678926","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διπλωματικές επαφές μεταξύ της αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του βασιλείου της Σικελίας (1220-1250): μια στρατηγική για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης.","abstract":"Οι διπλωματικές επαφές μεταξύ της αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του βασιλείου της Σικελίας, αποτυπώνονται αδρομερώς στις ιστορικές πηγές. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αξιοποιήσει αυτές τις αναφορές και να εντάξει την προσέγγιση των δυο βασιλείων σε ένα ευρύτερο πλαίσιο μιας στρατηγικής για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται αναφορά στον ελληνισμό της νότιας Ιταλίας με ιδιαίτερη έμφαση στην μονή του Αγίου Νικολάου Κασούλων και στη δεσπόζουσα φυσιογνωμία του ηγούμενού της, Νεκταρίου. Επιπλέον, γίνεται μια προσπάθεια ερμηνείας της διπλωματικής αποστολής στη Νίκαια, που ανέθεσε ο Φρειδερίκος Β΄ στον Νεκτάριο. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται οι σχέσεις της νεοσύστατης Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης με τον Φρειδερίκο Β΄, όπως αυτές διαμορφώθηκαν σε επίπεδο πολιτικής ιδεολογίας, καθώς και εκείνες του Γερμανού αυτοκράτορα με τους ομόλογούς του στην Κωνσταντινούπολη. Στην συνέχεια παρουσιάζεται η προσέγγιση των δυο βασιλείων και εξηγείται ο σκοπός της, ο οποίος κατέτεινε στην ανάσχεση της βενετικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Η Βενετία με τον πανίσχυρο στόλο της είχε αναδειχθεί σε στυλοβάτη της Λατινικής αυτοκρατορίας προσφέροντας τη βοήθεια της, χρηματική ή στρατιωτική, όποτε τη χρειαζόταν η τελευταία. Ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης είχε αντιληφθεί ότι το μεγαλόπνοο σχέδιο για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τον περιορισμό της βενετικής ισχύος. Η αναθέρμανση των σχέσεων μεταξύ Νίκαιας και Σικελίας πραγματοποιείται ακριβώς τη χρονική στιγμή μετά από την αποτυχημένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, όταν ο βενετικός στόλος απέκρουσε τα πλοία της Νίκαιας. Την ίδια περίοδο οι σχέσεις μεταξύ Βενετίας και Φρειδερίκου Β΄ στην Ιταλία οξύνονται, όταν η δημοκρατία του Αγίου Μάρκου πήρε το μέρος του Πάπα, σε μια συμμαχία που κατευθυνόταν εναντίον του Φρειδερίκου Β΄. Ο αυτοκράτορας της Νίκαιας ήθελε να επωφεληθεί από τον αναβρασμό στην ιταλική χερσόνησο, ενώ παράλληλα σχεδίαζε εκ νέου επίθεση στη Κωνσταντινούπολη. Η σύμπραξη με τον Φρειδερίκο Β΄ θα αποστερούσε από την Λατινική αυτοκρατορία τις βενετικές ενισχύσεις, οι οποίες θα παρέμεναν απασχολημένες στην Ιταλία. Η προσέγγιση με το βασίλειο της Σικελίας κορυφώθηκε με το γάμο του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη με την κόρη του Φρειδερίκου Β΄, Κωνσταντία. Παρά τις όποιες φιλοδοξίες, η προσέγγιση με το βασίλειο της Σικελίας δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα για την αυτοκρατορία της Νίκαιας. Η Κωνσταντινούπολη παρέμεινε σε λατινικά χέρια για τα επόμενα 20 χρόνια. Τέλος, η κατάρρευση του Φρειδερίκου Β΄ στην Ιταλία, έπληξαν το γόητρο του, αναγκάζοντας τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις και να εξετάσει, ως ενδεχόμενο, την προσέγγιση με τον Πάπα, μέσω της ένωσης των εκκλησιών.","abstract_html":"Οι διπλωματικές επαφές μεταξύ της αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του βασιλείου της Σικελίας, αποτυπώνονται αδρομερώς στις ιστορικές πηγές. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αξιοποιήσει αυτές τις αναφορές και να εντάξει την προσέγγιση των δυο βασιλείων σε ένα ευρύτερο πλαίσιο μιας στρατηγικής για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται αναφορά στον ελληνισμό της νότιας Ιταλίας με ιδιαίτερη έμφαση στην μονή του Αγίου Νικολάου Κασούλων και στη δεσπόζουσα φυσιογνωμία του ηγούμενού της, Νεκταρίου. Επιπλέον, γίνεται μια προσπάθεια ερμηνείας της διπλωματικής αποστολής στη Νίκαια, που ανέθεσε ο Φρειδερίκος Β΄ στον Νεκτάριο. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται οι σχέσεις της νεοσύστατης Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης με τον Φρειδερίκο Β΄, όπως αυτές διαμορφώθηκαν σε επίπεδο πολιτικής ιδεολογίας, καθώς και εκείνες του Γερμανού αυτοκράτορα με τους ομόλογούς του στην Κωνσταντινούπολη. Στην συνέχεια παρουσιάζεται η προσέγγιση των δυο βασιλείων και εξηγείται ο σκοπός της, ο οποίος κατέτεινε στην ανάσχεση της βενετικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Η Βενετία με τον πανίσχυρο στόλο της είχε αναδειχθεί σε στυλοβάτη της Λατινικής αυτοκρατορίας προσφέροντας τη βοήθεια της, χρηματική ή στρατιωτική, όποτε τη χρειαζόταν η τελευταία. Ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης είχε αντιληφθεί ότι το μεγαλόπνοο σχέδιο για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τον περιορισμό της βενετικής ισχύος. Η αναθέρμανση των σχέσεων μεταξύ Νίκαιας και Σικελίας πραγματοποιείται ακριβώς τη χρονική στιγμή μετά από την αποτυχημένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, όταν ο βενετικός στόλος απέκρουσε τα πλοία της Νίκαιας. Την ίδια περίοδο οι σχέσεις μεταξύ Βενετίας και Φρειδερίκου Β΄ στην Ιταλία οξύνονται, όταν η δημοκρατία του Αγίου Μάρκου πήρε το μέρος του Πάπα, σε μια συμμαχία που κατευθυνόταν εναντίον του Φρειδερίκου Β΄. Ο αυτοκράτορας της Νίκαιας ήθελε να επωφεληθεί από τον αναβρασμό στην ιταλική χερσόνησο, ενώ παράλληλα σχεδίαζε εκ νέου επίθεση στη Κωνσταντινούπολη. Η σύμπραξη με τον Φρειδερίκο Β΄ θα αποστερούσε από την Λατινική αυτοκρατορία τις βενετικές ενισχύσεις, οι οποίες θα παρέμεναν απασχολημένες στην Ιταλία. Η προσέγγιση με το βασίλειο της Σικελίας κορυφώθηκε με το γάμο του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη με την κόρη του Φρειδερίκου Β΄, Κωνσταντία. Παρά τις όποιες φιλοδοξίες, η προσέγγιση με το βασίλειο της Σικελίας δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα για την αυτοκρατορία της Νίκαιας. Η Κωνσταντινούπολη παρέμεινε σε λατινικά χέρια για τα επόμενα 20 χρόνια. Τέλος, η κατάρρευση του Φρειδερίκου Β΄ στην Ιταλία, έπληξαν το γόητρο του, αναγκάζοντας τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις και να εξετάσει, ως ενδεχόμενο, την προσέγγιση με τον Πάπα, μέσω της ένωσης των εκκλησιών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαυράκης Αλέξανδρος","Mavrakis Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:06Z","subjects":["Ιστορία Βυζαντινής Αυτοκρατορίας","History of Byzantine Empire"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1678926"],"render_values":[{"text":"uoadl:1678926","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1678926","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1678926","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1678926","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαυράκης Αλέξανδρος","Mavrakis Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία Βυζαντινής Αυτοκρατορίας","History of Byzantine Empire"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1678926","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1678926"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι διπλωματικές επαφές μεταξύ της αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του βασιλείου της Σικελίας, αποτυπώνονται αδρομερώς στις ιστορικές πηγές. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αξιοποιήσει αυτές τις αναφορές και να εντάξει την προσέγγιση των δυο βασιλείων σε ένα ευρύτερο πλαίσιο μιας στρατηγικής για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται αναφορά στον ελληνισμό της νότιας Ιταλίας με ιδιαίτερη έμφαση στην μονή του Αγίου Νικολάου Κασούλων και στη δεσπόζουσα φυσιογνωμία του ηγούμενού της, Νεκταρίου. Επιπλέον, γίνεται μια προσπάθεια ερμηνείας της διπλωματικής αποστολής στη Νίκαια, που ανέθεσε ο Φρειδερίκος Β΄ στον Νεκτάριο. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται οι σχέσεις της νεοσύστατης Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης με τον Φρειδερίκο Β΄, όπως αυτές διαμορφώθηκαν σε επίπεδο πολιτικής ιδεολογίας, καθώς και εκείνες του Γερμανού αυτοκράτορα με τους ομόλογούς του στην Κωνσταντινούπολη. Στην συνέχεια παρουσιάζεται η προσέγγιση των δυο βασιλείων και εξηγείται ο σκοπός της, ο οποίος κατέτεινε στην ανάσχεση της βενετικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Η Βενετία με τον πανίσχυρο στόλο της είχε αναδειχθεί σε στυλοβάτη της Λατινικής αυτοκρατορίας προσφέροντας τη βοήθεια της, χρηματική ή στρατιωτική, όποτε τη χρειαζόταν η τελευταία. Ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης είχε αντιληφθεί ότι το μεγαλόπνοο σχέδιο για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τον περιορισμό της βενετικής ισχύος. Η αναθέρμανση των σχέσεων μεταξύ Νίκαιας και Σικελίας πραγματοποιείται ακριβώς τη χρονική στιγμή μετά από την αποτυχημένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, όταν ο βενετικός στόλος απέκρουσε τα πλοία της Νίκαιας. Την ίδια περίοδο οι σχέσεις μεταξύ Βενετίας και Φρειδερίκου Β΄ στην Ιταλία οξύνονται, όταν η δημοκρατία του Αγίου Μάρκου πήρε το μέρος του Πάπα, σε μια συμμαχία που κατευθυνόταν εναντίον του Φρειδερίκου Β΄. Ο αυτοκράτορας της Νίκαιας ήθελε να επωφεληθεί από τον αναβρασμό στην ιταλική χερσόνησο, ενώ παράλληλα σχεδίαζε εκ νέου επίθεση στη Κωνσταντινούπολη. Η σύμπραξη με τον Φρειδερίκο Β΄ θα αποστερούσε από την Λατινική αυτοκρατορία τις βενετικές ενισχύσεις, οι οποίες θα παρέμεναν απασχολημένες στην Ιταλία. Η προσέγγιση με το βασίλειο της Σικελίας κορυφώθηκε με το γάμο του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη με την κόρη του Φρειδερίκου Β΄, Κωνσταντία. Παρά τις όποιες φιλοδοξίες, η προσέγγιση με το βασίλειο της Σικελίας δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα για την αυτοκρατορία της Νίκαιας. Η Κωνσταντινούπολη παρέμεινε σε λατινικά χέρια για τα επόμενα 20 χρόνια. Τέλος, η κατάρρευση του Φρειδερίκου Β΄ στην Ιταλία, έπληξαν το γόητρο του, αναγκάζοντας τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις και να εξετάσει, ως ενδεχόμενο, την προσέγγιση με τον Πάπα, μέσω της ένωσης των εκκλησιών.","Diplomatic contacts between the Empire of Nicaea and the Kingdom of Sicily are scarcely documented in the historical sources. The purpose of the present dissertation is to make use of these historical references and include the rapprochement of the two kingdoms into a wider context: that is a strategy for the reconquest of Constantinople. The first chapter is dealing with the Hellenism in south Italy with a special reference to the monastery of Saint Nicolas of Casole and the leading figure of its abbot, Nektarios. Furthermore, there is an attempt to examine the purpose of the diplomatic mission that Frederick II assigned to the aforementioned Nektarios. In the second chapter, the relations between the new-established Latin Empire of Constantinople and Frederick II are examined in terms of political ideology as well as the relations between the German emperor and his counterparts in Constantinople. The rapprochement of the two kingdoms is presented in the following and its purpose is explained, namely the containment of the Venetian dominance in the Aegean. Venice, with her almighty fleet, emerged as the most important supporter of the Latin Empire, furnishing financial and military aid, whenever the latter needed. John III Vatatzes had realized that the magnificent plan for recapturing Constantinople would not be achieved, if the Venetian power had not been contained. The relations between the Empire of Nicaea and the Kingdom of Sicily were reheated that exact moment after the failed siege of Constantinople, when the Venetian fleet played a pivotal role in defeating the enemy ships. Meanwhile, Venice and Fredrick II relations were getting from bad to worse, for the republic of St. Mark joined an alliance with the Pope against the emperor. Certainly, the emperor of Nicaea would like to make the most of the turmoil on the Italian peninsula, while planning for a new charge in Constantinople. The collaboration with Frederick II would deprive the Latin Empire from the Venetian reinforcements, which would be busy on the Italian front. John III Vatatzes’ marriage with Frederick’s daughter, Constance, was the high point of this approach. Despite expectations, contacts with the Kingdom of Sicily did not produce any benefit for the Empire of Nicaea. Constantinople remained Latin for the next twenty years. Finally, Frederick’s political and military collapse in the Italian affairs seriously damaged his status, forcing John III Vatatzes to cease their diplomatic relation and seek a possible alliance with Pope, through union of the churches."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διπλωματικές επαφές μεταξύ της αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του βασιλείου της Σικελίας (1220-1250): μια στρατηγική για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαυράκης Αλέξανδρος","Mavrakis Alexandros"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Οι διπλωματικές επαφές μεταξύ της αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του βασιλείου της Σικελίας, αποτυπώνονται αδρομερώς στις ιστορικές πηγές. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αξιοποιήσει αυτές τις αναφορές και να εντάξει την προσέγγιση των δυο βασιλείων σε ένα ευρύτερο πλαίσιο μιας στρατηγικής για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Στο πρώτο κεφάλαιο γίνεται αναφορά στον ελληνισμό της νότιας Ιταλίας με ιδιαίτερη έμφαση στην μονή του Αγίου Νικολάου Κασούλων και στη δεσπόζουσα φυσιογνωμία του ηγούμενού της, Νεκταρίου. Επιπλέον, γίνεται μια προσπάθεια ερμηνείας της διπλωματικής αποστολής στη Νίκαια, που ανέθεσε ο Φρειδερίκος Β΄ στον Νεκτάριο. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζονται οι σχέσεις της νεοσύστατης Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης με τον Φρειδερίκο Β΄, όπως αυτές διαμορφώθηκαν σε επίπεδο πολιτικής ιδεολογίας, καθώς και εκείνες του Γερμανού αυτοκράτορα με τους ομόλογούς του στην Κωνσταντινούπολη. Στην συνέχεια παρουσιάζεται η προσέγγιση των δυο βασιλείων και εξηγείται ο σκοπός της, ο οποίος κατέτεινε στην ανάσχεση της βενετικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Η Βενετία με τον πανίσχυρο στόλο της είχε αναδειχθεί σε στυλοβάτη της Λατινικής αυτοκρατορίας προσφέροντας τη βοήθεια της, χρηματική ή στρατιωτική, όποτε τη χρειαζόταν η τελευταία. Ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης είχε αντιληφθεί ότι το μεγαλόπνοο σχέδιο για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τον περιορισμό της βενετικής ισχύος. Η αναθέρμανση των σχέσεων μεταξύ Νίκαιας και Σικελίας πραγματοποιείται ακριβώς τη χρονική στιγμή μετά από την αποτυχημένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, όταν ο βενετικός στόλος απέκρουσε τα πλοία της Νίκαιας. Την ίδια περίοδο οι σχέσεις μεταξύ Βενετίας και Φρειδερίκου Β΄ στην Ιταλία οξύνονται, όταν η δημοκρατία του Αγίου Μάρκου πήρε το μέρος του Πάπα, σε μια συμμαχία που κατευθυνόταν εναντίον του Φρειδερίκου Β΄. Ο αυτοκράτορας της Νίκαιας ήθελε να επωφεληθεί από τον αναβρασμό στην ιταλική χερσόνησο, ενώ παράλληλα σχεδίαζε εκ νέου επίθεση στη Κωνσταντινούπολη. Η σύμπραξη με τον Φρειδερίκο Β΄ θα αποστερούσε από την Λατινική αυτοκρατορία τις βενετικές ενισχύσεις, οι οποίες θα παρέμεναν απασχολημένες στην Ιταλία. Η προσέγγιση με το βασίλειο της Σικελίας κορυφώθηκε με το γάμο του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη με την κόρη του Φρειδερίκου Β΄, Κωνσταντία. Παρά τις όποιες φιλοδοξίες, η προσέγγιση με το βασίλειο της Σικελίας δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα για την αυτοκρατορία της Νίκαιας. Η Κωνσταντινούπολη παρέμεινε σε λατινικά χέρια για τα επόμενα 20 χρόνια. Τέλος, η κατάρρευση του Φρειδερίκου Β΄ στην Ιταλία, έπληξαν το γόητρο του, αναγκάζοντας τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις και να εξετάσει, ως ενδεχόμενο, την προσέγγιση με τον Πάπα, μέσω της ένωσης των εκκλησιών.","Diplomatic contacts between the Empire of Nicaea and the Kingdom of Sicily are scarcely documented in the historical sources. The purpose of the present dissertation is to make use of these historical references and include the rapprochement of the two kingdoms into a wider context: that is a strategy for the reconquest of Constantinople. The first chapter is dealing with the Hellenism in south Italy with a special reference to the monastery of Saint Nicolas of Casole and the leading figure of its abbot, Nektarios. Furthermore, there is an attempt to examine the purpose of the diplomatic mission that Frederick II assigned to the aforementioned Nektarios. In the second chapter, the relations between the new-established Latin Empire of Constantinople and Frederick II are examined in terms of political ideology as well as the relations between the German emperor and his counterparts in Constantinople. The rapprochement of the two kingdoms is presented in the following and its purpose is explained, namely the containment of the Venetian dominance in the Aegean. Venice, with her almighty fleet, emerged as the most important supporter of the Latin Empire, furnishing financial and military aid, whenever the latter needed. John III Vatatzes had realized that the magnificent plan for recapturing Constantinople would not be achieved, if the Venetian power had not been contained. The relations between the Empire of Nicaea and the Kingdom of Sicily were reheated that exact moment after the failed siege of Constantinople, when the Venetian fleet played a pivotal role in defeating the enemy ships. Meanwhile, Venice and Fredrick II relations were getting from bad to worse, for the republic of St. Mark joined an alliance with the Pope against the emperor. Certainly, the emperor of Nicaea would like to make the most of the turmoil on the Italian peninsula, while planning for a new charge in Constantinople. The collaboration with Frederick II would deprive the Latin Empire from the Venetian reinforcements, which would be busy on the Italian front. John III Vatatzes’ marriage with Frederick’s daughter, Constance, was the high point of this approach. Despite expectations, contacts with the Kingdom of Sicily did not produce any benefit for the Empire of Nicaea. Constantinople remained Latin for the next twenty years. Finally, Frederick’s political and military collapse in the Italian affairs seriously damaged his status, forcing John III Vatatzes to cease their diplomatic relation and seek a possible alliance with Pope, through union of the churches."],"dc:identifier":["uoadl:1678926","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1678926"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία Βυζαντινής Αυτοκρατορίας","History of Byzantine Empire"],"dc:title":["Διπλωματικές επαφές μεταξύ της αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του βασιλείου της Σικελίας (1220-1250): μια στρατηγική για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:06Z"}