{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1692352"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1692352","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διαδρομή από το πεπερασμένο δίκαιο στην άπειρη δικαιοσύνη στον Ζακ Ντερριντά – Η έννοια του «ανεπίκριτου», ως «φάντασμα» στη σχέση δικαίου και δικαιοσύνης","abstract":"Η συγκεκριμένη εργασία θα διερευνήσει με βάση τη ντερριντιανή ανάγνωση τη συγκρουσιακή δομή της δικαιοσύνης, η οποία κινείται πάνω σε διχοτομικά ζεύγη, που ενώ είναι αντιθετικά από τη μια, από την άλλη είναι συγχρόνως και αδιαχώριστα: πεπερασμένο-άπειρο, πλήθος- ενικότητα, ταυτότητα (ίδιο)-ετερότητα (άλλο). Το πρωτοποριακό στοιχείο αυτής της θεώρησης της δικαιοσύνης είναι ότι οι συγκρούσεις στο εσωτερικό της δικαιοσύνης σύμφωνα με τον Ντερριντά δεν υπονομεύουν τη δικα-στική κρίση και απόφαση, αλλά αντίθετα ότι η δικαιοσύνη πραγματώνεται μέσα από τη συνύπαρξη των συγκρουσιακών στοιχείων από τα οποία αποτελείται. Η συγκρουσιακή αυτή δομή στο εσωτερικό της δικαιοσύνης προκύπτει από μια ανεπίλυτη σύγκρουση μεταξύ της δικαιοσύνης ως δικαίου το οποίο απαιτεί πάντοτε την ύπαρξη ενός γενικού κανόνα, ενός γνώμονα με καθολική ισχύ και της δικαιοσύνης που μας καλεί να προστα-τεύσουμε τον άλλο άνθρωπο, την ιδιαιτερότητα της περίπτωσής του, την ενικότητα σύμφωνα με τον Ντερριντά. Αυτές οι συγκρούσεις όμως στο εσωτερικό της δικαιοσύ-νης δεν οδηγούν σε μια αέναη αναμονή για την υλοποίησή της. Αντίθετα η δικαιοσύνη αποτελεί για τον Ντερριντά θέμα ακραίας επιτακτικότητας. Μια δίκαιη απόφαση πρέπει να εφαρμοστεί όσο το δυνατόν ταχύτερα. Η στιγμή δε αυτής της απόφασης δεν μπορεί να περιμένει την πλήρη συγκέντρωση όλων των δεδομένων προκειμένου να εφαρμοστεί ο κανόνας του δικαίου. Η δίκαιη απόφαση απαιτεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος τον κανόνα, να αρνηθεί το προγραμματισμένο και να κάνει ένα «άλμα» στο απρογραμμάτιστο και στο ανυπολόγιστο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η δικαιοσύνη παύει να είναι η απλή εφαρμογή κάποιων πεπερασμένων και καταγεγραμμένων κανόνων δικαίου, διευρύνεται ως έννοια και γίνεται απρογραμμάτιστη και ανυπολόγιστη, και ως εκ τούτου, άπειρη. Η στιγμή της απονομής της δικαιοσύνης είναι μια στιγμή «ανεπίκριτου», μη αποφασίσιμου, όπου η δικαιοσύνη ταλαντεύεται μέσα στη δίνη των διχοτομιών που τη συγκροτούν, αλλά στο τέλος εμφανίζεται μπροστά στον άνθρωπο η στιγμή της απόφασης. Οι διχοτομίες που συγκροτούν την έννοια της δικαιοσύνης (πεπερασμένο - άπειρο, πλήθος - ενικότητα, ταυτότητα (ίδιο) -ετερότητα (άλλο) οδηγούν τη δικαιοσύνη σε ένα μη αποφασίσιμο καθεστώς και ακριβώς σ’αυτό το σημείο εμφανίζεται η ύψιστη ευθύνη για να απαλλάξει τη στιγμή της απόφασης από κάθε αυθαίρετη απάντηση του κρίνοντος ή των κρινόντων.","abstract_html":"Η συγκεκριμένη εργασία θα διερευνήσει με βάση τη ντερριντιανή ανάγνωση τη συγκρουσιακή δομή της δικαιοσύνης, η οποία κινείται πάνω σε διχοτομικά ζεύγη, που ενώ είναι αντιθετικά από τη μια, από την άλλη είναι συγχρόνως και αδιαχώριστα: πεπερασμένο-άπειρο, πλήθος- ενικότητα, ταυτότητα (ίδιο)-ετερότητα (άλλο). Το πρωτοποριακό στοιχείο αυτής της θεώρησης της δικαιοσύνης είναι ότι οι συγκρούσεις στο εσωτερικό της δικαιοσύνης σύμφωνα με τον Ντερριντά δεν υπονομεύουν τη δικα-στική κρίση και απόφαση, αλλά αντίθετα ότι η δικαιοσύνη πραγματώνεται μέσα από τη συνύπαρξη των συγκρουσιακών στοιχείων από τα οποία αποτελείται. Η συγκρουσιακή αυτή δομή στο εσωτερικό της δικαιοσύνης προκύπτει από μια ανεπίλυτη σύγκρουση μεταξύ της δικαιοσύνης ως δικαίου το οποίο απαιτεί πάντοτε την ύπαρξη ενός γενικού κανόνα, ενός γνώμονα με καθολική ισχύ και της δικαιοσύνης που μας καλεί να προστα-τεύσουμε τον άλλο άνθρωπο, την ιδιαιτερότητα της περίπτωσής του, την ενικότητα σύμφωνα με τον Ντερριντά. Αυτές οι συγκρούσεις όμως στο εσωτερικό της δικαιοσύ-νης δεν οδηγούν σε μια αέναη αναμονή για την υλοποίησή της. Αντίθετα η δικαιοσύνη αποτελεί για τον Ντερριντά θέμα ακραίας επιτακτικότητας. Μια δίκαιη απόφαση πρέπει να εφαρμοστεί όσο το δυνατόν ταχύτερα. Η στιγμή δε αυτής της απόφασης δεν μπορεί να περιμένει την πλήρη συγκέντρωση όλων των δεδομένων προκειμένου να εφαρμοστεί ο κανόνας του δικαίου. Η δίκαιη απόφαση απαιτεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος τον κανόνα, να αρνηθεί το προγραμματισμένο και να κάνει ένα «άλμα» στο απρογραμμάτιστο και στο ανυπολόγιστο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η δικαιοσύνη παύει να είναι η απλή εφαρμογή κάποιων πεπερασμένων και καταγεγραμμένων κανόνων δικαίου, διευρύνεται ως έννοια και γίνεται απρογραμμάτιστη και ανυπολόγιστη, και ως εκ τούτου, άπειρη. Η στιγμή της απονομής της δικαιοσύνης είναι μια στιγμή «ανεπίκριτου», μη αποφασίσιμου, όπου η δικαιοσύνη ταλαντεύεται μέσα στη δίνη των διχοτομιών που τη συγκροτούν, αλλά στο τέλος εμφανίζεται μπροστά στον άνθρωπο η στιγμή της απόφασης. Οι διχοτομίες που συγκροτούν την έννοια της δικαιοσύνης (πεπερασμένο - άπειρο, πλήθος - ενικότητα, ταυτότητα (ίδιο) -ετερότητα (άλλο) οδηγούν τη δικαιοσύνη σε ένα μη αποφασίσιμο καθεστώς και ακριβώς σ’αυτό το σημείο εμφανίζεται η ύψιστη ευθύνη για να απαλλάξει τη στιγμή της απόφασης από κάθε αυθαίρετη απάντηση του κρίνοντος ή των κρινόντων.","abstract_has_math":false,"creators":["Χαραλάμπους Ιωάννα","Haralampous Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:15Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1692352"],"render_values":[{"text":"uoadl:1692352","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1692352","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1692352","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1692352","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χαραλάμπους Ιωάννα","Haralampous Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1692352","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1692352"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η συγκεκριμένη εργασία θα διερευνήσει με βάση τη ντερριντιανή ανάγνωση τη συγκρουσιακή δομή της δικαιοσύνης, η οποία κινείται πάνω σε διχοτομικά ζεύγη, που ενώ είναι αντιθετικά από τη μια, από την άλλη είναι συγχρόνως και αδιαχώριστα: πεπερασμένο-άπειρο, πλήθος- ενικότητα, ταυτότητα (ίδιο)-ετερότητα (άλλο). Το πρωτοποριακό στοιχείο αυτής της θεώρησης της δικαιοσύνης είναι ότι οι συγκρούσεις στο εσωτερικό της δικαιοσύνης σύμφωνα με τον Ντερριντά δεν υπονομεύουν τη δικα-στική κρίση και απόφαση, αλλά αντίθετα ότι η δικαιοσύνη πραγματώνεται μέσα από τη συνύπαρξη των συγκρουσιακών στοιχείων από τα οποία αποτελείται. Η συγκρουσιακή αυτή δομή στο εσωτερικό της δικαιοσύνης προκύπτει από μια ανεπίλυτη σύγκρουση μεταξύ της δικαιοσύνης ως δικαίου το οποίο απαιτεί πάντοτε την ύπαρξη ενός γενικού κανόνα, ενός γνώμονα με καθολική ισχύ και της δικαιοσύνης που μας καλεί να προστα-τεύσουμε τον άλλο άνθρωπο, την ιδιαιτερότητα της περίπτωσής του, την ενικότητα σύμφωνα με τον Ντερριντά. Αυτές οι συγκρούσεις όμως στο εσωτερικό της δικαιοσύ-νης δεν οδηγούν σε μια αέναη αναμονή για την υλοποίησή της. Αντίθετα η δικαιοσύνη αποτελεί για τον Ντερριντά θέμα ακραίας επιτακτικότητας. Μια δίκαιη απόφαση πρέπει να εφαρμοστεί όσο το δυνατόν ταχύτερα. Η στιγμή δε αυτής της απόφασης δεν μπορεί να περιμένει την πλήρη συγκέντρωση όλων των δεδομένων προκειμένου να εφαρμοστεί ο κανόνας του δικαίου. Η δίκαιη απόφαση απαιτεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος τον κανόνα, να αρνηθεί το προγραμματισμένο και να κάνει ένα «άλμα» στο απρογραμμάτιστο και στο ανυπολόγιστο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η δικαιοσύνη παύει να είναι η απλή εφαρμογή κάποιων πεπερασμένων και καταγεγραμμένων κανόνων δικαίου, διευρύνεται ως έννοια και γίνεται απρογραμμάτιστη και ανυπολόγιστη, και ως εκ τούτου, άπειρη. Η στιγμή της απονομής της δικαιοσύνης είναι μια στιγμή «ανεπίκριτου», μη αποφασίσιμου, όπου η δικαιοσύνη ταλαντεύεται μέσα στη δίνη των διχοτομιών που τη συγκροτούν, αλλά στο τέλος εμφανίζεται μπροστά στον άνθρωπο η στιγμή της απόφασης. Οι διχοτομίες που συγκροτούν την έννοια της δικαιοσύνης (πεπερασμένο - άπειρο, πλήθος - ενικότητα, ταυτότητα (ίδιο) -ετερότητα (άλλο) οδηγούν τη δικαιοσύνη σε ένα μη αποφασίσιμο καθεστώς και ακριβώς σ’αυτό το σημείο εμφανίζεται η ύψιστη ευθύνη για να απαλλάξει τη στιγμή της απόφασης από κάθε αυθαίρετη απάντηση του κρίνοντος ή των κρινόντων.","This particular work will investigate on the basis of the Derrida's knowledge the collusive structure of justice, which moves on two-dimensional pairs, which while they are contradictory on the one hand, while at the same time they are inseparable: finite-infinite, - singularity, identity (same) -health (another). The pioneering element of this view of justice is that intra-justice conflicts do not undermine Judicial Judgment and Judgment, but rather that justice takes place through the coexistence of the conflicting. This conflicting structure within the judiciary stems from an unresolved conflict between justice as a law which always requires the existence of a general rule, a one with a universal power, and the justice that calls on us to protect the other person, the peculiarity of his case , The singularity according to Derrinda. These conflicts, however, within the judiciary do not lead to an endless expectation of its realization. On the contrary, justice is a matter of extreme urgency for Derrinda ements of which it is composed.A fair decision must be implemented as quickly as possible. The moment of this decision can not wait for the full collection of all the data in order to apply the rule of law. A fair decision demands that man overcome the rule, deny the programmed, and make a \"jump\" to the unscheduled and incalculable. In this way justice ceases to be the simple application of some finite and recorded rules of law, it widens as a concept and becomes unplanned and immeasurable, and therefore infinite. The moment of justice is a moment of \"unprepossessing\", unreasonable, where justice swings through the whirlpool of the bisexuals that make up it, but in the end, the moment of the decision appears in front of man. The divinities that form the notion of justice (finite - infinite, multitude - unity, identity (self) -health (another) lead justice to an irredeemable regime, and it is at this point that the ultimate responsibility to discharge the moment Of the decision by any arbitrary answer of the judgment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διαδρομή από το πεπερασμένο δίκαιο στην άπειρη δικαιοσύνη στον Ζακ Ντερριντά – Η έννοια του «ανεπίκριτου», ως «φάντασμα» στη σχέση δικαίου και δικαιοσύνης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χαραλάμπους Ιωάννα","Haralampous Ioanna"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η συγκεκριμένη εργασία θα διερευνήσει με βάση τη ντερριντιανή ανάγνωση τη συγκρουσιακή δομή της δικαιοσύνης, η οποία κινείται πάνω σε διχοτομικά ζεύγη, που ενώ είναι αντιθετικά από τη μια, από την άλλη είναι συγχρόνως και αδιαχώριστα: πεπερασμένο-άπειρο, πλήθος- ενικότητα, ταυτότητα (ίδιο)-ετερότητα (άλλο). Το πρωτοποριακό στοιχείο αυτής της θεώρησης της δικαιοσύνης είναι ότι οι συγκρούσεις στο εσωτερικό της δικαιοσύνης σύμφωνα με τον Ντερριντά δεν υπονομεύουν τη δικα-στική κρίση και απόφαση, αλλά αντίθετα ότι η δικαιοσύνη πραγματώνεται μέσα από τη συνύπαρξη των συγκρουσιακών στοιχείων από τα οποία αποτελείται. Η συγκρουσιακή αυτή δομή στο εσωτερικό της δικαιοσύνης προκύπτει από μια ανεπίλυτη σύγκρουση μεταξύ της δικαιοσύνης ως δικαίου το οποίο απαιτεί πάντοτε την ύπαρξη ενός γενικού κανόνα, ενός γνώμονα με καθολική ισχύ και της δικαιοσύνης που μας καλεί να προστα-τεύσουμε τον άλλο άνθρωπο, την ιδιαιτερότητα της περίπτωσής του, την ενικότητα σύμφωνα με τον Ντερριντά. Αυτές οι συγκρούσεις όμως στο εσωτερικό της δικαιοσύ-νης δεν οδηγούν σε μια αέναη αναμονή για την υλοποίησή της. Αντίθετα η δικαιοσύνη αποτελεί για τον Ντερριντά θέμα ακραίας επιτακτικότητας. Μια δίκαιη απόφαση πρέπει να εφαρμοστεί όσο το δυνατόν ταχύτερα. Η στιγμή δε αυτής της απόφασης δεν μπορεί να περιμένει την πλήρη συγκέντρωση όλων των δεδομένων προκειμένου να εφαρμοστεί ο κανόνας του δικαίου. Η δίκαιη απόφαση απαιτεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος τον κανόνα, να αρνηθεί το προγραμματισμένο και να κάνει ένα «άλμα» στο απρογραμμάτιστο και στο ανυπολόγιστο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η δικαιοσύνη παύει να είναι η απλή εφαρμογή κάποιων πεπερασμένων και καταγεγραμμένων κανόνων δικαίου, διευρύνεται ως έννοια και γίνεται απρογραμμάτιστη και ανυπολόγιστη, και ως εκ τούτου, άπειρη. Η στιγμή της απονομής της δικαιοσύνης είναι μια στιγμή «ανεπίκριτου», μη αποφασίσιμου, όπου η δικαιοσύνη ταλαντεύεται μέσα στη δίνη των διχοτομιών που τη συγκροτούν, αλλά στο τέλος εμφανίζεται μπροστά στον άνθρωπο η στιγμή της απόφασης. Οι διχοτομίες που συγκροτούν την έννοια της δικαιοσύνης (πεπερασμένο - άπειρο, πλήθος - ενικότητα, ταυτότητα (ίδιο) -ετερότητα (άλλο) οδηγούν τη δικαιοσύνη σε ένα μη αποφασίσιμο καθεστώς και ακριβώς σ’αυτό το σημείο εμφανίζεται η ύψιστη ευθύνη για να απαλλάξει τη στιγμή της απόφασης από κάθε αυθαίρετη απάντηση του κρίνοντος ή των κρινόντων.","This particular work will investigate on the basis of the Derrida's knowledge the collusive structure of justice, which moves on two-dimensional pairs, which while they are contradictory on the one hand, while at the same time they are inseparable: finite-infinite, - singularity, identity (same) -health (another). The pioneering element of this view of justice is that intra-justice conflicts do not undermine Judicial Judgment and Judgment, but rather that justice takes place through the coexistence of the conflicting. This conflicting structure within the judiciary stems from an unresolved conflict between justice as a law which always requires the existence of a general rule, a one with a universal power, and the justice that calls on us to protect the other person, the peculiarity of his case , The singularity according to Derrinda. These conflicts, however, within the judiciary do not lead to an endless expectation of its realization. On the contrary, justice is a matter of extreme urgency for Derrinda ements of which it is composed.A fair decision must be implemented as quickly as possible. The moment of this decision can not wait for the full collection of all the data in order to apply the rule of law. A fair decision demands that man overcome the rule, deny the programmed, and make a \"jump\" to the unscheduled and incalculable. In this way justice ceases to be the simple application of some finite and recorded rules of law, it widens as a concept and becomes unplanned and immeasurable, and therefore infinite. The moment of justice is a moment of \"unprepossessing\", unreasonable, where justice swings through the whirlpool of the bisexuals that make up it, but in the end, the moment of the decision appears in front of man. The divinities that form the notion of justice (finite - infinite, multitude - unity, identity (self) -health (another) lead justice to an irredeemable regime, and it is at this point that the ultimate responsibility to discharge the moment Of the decision by any arbitrary answer of the judgment."],"dc:identifier":["uoadl:1692352","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1692352"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η διαδρομή από το πεπερασμένο δίκαιο στην άπειρη δικαιοσύνη στον Ζακ Ντερριντά – Η έννοια του «ανεπίκριτου», ως «φάντασμα» στη σχέση δικαίου και δικαιοσύνης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:15Z"}