{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1695501"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1695501","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ανανέωση της θεατρικής φόρμας μέσα από τις παραστάσεις Τουραντώ του Ευγένιου Βαχτάνγκοφ και Υπηρέτης δύο αφεντάδων του Τζόρτζιο Στρέλερ","abstract":"Η εργασία επικεντρώνεται στα ανανεωτικά στοιχεία που έφεραν οι παραστάσεις Τουραντώ και Υπηρέτης δύο αφεντάδων. Εξετάζονται, αρχικά, οι όροι κείμενο, ηθοποιός, σκηνοθέτης και στη συνέχεια αναλύουμε τον ρεαλισμό του Στανισλάβσκυ και τη θεατρικότητα του Μέγιερχολντ, καθώς επηρέασαν τη σκηνοθετική γραμμή του Βαχτάνγκοφ και τον οδήγησαν στον δικό του φανταστικό ρεαλισμό. Αφού διερευνήσουμε τη μέθοδο σκηνοθεσίας του Βαχτάνγκοφ, περιγράφουμε αναλυτικά τον τρόπο προσέγγισης του έργου, τον τρόπο με τον οποίο δούλεψε με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές και τονίζουμε τον ρόλο της φαντασίας, της ακρίβειας, της μουσικής, της πλαστικότητας και του ρυθμού στην παράστασή της Τουραντώ. Αναλύουμε διεξοδικά και τον τρόπο που επηρέασε το είδος της commedia dell’ arte την παράσταση. Στη συνέχεια, αφιερώνουμε ένα κεφάλαιο στον τρόπο που ο Γκολντόνι αναμόρφωσε την commedia dell’ arte και στον τρόπο που η τελευταία αναμόρφωσε την θεατρική πρακτική με παραδείγματα συγκεκριμένων σκηνοθετών. Ακολουθεί μία εισαγωγή που παραθέτει τους σκοπούς της ίδρυσης του Piccolo Teatro, που είναι ένα θέατρο που το χαρακτηρίζει η συλλογικότητα, η διαλεκτική, απευθύνεται στο λαό, και είναι προσιτό με χαμηλό εισιτήριο. Στα επόμενα κεφάλαια περιγράφουμε λεπτομερώς και τις έξι γνωστές εκδοχές, υπογραμμίζοντας τα ανανεωτικά στοιχεία είτε στον τρόπο υποκριτικής, είτε στη σκηνογραφία, είτε στον φωτισμό, είτε εν γένει στη σκηνοθετική σύλληψη. Στο τελευταίο κεφάλαιο συνοψίζουμε, εστιάζοντας στα αδιόρατα σημεία που συναντιούνται οι δύο παραστάσεις μεταξύ τους αλλά και με άλλες παραστάσεις και καταλήγουμε στο ότι η ανανέωση έρχεται όταν κοιτάς κάτι σαν να είναι πρώτη φορά κι όταν μπορέσεις σκηνικά να δείξεις κάτι που να αφορά την εποχή σου, τις ανάγκες του τώρα αλλά και του πάντα…","abstract_html":"Η εργασία επικεντρώνεται στα ανανεωτικά στοιχεία που έφεραν οι παραστάσεις Τουραντώ και Υπηρέτης δύο αφεντάδων. Εξετάζονται, αρχικά, οι όροι κείμενο, ηθοποιός, σκηνοθέτης και στη συνέχεια αναλύουμε τον ρεαλισμό του Στανισλάβσκυ και τη θεατρικότητα του Μέγιερχολντ, καθώς επηρέασαν τη σκηνοθετική γραμμή του Βαχτάνγκοφ και τον οδήγησαν στον δικό του φανταστικό ρεαλισμό. Αφού διερευνήσουμε τη μέθοδο σκηνοθεσίας του Βαχτάνγκοφ, περιγράφουμε αναλυτικά τον τρόπο προσέγγισης του έργου, τον τρόπο με τον οποίο δούλεψε με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές και τονίζουμε τον ρόλο της φαντασίας, της ακρίβειας, της μουσικής, της πλαστικότητας και του ρυθμού στην παράστασή της Τουραντώ. Αναλύουμε διεξοδικά και τον τρόπο που επηρέασε το είδος της commedia dell’ arte την παράσταση. Στη συνέχεια, αφιερώνουμε ένα κεφάλαιο στον τρόπο που ο Γκολντόνι αναμόρφωσε την commedia dell’ arte και στον τρόπο που η τελευταία αναμόρφωσε την θεατρική πρακτική με παραδείγματα συγκεκριμένων σκηνοθετών. Ακολουθεί μία εισαγωγή που παραθέτει τους σκοπούς της ίδρυσης του Piccolo Teatro, που είναι ένα θέατρο που το χαρακτηρίζει η συλλογικότητα, η διαλεκτική, απευθύνεται στο λαό, και είναι προσιτό με χαμηλό εισιτήριο. Στα επόμενα κεφάλαια περιγράφουμε λεπτομερώς και τις έξι γνωστές εκδοχές, υπογραμμίζοντας τα ανανεωτικά στοιχεία είτε στον τρόπο υποκριτικής, είτε στη σκηνογραφία, είτε στον φωτισμό, είτε εν γένει στη σκηνοθετική σύλληψη. Στο τελευταίο κεφάλαιο συνοψίζουμε, εστιάζοντας στα αδιόρατα σημεία που συναντιούνται οι δύο παραστάσεις μεταξύ τους αλλά και με άλλες παραστάσεις και καταλήγουμε στο ότι η ανανέωση έρχεται όταν κοιτάς κάτι σαν να είναι πρώτη φορά κι όταν μπορέσεις σκηνικά να δείξεις κάτι που να αφορά την εποχή σου, τις ανάγκες του τώρα αλλά και του πάντα…","abstract_has_math":false,"creators":["Λαμπιδώνη Νεκταρία","Lampidoni Nektaria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:29:15Z","subjects":["Θέατρο","Aesthetics and Arts"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1695501"],"render_values":[{"text":"uoadl:1695501","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1695501","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1695501","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1695501","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαμπιδώνη Νεκταρία","Lampidoni Nektaria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θέατρο","Aesthetics and Arts"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1695501","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1695501"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία επικεντρώνεται στα ανανεωτικά στοιχεία που έφεραν οι παραστάσεις Τουραντώ και Υπηρέτης δύο αφεντάδων. Εξετάζονται, αρχικά, οι όροι κείμενο, ηθοποιός, σκηνοθέτης και στη συνέχεια αναλύουμε τον ρεαλισμό του Στανισλάβσκυ και τη θεατρικότητα του Μέγιερχολντ, καθώς επηρέασαν τη σκηνοθετική γραμμή του Βαχτάνγκοφ και τον οδήγησαν στον δικό του φανταστικό ρεαλισμό. Αφού διερευνήσουμε τη μέθοδο σκηνοθεσίας του Βαχτάνγκοφ, περιγράφουμε αναλυτικά τον τρόπο προσέγγισης του έργου, τον τρόπο με τον οποίο δούλεψε με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές και τονίζουμε τον ρόλο της φαντασίας, της ακρίβειας, της μουσικής, της πλαστικότητας και του ρυθμού στην παράστασή της Τουραντώ. Αναλύουμε διεξοδικά και τον τρόπο που επηρέασε το είδος της commedia dell’ arte την παράσταση. Στη συνέχεια, αφιερώνουμε ένα κεφάλαιο στον τρόπο που ο Γκολντόνι αναμόρφωσε την commedia dell’ arte και στον τρόπο που η τελευταία αναμόρφωσε την θεατρική πρακτική με παραδείγματα συγκεκριμένων σκηνοθετών. Ακολουθεί μία εισαγωγή που παραθέτει τους σκοπούς της ίδρυσης του Piccolo Teatro, που είναι ένα θέατρο που το χαρακτηρίζει η συλλογικότητα, η διαλεκτική, απευθύνεται στο λαό, και είναι προσιτό με χαμηλό εισιτήριο. Στα επόμενα κεφάλαια περιγράφουμε λεπτομερώς και τις έξι γνωστές εκδοχές, υπογραμμίζοντας τα ανανεωτικά στοιχεία είτε στον τρόπο υποκριτικής, είτε στη σκηνογραφία, είτε στον φωτισμό, είτε εν γένει στη σκηνοθετική σύλληψη. Στο τελευταίο κεφάλαιο συνοψίζουμε, εστιάζοντας στα αδιόρατα σημεία που συναντιούνται οι δύο παραστάσεις μεταξύ τους αλλά και με άλλες παραστάσεις και καταλήγουμε στο ότι η ανανέωση έρχεται όταν κοιτάς κάτι σαν να είναι πρώτη φορά κι όταν μπορέσεις σκηνικά να δείξεις κάτι που να αφορά την εποχή σου, τις ανάγκες του τώρα αλλά και του πάντα…","The purpose of my thesis is to explore the new theatrical elements that the performances of Turandot (directed by Yevgeny Vakhtangov) and The Servant of Two Masters (directed of Giorgio Strehler) brought in to the theatre practice. First, we examine the terms text, actor, director and subsequently we analyze Stanislavsky’s realism and Meyerhold’s theatricality that influenced the directing view of Vakhtangov and led him to what he named fantastic realism. We investigate the method of his direction describing in detail how he approached the play, the way he worked with his actors and the contributors, emphasizing the basic role that fantasy, music, rhythm, plasticity and accuracy had in the performance of Turandot. In addition, we analyze thoroughly the way that Commedia dell’ arte influenced the performance. The next chapter is focused on the way that Carlo Goldoni reformed Commedia dell’ arte and on the way that Commedia dell’ arte reformed theatre practice with examples of specific directors. An introduction about the main purposes of the foundation of Piccolo Teatro as a theatre that is characterized by collectivity and dialectics, follows. In the next chapters we concentrate on the six versions of the performance of The Servant of Two Masters highlighting the reforming elements on acting, scenography, lighting or directing in general. Conclusions are drawn in the last chapter. We suggest that renewal comes when the artist looks at something as for the first time and when he or she has the ability to show on the stage situations related to his or her time, to the needs of “now” and “always”…"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ανανέωση της θεατρικής φόρμας μέσα από τις παραστάσεις Τουραντώ του Ευγένιου Βαχτάνγκοφ και Υπηρέτης δύο αφεντάδων του Τζόρτζιο Στρέλερ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαμπιδώνη Νεκταρία","Lampidoni Nektaria"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η εργασία επικεντρώνεται στα ανανεωτικά στοιχεία που έφεραν οι παραστάσεις Τουραντώ και Υπηρέτης δύο αφεντάδων. Εξετάζονται, αρχικά, οι όροι κείμενο, ηθοποιός, σκηνοθέτης και στη συνέχεια αναλύουμε τον ρεαλισμό του Στανισλάβσκυ και τη θεατρικότητα του Μέγιερχολντ, καθώς επηρέασαν τη σκηνοθετική γραμμή του Βαχτάνγκοφ και τον οδήγησαν στον δικό του φανταστικό ρεαλισμό. Αφού διερευνήσουμε τη μέθοδο σκηνοθεσίας του Βαχτάνγκοφ, περιγράφουμε αναλυτικά τον τρόπο προσέγγισης του έργου, τον τρόπο με τον οποίο δούλεψε με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές και τονίζουμε τον ρόλο της φαντασίας, της ακρίβειας, της μουσικής, της πλαστικότητας και του ρυθμού στην παράστασή της Τουραντώ. Αναλύουμε διεξοδικά και τον τρόπο που επηρέασε το είδος της commedia dell’ arte την παράσταση. Στη συνέχεια, αφιερώνουμε ένα κεφάλαιο στον τρόπο που ο Γκολντόνι αναμόρφωσε την commedia dell’ arte και στον τρόπο που η τελευταία αναμόρφωσε την θεατρική πρακτική με παραδείγματα συγκεκριμένων σκηνοθετών. Ακολουθεί μία εισαγωγή που παραθέτει τους σκοπούς της ίδρυσης του Piccolo Teatro, που είναι ένα θέατρο που το χαρακτηρίζει η συλλογικότητα, η διαλεκτική, απευθύνεται στο λαό, και είναι προσιτό με χαμηλό εισιτήριο. Στα επόμενα κεφάλαια περιγράφουμε λεπτομερώς και τις έξι γνωστές εκδοχές, υπογραμμίζοντας τα ανανεωτικά στοιχεία είτε στον τρόπο υποκριτικής, είτε στη σκηνογραφία, είτε στον φωτισμό, είτε εν γένει στη σκηνοθετική σύλληψη. Στο τελευταίο κεφάλαιο συνοψίζουμε, εστιάζοντας στα αδιόρατα σημεία που συναντιούνται οι δύο παραστάσεις μεταξύ τους αλλά και με άλλες παραστάσεις και καταλήγουμε στο ότι η ανανέωση έρχεται όταν κοιτάς κάτι σαν να είναι πρώτη φορά κι όταν μπορέσεις σκηνικά να δείξεις κάτι που να αφορά την εποχή σου, τις ανάγκες του τώρα αλλά και του πάντα…","The purpose of my thesis is to explore the new theatrical elements that the performances of Turandot (directed by Yevgeny Vakhtangov) and The Servant of Two Masters (directed of Giorgio Strehler) brought in to the theatre practice. First, we examine the terms text, actor, director and subsequently we analyze Stanislavsky’s realism and Meyerhold’s theatricality that influenced the directing view of Vakhtangov and led him to what he named fantastic realism. We investigate the method of his direction describing in detail how he approached the play, the way he worked with his actors and the contributors, emphasizing the basic role that fantasy, music, rhythm, plasticity and accuracy had in the performance of Turandot. In addition, we analyze thoroughly the way that Commedia dell’ arte influenced the performance. The next chapter is focused on the way that Carlo Goldoni reformed Commedia dell’ arte and on the way that Commedia dell’ arte reformed theatre practice with examples of specific directors. An introduction about the main purposes of the foundation of Piccolo Teatro as a theatre that is characterized by collectivity and dialectics, follows. In the next chapters we concentrate on the six versions of the performance of The Servant of Two Masters highlighting the reforming elements on acting, scenography, lighting or directing in general. Conclusions are drawn in the last chapter. We suggest that renewal comes when the artist looks at something as for the first time and when he or she has the ability to show on the stage situations related to his or her time, to the needs of “now” and “always”…"],"dc:identifier":["uoadl:1695501","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1695501"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θέατρο","Aesthetics and Arts"],"dc:title":["Η ανανέωση της θεατρικής φόρμας μέσα από τις παραστάσεις Τουραντώ του Ευγένιου Βαχτάνγκοφ και Υπηρέτης δύο αφεντάδων του Τζόρτζιο Στρέλερ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:15Z"}