{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1695510"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1695510","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χώροι ιστορικής μνήμης της «σκοτεινής επταετίας» (1967-1974). Μελέτη περίπτωσης: Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης.","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής είναι η διαχείριση της «δύσκολης κληρονομιάς» και των τραυματικών ιστορικών γεγονότων από τα μουσεία, μέσω της διερεύνησης των χώρων μνήμης της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) και ιδίως του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΑΤ-ΕΣΑ). Η Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (ΕΣΑ) ιδρύθηκε το 1951 και συνδέθηκε με το ανελεύθερο και αυταρχικό κράτος που δομήθηκε στην Ελλάδα μετά τη λήξη του Εμφυλίου. Την περίοδο 1967-1974 η ΕΣΑ αποτέλεσε την πιο ακραία έκφραση της ιδεολογίας και της οργάνωσης του δικτατορικού καθεστώτος. Το ΕΑΤ-ΕΣΑ ήταν η διοικητική έδρα της ΕΣΑ, βρισκόταν στην Αθήνα και επί χούντας λειτούργησε ως χώρος κράτησης, ανάκρισης και βασανισμού πολιτικών κρατουμένων. Ο ξυλοδαρμός, υπό οποιαδήποτε μορφή, ήταν η βασική μέθοδος βασανισμού που εφαρμοζόταν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Σήμερα, ό,τι έχει διατηρηθεί από τις εγκαταστάσεις αυτές, βρίσκεται στο Πάρκο Ελευθερίας, κοντά στο Μέγαρο Μουσικής. Συγκεκριμένα, διασώζονται τέσσερα λιθόκτιστα κτίρια, τα οποία αποτελούν μνημεία της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα και έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα. Το ένα από αυτά δεν χρησιμοποιείται, ενώ στα υπόλοιπα στεγάζονται το Μουσείο Ελ. Βενιζέλου, το Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων και το Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης, το οποίο διαχειρίζεται ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ). Στα πλαίσια της εργασίας κατατίθενται προτάσεις για τη μουσειακή ανάδειξη τμήματος των υλικών καταλοίπων του στρατοπέδου ΕΑΤ-ΕΣΑ. Προτείνεται η δημιουργία του μουσειακού φορέα «Πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ: Ένας Χώρος Ιστορικής Μνήμης», ο οποίος θα διαπραγματεύεται τη «δύσκολη κληρονομιά» της επταετίας. Κεντρικοί άξονες της μουσειολογικής πρότασης είναι η ανασύνθεση της «βιογραφίας» των τόπων κράτησης, φυλάκισης και βασανισμού των πολιτικών κρατουμένων της περιόδου 1967-1974 και ιδιαίτερα του ΕΑΤ-ΕΣΑ, η σκιαγράφηση των κατασταλτικών μηχανισμών που υιοθέτησε η χούντα για να εξουδετερώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους, η προβολή του αντιδικτατορικού αγώνα καθώς και η προάσπιση και προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα εκείνων που «απειλούνται» στη σύγχρονη εποχή από τις αυταρχικές πρακτικές φορέων της εξουσίας ή άλλων ομάδων. Ως βασικό εργαλείο της μουσειακής αφήγησης χρησιμοποιείται η προφορική ιστορία. Ειδικότερα, καταγράφονται και αξιοποιούνται οι προφορικές μαρτυρίες δέκα πρώην φυλακισθέντων/εξορισθέντων. Οι πολιτικοί κρατούμενοι καταθέτουν στη γράφουσα τις αναμνήσεις τους από την περίοδο της χούντας∙ μιλούν για το δικτατορικό καθεστώς, τον αντιδικτατορικό αγώνα, τον εγκλεισμό και τη βία που ασκήθηκε εναντίον τους από τα όργανα του αυταρχικού καθεστώτος.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής είναι η διαχείριση της «δύσκολης κληρονομιάς» και των τραυματικών ιστορικών γεγονότων από τα μουσεία, μέσω της διερεύνησης των χώρων μνήμης της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) και ιδίως του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΑΤ-ΕΣΑ). Η Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (ΕΣΑ) ιδρύθηκε το 1951 και συνδέθηκε με το ανελεύθερο και αυταρχικό κράτος που δομήθηκε στην Ελλάδα μετά τη λήξη του Εμφυλίου. Την περίοδο 1967-1974 η ΕΣΑ αποτέλεσε την πιο ακραία έκφραση της ιδεολογίας και της οργάνωσης του δικτατορικού καθεστώτος. Το ΕΑΤ-ΕΣΑ ήταν η διοικητική έδρα της ΕΣΑ, βρισκόταν στην Αθήνα και επί χούντας λειτούργησε ως χώρος κράτησης, ανάκρισης και βασανισμού πολιτικών κρατουμένων. Ο ξυλοδαρμός, υπό οποιαδήποτε μορφή, ήταν η βασική μέθοδος βασανισμού που εφαρμοζόταν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Σήμερα, ό,τι έχει διατηρηθεί από τις εγκαταστάσεις αυτές, βρίσκεται στο Πάρκο Ελευθερίας, κοντά στο Μέγαρο Μουσικής. Συγκεκριμένα, διασώζονται τέσσερα λιθόκτιστα κτίρια, τα οποία αποτελούν μνημεία της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα και έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα. Το ένα από αυτά δεν χρησιμοποιείται, ενώ στα υπόλοιπα στεγάζονται το Μουσείο Ελ. Βενιζέλου, το Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων και το Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης, το οποίο διαχειρίζεται ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ). Στα πλαίσια της εργασίας κατατίθενται προτάσεις για τη μουσειακή ανάδειξη τμήματος των υλικών καταλοίπων του στρατοπέδου ΕΑΤ-ΕΣΑ. Προτείνεται η δημιουργία του μουσειακού φορέα «Πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ: Ένας Χώρος Ιστορικής Μνήμης», ο οποίος θα διαπραγματεύεται τη «δύσκολη κληρονομιά» της επταετίας. Κεντρικοί άξονες της μουσειολογικής πρότασης είναι η ανασύνθεση της «βιογραφίας» των τόπων κράτησης, φυλάκισης και βασανισμού των πολιτικών κρατουμένων της περιόδου 1967-1974 και ιδιαίτερα του ΕΑΤ-ΕΣΑ, η σκιαγράφηση των κατασταλτικών μηχανισμών που υιοθέτησε η χούντα για να εξουδετερώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους, η προβολή του αντιδικτατορικού αγώνα καθώς και η προάσπιση και προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα εκείνων που «απειλούνται» στη σύγχρονη εποχή από τις αυταρχικές πρακτικές φορέων της εξουσίας ή άλλων ομάδων. Ως βασικό εργαλείο της μουσειακής αφήγησης χρησιμοποιείται η προφορική ιστορία. Ειδικότερα, καταγράφονται και αξιοποιούνται οι προφορικές μαρτυρίες δέκα πρώην φυλακισθέντων/εξορισθέντων. Οι πολιτικοί κρατούμενοι καταθέτουν στη γράφουσα τις αναμνήσεις τους από την περίοδο της χούντας∙ μιλούν για το δικτατορικό καθεστώς, τον αντιδικτατορικό αγώνα, τον εγκλεισμό και τη βία που ασκήθηκε εναντίον τους από τα όργανα του αυταρχικού καθεστώτος.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαγειρία Χριστίνα","Mageiria Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:15Z","subjects":["Μουσειολογία","Museology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1695510"],"render_values":[{"text":"uoadl:1695510","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1695510","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1695510","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1695510","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαγειρία Χριστίνα","Mageiria Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Μουσειολογία","Museology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1695510","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1695510"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής είναι η διαχείριση της «δύσκολης κληρονομιάς» και των τραυματικών ιστορικών γεγονότων από τα μουσεία, μέσω της διερεύνησης των χώρων μνήμης της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) και ιδίως του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΑΤ-ΕΣΑ). Η Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (ΕΣΑ) ιδρύθηκε το 1951 και συνδέθηκε με το ανελεύθερο και αυταρχικό κράτος που δομήθηκε στην Ελλάδα μετά τη λήξη του Εμφυλίου. Την περίοδο 1967-1974 η ΕΣΑ αποτέλεσε την πιο ακραία έκφραση της ιδεολογίας και της οργάνωσης του δικτατορικού καθεστώτος. Το ΕΑΤ-ΕΣΑ ήταν η διοικητική έδρα της ΕΣΑ, βρισκόταν στην Αθήνα και επί χούντας λειτούργησε ως χώρος κράτησης, ανάκρισης και βασανισμού πολιτικών κρατουμένων. Ο ξυλοδαρμός, υπό οποιαδήποτε μορφή, ήταν η βασική μέθοδος βασανισμού που εφαρμοζόταν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Σήμερα, ό,τι έχει διατηρηθεί από τις εγκαταστάσεις αυτές, βρίσκεται στο Πάρκο Ελευθερίας, κοντά στο Μέγαρο Μουσικής. Συγκεκριμένα, διασώζονται τέσσερα λιθόκτιστα κτίρια, τα οποία αποτελούν μνημεία της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα και έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα. Το ένα από αυτά δεν χρησιμοποιείται, ενώ στα υπόλοιπα στεγάζονται το Μουσείο Ελ. Βενιζέλου, το Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων και το Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης, το οποίο διαχειρίζεται ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ). Στα πλαίσια της εργασίας κατατίθενται προτάσεις για τη μουσειακή ανάδειξη τμήματος των υλικών καταλοίπων του στρατοπέδου ΕΑΤ-ΕΣΑ. Προτείνεται η δημιουργία του μουσειακού φορέα «Πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ: Ένας Χώρος Ιστορικής Μνήμης», ο οποίος θα διαπραγματεύεται τη «δύσκολη κληρονομιά» της επταετίας. Κεντρικοί άξονες της μουσειολογικής πρότασης είναι η ανασύνθεση της «βιογραφίας» των τόπων κράτησης, φυλάκισης και βασανισμού των πολιτικών κρατουμένων της περιόδου 1967-1974 και ιδιαίτερα του ΕΑΤ-ΕΣΑ, η σκιαγράφηση των κατασταλτικών μηχανισμών που υιοθέτησε η χούντα για να εξουδετερώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους, η προβολή του αντιδικτατορικού αγώνα καθώς και η προάσπιση και προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα εκείνων που «απειλούνται» στη σύγχρονη εποχή από τις αυταρχικές πρακτικές φορέων της εξουσίας ή άλλων ομάδων. Ως βασικό εργαλείο της μουσειακής αφήγησης χρησιμοποιείται η προφορική ιστορία. Ειδικότερα, καταγράφονται και αξιοποιούνται οι προφορικές μαρτυρίες δέκα πρώην φυλακισθέντων/εξορισθέντων. Οι πολιτικοί κρατούμενοι καταθέτουν στη γράφουσα τις αναμνήσεις τους από την περίοδο της χούντας∙ μιλούν για το δικτατορικό καθεστώς, τον αντιδικτατορικό αγώνα, τον εγκλεισμό και τη βία που ασκήθηκε εναντίον τους από τα όργανα του αυταρχικού καθεστώτος.","The subject of the current work is to address the “difficult heritage” and traumatic historical events of 1967-1974 as documented in museums. This is to be achieved through investigation of exhibitions connected to the actions of the dictatorship of the colonels (1967-1974) and the Special Investigation Section of the Greek Military Police (EAT-ESA). The Greek Military Police (ESA) was founded in 1951 and was linked with the illiberal and authoritarian state that was established in Greece at the end of the Civil War. Between 1967-1974 the ESA constituted the most extreme expression of the ideology and the organization of the dictatorial establishment. The EAT-ESA was the administrative headquarters of the ESA, located in Athens and during the junta functioned as a place to detain, interrogate and torture political prisoners. The basic method of torture applied by the EAT-ESA was beating in any form. Four stone-buildings remain intact of the former headquarters in Eleftheria Park, close to the Athens Concert Hall, and constitute exemplary listed monuments of military architecture of the 19th century. One of the buildings stands empty while the others house the Eleftherios Venizelos Museum, Athens Arts Centre and the Museum of Democratic Resistance against the Dictatorship which manages the Association of Imprisoned and Exiled Resistance-Fighters 1967-1974 (SFEA). Proposals are being put forward to display parts of the EAT-ESA Military Camp in the project to create a museum for the “Former EAT-ESA: A place for historical memories”, which will negotiate the “difficult heritage” of the seven-year period. The main element of the museum proposal is to represent a “biography” of the places of detention, imprisonment and torture of political prisoners between 1967-1974 and particularly the history of the EAT-ESA. The exhibition will include an outline of the repressive mechanisms adopted by the junta to neutralize its political opponents, representation of the anti-dictatorship fight and the defence and promotion of human rights, particularly those threatened nowadays by the authoritarian practices of powerful institutions and other groups. Oral history will be the basic tool of narrative for the museum. The recorded oral histories of ten former prisoners/exiles will be used. The political prisoners narrate their memoirs from the period of the junta, describing the dictatorship, the anti-dictatorship fight, the incarceration and the violence experienced from the authoritarian establishment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χώροι ιστορικής μνήμης της «σκοτεινής επταετίας» (1967-1974). Μελέτη περίπτωσης: Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαγειρία Χριστίνα","Mageiria Christina"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής είναι η διαχείριση της «δύσκολης κληρονομιάς» και των τραυματικών ιστορικών γεγονότων από τα μουσεία, μέσω της διερεύνησης των χώρων μνήμης της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) και ιδίως του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΑΤ-ΕΣΑ). Η Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (ΕΣΑ) ιδρύθηκε το 1951 και συνδέθηκε με το ανελεύθερο και αυταρχικό κράτος που δομήθηκε στην Ελλάδα μετά τη λήξη του Εμφυλίου. Την περίοδο 1967-1974 η ΕΣΑ αποτέλεσε την πιο ακραία έκφραση της ιδεολογίας και της οργάνωσης του δικτατορικού καθεστώτος. Το ΕΑΤ-ΕΣΑ ήταν η διοικητική έδρα της ΕΣΑ, βρισκόταν στην Αθήνα και επί χούντας λειτούργησε ως χώρος κράτησης, ανάκρισης και βασανισμού πολιτικών κρατουμένων. Ο ξυλοδαρμός, υπό οποιαδήποτε μορφή, ήταν η βασική μέθοδος βασανισμού που εφαρμοζόταν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Σήμερα, ό,τι έχει διατηρηθεί από τις εγκαταστάσεις αυτές, βρίσκεται στο Πάρκο Ελευθερίας, κοντά στο Μέγαρο Μουσικής. Συγκεκριμένα, διασώζονται τέσσερα λιθόκτιστα κτίρια, τα οποία αποτελούν μνημεία της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα και έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα. Το ένα από αυτά δεν χρησιμοποιείται, ενώ στα υπόλοιπα στεγάζονται το Μουσείο Ελ. Βενιζέλου, το Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων και το Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης, το οποίο διαχειρίζεται ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ). Στα πλαίσια της εργασίας κατατίθενται προτάσεις για τη μουσειακή ανάδειξη τμήματος των υλικών καταλοίπων του στρατοπέδου ΕΑΤ-ΕΣΑ. Προτείνεται η δημιουργία του μουσειακού φορέα «Πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ: Ένας Χώρος Ιστορικής Μνήμης», ο οποίος θα διαπραγματεύεται τη «δύσκολη κληρονομιά» της επταετίας. Κεντρικοί άξονες της μουσειολογικής πρότασης είναι η ανασύνθεση της «βιογραφίας» των τόπων κράτησης, φυλάκισης και βασανισμού των πολιτικών κρατουμένων της περιόδου 1967-1974 και ιδιαίτερα του ΕΑΤ-ΕΣΑ, η σκιαγράφηση των κατασταλτικών μηχανισμών που υιοθέτησε η χούντα για να εξουδετερώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους, η προβολή του αντιδικτατορικού αγώνα καθώς και η προάσπιση και προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα εκείνων που «απειλούνται» στη σύγχρονη εποχή από τις αυταρχικές πρακτικές φορέων της εξουσίας ή άλλων ομάδων. Ως βασικό εργαλείο της μουσειακής αφήγησης χρησιμοποιείται η προφορική ιστορία. Ειδικότερα, καταγράφονται και αξιοποιούνται οι προφορικές μαρτυρίες δέκα πρώην φυλακισθέντων/εξορισθέντων. Οι πολιτικοί κρατούμενοι καταθέτουν στη γράφουσα τις αναμνήσεις τους από την περίοδο της χούντας∙ μιλούν για το δικτατορικό καθεστώς, τον αντιδικτατορικό αγώνα, τον εγκλεισμό και τη βία που ασκήθηκε εναντίον τους από τα όργανα του αυταρχικού καθεστώτος.","The subject of the current work is to address the “difficult heritage” and traumatic historical events of 1967-1974 as documented in museums. This is to be achieved through investigation of exhibitions connected to the actions of the dictatorship of the colonels (1967-1974) and the Special Investigation Section of the Greek Military Police (EAT-ESA). The Greek Military Police (ESA) was founded in 1951 and was linked with the illiberal and authoritarian state that was established in Greece at the end of the Civil War. Between 1967-1974 the ESA constituted the most extreme expression of the ideology and the organization of the dictatorial establishment. The EAT-ESA was the administrative headquarters of the ESA, located in Athens and during the junta functioned as a place to detain, interrogate and torture political prisoners. The basic method of torture applied by the EAT-ESA was beating in any form. Four stone-buildings remain intact of the former headquarters in Eleftheria Park, close to the Athens Concert Hall, and constitute exemplary listed monuments of military architecture of the 19th century. One of the buildings stands empty while the others house the Eleftherios Venizelos Museum, Athens Arts Centre and the Museum of Democratic Resistance against the Dictatorship which manages the Association of Imprisoned and Exiled Resistance-Fighters 1967-1974 (SFEA). Proposals are being put forward to display parts of the EAT-ESA Military Camp in the project to create a museum for the “Former EAT-ESA: A place for historical memories”, which will negotiate the “difficult heritage” of the seven-year period. The main element of the museum proposal is to represent a “biography” of the places of detention, imprisonment and torture of political prisoners between 1967-1974 and particularly the history of the EAT-ESA. The exhibition will include an outline of the repressive mechanisms adopted by the junta to neutralize its political opponents, representation of the anti-dictatorship fight and the defence and promotion of human rights, particularly those threatened nowadays by the authoritarian practices of powerful institutions and other groups. Oral history will be the basic tool of narrative for the museum. The recorded oral histories of ten former prisoners/exiles will be used. The political prisoners narrate their memoirs from the period of the junta, describing the dictatorship, the anti-dictatorship fight, the incarceration and the violence experienced from the authoritarian establishment."],"dc:identifier":["uoadl:1695510","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1695510"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Μουσειολογία","Museology"],"dc:title":["Χώροι ιστορικής μνήμης της «σκοτεινής επταετίας» (1967-1974). Μελέτη περίπτωσης: Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:15Z"}