{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1705427"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1705427","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού","abstract":"Το αδενοκαρκίνωμα του μαστού αποτελεί τον πιο συχνό κακοήθη όγκο στο γυναικείο φύλο, με αναλογία εμφανίσεως 1/8 γυναίκες. Πλέον ολοένα και περισσότερες γυναίκες ευαισθητοποιούνται για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου, και τον προλαμβάνουν συνηθέστερα με την αυτοψηλάφηση, τη μαστογραφία και το υπερηχογράφημα. Από το σύνολο των ψηλαφητών μαζών, η πλειοψηφία αφορά σε καλοήθεις μη καρκινικές αλλοιώσεις, με συνηθέστερες, ανάλογα και με την ηλικία, το ινοαδένωμα, τις απλές κύστεις και την ινοκυστική μαστοπάθεια. Οι στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία ογκόμορφων ή μη αλλοιώσεων. Αυτές μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις. Σε γενικές γραμμές είναι ασυνήθεις, με κάποιες να έχουν αναφερθεί σπάνια. Είναι αλλοιώσεις που προέρχονται και αποτελούνται αποκλειστικά από μεσεγχυματικά στοιχεία, έτσι εξ ορισμού αποκλείονται οι ινοεπιθηλιακές αλλοιώσεις που είναι διφασικές. Ο μαζικός αδένας πέρα του επιθηλιακού στοιχείου, στη μεγαλύτερη του έκταση αποτελείται από στρώμα, δηλαδή λίπος, ινώδη συνδετικό ιστό, αγγεία, νεύρα, λεία και γραμμωτά μυϊκά στοιχεία. Όλα αυτά τα συστατικά μπορούν να δώσουν γένεση σε καλοήθη ή κακοήθη νεοπλάσματα, τα οποία αν και είναι σπάνια, μπορεί να θέσουν διαφοροδιαγνωστικο θέμα με καρκίνωμα. Στην ταξινόμηση του παγκόσμιου οργανισμού υγείας (WHO) 2012, για τους όγκους του μαστού περιλαμβάνεται ξεχωριστό κεφάλαιο για τους μεσεγχυματικούς όγκους. Οι όγκοι αυτοί, αλλά και νεοπλάσματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στην ανωτέρω ταξινόμηση, θα περιγραφούν στην παρούσα εργασία. Στις καλοήθεις μη νεοπλασματικές αλλοιώσεις περιλαμβάνεται η ψευδοαγγειώματώδης στρωματική υπερπλασία και η καλοήθης ή άτυπη αγγειακή υπερπλασία (AVLS) μετά από ακτινοβολία. Η πρώτη ανευρίσκεται συχνά στο μαστό ως τυχαίο εύρημα παρακείμενα άλλης αλλοίωσης ή ως ογκόμορφη βλάβη, και μπορεί να δημιουργήσει διαφοροδιαγνωστικό προβληματισμό με αγγειακό ή ινοεπιθηλιακό νεόπλασμα. Η AVLS εμφανίζεται σε θέση προηγηθείσας ακτινοβολίας και σπάνια μπορεί να εξελιχθεί σε αγγειοσάρκωμα. Τα καλοήθη μεσεγχυματικά νεοπλάσματα του μαστού είναι όγκοι που αναπτύσσονται και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος, με όμοιους ανοσομορφολογικούς χαρακτήρες. Συχνά όμως κλινικά και απεικονιστικά, θέτουν θέμα διαφορικής διάγνωσης με κακοήθεις όγκους. Γενικά δεν είναι συχνές αλλοιώσεις. Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 στους στρωματικούς όγκους του μαστού περιλαμβάνονται το λίπωμα, ο φλεγμονώδης μυοϊνοβλαστικός όγκος, η ινωμάτωση δεσμοειδούς τύπου, το μυοϊνοβλάστωμα, η οζώδης περιτονιϊτις, το λειομύωμα, ο κοκκιοκυτταρικός όγκος, οι όγκοι από το έλυτρο των νεύρων, και οι καλοήθεις αγγειακές βλάβες. Δεν περιλαμβάνεται πλέον το αιμαγγειοπερικύττωμα. Οι καλοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις αντιμετωπίζονται με απλή εκτομή σε υγιή όρια, και σπάνια υποτροπιάζουν. Οι κακοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού αποτελούν μια ετερογενή ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων, προερχόμενων από το στρώμα του μαζικού αδένα, και συγκεκριμένα από μεσεγχυματικά στοιχεία του μεσολόβιου στρώματος, που αποτελεί το στηρικτικό υπόστρωμα του. Ουσιαστικά είναι σαρκώματα, τα οποία σε γενικές γραμμές δε διαφέρουν από τα αντίστοιχα που αναπτύσσονται στα μαλακά μόρια. Ωστόσο υπάρχουν μικρές διαφορές σχετικά με την συχνότητα εμφάνισής τους. Μακροσκοπικά συχνά είναι περίγραπτες μάζες με ή χωρίς κάψα, συμπαγείς, σαρκώδους όψης με παρουσία ή όχι νέκρωσης και αιμορραγίας. Η διάγνωσή τους προϋποθέτει τον αποκλεισμό μεταπλαστικού καρκινώματος ή κακοήθους φυλλοειδούς όγκου, γι΄αυτό απαιτείται πολύ καλή δειγματοληψία. Επίσης, πρέπει πάντα να αποκλεισθεί η μετάσταση από όγκο μαλακών μορίων, που έτσι κι αλλιώς είναι εξαιρετικά σπάνια. Σε αρκετές περιπτώσεις για την σωστή τυποποίηση του σαρκώματος είναι απαραίτητος ο ανοσοϊστοχημικός έλεγχος. Τελευταία, γίνεται πολύς λόγος για τη συσχέτιση ανάπτυξης σαρκώματος στον μαστό, ακόμα και πολλά χρόνια μετά από ακτινοθεραπεία, για αντιμετώπιση καρκινώματος μαστού. Πιο συχνός κακοήθης μεσεγχυματικός όγκος είναι το αγγειοσάρκωμα. Σε γενικές γραμμές, η ευρεία εκτομή του όγκου με υγιή όρια αποτελεί την πρώτη γραμμή θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η μετάσταση σε μασχαλιαίους λεμφαδένες είναι εξαιρετικά σπάνια, γι ΄αυτό δεν έχει νόημα η εξαίρεση φρουρού λεμφαδένα ή ο μασχαλιαίος λεμφαδενικός καθαρισμός. Σε περιπτώσεις που δεν μπορεί να αφαιρεθεί η βλάβη επί υγιών ορίων, σε υψηλόβαθμης κακοηθείας σαρκώματα, σε κάποιους συγκεκριμένους τύπους και γενικά όταν οι βλάβες είναι μεγαλύτερες από 5 εκ. προτιμάται η μαστεκτομή, προκειμένου να αποφευχθεί τοπική υποτροπή. Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία έχουν συγκεκριμένες ενδείξεις . Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 περιλαμβάνονται το αγγειοσάρκωμα, το λιποσάρκωμα, το ραβδομυοσάρκωμα, το οστεοσάρκωμα και το λειομυοσάρκωμα.","abstract_html":"Το αδενοκαρκίνωμα του μαστού αποτελεί τον πιο συχνό κακοήθη όγκο στο γυναικείο φύλο, με αναλογία εμφανίσεως 1/8 γυναίκες. Πλέον ολοένα και περισσότερες γυναίκες ευαισθητοποιούνται για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου, και τον προλαμβάνουν συνηθέστερα με την αυτοψηλάφηση, τη μαστογραφία και το υπερηχογράφημα. Από το σύνολο των ψηλαφητών μαζών, η πλειοψηφία αφορά σε καλοήθεις μη καρκινικές αλλοιώσεις, με συνηθέστερες, ανάλογα και με την ηλικία, το ινοαδένωμα, τις απλές κύστεις και την ινοκυστική μαστοπάθεια. Οι στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία ογκόμορφων ή μη αλλοιώσεων. Αυτές μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις. Σε γενικές γραμμές είναι ασυνήθεις, με κάποιες να έχουν αναφερθεί σπάνια. Είναι αλλοιώσεις που προέρχονται και αποτελούνται αποκλειστικά από μεσεγχυματικά στοιχεία, έτσι εξ ορισμού αποκλείονται οι ινοεπιθηλιακές αλλοιώσεις που είναι διφασικές. Ο μαζικός αδένας πέρα του επιθηλιακού στοιχείου, στη μεγαλύτερη του έκταση αποτελείται από στρώμα, δηλαδή λίπος, ινώδη συνδετικό ιστό, αγγεία, νεύρα, λεία και γραμμωτά μυϊκά στοιχεία. Όλα αυτά τα συστατικά μπορούν να δώσουν γένεση σε καλοήθη ή κακοήθη νεοπλάσματα, τα οποία αν και είναι σπάνια, μπορεί να θέσουν διαφοροδιαγνωστικο θέμα με καρκίνωμα. Στην ταξινόμηση του παγκόσμιου οργανισμού υγείας (WHO) 2012, για τους όγκους του μαστού περιλαμβάνεται ξεχωριστό κεφάλαιο για τους μεσεγχυματικούς όγκους. Οι όγκοι αυτοί, αλλά και νεοπλάσματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στην ανωτέρω ταξινόμηση, θα περιγραφούν στην παρούσα εργασία. Στις καλοήθεις μη νεοπλασματικές αλλοιώσεις περιλαμβάνεται η ψευδοαγγειώματώδης στρωματική υπερπλασία και η καλοήθης ή άτυπη αγγειακή υπερπλασία (AVLS) μετά από ακτινοβολία. Η πρώτη ανευρίσκεται συχνά στο μαστό ως τυχαίο εύρημα παρακείμενα άλλης αλλοίωσης ή ως ογκόμορφη βλάβη, και μπορεί να δημιουργήσει διαφοροδιαγνωστικό προβληματισμό με αγγειακό ή ινοεπιθηλιακό νεόπλασμα. Η AVLS εμφανίζεται σε θέση προηγηθείσας ακτινοβολίας και σπάνια μπορεί να εξελιχθεί σε αγγειοσάρκωμα. Τα καλοήθη μεσεγχυματικά νεοπλάσματα του μαστού είναι όγκοι που αναπτύσσονται και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος, με όμοιους ανοσομορφολογικούς χαρακτήρες. Συχνά όμως κλινικά και απεικονιστικά, θέτουν θέμα διαφορικής διάγνωσης με κακοήθεις όγκους. Γενικά δεν είναι συχνές αλλοιώσεις. Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 στους στρωματικούς όγκους του μαστού περιλαμβάνονται το λίπωμα, ο φλεγμονώδης μυοϊνοβλαστικός όγκος, η ινωμάτωση δεσμοειδούς τύπου, το μυοϊνοβλάστωμα, η οζώδης περιτονιϊτις, το λειομύωμα, ο κοκκιοκυτταρικός όγκος, οι όγκοι από το έλυτρο των νεύρων, και οι καλοήθεις αγγειακές βλάβες. Δεν περιλαμβάνεται πλέον το αιμαγγειοπερικύττωμα. Οι καλοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις αντιμετωπίζονται με απλή εκτομή σε υγιή όρια, και σπάνια υποτροπιάζουν. Οι κακοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού αποτελούν μια ετερογενή ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων, προερχόμενων από το στρώμα του μαζικού αδένα, και συγκεκριμένα από μεσεγχυματικά στοιχεία του μεσολόβιου στρώματος, που αποτελεί το στηρικτικό υπόστρωμα του. Ουσιαστικά είναι σαρκώματα, τα οποία σε γενικές γραμμές δε διαφέρουν από τα αντίστοιχα που αναπτύσσονται στα μαλακά μόρια. Ωστόσο υπάρχουν μικρές διαφορές σχετικά με την συχνότητα εμφάνισής τους. Μακροσκοπικά συχνά είναι περίγραπτες μάζες με ή χωρίς κάψα, συμπαγείς, σαρκώδους όψης με παρουσία ή όχι νέκρωσης και αιμορραγίας. Η διάγνωσή τους προϋποθέτει τον αποκλεισμό μεταπλαστικού καρκινώματος ή κακοήθους φυλλοειδούς όγκου, γι΄αυτό απαιτείται πολύ καλή δειγματοληψία. Επίσης, πρέπει πάντα να αποκλεισθεί η μετάσταση από όγκο μαλακών μορίων, που έτσι κι αλλιώς είναι εξαιρετικά σπάνια. Σε αρκετές περιπτώσεις για την σωστή τυποποίηση του σαρκώματος είναι απαραίτητος ο ανοσοϊστοχημικός έλεγχος. Τελευταία, γίνεται πολύς λόγος για τη συσχέτιση ανάπτυξης σαρκώματος στον μαστό, ακόμα και πολλά χρόνια μετά από ακτινοθεραπεία, για αντιμετώπιση καρκινώματος μαστού. Πιο συχνός κακοήθης μεσεγχυματικός όγκος είναι το αγγειοσάρκωμα. Σε γενικές γραμμές, η ευρεία εκτομή του όγκου με υγιή όρια αποτελεί την πρώτη γραμμή θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η μετάσταση σε μασχαλιαίους λεμφαδένες είναι εξαιρετικά σπάνια, γι ΄αυτό δεν έχει νόημα η εξαίρεση φρουρού λεμφαδένα ή ο μασχαλιαίος λεμφαδενικός καθαρισμός. Σε περιπτώσεις που δεν μπορεί να αφαιρεθεί η βλάβη επί υγιών ορίων, σε υψηλόβαθμης κακοηθείας σαρκώματα, σε κάποιους συγκεκριμένους τύπους και γενικά όταν οι βλάβες είναι μεγαλύτερες από 5 εκ. προτιμάται η μαστεκτομή, προκειμένου να αποφευχθεί τοπική υποτροπή. Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία έχουν συγκεκριμένες ενδείξεις . Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 περιλαμβάνονται το αγγειοσάρκωμα, το λιποσάρκωμα, το ραβδομυοσάρκωμα, το οστεοσάρκωμα και το λειομυοσάρκωμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπανού Καλλιρρόη","Spanou Kallirroi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1705427"],"render_values":[{"text":"uoadl:1705427","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1705427","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1705427","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1705427","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπανού Καλλιρρόη","Spanou Kallirroi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1705427","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1705427"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το αδενοκαρκίνωμα του μαστού αποτελεί τον πιο συχνό κακοήθη όγκο στο γυναικείο φύλο, με αναλογία εμφανίσεως 1/8 γυναίκες. Πλέον ολοένα και περισσότερες γυναίκες ευαισθητοποιούνται για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου, και τον προλαμβάνουν συνηθέστερα με την αυτοψηλάφηση, τη μαστογραφία και το υπερηχογράφημα. Από το σύνολο των ψηλαφητών μαζών, η πλειοψηφία αφορά σε καλοήθεις μη καρκινικές αλλοιώσεις, με συνηθέστερες, ανάλογα και με την ηλικία, το ινοαδένωμα, τις απλές κύστεις και την ινοκυστική μαστοπάθεια. Οι στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία ογκόμορφων ή μη αλλοιώσεων. Αυτές μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις. Σε γενικές γραμμές είναι ασυνήθεις, με κάποιες να έχουν αναφερθεί σπάνια. Είναι αλλοιώσεις που προέρχονται και αποτελούνται αποκλειστικά από μεσεγχυματικά στοιχεία, έτσι εξ ορισμού αποκλείονται οι ινοεπιθηλιακές αλλοιώσεις που είναι διφασικές. Ο μαζικός αδένας πέρα του επιθηλιακού στοιχείου, στη μεγαλύτερη του έκταση αποτελείται από στρώμα, δηλαδή λίπος, ινώδη συνδετικό ιστό, αγγεία, νεύρα, λεία και γραμμωτά μυϊκά στοιχεία. Όλα αυτά τα συστατικά μπορούν να δώσουν γένεση σε καλοήθη ή κακοήθη νεοπλάσματα, τα οποία αν και είναι σπάνια, μπορεί να θέσουν διαφοροδιαγνωστικο θέμα με καρκίνωμα. Στην ταξινόμηση του παγκόσμιου οργανισμού υγείας (WHO) 2012, για τους όγκους του μαστού περιλαμβάνεται ξεχωριστό κεφάλαιο για τους μεσεγχυματικούς όγκους. Οι όγκοι αυτοί, αλλά και νεοπλάσματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στην ανωτέρω ταξινόμηση, θα περιγραφούν στην παρούσα εργασία. Στις καλοήθεις μη νεοπλασματικές αλλοιώσεις περιλαμβάνεται η ψευδοαγγειώματώδης στρωματική υπερπλασία και η καλοήθης ή άτυπη αγγειακή υπερπλασία (AVLS) μετά από ακτινοβολία. Η πρώτη ανευρίσκεται συχνά στο μαστό ως τυχαίο εύρημα παρακείμενα άλλης αλλοίωσης ή ως ογκόμορφη βλάβη, και μπορεί να δημιουργήσει διαφοροδιαγνωστικό προβληματισμό με αγγειακό ή ινοεπιθηλιακό νεόπλασμα. Η AVLS εμφανίζεται σε θέση προηγηθείσας ακτινοβολίας και σπάνια μπορεί να εξελιχθεί σε αγγειοσάρκωμα. Τα καλοήθη μεσεγχυματικά νεοπλάσματα του μαστού είναι όγκοι που αναπτύσσονται και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος, με όμοιους ανοσομορφολογικούς χαρακτήρες. Συχνά όμως κλινικά και απεικονιστικά, θέτουν θέμα διαφορικής διάγνωσης με κακοήθεις όγκους. Γενικά δεν είναι συχνές αλλοιώσεις. Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 στους στρωματικούς όγκους του μαστού περιλαμβάνονται το λίπωμα, ο φλεγμονώδης μυοϊνοβλαστικός όγκος, η ινωμάτωση δεσμοειδούς τύπου, το μυοϊνοβλάστωμα, η οζώδης περιτονιϊτις, το λειομύωμα, ο κοκκιοκυτταρικός όγκος, οι όγκοι από το έλυτρο των νεύρων, και οι καλοήθεις αγγειακές βλάβες. Δεν περιλαμβάνεται πλέον το αιμαγγειοπερικύττωμα. Οι καλοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις αντιμετωπίζονται με απλή εκτομή σε υγιή όρια, και σπάνια υποτροπιάζουν. Οι κακοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού αποτελούν μια ετερογενή ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων, προερχόμενων από το στρώμα του μαζικού αδένα, και συγκεκριμένα από μεσεγχυματικά στοιχεία του μεσολόβιου στρώματος, που αποτελεί το στηρικτικό υπόστρωμα του. Ουσιαστικά είναι σαρκώματα, τα οποία σε γενικές γραμμές δε διαφέρουν από τα αντίστοιχα που αναπτύσσονται στα μαλακά μόρια. Ωστόσο υπάρχουν μικρές διαφορές σχετικά με την συχνότητα εμφάνισής τους. Μακροσκοπικά συχνά είναι περίγραπτες μάζες με ή χωρίς κάψα, συμπαγείς, σαρκώδους όψης με παρουσία ή όχι νέκρωσης και αιμορραγίας. Η διάγνωσή τους προϋποθέτει τον αποκλεισμό μεταπλαστικού καρκινώματος ή κακοήθους φυλλοειδούς όγκου, γι΄αυτό απαιτείται πολύ καλή δειγματοληψία. Επίσης, πρέπει πάντα να αποκλεισθεί η μετάσταση από όγκο μαλακών μορίων, που έτσι κι αλλιώς είναι εξαιρετικά σπάνια. Σε αρκετές περιπτώσεις για την σωστή τυποποίηση του σαρκώματος είναι απαραίτητος ο ανοσοϊστοχημικός έλεγχος. Τελευταία, γίνεται πολύς λόγος για τη συσχέτιση ανάπτυξης σαρκώματος στον μαστό, ακόμα και πολλά χρόνια μετά από ακτινοθεραπεία, για αντιμετώπιση καρκινώματος μαστού. Πιο συχνός κακοήθης μεσεγχυματικός όγκος είναι το αγγειοσάρκωμα. Σε γενικές γραμμές, η ευρεία εκτομή του όγκου με υγιή όρια αποτελεί την πρώτη γραμμή θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η μετάσταση σε μασχαλιαίους λεμφαδένες είναι εξαιρετικά σπάνια, γι ΄αυτό δεν έχει νόημα η εξαίρεση φρουρού λεμφαδένα ή ο μασχαλιαίος λεμφαδενικός καθαρισμός. Σε περιπτώσεις που δεν μπορεί να αφαιρεθεί η βλάβη επί υγιών ορίων, σε υψηλόβαθμης κακοηθείας σαρκώματα, σε κάποιους συγκεκριμένους τύπους και γενικά όταν οι βλάβες είναι μεγαλύτερες από 5 εκ. προτιμάται η μαστεκτομή, προκειμένου να αποφευχθεί τοπική υποτροπή. Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία έχουν συγκεκριμένες ενδείξεις . Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 περιλαμβάνονται το αγγειοσάρκωμα, το λιποσάρκωμα, το ραβδομυοσάρκωμα, το οστεοσάρκωμα και το λειομυοσάρκωμα.","The breast adenocarcinoma is the most common malignant tumor of the female sex, with an aspect ratio of one in every eight women. Now more and more women are sensitized and perform screening for early diagnosis and treatment of cancer. This usually includes autopalpation, mammography and ultrasound. From all of palpable masses, the majority refers to benign non-cancerous lesions and usually, depending on the age, these are fibroadenoma, simple cysts and fibrocystic changes. The stromal breast lesions include a wide variety of bulk shaped or not. These may be benign or malignant. Generally they are uncommon, and some of them have been reported rarely. They consist exclusively of mesenchymal elements, so by definition fibroepithelial lesions are excluded. The mammary gland beyond the epithelial component, consists of fat, fibrous connective tissue, blood vessels, nerves, smooth and striated muscle elements. All these components can give rise to benign or malignant neoplasms, which, though rare, can be misdiagnosed as carcinomas clinically. In the World Health Organization (WHO) classification 2012 constitute a separate chapter for breast mesenchymal tumors. In benign non-neoplastic lesions pseudoangiomatous stromal hyperplasia and benign or atypical vascular proliferation (AVLS) after irradiation are included. The first one is often found in the breast as an incidental finding adjacent to another lesion while AVLS appears after radiation and rarely can progress into angiosarcoma. Benign mesenchymal neoplasms of the breast are grown in any other part of the body, as well as with identical immunomorphological characters. According to WHO 2012 classification lipoma, inflammatory myofibroblastic tumor, fibromatosis desmoid type, myofibroblastoma, nodular fasciitis, leiomyoma, granular cell tumor, tumors of the sheath of the nerves, and benign vascular lesions are included. Benign stromal lesions are treated with simple excision in healthy limits, and rarely recur. The malignant stromal breast lesions compose a heterogeneous group of malignant neoplasms originated from mesenchymal elements of the mammary gland. Generally, sarcomas of the breast are not different from those that develop in other soft tissues. Macroscopically they are often circumscribed masses encapsulated or not, compact, fleshy cut surface, with presence of necrosis and hemorrhage. Their diagnosis requires the exclusion of metaplastic carcinoma or phyllodes malignant tumor, so very good sampling is needed. Also always, the metastasis from soft tissue tumors should be excluded. In several cases, immunohistochemical testing is necessary. The sarcoma development may be associated with radiotherapy for treating breast carcinoma even many years after. Most common malignant mesenchymal tumor is angiosarcoma. Generally, the wide excision of the tumor with healthy limits is therapeutic. Metastasis in axillary lymph nodes are extremely rare, so there is no need for sentinel lymph node or axillary dissection. Mastectomy is preferred for avoiding local recurrence. Chemotherapy and radiotherapy are used with specific indications. In the WHO classification 2012 angiosarcoma, liposarcoma, rhabdomyosarcoma, osteosarcoma and leiomyosarcoma are included."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπανού Καλλιρρόη","Spanou Kallirroi"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Το αδενοκαρκίνωμα του μαστού αποτελεί τον πιο συχνό κακοήθη όγκο στο γυναικείο φύλο, με αναλογία εμφανίσεως 1/8 γυναίκες. Πλέον ολοένα και περισσότερες γυναίκες ευαισθητοποιούνται για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου, και τον προλαμβάνουν συνηθέστερα με την αυτοψηλάφηση, τη μαστογραφία και το υπερηχογράφημα. Από το σύνολο των ψηλαφητών μαζών, η πλειοψηφία αφορά σε καλοήθεις μη καρκινικές αλλοιώσεις, με συνηθέστερες, ανάλογα και με την ηλικία, το ινοαδένωμα, τις απλές κύστεις και την ινοκυστική μαστοπάθεια. Οι στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία ογκόμορφων ή μη αλλοιώσεων. Αυτές μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις. Σε γενικές γραμμές είναι ασυνήθεις, με κάποιες να έχουν αναφερθεί σπάνια. Είναι αλλοιώσεις που προέρχονται και αποτελούνται αποκλειστικά από μεσεγχυματικά στοιχεία, έτσι εξ ορισμού αποκλείονται οι ινοεπιθηλιακές αλλοιώσεις που είναι διφασικές. Ο μαζικός αδένας πέρα του επιθηλιακού στοιχείου, στη μεγαλύτερη του έκταση αποτελείται από στρώμα, δηλαδή λίπος, ινώδη συνδετικό ιστό, αγγεία, νεύρα, λεία και γραμμωτά μυϊκά στοιχεία. Όλα αυτά τα συστατικά μπορούν να δώσουν γένεση σε καλοήθη ή κακοήθη νεοπλάσματα, τα οποία αν και είναι σπάνια, μπορεί να θέσουν διαφοροδιαγνωστικο θέμα με καρκίνωμα. Στην ταξινόμηση του παγκόσμιου οργανισμού υγείας (WHO) 2012, για τους όγκους του μαστού περιλαμβάνεται ξεχωριστό κεφάλαιο για τους μεσεγχυματικούς όγκους. Οι όγκοι αυτοί, αλλά και νεοπλάσματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στην ανωτέρω ταξινόμηση, θα περιγραφούν στην παρούσα εργασία. Στις καλοήθεις μη νεοπλασματικές αλλοιώσεις περιλαμβάνεται η ψευδοαγγειώματώδης στρωματική υπερπλασία και η καλοήθης ή άτυπη αγγειακή υπερπλασία (AVLS) μετά από ακτινοβολία. Η πρώτη ανευρίσκεται συχνά στο μαστό ως τυχαίο εύρημα παρακείμενα άλλης αλλοίωσης ή ως ογκόμορφη βλάβη, και μπορεί να δημιουργήσει διαφοροδιαγνωστικό προβληματισμό με αγγειακό ή ινοεπιθηλιακό νεόπλασμα. Η AVLS εμφανίζεται σε θέση προηγηθείσας ακτινοβολίας και σπάνια μπορεί να εξελιχθεί σε αγγειοσάρκωμα. Τα καλοήθη μεσεγχυματικά νεοπλάσματα του μαστού είναι όγκοι που αναπτύσσονται και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος, με όμοιους ανοσομορφολογικούς χαρακτήρες. Συχνά όμως κλινικά και απεικονιστικά, θέτουν θέμα διαφορικής διάγνωσης με κακοήθεις όγκους. Γενικά δεν είναι συχνές αλλοιώσεις. Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 στους στρωματικούς όγκους του μαστού περιλαμβάνονται το λίπωμα, ο φλεγμονώδης μυοϊνοβλαστικός όγκος, η ινωμάτωση δεσμοειδούς τύπου, το μυοϊνοβλάστωμα, η οζώδης περιτονιϊτις, το λειομύωμα, ο κοκκιοκυτταρικός όγκος, οι όγκοι από το έλυτρο των νεύρων, και οι καλοήθεις αγγειακές βλάβες. Δεν περιλαμβάνεται πλέον το αιμαγγειοπερικύττωμα. Οι καλοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις αντιμετωπίζονται με απλή εκτομή σε υγιή όρια, και σπάνια υποτροπιάζουν. Οι κακοήθεις στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού αποτελούν μια ετερογενή ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων, προερχόμενων από το στρώμα του μαζικού αδένα, και συγκεκριμένα από μεσεγχυματικά στοιχεία του μεσολόβιου στρώματος, που αποτελεί το στηρικτικό υπόστρωμα του. Ουσιαστικά είναι σαρκώματα, τα οποία σε γενικές γραμμές δε διαφέρουν από τα αντίστοιχα που αναπτύσσονται στα μαλακά μόρια. Ωστόσο υπάρχουν μικρές διαφορές σχετικά με την συχνότητα εμφάνισής τους. Μακροσκοπικά συχνά είναι περίγραπτες μάζες με ή χωρίς κάψα, συμπαγείς, σαρκώδους όψης με παρουσία ή όχι νέκρωσης και αιμορραγίας. Η διάγνωσή τους προϋποθέτει τον αποκλεισμό μεταπλαστικού καρκινώματος ή κακοήθους φυλλοειδούς όγκου, γι΄αυτό απαιτείται πολύ καλή δειγματοληψία. Επίσης, πρέπει πάντα να αποκλεισθεί η μετάσταση από όγκο μαλακών μορίων, που έτσι κι αλλιώς είναι εξαιρετικά σπάνια. Σε αρκετές περιπτώσεις για την σωστή τυποποίηση του σαρκώματος είναι απαραίτητος ο ανοσοϊστοχημικός έλεγχος. Τελευταία, γίνεται πολύς λόγος για τη συσχέτιση ανάπτυξης σαρκώματος στον μαστό, ακόμα και πολλά χρόνια μετά από ακτινοθεραπεία, για αντιμετώπιση καρκινώματος μαστού. Πιο συχνός κακοήθης μεσεγχυματικός όγκος είναι το αγγειοσάρκωμα. Σε γενικές γραμμές, η ευρεία εκτομή του όγκου με υγιή όρια αποτελεί την πρώτη γραμμή θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η μετάσταση σε μασχαλιαίους λεμφαδένες είναι εξαιρετικά σπάνια, γι ΄αυτό δεν έχει νόημα η εξαίρεση φρουρού λεμφαδένα ή ο μασχαλιαίος λεμφαδενικός καθαρισμός. Σε περιπτώσεις που δεν μπορεί να αφαιρεθεί η βλάβη επί υγιών ορίων, σε υψηλόβαθμης κακοηθείας σαρκώματα, σε κάποιους συγκεκριμένους τύπους και γενικά όταν οι βλάβες είναι μεγαλύτερες από 5 εκ. προτιμάται η μαστεκτομή, προκειμένου να αποφευχθεί τοπική υποτροπή. Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία έχουν συγκεκριμένες ενδείξεις . Σύμφωνα με την ταξινόμηση της WHO 2012 περιλαμβάνονται το αγγειοσάρκωμα, το λιποσάρκωμα, το ραβδομυοσάρκωμα, το οστεοσάρκωμα και το λειομυοσάρκωμα.","The breast adenocarcinoma is the most common malignant tumor of the female sex, with an aspect ratio of one in every eight women. Now more and more women are sensitized and perform screening for early diagnosis and treatment of cancer. This usually includes autopalpation, mammography and ultrasound. From all of palpable masses, the majority refers to benign non-cancerous lesions and usually, depending on the age, these are fibroadenoma, simple cysts and fibrocystic changes. The stromal breast lesions include a wide variety of bulk shaped or not. These may be benign or malignant. Generally they are uncommon, and some of them have been reported rarely. They consist exclusively of mesenchymal elements, so by definition fibroepithelial lesions are excluded. The mammary gland beyond the epithelial component, consists of fat, fibrous connective tissue, blood vessels, nerves, smooth and striated muscle elements. All these components can give rise to benign or malignant neoplasms, which, though rare, can be misdiagnosed as carcinomas clinically. In the World Health Organization (WHO) classification 2012 constitute a separate chapter for breast mesenchymal tumors. In benign non-neoplastic lesions pseudoangiomatous stromal hyperplasia and benign or atypical vascular proliferation (AVLS) after irradiation are included. The first one is often found in the breast as an incidental finding adjacent to another lesion while AVLS appears after radiation and rarely can progress into angiosarcoma. Benign mesenchymal neoplasms of the breast are grown in any other part of the body, as well as with identical immunomorphological characters. According to WHO 2012 classification lipoma, inflammatory myofibroblastic tumor, fibromatosis desmoid type, myofibroblastoma, nodular fasciitis, leiomyoma, granular cell tumor, tumors of the sheath of the nerves, and benign vascular lesions are included. Benign stromal lesions are treated with simple excision in healthy limits, and rarely recur. The malignant stromal breast lesions compose a heterogeneous group of malignant neoplasms originated from mesenchymal elements of the mammary gland. Generally, sarcomas of the breast are not different from those that develop in other soft tissues. Macroscopically they are often circumscribed masses encapsulated or not, compact, fleshy cut surface, with presence of necrosis and hemorrhage. Their diagnosis requires the exclusion of metaplastic carcinoma or phyllodes malignant tumor, so very good sampling is needed. Also always, the metastasis from soft tissue tumors should be excluded. In several cases, immunohistochemical testing is necessary. The sarcoma development may be associated with radiotherapy for treating breast carcinoma even many years after. Most common malignant mesenchymal tumor is angiosarcoma. Generally, the wide excision of the tumor with healthy limits is therapeutic. Metastasis in axillary lymph nodes are extremely rare, so there is no need for sentinel lymph node or axillary dissection. Mastectomy is preferred for avoiding local recurrence. Chemotherapy and radiotherapy are used with specific indications. In the WHO classification 2012 angiosarcoma, liposarcoma, rhabdomyosarcoma, osteosarcoma and leiomyosarcoma are included."],"dc:identifier":["uoadl:1705427","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1705427"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Στρωματικές αλλοιώσεις του μαστού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:16Z"}