{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1710274"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1710274","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Desdemona and Penthea: The Legacy of Sophocles's Antigone and the Empowerment of the Female Victim in William Shakespeare's Othello and John Ford's The Broken Heart","abstract":"Από την αρχαία ελληνική έως και την αναγεννησιακή δραματουργία της Αγγλίας, τα πάθη και η πτώση του τραγικού ήρωα βρίσκονταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του θεατή/αναγνώστη. Οι γυναικείοι χαρακτήρες συνήθως επισκιάζονταν από τον άντρα πρωταγωνιστή. Τόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στην αναγεννησιακή Αγγλία η πατριαρχία ήταν ιδιαίτερα ισχυρή και επηρέαζε σε σημαντικό βαθμό την καθημερινή ζωή των γυναικών. Οι γυναίκες βρίσκονταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του πατέρα και του αδελφού και αργότερα του συζύγου. Η θυματοποίηση των γυναικών ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο και οι επιλογές τους ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Σε πολλές τραγωδίες οι άντρες είναι υπεύθυνοι για την πτώση αλλά και τον θάνατο των ηρωίδων. Ο σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει την ισχυρή πλεύρα των ηρωίδων Δυσδαιμόνα στην τραγωδία Οθέλος (1603) του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και Πενθέα στο έργο του Τζον Φορντ Η Σπασμένη Καρδιά (1633) σε συνδυασμό με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Παρόλο που η Αντιγόνη και οι δύο αναγεννησιακές τραγωδίες έχουν διαφορετικό ιστορικό και πολιτισμικό υπόβαθρο, υπάρχουν πολλές ομοιότητες όσον αφορά την ταυτότητα και τον ρόλο της γυναίκας. Στο πρώτο κεφάλαιο αναφέρομαι στην πολιτική του θρήνου και τον τρόπο με τον οποίο οι ηρωίδες χρησιμοποιούν τον θρήνο για να εκφράσουν την εναντίωσή τους στην πατριαρχική κοινωνία της εποχής τους. Το κεντρικό θέμα του δευτέρου κεφαλαίου είναι η αντιστροφή των ρόλων των δύο φύλων. Στις τρεις αυτές τραγωδίες οι γυναίκες επανακτούν την χαμένη τους δύναμη, ενώ οι άντρες υιοθετούν συμπεριφορές που ήταν συσχετισμένες με την γυναικεία φύση σύμφωνα με τα στερεότυπα της εποχής. Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο αναφέρομαι στην άπορριψη του φαγητού και στον έλεγχο του γυναικείου σώματος. Η Αντιγόνη, η Δυσδαιμόνα και η Πενθέα ερμηνεύονται ως ισχυρές γυναίκες, παρόλο που η ματαιοδοξία και η επιπολαιότητα των ανδρών τις οδηγούν στον άδοξο θάνατό τους.","abstract_html":"Από την αρχαία ελληνική έως και την αναγεννησιακή δραματουργία της Αγγλίας, τα πάθη και η πτώση του τραγικού ήρωα βρίσκονταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του θεατή/αναγνώστη. Οι γυναικείοι χαρακτήρες συνήθως επισκιάζονταν από τον άντρα πρωταγωνιστή. Τόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στην αναγεννησιακή Αγγλία η πατριαρχία ήταν ιδιαίτερα ισχυρή και επηρέαζε σε σημαντικό βαθμό την καθημερινή ζωή των γυναικών. Οι γυναίκες βρίσκονταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του πατέρα και του αδελφού και αργότερα του συζύγου. Η θυματοποίηση των γυναικών ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο και οι επιλογές τους ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Σε πολλές τραγωδίες οι άντρες είναι υπεύθυνοι για την πτώση αλλά και τον θάνατο των ηρωίδων. Ο σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει την ισχυρή πλεύρα των ηρωίδων Δυσδαιμόνα στην τραγωδία Οθέλος (1603) του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και Πενθέα στο έργο του Τζον Φορντ Η Σπασμένη Καρδιά (1633) σε συνδυασμό με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Παρόλο που η Αντιγόνη και οι δύο αναγεννησιακές τραγωδίες έχουν διαφορετικό ιστορικό και πολιτισμικό υπόβαθρο, υπάρχουν πολλές ομοιότητες όσον αφορά την ταυτότητα και τον ρόλο της γυναίκας. Στο πρώτο κεφάλαιο αναφέρομαι στην πολιτική του θρήνου και τον τρόπο με τον οποίο οι ηρωίδες χρησιμοποιούν τον θρήνο για να εκφράσουν την εναντίωσή τους στην πατριαρχική κοινωνία της εποχής τους. Το κεντρικό θέμα του δευτέρου κεφαλαίου είναι η αντιστροφή των ρόλων των δύο φύλων. Στις τρεις αυτές τραγωδίες οι γυναίκες επανακτούν την χαμένη τους δύναμη, ενώ οι άντρες υιοθετούν συμπεριφορές που ήταν συσχετισμένες με την γυναικεία φύση σύμφωνα με τα στερεότυπα της εποχής. Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο αναφέρομαι στην άπορριψη του φαγητού και στον έλεγχο του γυναικείου σώματος. Η Αντιγόνη, η Δυσδαιμόνα και η Πενθέα ερμηνεύονται ως ισχυρές γυναίκες, παρόλο που η ματαιοδοξία και η επιπολαιότητα των ανδρών τις οδηγούν στον άδοξο θάνατό τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Αραπιάν Μακρουή","Arapian Makroui"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:26Z","subjects":["Λογοτεχνία","Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1710274"],"render_values":[{"text":"uoadl:1710274","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1710274","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1710274","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1710274","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αραπιάν Μακρουή","Arapian Makroui"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Λογοτεχνία","Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1710274","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1710274"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Από την αρχαία ελληνική έως και την αναγεννησιακή δραματουργία της Αγγλίας, τα πάθη και η πτώση του τραγικού ήρωα βρίσκονταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του θεατή/αναγνώστη. Οι γυναικείοι χαρακτήρες συνήθως επισκιάζονταν από τον άντρα πρωταγωνιστή. Τόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στην αναγεννησιακή Αγγλία η πατριαρχία ήταν ιδιαίτερα ισχυρή και επηρέαζε σε σημαντικό βαθμό την καθημερινή ζωή των γυναικών. Οι γυναίκες βρίσκονταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του πατέρα και του αδελφού και αργότερα του συζύγου. Η θυματοποίηση των γυναικών ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο και οι επιλογές τους ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Σε πολλές τραγωδίες οι άντρες είναι υπεύθυνοι για την πτώση αλλά και τον θάνατο των ηρωίδων. Ο σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει την ισχυρή πλεύρα των ηρωίδων Δυσδαιμόνα στην τραγωδία Οθέλος (1603) του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και Πενθέα στο έργο του Τζον Φορντ Η Σπασμένη Καρδιά (1633) σε συνδυασμό με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Παρόλο που η Αντιγόνη και οι δύο αναγεννησιακές τραγωδίες έχουν διαφορετικό ιστορικό και πολιτισμικό υπόβαθρο, υπάρχουν πολλές ομοιότητες όσον αφορά την ταυτότητα και τον ρόλο της γυναίκας. Στο πρώτο κεφάλαιο αναφέρομαι στην πολιτική του θρήνου και τον τρόπο με τον οποίο οι ηρωίδες χρησιμοποιούν τον θρήνο για να εκφράσουν την εναντίωσή τους στην πατριαρχική κοινωνία της εποχής τους. Το κεντρικό θέμα του δευτέρου κεφαλαίου είναι η αντιστροφή των ρόλων των δύο φύλων. Στις τρεις αυτές τραγωδίες οι γυναίκες επανακτούν την χαμένη τους δύναμη, ενώ οι άντρες υιοθετούν συμπεριφορές που ήταν συσχετισμένες με την γυναικεία φύση σύμφωνα με τα στερεότυπα της εποχής. Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο αναφέρομαι στην άπορριψη του φαγητού και στον έλεγχο του γυναικείου σώματος. Η Αντιγόνη, η Δυσδαιμόνα και η Πενθέα ερμηνεύονται ως ισχυρές γυναίκες, παρόλο που η ματαιοδοξία και η επιπολαιότητα των ανδρών τις οδηγούν στον άδοξο θάνατό τους.","From ancient Greek to early modern English tragedies the torment and downfall of the male protagonist was always of great interest to the audience/readers. However, several female characters have been concealed behind the shadow of their male counterparts. As the fierce patriarchal system was intensely dominant both in ancient Greece and early modern England, women were submissive to the male members of their family such as their father or brother, and after their marriage their lives were under the control of the husband. Women who dared to speak up and raise their voice were considered unnatural, promiscuous and unable to conform to the social conventions of the era. Women were often victimized since they could not express their views freely and get family property even if they were the rightful heirs. In tragedies heroines meet their tragic downfall mostly because of being wronged by a man. The purpose of this dissertation is to empower and unmute Desdemona in William Shakespeare’s Othello (1603) and Penthea in John Ford’s The Broken Heart (1633) in correlation with the powerful figure of Antigone in Sophocles’s tragedy. Emphasis will be laid on the echo of Antigone in the two early modern plays and the way in which the Sophoclean heroine has been received in a different cultural and historical background. In the first chapter I discuss the politics of lamentation and the way in which the heroines express their grief. I will attempt to liberate them from their passive state and show that they regain their agency against patriarchy even though they meet their tragic end and they eventually lose their lives. The main point of the second chapter is the reversal of gender roles that takes place in the three plays. Last but not least, I will draw a parallel between the issue of food rejection and anorexia in the context of controlling the female body."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Desdemona and Penthea: The Legacy of Sophocles's Antigone and the Empowerment of the Female Victim in William Shakespeare's Othello and John Ford's The Broken Heart"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αραπιάν Μακρουή","Arapian Makroui"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Από την αρχαία ελληνική έως και την αναγεννησιακή δραματουργία της Αγγλίας, τα πάθη και η πτώση του τραγικού ήρωα βρίσκονταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του θεατή/αναγνώστη. Οι γυναικείοι χαρακτήρες συνήθως επισκιάζονταν από τον άντρα πρωταγωνιστή. Τόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στην αναγεννησιακή Αγγλία η πατριαρχία ήταν ιδιαίτερα ισχυρή και επηρέαζε σε σημαντικό βαθμό την καθημερινή ζωή των γυναικών. Οι γυναίκες βρίσκονταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του πατέρα και του αδελφού και αργότερα του συζύγου. Η θυματοποίηση των γυναικών ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο και οι επιλογές τους ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Σε πολλές τραγωδίες οι άντρες είναι υπεύθυνοι για την πτώση αλλά και τον θάνατο των ηρωίδων. Ο σκοπός της διπλωματικής εργασίας είναι να παρουσιάσει την ισχυρή πλεύρα των ηρωίδων Δυσδαιμόνα στην τραγωδία Οθέλος (1603) του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και Πενθέα στο έργο του Τζον Φορντ Η Σπασμένη Καρδιά (1633) σε συνδυασμό με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Παρόλο που η Αντιγόνη και οι δύο αναγεννησιακές τραγωδίες έχουν διαφορετικό ιστορικό και πολιτισμικό υπόβαθρο, υπάρχουν πολλές ομοιότητες όσον αφορά την ταυτότητα και τον ρόλο της γυναίκας. Στο πρώτο κεφάλαιο αναφέρομαι στην πολιτική του θρήνου και τον τρόπο με τον οποίο οι ηρωίδες χρησιμοποιούν τον θρήνο για να εκφράσουν την εναντίωσή τους στην πατριαρχική κοινωνία της εποχής τους. Το κεντρικό θέμα του δευτέρου κεφαλαίου είναι η αντιστροφή των ρόλων των δύο φύλων. Στις τρεις αυτές τραγωδίες οι γυναίκες επανακτούν την χαμένη τους δύναμη, ενώ οι άντρες υιοθετούν συμπεριφορές που ήταν συσχετισμένες με την γυναικεία φύση σύμφωνα με τα στερεότυπα της εποχής. Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο αναφέρομαι στην άπορριψη του φαγητού και στον έλεγχο του γυναικείου σώματος. Η Αντιγόνη, η Δυσδαιμόνα και η Πενθέα ερμηνεύονται ως ισχυρές γυναίκες, παρόλο που η ματαιοδοξία και η επιπολαιότητα των ανδρών τις οδηγούν στον άδοξο θάνατό τους.","From ancient Greek to early modern English tragedies the torment and downfall of the male protagonist was always of great interest to the audience/readers. However, several female characters have been concealed behind the shadow of their male counterparts. As the fierce patriarchal system was intensely dominant both in ancient Greece and early modern England, women were submissive to the male members of their family such as their father or brother, and after their marriage their lives were under the control of the husband. Women who dared to speak up and raise their voice were considered unnatural, promiscuous and unable to conform to the social conventions of the era. Women were often victimized since they could not express their views freely and get family property even if they were the rightful heirs. In tragedies heroines meet their tragic downfall mostly because of being wronged by a man. The purpose of this dissertation is to empower and unmute Desdemona in William Shakespeare’s Othello (1603) and Penthea in John Ford’s The Broken Heart (1633) in correlation with the powerful figure of Antigone in Sophocles’s tragedy. Emphasis will be laid on the echo of Antigone in the two early modern plays and the way in which the Sophoclean heroine has been received in a different cultural and historical background. In the first chapter I discuss the politics of lamentation and the way in which the heroines express their grief. I will attempt to liberate them from their passive state and show that they regain their agency against patriarchy even though they meet their tragic end and they eventually lose their lives. The main point of the second chapter is the reversal of gender roles that takes place in the three plays. Last but not least, I will draw a parallel between the issue of food rejection and anorexia in the context of controlling the female body."],"dc:identifier":["uoadl:1710274","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1710274"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Λογοτεχνία","Literature"],"dc:title":["Desdemona and Penthea: The Legacy of Sophocles's Antigone and the Empowerment of the Female Victim in William Shakespeare's Othello and John Ford's The Broken Heart"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:26Z"}