{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1721573"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1721573","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αριθμητική προσομοίωση των επιδράσεων της θολερότητας στον παγκόσμιο ωκεανό.","abstract":"Η θολερότητα επιδρά άμεσα στα φυσικά χαρακτηριστικά του παγκόσμιου ωκεανού. Η επίδραση αυτή μελετήθηκε στην παρούσα διπλωματική, όπου πραγματοποιήθηκαν τέσσερα πειράματα με τη χρήση αριθμητικού μοντέλου, το καθένα με διαφορετική παραμετροποίηση. Στα δύο πρώτα η θολερότητα ήταν ομοιόμορφα κατανεμημένη, με μικρή τιμή στο πρώτο και μεγάλη στο δεύτερο. Βρέθηκε ότι καθώς η θολερότητα αυξάνεται, η επιφανειακή θερμοκρασία του παγκόσμιου ωκεανού αυξάνεται στην περιοχή εκτός των τροπικών. Στους τροπικούς παρατηρείται ενίσχυση της ανάβλυσης των υδάτων, με αποτέλεσμα στην περιοχή αυτή η επιφανειακή θερμοκρασία να μειώνεται και η παραγόμενη από το βιολογικό μοντέλο χλωροφύλλη να αυξάνεται. Το τρίτο πείραμα υπολογίζει την θολερότητα ανομοιόμορφα στον παγκόσμιο ωκεανό, ανάλογα με μία κλιματολογία συγκέντρωσης χλωροφύλλης. Η μέση τιμή της θολερότητας στο τρίτο πείραμα βρίσκεται μεταξύ της θολερότητας των δύο πρώτων πειραμάτων, για αυτό η θερμοκρασία και η κυκλοφορία του ωκεανού έχουν τιμές ανάμεσα στις αντίστοιχες των δύο πρώτων. Εξαίρεση αποτελεί η παραγώμενη από το βιολογικό μοντέλο χλωροφύλλη της ζώνης των 20 0 N και 20 0 S, η οποία υπερτερεί σε σχέση με τα άλλα δύο πειράματα. Το τέταρτο πείραμα υπολογίζει την θολερότητα από την συγκέντρωση της χλωροφύλλης που παράγεται από το βιολογικό μοντέλο. Επειδή η παραγώμενη χλωροφύλλη διαφέρει ανά περιοχή από την κλιματολογία, ο τροπικός Ατλαντικός του τέταρτου πειράματος εμφανίζεται λιγότερο θολερός σε σχέση με το τρίτο πείραμα, ενώ ο Ειρηνικός περισσότερο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ανάβλυση του τροπικού Ατλαντικού να εξασθενεί, ενώ του Ειρηνικού να ενισχύεται, γεγονός που προκαλεί αύξηση της επιφανειακής θερμοκρασίας του κεντρικού τροπικού Ατλαντικού, και μείωση του κεντρικού τροπικού Ειρηνικού.","abstract_html":"Η θολερότητα επιδρά άμεσα στα φυσικά χαρακτηριστικά του παγκόσμιου ωκεανού. Η επίδραση αυτή μελετήθηκε στην παρούσα διπλωματική, όπου πραγματοποιήθηκαν τέσσερα πειράματα με τη χρήση αριθμητικού μοντέλου, το καθένα με διαφορετική παραμετροποίηση. Στα δύο πρώτα η θολερότητα ήταν ομοιόμορφα κατανεμημένη, με μικρή τιμή στο πρώτο και μεγάλη στο δεύτερο. Βρέθηκε ότι καθώς η θολερότητα αυξάνεται, η επιφανειακή θερμοκρασία του παγκόσμιου ωκεανού αυξάνεται στην περιοχή εκτός των τροπικών. Στους τροπικούς παρατηρείται ενίσχυση της ανάβλυσης των υδάτων, με αποτέλεσμα στην περιοχή αυτή η επιφανειακή θερμοκρασία να μειώνεται και η παραγόμενη από το βιολογικό μοντέλο χλωροφύλλη να αυξάνεται. Το τρίτο πείραμα υπολογίζει την θολερότητα ανομοιόμορφα στον παγκόσμιο ωκεανό, ανάλογα με μία κλιματολογία συγκέντρωσης χλωροφύλλης. Η μέση τιμή της θολερότητας στο τρίτο πείραμα βρίσκεται μεταξύ της θολερότητας των δύο πρώτων πειραμάτων, για αυτό η θερμοκρασία και η κυκλοφορία του ωκεανού έχουν τιμές ανάμεσα στις αντίστοιχες των δύο πρώτων. Εξαίρεση αποτελεί η παραγώμενη από το βιολογικό μοντέλο χλωροφύλλη της ζώνης των 20 0 N και 20 0 S, η οποία υπερτερεί σε σχέση με τα άλλα δύο πειράματα. Το τέταρτο πείραμα υπολογίζει την θολερότητα από την συγκέντρωση της χλωροφύλλης που παράγεται από το βιολογικό μοντέλο. Επειδή η παραγώμενη χλωροφύλλη διαφέρει ανά περιοχή από την κλιματολογία, ο τροπικός Ατλαντικός του τέταρτου πειράματος εμφανίζεται λιγότερο θολερός σε σχέση με το τρίτο πείραμα, ενώ ο Ειρηνικός περισσότερο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ανάβλυση του τροπικού Ατλαντικού να εξασθενεί, ενώ του Ειρηνικού να ενισχύεται, γεγονός που προκαλεί αύξηση της επιφανειακής θερμοκρασίας του κεντρικού τροπικού Ατλαντικού, και μείωση του κεντρικού τροπικού Ειρηνικού.","abstract_has_math":false,"creators":["Θεοφιλόπουλος Αλέξιος","Theofilopoulos Alexios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:27Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1721573"],"render_values":[{"text":"uoadl:1721573","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1721573","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1721573","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1721573","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Θεοφιλόπουλος Αλέξιος","Theofilopoulos Alexios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1721573","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1721573"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θολερότητα επιδρά άμεσα στα φυσικά χαρακτηριστικά του παγκόσμιου ωκεανού. Η επίδραση αυτή μελετήθηκε στην παρούσα διπλωματική, όπου πραγματοποιήθηκαν τέσσερα πειράματα με τη χρήση αριθμητικού μοντέλου, το καθένα με διαφορετική παραμετροποίηση. Στα δύο πρώτα η θολερότητα ήταν ομοιόμορφα κατανεμημένη, με μικρή τιμή στο πρώτο και μεγάλη στο δεύτερο. Βρέθηκε ότι καθώς η θολερότητα αυξάνεται, η επιφανειακή θερμοκρασία του παγκόσμιου ωκεανού αυξάνεται στην περιοχή εκτός των τροπικών. Στους τροπικούς παρατηρείται ενίσχυση της ανάβλυσης των υδάτων, με αποτέλεσμα στην περιοχή αυτή η επιφανειακή θερμοκρασία να μειώνεται και η παραγόμενη από το βιολογικό μοντέλο χλωροφύλλη να αυξάνεται. Το τρίτο πείραμα υπολογίζει την θολερότητα ανομοιόμορφα στον παγκόσμιο ωκεανό, ανάλογα με μία κλιματολογία συγκέντρωσης χλωροφύλλης. Η μέση τιμή της θολερότητας στο τρίτο πείραμα βρίσκεται μεταξύ της θολερότητας των δύο πρώτων πειραμάτων, για αυτό η θερμοκρασία και η κυκλοφορία του ωκεανού έχουν τιμές ανάμεσα στις αντίστοιχες των δύο πρώτων. Εξαίρεση αποτελεί η παραγώμενη από το βιολογικό μοντέλο χλωροφύλλη της ζώνης των 20 0 N και 20 0 S, η οποία υπερτερεί σε σχέση με τα άλλα δύο πειράματα. Το τέταρτο πείραμα υπολογίζει την θολερότητα από την συγκέντρωση της χλωροφύλλης που παράγεται από το βιολογικό μοντέλο. Επειδή η παραγώμενη χλωροφύλλη διαφέρει ανά περιοχή από την κλιματολογία, ο τροπικός Ατλαντικός του τέταρτου πειράματος εμφανίζεται λιγότερο θολερός σε σχέση με το τρίτο πείραμα, ενώ ο Ειρηνικός περισσότερο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ανάβλυση του τροπικού Ατλαντικού να εξασθενεί, ενώ του Ειρηνικού να ενισχύεται, γεγονός που προκαλεί αύξηση της επιφανειακής θερμοκρασίας του κεντρικού τροπικού Ατλαντικού, και μείωση του κεντρικού τροπικού Ειρηνικού.","Turbidity directly affects the physical characteristics of the global ocean. These effects were studied in the present thesis, where four experiments were conducted with a different parameterization each, using a numerical model. The turbidity in the first two experiments is distributed evenly, and has low value in the first and high in the second. An increase in turbidity causes the SST of the global ocean to increase in the extra-tropics. In the tropics, the SST decreases, while there is an increase of the chlorophyll produced by the biological model. Both are consequences of the strengthening of equatorial upwelling. The third experiment calculates the turbidity via a chlorophyll concentration climatology, which is unevenly distributed in the global ocean. The mean value of the turbidity of the third experiment is between the turbidity of the previous two experiments. Thus, the ocean temperature and circulation of the third experiment have values between the ones of the first two. The exception is the chlorophyll produced from the biological model, which is increased at longitudes of 20 0 N and 20 0 S over the previous two experiments. The fourth experiment calculates the turbidity from the chlorophyll concentration produced by the biological model. The produced chlorophyll differs from the climatology in different areas and therefore the tropical Atlantic of the fourth experiment is less turbid than the third experiment, while the Pacific is more turbid. As a result, the equatorial upwelling in the tropical Atlantic weakens and in the Pacific it strengthens. This causes increase of the SST in the central tropical Atlantic, and decrease in the central tropical Pacific."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αριθμητική προσομοίωση των επιδράσεων της θολερότητας στον παγκόσμιο ωκεανό."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Θεοφιλόπουλος Αλέξιος","Theofilopoulos Alexios"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η θολερότητα επιδρά άμεσα στα φυσικά χαρακτηριστικά του παγκόσμιου ωκεανού. Η επίδραση αυτή μελετήθηκε στην παρούσα διπλωματική, όπου πραγματοποιήθηκαν τέσσερα πειράματα με τη χρήση αριθμητικού μοντέλου, το καθένα με διαφορετική παραμετροποίηση. Στα δύο πρώτα η θολερότητα ήταν ομοιόμορφα κατανεμημένη, με μικρή τιμή στο πρώτο και μεγάλη στο δεύτερο. Βρέθηκε ότι καθώς η θολερότητα αυξάνεται, η επιφανειακή θερμοκρασία του παγκόσμιου ωκεανού αυξάνεται στην περιοχή εκτός των τροπικών. Στους τροπικούς παρατηρείται ενίσχυση της ανάβλυσης των υδάτων, με αποτέλεσμα στην περιοχή αυτή η επιφανειακή θερμοκρασία να μειώνεται και η παραγόμενη από το βιολογικό μοντέλο χλωροφύλλη να αυξάνεται. Το τρίτο πείραμα υπολογίζει την θολερότητα ανομοιόμορφα στον παγκόσμιο ωκεανό, ανάλογα με μία κλιματολογία συγκέντρωσης χλωροφύλλης. Η μέση τιμή της θολερότητας στο τρίτο πείραμα βρίσκεται μεταξύ της θολερότητας των δύο πρώτων πειραμάτων, για αυτό η θερμοκρασία και η κυκλοφορία του ωκεανού έχουν τιμές ανάμεσα στις αντίστοιχες των δύο πρώτων. Εξαίρεση αποτελεί η παραγώμενη από το βιολογικό μοντέλο χλωροφύλλη της ζώνης των 20 0 N και 20 0 S, η οποία υπερτερεί σε σχέση με τα άλλα δύο πειράματα. Το τέταρτο πείραμα υπολογίζει την θολερότητα από την συγκέντρωση της χλωροφύλλης που παράγεται από το βιολογικό μοντέλο. Επειδή η παραγώμενη χλωροφύλλη διαφέρει ανά περιοχή από την κλιματολογία, ο τροπικός Ατλαντικός του τέταρτου πειράματος εμφανίζεται λιγότερο θολερός σε σχέση με το τρίτο πείραμα, ενώ ο Ειρηνικός περισσότερο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ανάβλυση του τροπικού Ατλαντικού να εξασθενεί, ενώ του Ειρηνικού να ενισχύεται, γεγονός που προκαλεί αύξηση της επιφανειακής θερμοκρασίας του κεντρικού τροπικού Ατλαντικού, και μείωση του κεντρικού τροπικού Ειρηνικού.","Turbidity directly affects the physical characteristics of the global ocean. These effects were studied in the present thesis, where four experiments were conducted with a different parameterization each, using a numerical model. The turbidity in the first two experiments is distributed evenly, and has low value in the first and high in the second. An increase in turbidity causes the SST of the global ocean to increase in the extra-tropics. In the tropics, the SST decreases, while there is an increase of the chlorophyll produced by the biological model. Both are consequences of the strengthening of equatorial upwelling. The third experiment calculates the turbidity via a chlorophyll concentration climatology, which is unevenly distributed in the global ocean. The mean value of the turbidity of the third experiment is between the turbidity of the previous two experiments. Thus, the ocean temperature and circulation of the third experiment have values between the ones of the first two. The exception is the chlorophyll produced from the biological model, which is increased at longitudes of 20 0 N and 20 0 S over the previous two experiments. The fourth experiment calculates the turbidity from the chlorophyll concentration produced by the biological model. The produced chlorophyll differs from the climatology in different areas and therefore the tropical Atlantic of the fourth experiment is less turbid than the third experiment, while the Pacific is more turbid. As a result, the equatorial upwelling in the tropical Atlantic weakens and in the Pacific it strengthens. This causes increase of the SST in the central tropical Atlantic, and decrease in the central tropical Pacific."],"dc:identifier":["uoadl:1721573","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1721573"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Αριθμητική προσομοίωση των επιδράσεων της θολερότητας στον παγκόσμιο ωκεανό."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:27Z"}