{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1758954"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1758954","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βελτιστοποίηση διαλυτότητας θεραπευτικών μονοκλωνικών αντισωμάτων με υπολογιστικές μεθόδους","abstract":"Τα μονοκλωνικά αντισώματα είναι πιθανότατα, η πιο ραγδαία αναπτυσσόμενη και πολλά υποσχόμενη κατηγορία φαρμάκων. Χρησιμοποιούνται θεραπευτικά σε αυτοάνοσα νοσήματα, καρδιαγγειακές και μολυσματικές ασθένειες, στη μεταμόσχευση οργάνων, στη μείωση φλεγμονών και σε διάφορα είδη καρκίνου. Παρά τα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα τους, τα εξανθρωπισμένα αντισώματα έχουν και σημαντικά μειονεκτήματα όπως μικρή διάρκεια ζωής και μικρή πρωτεϊνική σταθερότητα. Το πιο σημαντικό όμως μειονέκτημα είναι η τάση τους να δημιουργούν σταθερές και συχνά αδιάλυτες πρωτεϊνικές δομές. Τα συσσωματώματα αυτά μπορούν να μειώσουν την δραστικότητα των αντισωμάτων, καθώς επίσης να προκαλέσουν ανοσολογικές αποκρίσεις σε ασθενείς όταν βρίσκονται σε μεγάλες ποσότητες. Στην παρούσα έρευνα, ο στόχος μας ήταν να σχεδιάσουμε και να αναπτύξουμε μια αυτοματοποιημένη υπολογιστική μέθοδο που να μειώνει τις περιοχές με τάση προς συσσωμάτωση στα θεραπευτικά μονοκλωνικά αντισώματα. Για την πρόγνωση των περιοχών με τάση προς συσσωμάτωση χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος AMYLPRED2. Έχοντας ως κριτήριο τον βαθμό έκθεσης του κάθε αμινοξικού καταλοίπου στην πρωτεΐνη και την θέση τους στην τρισδιάστατη δομή των αντισωμάτων, έγιναν αντικαταστάσεις αμινοξικών καταλοίπων με εκτεθειμένες πλευρικές αλυσίδες, ώστε να μην επηρεαστεί η συνολική δομή της πρωτεΐνης. Μετά από αυτές τις αντικαταστάσεις δίνεται ως αποτέλεσμα η καλύτερη δυνατή ελαχιστοποίηση των επιφανειών με τάση για συσσωμάτωση. Στη συνέχεια υπολογίζεται το εμβαδόν αυτών των περιοχών πριν και μετά τις αντικαταστάσεις. Κατά την αξιολόγηση του υπολογιστικού εργαλείου που σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε, σε 5 μονοκλωνικά αντισώματα, βρέθηκε ότι οι περιοχές με τάση προς συσσωμάτωση μετά τις αντικαταστάσεις μειώθηκαν και σε μερικές περιπτώσεις εξαφανίστηκαν. Τα θετικά αποτελέσματα της μελέτης αυτής θα πρέπει να ελεγχθούν πειραματικά προκειμένου να εξακριβωθεί η εγκυρότητα τους έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν στην παραγωγή νέων φαρμάκων και στη βελτιστοποίηση των ήδη υπαρχόντων.","abstract_html":"Τα μονοκλωνικά αντισώματα είναι πιθανότατα, η πιο ραγδαία αναπτυσσόμενη και πολλά υποσχόμενη κατηγορία φαρμάκων. Χρησιμοποιούνται θεραπευτικά σε αυτοάνοσα νοσήματα, καρδιαγγειακές και μολυσματικές ασθένειες, στη μεταμόσχευση οργάνων, στη μείωση φλεγμονών και σε διάφορα είδη καρκίνου. Παρά τα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα τους, τα εξανθρωπισμένα αντισώματα έχουν και σημαντικά μειονεκτήματα όπως μικρή διάρκεια ζωής και μικρή πρωτεϊνική σταθερότητα. Το πιο σημαντικό όμως μειονέκτημα είναι η τάση τους να δημιουργούν σταθερές και συχνά αδιάλυτες πρωτεϊνικές δομές. Τα συσσωματώματα αυτά μπορούν να μειώσουν την δραστικότητα των αντισωμάτων, καθώς επίσης να προκαλέσουν ανοσολογικές αποκρίσεις σε ασθενείς όταν βρίσκονται σε μεγάλες ποσότητες. Στην παρούσα έρευνα, ο στόχος μας ήταν να σχεδιάσουμε και να αναπτύξουμε μια αυτοματοποιημένη υπολογιστική μέθοδο που να μειώνει τις περιοχές με τάση προς συσσωμάτωση στα θεραπευτικά μονοκλωνικά αντισώματα. Για την πρόγνωση των περιοχών με τάση προς συσσωμάτωση χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος AMYLPRED2. Έχοντας ως κριτήριο τον βαθμό έκθεσης του κάθε αμινοξικού καταλοίπου στην πρωτεΐνη και την θέση τους στην τρισδιάστατη δομή των αντισωμάτων, έγιναν αντικαταστάσεις αμινοξικών καταλοίπων με εκτεθειμένες πλευρικές αλυσίδες, ώστε να μην επηρεαστεί η συνολική δομή της πρωτεΐνης. Μετά από αυτές τις αντικαταστάσεις δίνεται ως αποτέλεσμα η καλύτερη δυνατή ελαχιστοποίηση των επιφανειών με τάση για συσσωμάτωση. Στη συνέχεια υπολογίζεται το εμβαδόν αυτών των περιοχών πριν και μετά τις αντικαταστάσεις. Κατά την αξιολόγηση του υπολογιστικού εργαλείου που σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε, σε 5 μονοκλωνικά αντισώματα, βρέθηκε ότι οι περιοχές με τάση προς συσσωμάτωση μετά τις αντικαταστάσεις μειώθηκαν και σε μερικές περιπτώσεις εξαφανίστηκαν. Τα θετικά αποτελέσματα της μελέτης αυτής θα πρέπει να ελεγχθούν πειραματικά προκειμένου να εξακριβωθεί η εγκυρότητα τους έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν στην παραγωγή νέων φαρμάκων και στη βελτιστοποίηση των ήδη υπαρχόντων.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραταράκη Ελευθερία","Karataraki Eleftheria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:31Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1758954"],"render_values":[{"text":"uoadl:1758954","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1758954","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1758954","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1758954","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραταράκη Ελευθερία","Karataraki Eleftheria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1758954","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1758954"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα μονοκλωνικά αντισώματα είναι πιθανότατα, η πιο ραγδαία αναπτυσσόμενη και πολλά υποσχόμενη κατηγορία φαρμάκων. Χρησιμοποιούνται θεραπευτικά σε αυτοάνοσα νοσήματα, καρδιαγγειακές και μολυσματικές ασθένειες, στη μεταμόσχευση οργάνων, στη μείωση φλεγμονών και σε διάφορα είδη καρκίνου. Παρά τα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα τους, τα εξανθρωπισμένα αντισώματα έχουν και σημαντικά μειονεκτήματα όπως μικρή διάρκεια ζωής και μικρή πρωτεϊνική σταθερότητα. Το πιο σημαντικό όμως μειονέκτημα είναι η τάση τους να δημιουργούν σταθερές και συχνά αδιάλυτες πρωτεϊνικές δομές. Τα συσσωματώματα αυτά μπορούν να μειώσουν την δραστικότητα των αντισωμάτων, καθώς επίσης να προκαλέσουν ανοσολογικές αποκρίσεις σε ασθενείς όταν βρίσκονται σε μεγάλες ποσότητες. Στην παρούσα έρευνα, ο στόχος μας ήταν να σχεδιάσουμε και να αναπτύξουμε μια αυτοματοποιημένη υπολογιστική μέθοδο που να μειώνει τις περιοχές με τάση προς συσσωμάτωση στα θεραπευτικά μονοκλωνικά αντισώματα. Για την πρόγνωση των περιοχών με τάση προς συσσωμάτωση χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος AMYLPRED2. Έχοντας ως κριτήριο τον βαθμό έκθεσης του κάθε αμινοξικού καταλοίπου στην πρωτεΐνη και την θέση τους στην τρισδιάστατη δομή των αντισωμάτων, έγιναν αντικαταστάσεις αμινοξικών καταλοίπων με εκτεθειμένες πλευρικές αλυσίδες, ώστε να μην επηρεαστεί η συνολική δομή της πρωτεΐνης. Μετά από αυτές τις αντικαταστάσεις δίνεται ως αποτέλεσμα η καλύτερη δυνατή ελαχιστοποίηση των επιφανειών με τάση για συσσωμάτωση. Στη συνέχεια υπολογίζεται το εμβαδόν αυτών των περιοχών πριν και μετά τις αντικαταστάσεις. Κατά την αξιολόγηση του υπολογιστικού εργαλείου που σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε, σε 5 μονοκλωνικά αντισώματα, βρέθηκε ότι οι περιοχές με τάση προς συσσωμάτωση μετά τις αντικαταστάσεις μειώθηκαν και σε μερικές περιπτώσεις εξαφανίστηκαν. Τα θετικά αποτελέσματα της μελέτης αυτής θα πρέπει να ελεγχθούν πειραματικά προκειμένου να εξακριβωθεί η εγκυρότητα τους έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν στην παραγωγή νέων φαρμάκων και στη βελτιστοποίηση των ήδη υπαρχόντων.","Monoclonal antibodies (mAbs) represent the most promising and rapidly growing class of therapeutic compounds, as efficient implements for treating a wide variety of human chronic and acute diseases. Despite their benefits, human-derived mAbs or murine-derived mAbs do have deficiencies, such as short in vivo life span and low stability. A major drawback in the exploitation of antibodies is their tendency to form aggregates, a process by which protein molecules assemble into stable and often insoluble complexes. In this study our purpose was to design and develop an automatic computational method, called ANTISOMA, for the detection of these small peptides, the substitution of certain residues of these peptides and finally the optimization of the aggregation propensity of these regions. In order to detect the ‘aggregation-prone’ regions we used AMYLPRED2, a consensus method, developed in our lab, for the prediction of these ‘aggregation-prone’ peptides on amino acid sequence. Taking into account the position of each residue in the protein and their accessibility to the solvent, “hotspot” residues are substituted, utilizing additional experimental aggregation propensities of amino acids. New optimized models as well as comparison between the “aggregation-prone” surface before and after substitutions are provided. For the evaluation of our method we used five (5) therapeutic monoclonal antibodies, derived from the Protein Data Bank. Our method performed efficiently during optimization. In particular, a decrease in the “aggregation-prone” surface was observed for all mAbs, which indicates that targeted substitutions may modify the aggregation profile on exposed surfaces of mAbs. Rational design of mAbs, in combination with additional experimental approaches, will enable improvements in the efficacy and safety of protein therapeutics."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βελτιστοποίηση διαλυτότητας θεραπευτικών μονοκλωνικών αντισωμάτων με υπολογιστικές μεθόδους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραταράκη Ελευθερία","Karataraki Eleftheria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τα μονοκλωνικά αντισώματα είναι πιθανότατα, η πιο ραγδαία αναπτυσσόμενη και πολλά υποσχόμενη κατηγορία φαρμάκων. Χρησιμοποιούνται θεραπευτικά σε αυτοάνοσα νοσήματα, καρδιαγγειακές και μολυσματικές ασθένειες, στη μεταμόσχευση οργάνων, στη μείωση φλεγμονών και σε διάφορα είδη καρκίνου. Παρά τα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα τους, τα εξανθρωπισμένα αντισώματα έχουν και σημαντικά μειονεκτήματα όπως μικρή διάρκεια ζωής και μικρή πρωτεϊνική σταθερότητα. Το πιο σημαντικό όμως μειονέκτημα είναι η τάση τους να δημιουργούν σταθερές και συχνά αδιάλυτες πρωτεϊνικές δομές. Τα συσσωματώματα αυτά μπορούν να μειώσουν την δραστικότητα των αντισωμάτων, καθώς επίσης να προκαλέσουν ανοσολογικές αποκρίσεις σε ασθενείς όταν βρίσκονται σε μεγάλες ποσότητες. Στην παρούσα έρευνα, ο στόχος μας ήταν να σχεδιάσουμε και να αναπτύξουμε μια αυτοματοποιημένη υπολογιστική μέθοδο που να μειώνει τις περιοχές με τάση προς συσσωμάτωση στα θεραπευτικά μονοκλωνικά αντισώματα. Για την πρόγνωση των περιοχών με τάση προς συσσωμάτωση χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος AMYLPRED2. Έχοντας ως κριτήριο τον βαθμό έκθεσης του κάθε αμινοξικού καταλοίπου στην πρωτεΐνη και την θέση τους στην τρισδιάστατη δομή των αντισωμάτων, έγιναν αντικαταστάσεις αμινοξικών καταλοίπων με εκτεθειμένες πλευρικές αλυσίδες, ώστε να μην επηρεαστεί η συνολική δομή της πρωτεΐνης. Μετά από αυτές τις αντικαταστάσεις δίνεται ως αποτέλεσμα η καλύτερη δυνατή ελαχιστοποίηση των επιφανειών με τάση για συσσωμάτωση. Στη συνέχεια υπολογίζεται το εμβαδόν αυτών των περιοχών πριν και μετά τις αντικαταστάσεις. Κατά την αξιολόγηση του υπολογιστικού εργαλείου που σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε, σε 5 μονοκλωνικά αντισώματα, βρέθηκε ότι οι περιοχές με τάση προς συσσωμάτωση μετά τις αντικαταστάσεις μειώθηκαν και σε μερικές περιπτώσεις εξαφανίστηκαν. Τα θετικά αποτελέσματα της μελέτης αυτής θα πρέπει να ελεγχθούν πειραματικά προκειμένου να εξακριβωθεί η εγκυρότητα τους έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν στην παραγωγή νέων φαρμάκων και στη βελτιστοποίηση των ήδη υπαρχόντων.","Monoclonal antibodies (mAbs) represent the most promising and rapidly growing class of therapeutic compounds, as efficient implements for treating a wide variety of human chronic and acute diseases. Despite their benefits, human-derived mAbs or murine-derived mAbs do have deficiencies, such as short in vivo life span and low stability. A major drawback in the exploitation of antibodies is their tendency to form aggregates, a process by which protein molecules assemble into stable and often insoluble complexes. In this study our purpose was to design and develop an automatic computational method, called ANTISOMA, for the detection of these small peptides, the substitution of certain residues of these peptides and finally the optimization of the aggregation propensity of these regions. In order to detect the ‘aggregation-prone’ regions we used AMYLPRED2, a consensus method, developed in our lab, for the prediction of these ‘aggregation-prone’ peptides on amino acid sequence. Taking into account the position of each residue in the protein and their accessibility to the solvent, “hotspot” residues are substituted, utilizing additional experimental aggregation propensities of amino acids. New optimized models as well as comparison between the “aggregation-prone” surface before and after substitutions are provided. For the evaluation of our method we used five (5) therapeutic monoclonal antibodies, derived from the Protein Data Bank. Our method performed efficiently during optimization. In particular, a decrease in the “aggregation-prone” surface was observed for all mAbs, which indicates that targeted substitutions may modify the aggregation profile on exposed surfaces of mAbs. Rational design of mAbs, in combination with additional experimental approaches, will enable improvements in the efficacy and safety of protein therapeutics."],"dc:identifier":["uoadl:1758954","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1758954"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Βελτιστοποίηση διαλυτότητας θεραπευτικών μονοκλωνικών αντισωμάτων με υπολογιστικές μεθόδους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:31Z"}