{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1759207"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1759207","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Antigone’s burial act: a rift between bios and logos in postmodern rewritings of Sophocles’s text","abstract":"Η παρούσα θέση θα συζητήσει πώς οι σύγχρονες διασκευές της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπως το θεατρικό έργο Antigone του Μακ Γουέλμαν και η διασκευή Antigonick της Αν Κάρσον ερμηνεύουν την πολιτική του θρήνου και εκπροσωπούν την μετάβαση από τις ταφικές τελετουργίες στην άσκηση της πολιτικής στα καταπιεστικά καθεστώτα που εξαιρούν κάποια μέλη μειονοτήτων της πόλης. Προσεγγίζοντας τον πολιτικό ορισμό της ανθρώπινης ζωής και τον διαχωρισμό της σε θρηνήσιμα και μη-θρηνήσιμα σώματα, θα εξετάσω την τρέχουσα θεωρητική διαμάχη επάνω στην βιοπολιτική, έχοντας ως βάση μου το πιο πρόσφατο έργο του Ρομπέρτο Εσποζίτο. Συζητώντας παράλληλα δύο σύγχρονες διασκευές του έργου του Σοφοκλή, δηλαδή το έργο του Γουέλμαν, Antigone και το κείμενο της Κάρσον, Antigonick, θα αναπτύξω μια συγκριτική ανάλυση της πολιτικής του θρήνου, όπως αναγράφεται στην ιστορική περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η σύγχρονη βιοπολιτική εδραιώθηκε ως το συστατικό μέρος των ολοκληρωτικών καθεστώτων και των συστημάτων της πολιτικής σκέψης της εποχής. Πιο συγκεκριμένα, συζητώ τις πρακτικές του θρήνου και την πολιτική της ταφής, όπως εξυπηρετούν τα σύγχρονα πολιτικά περιβάλλοντα, ειδικότερα την πολιτική εξαίρεσης της Αμερικής που αποτυπώθηκε στην πολιτική διοίκηση του Προέδρου των ΗΠΑ George Bush μετά τις τρομοκρατικές ενέργειες της 9/11, όπου η πολιτική της ταφής συνέστησε το προφίλ των ΗΠΑ ως παγκόσμια υπερδύναμη πάνω σε αδύναμα έθνη. Έτσι, οι πολιτικές πολέμου εναντίον Ισλαμικών εθνών προβλήθηκαν ως ανθρωπιστικές παρεμβάσεις υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και κατά της τρομοκρατίας. Συνεπώς, βασίζομαι πάνω στην θεωρητική ανάλυση του Donald Pease επάνω στα κράτη της εξαίρεσης και στην θεωρία της Jacqueline Rose πάνω στα κράτη της φαντασίας, για να εξηγήσω πώς οι πολιτικές της ταφής ενσωματώθηκαν στην πολιτική εξαίρεσης της Αμερικής ως μηχανισμός που ενστάλαξε το εθνικό φαντασιακό ιδεώδες στην συνείδηση των πολιτών εν ζωή, επαινώντας και τιμώντας τον θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων με την μορφή δημόσιων επικήδειων λόγων. Έτσι, οι πρακτικές ταφής αποτέλεσαν αναπόσπαστο μέρος των κρατών εξαίρεσης που υποστήριξαν τους φαντασιακούς σκοπούς της κράτους τόσο σε εσωτερικό επίπεδο (μέσα στο κράτος) όσο και στο εξωτερικό (παγκόσμιο) επίπεδο, για να αιτιολογήσει πράξεις που παραβιάζουν τους κανονισμούς του Διεθνούς Δικαίου και μετονομάζουν τις πολιτικές πολέμου ως ανθρωπιστικές ενέργειες που προάγουν την παγκόσμια ειρήνη. Η έρευνά μου προτίθεται να ρίξει φως σε ερωτήματα της σύγχρονης εποχής που σχετίζονται με τις πολιτικές ανησυχίες που αφορούν στην επίδειξη δύναμης εκ μέρους των αποκλεισμένων ατόμων, οι οποίες υπερβαίνουν την υποτίμηση και την εξαθλίωση του ανθρώπου και πυροδοτούν την επιθυμία για ζωή κάτω από συνθήκες καταπιεστικών καθεστώτων, τα έθνη της εξαίρεσης, αποικιοκρατικές και ρατσιστικές πολιτικές, περιβάλλοντα πολέμου και θέματα μετανάστευσης. Θα συζητήσω επίσης την έννοια του μιάσματος που συνθέτει την περιθωριοποίηση του άλλου, πυροδοτεί πολιτικές αποκλεισμού και θέτει την ζωή και την ανθρώπινη ηθική υποδεέστερη της πολιτικής. Η σύνδεση μεταξύ του βίου και της πολιτικής συνθέτει την κοινωνική φύση του σώματος που μπορεί να οριστεί μόνο μέσα από κοινωνική συναναστροφή, ως μέλος του συνόλου. Έτσι, θα συζητήσω την πράξη τη ταφής των μη-θρηνήσιμων νεκρών σωμάτων και την πολιτική του θρήνου μέσα από την ανάγνωση της Αντιγόνης του Σοφοκλή που αποτελεί τον πρόδρομο παρόμοιων πράξεων στην σύγχρονη πραγματικότητα της Δύσης κάτω από συνθήκες βιοπολιτικής και στοχεύει να δώσει τον λόγο στις αποκλεισμένες μειονότητες, των οποίων οι επαναστατικές συμπεριφορές παράγουν μια αγωνιστική πολιτική για τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του κοινωνικού παράγοντα, εξελίσσοντας με αυτόν τον τρόπο την ζωή μέσα από τον θάνατο. Για αυτόν τον λόγο, θα συζητήσω τις προαναφερθείσες πράξεις σαν έναν διαχωρισμό μεταξύ του βίου και του λόγου που προβάλλει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα της κοινωνικής, πολιτικής αλλά και οντολογικής δυνατότητας των περιθωριοποιημένων μονάδων μέσα στην ατομικότητα και στην συλλογικότητά τους.","abstract_html":"Η παρούσα θέση θα συζητήσει πώς οι σύγχρονες διασκευές της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπως το θεατρικό έργο Antigone του Μακ Γουέλμαν και η διασκευή Antigonick της Αν Κάρσον ερμηνεύουν την πολιτική του θρήνου και εκπροσωπούν την μετάβαση από τις ταφικές τελετουργίες στην άσκηση της πολιτικής στα καταπιεστικά καθεστώτα που εξαιρούν κάποια μέλη μειονοτήτων της πόλης. Προσεγγίζοντας τον πολιτικό ορισμό της ανθρώπινης ζωής και τον διαχωρισμό της σε θρηνήσιμα και μη-θρηνήσιμα σώματα, θα εξετάσω την τρέχουσα θεωρητική διαμάχη επάνω στην βιοπολιτική, έχοντας ως βάση μου το πιο πρόσφατο έργο του Ρομπέρτο Εσποζίτο. Συζητώντας παράλληλα δύο σύγχρονες διασκευές του έργου του Σοφοκλή, δηλαδή το έργο του Γουέλμαν, Antigone και το κείμενο της Κάρσον, Antigonick, θα αναπτύξω μια συγκριτική ανάλυση της πολιτικής του θρήνου, όπως αναγράφεται στην ιστορική περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η σύγχρονη βιοπολιτική εδραιώθηκε ως το συστατικό μέρος των ολοκληρωτικών καθεστώτων και των συστημάτων της πολιτικής σκέψης της εποχής. Πιο συγκεκριμένα, συζητώ τις πρακτικές του θρήνου και την πολιτική της ταφής, όπως εξυπηρετούν τα σύγχρονα πολιτικά περιβάλλοντα, ειδικότερα την πολιτική εξαίρεσης της Αμερικής που αποτυπώθηκε στην πολιτική διοίκηση του Προέδρου των ΗΠΑ George Bush μετά τις τρομοκρατικές ενέργειες της 9/11, όπου η πολιτική της ταφής συνέστησε το προφίλ των ΗΠΑ ως παγκόσμια υπερδύναμη πάνω σε αδύναμα έθνη. Έτσι, οι πολιτικές πολέμου εναντίον Ισλαμικών εθνών προβλήθηκαν ως ανθρωπιστικές παρεμβάσεις υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και κατά της τρομοκρατίας. Συνεπώς, βασίζομαι πάνω στην θεωρητική ανάλυση του Donald Pease επάνω στα κράτη της εξαίρεσης και στην θεωρία της Jacqueline Rose πάνω στα κράτη της φαντασίας, για να εξηγήσω πώς οι πολιτικές της ταφής ενσωματώθηκαν στην πολιτική εξαίρεσης της Αμερικής ως μηχανισμός που ενστάλαξε το εθνικό φαντασιακό ιδεώδες στην συνείδηση των πολιτών εν ζωή, επαινώντας και τιμώντας τον θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων με την μορφή δημόσιων επικήδειων λόγων. Έτσι, οι πρακτικές ταφής αποτέλεσαν αναπόσπαστο μέρος των κρατών εξαίρεσης που υποστήριξαν τους φαντασιακούς σκοπούς της κράτους τόσο σε εσωτερικό επίπεδο (μέσα στο κράτος) όσο και στο εξωτερικό (παγκόσμιο) επίπεδο, για να αιτιολογήσει πράξεις που παραβιάζουν τους κανονισμούς του Διεθνούς Δικαίου και μετονομάζουν τις πολιτικές πολέμου ως ανθρωπιστικές ενέργειες που προάγουν την παγκόσμια ειρήνη. Η έρευνά μου προτίθεται να ρίξει φως σε ερωτήματα της σύγχρονης εποχής που σχετίζονται με τις πολιτικές ανησυχίες που αφορούν στην επίδειξη δύναμης εκ μέρους των αποκλεισμένων ατόμων, οι οποίες υπερβαίνουν την υποτίμηση και την εξαθλίωση του ανθρώπου και πυροδοτούν την επιθυμία για ζωή κάτω από συνθήκες καταπιεστικών καθεστώτων, τα έθνη της εξαίρεσης, αποικιοκρατικές και ρατσιστικές πολιτικές, περιβάλλοντα πολέμου και θέματα μετανάστευσης. Θα συζητήσω επίσης την έννοια του μιάσματος που συνθέτει την περιθωριοποίηση του άλλου, πυροδοτεί πολιτικές αποκλεισμού και θέτει την ζωή και την ανθρώπινη ηθική υποδεέστερη της πολιτικής. Η σύνδεση μεταξύ του βίου και της πολιτικής συνθέτει την κοινωνική φύση του σώματος που μπορεί να οριστεί μόνο μέσα από κοινωνική συναναστροφή, ως μέλος του συνόλου. Έτσι, θα συζητήσω την πράξη τη ταφής των μη-θρηνήσιμων νεκρών σωμάτων και την πολιτική του θρήνου μέσα από την ανάγνωση της Αντιγόνης του Σοφοκλή που αποτελεί τον πρόδρομο παρόμοιων πράξεων στην σύγχρονη πραγματικότητα της Δύσης κάτω από συνθήκες βιοπολιτικής και στοχεύει να δώσει τον λόγο στις αποκλεισμένες μειονότητες, των οποίων οι επαναστατικές συμπεριφορές παράγουν μια αγωνιστική πολιτική για τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του κοινωνικού παράγοντα, εξελίσσοντας με αυτόν τον τρόπο την ζωή μέσα από τον θάνατο. Για αυτόν τον λόγο, θα συζητήσω τις προαναφερθείσες πράξεις σαν έναν διαχωρισμό μεταξύ του βίου και του λόγου που προβάλλει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα της κοινωνικής, πολιτικής αλλά και οντολογικής δυνατότητας των περιθωριοποιημένων μονάδων μέσα στην ατομικότητα και στην συλλογικότητά τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπάζα Αιμιλία","Baza Emilia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:31Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1759207"],"render_values":[{"text":"uoadl:1759207","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1759207","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1759207","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1759207","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπάζα Αιμιλία","Baza Emilia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1759207","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1759207"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα θέση θα συζητήσει πώς οι σύγχρονες διασκευές της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπως το θεατρικό έργο Antigone του Μακ Γουέλμαν και η διασκευή Antigonick της Αν Κάρσον ερμηνεύουν την πολιτική του θρήνου και εκπροσωπούν την μετάβαση από τις ταφικές τελετουργίες στην άσκηση της πολιτικής στα καταπιεστικά καθεστώτα που εξαιρούν κάποια μέλη μειονοτήτων της πόλης. Προσεγγίζοντας τον πολιτικό ορισμό της ανθρώπινης ζωής και τον διαχωρισμό της σε θρηνήσιμα και μη-θρηνήσιμα σώματα, θα εξετάσω την τρέχουσα θεωρητική διαμάχη επάνω στην βιοπολιτική, έχοντας ως βάση μου το πιο πρόσφατο έργο του Ρομπέρτο Εσποζίτο. Συζητώντας παράλληλα δύο σύγχρονες διασκευές του έργου του Σοφοκλή, δηλαδή το έργο του Γουέλμαν, Antigone και το κείμενο της Κάρσον, Antigonick, θα αναπτύξω μια συγκριτική ανάλυση της πολιτικής του θρήνου, όπως αναγράφεται στην ιστορική περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η σύγχρονη βιοπολιτική εδραιώθηκε ως το συστατικό μέρος των ολοκληρωτικών καθεστώτων και των συστημάτων της πολιτικής σκέψης της εποχής. Πιο συγκεκριμένα, συζητώ τις πρακτικές του θρήνου και την πολιτική της ταφής, όπως εξυπηρετούν τα σύγχρονα πολιτικά περιβάλλοντα, ειδικότερα την πολιτική εξαίρεσης της Αμερικής που αποτυπώθηκε στην πολιτική διοίκηση του Προέδρου των ΗΠΑ George Bush μετά τις τρομοκρατικές ενέργειες της 9/11, όπου η πολιτική της ταφής συνέστησε το προφίλ των ΗΠΑ ως παγκόσμια υπερδύναμη πάνω σε αδύναμα έθνη. Έτσι, οι πολιτικές πολέμου εναντίον Ισλαμικών εθνών προβλήθηκαν ως ανθρωπιστικές παρεμβάσεις υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και κατά της τρομοκρατίας. Συνεπώς, βασίζομαι πάνω στην θεωρητική ανάλυση του Donald Pease επάνω στα κράτη της εξαίρεσης και στην θεωρία της Jacqueline Rose πάνω στα κράτη της φαντασίας, για να εξηγήσω πώς οι πολιτικές της ταφής ενσωματώθηκαν στην πολιτική εξαίρεσης της Αμερικής ως μηχανισμός που ενστάλαξε το εθνικό φαντασιακό ιδεώδες στην συνείδηση των πολιτών εν ζωή, επαινώντας και τιμώντας τον θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων με την μορφή δημόσιων επικήδειων λόγων. Έτσι, οι πρακτικές ταφής αποτέλεσαν αναπόσπαστο μέρος των κρατών εξαίρεσης που υποστήριξαν τους φαντασιακούς σκοπούς της κράτους τόσο σε εσωτερικό επίπεδο (μέσα στο κράτος) όσο και στο εξωτερικό (παγκόσμιο) επίπεδο, για να αιτιολογήσει πράξεις που παραβιάζουν τους κανονισμούς του Διεθνούς Δικαίου και μετονομάζουν τις πολιτικές πολέμου ως ανθρωπιστικές ενέργειες που προάγουν την παγκόσμια ειρήνη. Η έρευνά μου προτίθεται να ρίξει φως σε ερωτήματα της σύγχρονης εποχής που σχετίζονται με τις πολιτικές ανησυχίες που αφορούν στην επίδειξη δύναμης εκ μέρους των αποκλεισμένων ατόμων, οι οποίες υπερβαίνουν την υποτίμηση και την εξαθλίωση του ανθρώπου και πυροδοτούν την επιθυμία για ζωή κάτω από συνθήκες καταπιεστικών καθεστώτων, τα έθνη της εξαίρεσης, αποικιοκρατικές και ρατσιστικές πολιτικές, περιβάλλοντα πολέμου και θέματα μετανάστευσης. Θα συζητήσω επίσης την έννοια του μιάσματος που συνθέτει την περιθωριοποίηση του άλλου, πυροδοτεί πολιτικές αποκλεισμού και θέτει την ζωή και την ανθρώπινη ηθική υποδεέστερη της πολιτικής. Η σύνδεση μεταξύ του βίου και της πολιτικής συνθέτει την κοινωνική φύση του σώματος που μπορεί να οριστεί μόνο μέσα από κοινωνική συναναστροφή, ως μέλος του συνόλου. Έτσι, θα συζητήσω την πράξη τη ταφής των μη-θρηνήσιμων νεκρών σωμάτων και την πολιτική του θρήνου μέσα από την ανάγνωση της Αντιγόνης του Σοφοκλή που αποτελεί τον πρόδρομο παρόμοιων πράξεων στην σύγχρονη πραγματικότητα της Δύσης κάτω από συνθήκες βιοπολιτικής και στοχεύει να δώσει τον λόγο στις αποκλεισμένες μειονότητες, των οποίων οι επαναστατικές συμπεριφορές παράγουν μια αγωνιστική πολιτική για τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του κοινωνικού παράγοντα, εξελίσσοντας με αυτόν τον τρόπο την ζωή μέσα από τον θάνατο. Για αυτόν τον λόγο, θα συζητήσω τις προαναφερθείσες πράξεις σαν έναν διαχωρισμό μεταξύ του βίου και του λόγου που προβάλλει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα της κοινωνικής, πολιτικής αλλά και οντολογικής δυνατότητας των περιθωριοποιημένων μονάδων μέσα στην ατομικότητα και στην συλλογικότητά τους.","This thesis will discuss how modern adaptations of Sophocles’s Antigone, such as Mac Wellman’s Antigone (2002) and Anne Carson’s Antigonick (2012), translate the politics of mourning and represent the shift from the practices and rituals of burial to a politics that accounts to the excluded and oppressed constituencies of the polis. Drawing on the political ordering of human life and its division into grievable and non grievable bodies, I will examine the current theoretical debate on biopolitics, by drawing on Roberto Esposito’s most recent work. By pursuing a comparative analysis between two modern adaptations of Sophocles’s tragedy, namely Wellman’s Antigone and Carson’s Antigonick, I read politics of lamentation as it is recontextualized in contemporary political contexts when modern biopolitics is consolidated as a constitutive part of politics of exception and its systems of thought. More specifically, I discuss burial politics as it served American exceptionalism in Bush’s political administration after the terrorist events of 9/11, when the USA projected itself as a global superpower over weaker nations. Thus, war policies against Islamic nations were presented as humanistic interventions in favor of global peace and against terrorism. Consequently, I draw on Donald Pease’s theoretical analysis on the states of exception and Jacqueline Rose’s theory on the states of fantasy to explain how burial politics was integrated in American exceptionalism as a mechanism first to instill the state’s imaginary noble cause in the consciousness of the citizens and second to further support this cause through public praise and honor of the dead soldiers in public funerary orations. Thus, burial practices was an integral part of states of exception that enhanced the fantasized causes of the Homeland both internally (within the state) and externally (on a global level) in order to justify actions which violate the regulations of International Law and rename war practices as humanistic actions which promote global peace. My research intends to shed light on questions of our modern era relevant to political concerns about the excluded singularities’ manifestation of power that transgresses human devaluation and humiliation and triggers a desire for life under the conditions of oppressive regimes, states of exception, colonization and racist policies, war contexts and immigration issues. Throughout my research I discuss the concept of miasma that constitutes the marginality of the other which triggers policies of exclusion and puts life and human ethics secondary to politics. The connection between bios and politics constitutes the social nature of the body which can only be defined through social interaction, as a member of the whole. The burial act of non-grievable dead bodies and politics of lamentation in Sophocles’s Antigone foreshadows similar acts in Western modernity under biopolitical conditions, where the excluded minorities’ rebellious performance engenders a politics and a struggle for the reinvention of the social, thus developing life through death. I read the aforementioned acts as a rift between bios and logos, which projects a powerful political message of the social, political but also ontological potentiality of the marginalized constituencies and their collectivities."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Antigone’s burial act: a rift between bios and logos in postmodern rewritings of Sophocles’s text"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπάζα Αιμιλία","Baza Emilia"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η παρούσα θέση θα συζητήσει πώς οι σύγχρονες διασκευές της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπως το θεατρικό έργο Antigone του Μακ Γουέλμαν και η διασκευή Antigonick της Αν Κάρσον ερμηνεύουν την πολιτική του θρήνου και εκπροσωπούν την μετάβαση από τις ταφικές τελετουργίες στην άσκηση της πολιτικής στα καταπιεστικά καθεστώτα που εξαιρούν κάποια μέλη μειονοτήτων της πόλης. Προσεγγίζοντας τον πολιτικό ορισμό της ανθρώπινης ζωής και τον διαχωρισμό της σε θρηνήσιμα και μη-θρηνήσιμα σώματα, θα εξετάσω την τρέχουσα θεωρητική διαμάχη επάνω στην βιοπολιτική, έχοντας ως βάση μου το πιο πρόσφατο έργο του Ρομπέρτο Εσποζίτο. Συζητώντας παράλληλα δύο σύγχρονες διασκευές του έργου του Σοφοκλή, δηλαδή το έργο του Γουέλμαν, Antigone και το κείμενο της Κάρσον, Antigonick, θα αναπτύξω μια συγκριτική ανάλυση της πολιτικής του θρήνου, όπως αναγράφεται στην ιστορική περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η σύγχρονη βιοπολιτική εδραιώθηκε ως το συστατικό μέρος των ολοκληρωτικών καθεστώτων και των συστημάτων της πολιτικής σκέψης της εποχής. Πιο συγκεκριμένα, συζητώ τις πρακτικές του θρήνου και την πολιτική της ταφής, όπως εξυπηρετούν τα σύγχρονα πολιτικά περιβάλλοντα, ειδικότερα την πολιτική εξαίρεσης της Αμερικής που αποτυπώθηκε στην πολιτική διοίκηση του Προέδρου των ΗΠΑ George Bush μετά τις τρομοκρατικές ενέργειες της 9/11, όπου η πολιτική της ταφής συνέστησε το προφίλ των ΗΠΑ ως παγκόσμια υπερδύναμη πάνω σε αδύναμα έθνη. Έτσι, οι πολιτικές πολέμου εναντίον Ισλαμικών εθνών προβλήθηκαν ως ανθρωπιστικές παρεμβάσεις υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και κατά της τρομοκρατίας. Συνεπώς, βασίζομαι πάνω στην θεωρητική ανάλυση του Donald Pease επάνω στα κράτη της εξαίρεσης και στην θεωρία της Jacqueline Rose πάνω στα κράτη της φαντασίας, για να εξηγήσω πώς οι πολιτικές της ταφής ενσωματώθηκαν στην πολιτική εξαίρεσης της Αμερικής ως μηχανισμός που ενστάλαξε το εθνικό φαντασιακό ιδεώδες στην συνείδηση των πολιτών εν ζωή, επαινώντας και τιμώντας τον θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων με την μορφή δημόσιων επικήδειων λόγων. Έτσι, οι πρακτικές ταφής αποτέλεσαν αναπόσπαστο μέρος των κρατών εξαίρεσης που υποστήριξαν τους φαντασιακούς σκοπούς της κράτους τόσο σε εσωτερικό επίπεδο (μέσα στο κράτος) όσο και στο εξωτερικό (παγκόσμιο) επίπεδο, για να αιτιολογήσει πράξεις που παραβιάζουν τους κανονισμούς του Διεθνούς Δικαίου και μετονομάζουν τις πολιτικές πολέμου ως ανθρωπιστικές ενέργειες που προάγουν την παγκόσμια ειρήνη. Η έρευνά μου προτίθεται να ρίξει φως σε ερωτήματα της σύγχρονης εποχής που σχετίζονται με τις πολιτικές ανησυχίες που αφορούν στην επίδειξη δύναμης εκ μέρους των αποκλεισμένων ατόμων, οι οποίες υπερβαίνουν την υποτίμηση και την εξαθλίωση του ανθρώπου και πυροδοτούν την επιθυμία για ζωή κάτω από συνθήκες καταπιεστικών καθεστώτων, τα έθνη της εξαίρεσης, αποικιοκρατικές και ρατσιστικές πολιτικές, περιβάλλοντα πολέμου και θέματα μετανάστευσης. Θα συζητήσω επίσης την έννοια του μιάσματος που συνθέτει την περιθωριοποίηση του άλλου, πυροδοτεί πολιτικές αποκλεισμού και θέτει την ζωή και την ανθρώπινη ηθική υποδεέστερη της πολιτικής. Η σύνδεση μεταξύ του βίου και της πολιτικής συνθέτει την κοινωνική φύση του σώματος που μπορεί να οριστεί μόνο μέσα από κοινωνική συναναστροφή, ως μέλος του συνόλου. Έτσι, θα συζητήσω την πράξη τη ταφής των μη-θρηνήσιμων νεκρών σωμάτων και την πολιτική του θρήνου μέσα από την ανάγνωση της Αντιγόνης του Σοφοκλή που αποτελεί τον πρόδρομο παρόμοιων πράξεων στην σύγχρονη πραγματικότητα της Δύσης κάτω από συνθήκες βιοπολιτικής και στοχεύει να δώσει τον λόγο στις αποκλεισμένες μειονότητες, των οποίων οι επαναστατικές συμπεριφορές παράγουν μια αγωνιστική πολιτική για τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του κοινωνικού παράγοντα, εξελίσσοντας με αυτόν τον τρόπο την ζωή μέσα από τον θάνατο. Για αυτόν τον λόγο, θα συζητήσω τις προαναφερθείσες πράξεις σαν έναν διαχωρισμό μεταξύ του βίου και του λόγου που προβάλλει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα της κοινωνικής, πολιτικής αλλά και οντολογικής δυνατότητας των περιθωριοποιημένων μονάδων μέσα στην ατομικότητα και στην συλλογικότητά τους.","This thesis will discuss how modern adaptations of Sophocles’s Antigone, such as Mac Wellman’s Antigone (2002) and Anne Carson’s Antigonick (2012), translate the politics of mourning and represent the shift from the practices and rituals of burial to a politics that accounts to the excluded and oppressed constituencies of the polis. Drawing on the political ordering of human life and its division into grievable and non grievable bodies, I will examine the current theoretical debate on biopolitics, by drawing on Roberto Esposito’s most recent work. By pursuing a comparative analysis between two modern adaptations of Sophocles’s tragedy, namely Wellman’s Antigone and Carson’s Antigonick, I read politics of lamentation as it is recontextualized in contemporary political contexts when modern biopolitics is consolidated as a constitutive part of politics of exception and its systems of thought. More specifically, I discuss burial politics as it served American exceptionalism in Bush’s political administration after the terrorist events of 9/11, when the USA projected itself as a global superpower over weaker nations. Thus, war policies against Islamic nations were presented as humanistic interventions in favor of global peace and against terrorism. Consequently, I draw on Donald Pease’s theoretical analysis on the states of exception and Jacqueline Rose’s theory on the states of fantasy to explain how burial politics was integrated in American exceptionalism as a mechanism first to instill the state’s imaginary noble cause in the consciousness of the citizens and second to further support this cause through public praise and honor of the dead soldiers in public funerary orations. Thus, burial practices was an integral part of states of exception that enhanced the fantasized causes of the Homeland both internally (within the state) and externally (on a global level) in order to justify actions which violate the regulations of International Law and rename war practices as humanistic actions which promote global peace. My research intends to shed light on questions of our modern era relevant to political concerns about the excluded singularities’ manifestation of power that transgresses human devaluation and humiliation and triggers a desire for life under the conditions of oppressive regimes, states of exception, colonization and racist policies, war contexts and immigration issues. Throughout my research I discuss the concept of miasma that constitutes the marginality of the other which triggers policies of exclusion and puts life and human ethics secondary to politics. The connection between bios and politics constitutes the social nature of the body which can only be defined through social interaction, as a member of the whole. The burial act of non-grievable dead bodies and politics of lamentation in Sophocles’s Antigone foreshadows similar acts in Western modernity under biopolitical conditions, where the excluded minorities’ rebellious performance engenders a politics and a struggle for the reinvention of the social, thus developing life through death. I read the aforementioned acts as a rift between bios and logos, which projects a powerful political message of the social, political but also ontological potentiality of the marginalized constituencies and their collectivities."],"dc:identifier":["uoadl:1759207","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1759207"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Antigone’s burial act: a rift between bios and logos in postmodern rewritings of Sophocles’s text"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:31Z"}