{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1838102"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1838102","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χρήση ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης (stent) στην αντιμετώπιση συνδρόμου άνω κοίλης φλέβας νεοπλασματικής αιτιολογίας","abstract":"Το Σύνδρομο Άνω Κοίλης Φλέβας (ΑΚΦ) οφείλεται σε απόφραξη της φλεβικής ροής εντός του εν λόγω φλεβικού στελέχους. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων προκαλείται στο πλαίσιο κακοήθειας. Ειδικότερα ο καρκίνος του πνεύμονα και το λέμφωμα non-Hodgin εμφανίζουν επίπτωση της τάξεως του 95%. Κατά το παρελθόν, το σύνδρομο ΑΚΦ εθεωρείτο ιατρικό επείγον με δυνητικά θανατηφόρα εξέλιξη, το οποίο απαιτούσε άμεση εφαρμογή Ακτινοθεραπείας για την ανακούφιση της συμπτωματολογίας. Σήμερα, στις οδηγίες διαχείρισης του συνδρόμου τονίζεται η σημασία της ακριβούς ιστολογικής διάγνωσης πριν την έναρξη της θεραπείας, και η χρήση ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης σε ασθενείς με σοβαρή συμπτωματολογία ώστε να επιτευχθεί η πιο άμεση ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η αποτελεσματικότητα της τοποθέτησης ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης στην ΑΚΦ, κυμαίνεται από 81% εώς 100% στις διάφορες μελέτες, ανεξάρτητα από τον τύπο stent που χρησιμοποιήθηκε και την εφαρμογή ή μη προηγούμενης θεραπείας. Το ποσοστό επαναστένωσης κυμαίνεται από 0% εώς 33%. Εξαίρεση στην παραπάνω γενική προσέγγιση αποτελούν οι ασθενείς με παρουσία συριγμού λόγω απόφραξης κεντρικού αεραγωγού ή σοβαρού λαρυγγικού οιδήματος με πρόκληση αναπνευστικής ανεπάρκειας και αυτοί με μειωμένο επίπεδο συνείδησης λόγω σοβαρού εγκεφαλικού οιδήματος. Οι συγκεκριμένοι ασθενείς απαιτούν άμεση τοποθέτηση stent και εφαρμογή επείγουσας ακτινοθεραπείας ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος της αιφνίδιας αναπνευστικής παύσης. Η αρχική διαχείριση καθορίζεται από την σοβαρότητα της κλινικής εικόνας, το υποκείμενο κακόηθες αίτιο και την αναμενόμενη ανταπόκριση στην θεραπευτική προσέγγιση. Ένα σύστημα σταδιοποίησης της κλινικής συμπτωματολογίας και ένας θεραπευτικός αλγόριθμος βασιζόμενος στις παραπάνω παραμέτρους, έχει προταθεί από μία ομάδα κλινικών ιατρών του Πανεπιστημίου του Yale. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις πρέπει να διέπονται από την αρχή της μη παρεμπόδισης ή καθυστέρησης της λήψης βιοψίας. Σε ασθενείς με κακοήθεια, μετά την τοποθέτηση stent, είναι σημαντική η εφαρμογή συμβατικής θεραπείας (κυρίως Ακτινοθεραπείας), ώστε να βελτιωθεί η πρόγνωση και να αποτραπεί η διήθηση του stent από την κακοήθεια με αποτέλεσμα την απόφραξη αυτού. Σε ασθενείς με σύνδρομο ΑΚΦ οι οποίοι υποτροπιάζουν μετά την εφαρμογή της πρωταρχικής συμβατικής θεραπείας, η τοποθέτηση stent ενδείκνυται. Οι περισσότερες θεραπευτικές επιλογές οι οποίες στοχεύουν στην άμεση ανακούφιση της κλινικής συμπτωματολογίας, στερούνται τεκμηρίωσης μέσω τυχαιοποιημένων μελετών.","abstract_html":"Το Σύνδρομο Άνω Κοίλης Φλέβας (ΑΚΦ) οφείλεται σε απόφραξη της φλεβικής ροής εντός του εν λόγω φλεβικού στελέχους. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων προκαλείται στο πλαίσιο κακοήθειας. Ειδικότερα ο καρκίνος του πνεύμονα και το λέμφωμα non-Hodgin εμφανίζουν επίπτωση της τάξεως του 95%. Κατά το παρελθόν, το σύνδρομο ΑΚΦ εθεωρείτο ιατρικό επείγον με δυνητικά θανατηφόρα εξέλιξη, το οποίο απαιτούσε άμεση εφαρμογή Ακτινοθεραπείας για την ανακούφιση της συμπτωματολογίας. Σήμερα, στις οδηγίες διαχείρισης του συνδρόμου τονίζεται η σημασία της ακριβούς ιστολογικής διάγνωσης πριν την έναρξη της θεραπείας, και η χρήση ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης σε ασθενείς με σοβαρή συμπτωματολογία ώστε να επιτευχθεί η πιο άμεση ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η αποτελεσματικότητα της τοποθέτησης ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης στην ΑΚΦ, κυμαίνεται από 81% εώς 100% στις διάφορες μελέτες, ανεξάρτητα από τον τύπο stent που χρησιμοποιήθηκε και την εφαρμογή ή μη προηγούμενης θεραπείας. Το ποσοστό επαναστένωσης κυμαίνεται από 0% εώς 33%. Εξαίρεση στην παραπάνω γενική προσέγγιση αποτελούν οι ασθενείς με παρουσία συριγμού λόγω απόφραξης κεντρικού αεραγωγού ή σοβαρού λαρυγγικού οιδήματος με πρόκληση αναπνευστικής ανεπάρκειας και αυτοί με μειωμένο επίπεδο συνείδησης λόγω σοβαρού εγκεφαλικού οιδήματος. Οι συγκεκριμένοι ασθενείς απαιτούν άμεση τοποθέτηση stent και εφαρμογή επείγουσας ακτινοθεραπείας ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος της αιφνίδιας αναπνευστικής παύσης. Η αρχική διαχείριση καθορίζεται από την σοβαρότητα της κλινικής εικόνας, το υποκείμενο κακόηθες αίτιο και την αναμενόμενη ανταπόκριση στην θεραπευτική προσέγγιση. Ένα σύστημα σταδιοποίησης της κλινικής συμπτωματολογίας και ένας θεραπευτικός αλγόριθμος βασιζόμενος στις παραπάνω παραμέτρους, έχει προταθεί από μία ομάδα κλινικών ιατρών του Πανεπιστημίου του Yale. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις πρέπει να διέπονται από την αρχή της μη παρεμπόδισης ή καθυστέρησης της λήψης βιοψίας. Σε ασθενείς με κακοήθεια, μετά την τοποθέτηση stent, είναι σημαντική η εφαρμογή συμβατικής θεραπείας (κυρίως Ακτινοθεραπείας), ώστε να βελτιωθεί η πρόγνωση και να αποτραπεί η διήθηση του stent από την κακοήθεια με αποτέλεσμα την απόφραξη αυτού. Σε ασθενείς με σύνδρομο ΑΚΦ οι οποίοι υποτροπιάζουν μετά την εφαρμογή της πρωταρχικής συμβατικής θεραπείας, η τοποθέτηση stent ενδείκνυται. Οι περισσότερες θεραπευτικές επιλογές οι οποίες στοχεύουν στην άμεση ανακούφιση της κλινικής συμπτωματολογίας, στερούνται τεκμηρίωσης μέσω τυχαιοποιημένων μελετών.","abstract_has_math":false,"creators":["Υφαντής Νικόλαος","Iphantis Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:31Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1838102"],"render_values":[{"text":"uoadl:1838102","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1838102","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1838102","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1838102","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Υφαντής Νικόλαος","Iphantis Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1838102","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1838102"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Σύνδρομο Άνω Κοίλης Φλέβας (ΑΚΦ) οφείλεται σε απόφραξη της φλεβικής ροής εντός του εν λόγω φλεβικού στελέχους. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων προκαλείται στο πλαίσιο κακοήθειας. Ειδικότερα ο καρκίνος του πνεύμονα και το λέμφωμα non-Hodgin εμφανίζουν επίπτωση της τάξεως του 95%. Κατά το παρελθόν, το σύνδρομο ΑΚΦ εθεωρείτο ιατρικό επείγον με δυνητικά θανατηφόρα εξέλιξη, το οποίο απαιτούσε άμεση εφαρμογή Ακτινοθεραπείας για την ανακούφιση της συμπτωματολογίας. Σήμερα, στις οδηγίες διαχείρισης του συνδρόμου τονίζεται η σημασία της ακριβούς ιστολογικής διάγνωσης πριν την έναρξη της θεραπείας, και η χρήση ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης σε ασθενείς με σοβαρή συμπτωματολογία ώστε να επιτευχθεί η πιο άμεση ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η αποτελεσματικότητα της τοποθέτησης ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης στην ΑΚΦ, κυμαίνεται από 81% εώς 100% στις διάφορες μελέτες, ανεξάρτητα από τον τύπο stent που χρησιμοποιήθηκε και την εφαρμογή ή μη προηγούμενης θεραπείας. Το ποσοστό επαναστένωσης κυμαίνεται από 0% εώς 33%. Εξαίρεση στην παραπάνω γενική προσέγγιση αποτελούν οι ασθενείς με παρουσία συριγμού λόγω απόφραξης κεντρικού αεραγωγού ή σοβαρού λαρυγγικού οιδήματος με πρόκληση αναπνευστικής ανεπάρκειας και αυτοί με μειωμένο επίπεδο συνείδησης λόγω σοβαρού εγκεφαλικού οιδήματος. Οι συγκεκριμένοι ασθενείς απαιτούν άμεση τοποθέτηση stent και εφαρμογή επείγουσας ακτινοθεραπείας ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος της αιφνίδιας αναπνευστικής παύσης. Η αρχική διαχείριση καθορίζεται από την σοβαρότητα της κλινικής εικόνας, το υποκείμενο κακόηθες αίτιο και την αναμενόμενη ανταπόκριση στην θεραπευτική προσέγγιση. Ένα σύστημα σταδιοποίησης της κλινικής συμπτωματολογίας και ένας θεραπευτικός αλγόριθμος βασιζόμενος στις παραπάνω παραμέτρους, έχει προταθεί από μία ομάδα κλινικών ιατρών του Πανεπιστημίου του Yale. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις πρέπει να διέπονται από την αρχή της μη παρεμπόδισης ή καθυστέρησης της λήψης βιοψίας. Σε ασθενείς με κακοήθεια, μετά την τοποθέτηση stent, είναι σημαντική η εφαρμογή συμβατικής θεραπείας (κυρίως Ακτινοθεραπείας), ώστε να βελτιωθεί η πρόγνωση και να αποτραπεί η διήθηση του stent από την κακοήθεια με αποτέλεσμα την απόφραξη αυτού. Σε ασθενείς με σύνδρομο ΑΚΦ οι οποίοι υποτροπιάζουν μετά την εφαρμογή της πρωταρχικής συμβατικής θεραπείας, η τοποθέτηση stent ενδείκνυται. Οι περισσότερες θεραπευτικές επιλογές οι οποίες στοχεύουν στην άμεση ανακούφιση της κλινικής συμπτωματολογίας, στερούνται τεκμηρίωσης μέσω τυχαιοποιημένων μελετών.","Superior vena cava (SVC) syndrome results from obstruction of blood flow in the SVC. The majority of cases are due to malignancy, and approximately 95 percent of these are due to lung cancer or non-Hodgkin lymphoma (NHL). Malignancy-related SVC syndrome was previously considered a potentially life-threatening medical emergency requiring immediate radiation therapy to rapidly relieve the obstruction. Emergency RT is no longer considered necessary for most patients. Current management guidelines stress the importance of accurate histologic diagnosis prior to starting therapy, and the upfront use of endovascular stents in severely symptomatic patients to provide more rapid symptom relief than can be achieved using RT. Stent effectiveness ranged from 81% to 100% and is unrelated to stent type. Reobstruction rates ranged from 0% to 33%.Important exceptions to this general approach are patients who present with stridor due to central airway obstruction or severe laryngeal edema causing respiratory compromise, and those with depressed central nervous system status from cerebral edema. These situations represent true medical emergencies, and these patients require both endovascular stenting and emergent RT to decrease the risk of sudden respiratory failure and death.Initial management should be guided by the severity of symptoms and the underlying malignant condition as well as the anticipated response to treatment. A system for grading the severity of SVC syndrome and a treatment algorithm based upon the symptom severity and the underlying malignancy have been proposed by clinicians at Yale University. Interventions should be guided by the objective of not constraining or delaying biopsy. In patients with malignancy, after stenting, concurrent radiation therapy with chemotherapy is advised to optimize outcome and prevent tumor growth near the stent. In patients who have been treated for a malignant cause of SVCS and who suffer from a relapse, endovascular stenting might be a suitable option. For most treatment options that aim to directly treat the signs and symptoms of SVCS, randomized controlled trials are still lacking."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χρήση ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης (stent) στην αντιμετώπιση συνδρόμου άνω κοίλης φλέβας νεοπλασματικής αιτιολογίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Υφαντής Νικόλαος","Iphantis Nikolaos"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Το Σύνδρομο Άνω Κοίλης Φλέβας (ΑΚΦ) οφείλεται σε απόφραξη της φλεβικής ροής εντός του εν λόγω φλεβικού στελέχους. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων προκαλείται στο πλαίσιο κακοήθειας. Ειδικότερα ο καρκίνος του πνεύμονα και το λέμφωμα non-Hodgin εμφανίζουν επίπτωση της τάξεως του 95%. Κατά το παρελθόν, το σύνδρομο ΑΚΦ εθεωρείτο ιατρικό επείγον με δυνητικά θανατηφόρα εξέλιξη, το οποίο απαιτούσε άμεση εφαρμογή Ακτινοθεραπείας για την ανακούφιση της συμπτωματολογίας. Σήμερα, στις οδηγίες διαχείρισης του συνδρόμου τονίζεται η σημασία της ακριβούς ιστολογικής διάγνωσης πριν την έναρξη της θεραπείας, και η χρήση ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης σε ασθενείς με σοβαρή συμπτωματολογία ώστε να επιτευχθεί η πιο άμεση ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η αποτελεσματικότητα της τοποθέτησης ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης στην ΑΚΦ, κυμαίνεται από 81% εώς 100% στις διάφορες μελέτες, ανεξάρτητα από τον τύπο stent που χρησιμοποιήθηκε και την εφαρμογή ή μη προηγούμενης θεραπείας. Το ποσοστό επαναστένωσης κυμαίνεται από 0% εώς 33%. Εξαίρεση στην παραπάνω γενική προσέγγιση αποτελούν οι ασθενείς με παρουσία συριγμού λόγω απόφραξης κεντρικού αεραγωγού ή σοβαρού λαρυγγικού οιδήματος με πρόκληση αναπνευστικής ανεπάρκειας και αυτοί με μειωμένο επίπεδο συνείδησης λόγω σοβαρού εγκεφαλικού οιδήματος. Οι συγκεκριμένοι ασθενείς απαιτούν άμεση τοποθέτηση stent και εφαρμογή επείγουσας ακτινοθεραπείας ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος της αιφνίδιας αναπνευστικής παύσης. Η αρχική διαχείριση καθορίζεται από την σοβαρότητα της κλινικής εικόνας, το υποκείμενο κακόηθες αίτιο και την αναμενόμενη ανταπόκριση στην θεραπευτική προσέγγιση. Ένα σύστημα σταδιοποίησης της κλινικής συμπτωματολογίας και ένας θεραπευτικός αλγόριθμος βασιζόμενος στις παραπάνω παραμέτρους, έχει προταθεί από μία ομάδα κλινικών ιατρών του Πανεπιστημίου του Yale. Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις πρέπει να διέπονται από την αρχή της μη παρεμπόδισης ή καθυστέρησης της λήψης βιοψίας. Σε ασθενείς με κακοήθεια, μετά την τοποθέτηση stent, είναι σημαντική η εφαρμογή συμβατικής θεραπείας (κυρίως Ακτινοθεραπείας), ώστε να βελτιωθεί η πρόγνωση και να αποτραπεί η διήθηση του stent από την κακοήθεια με αποτέλεσμα την απόφραξη αυτού. Σε ασθενείς με σύνδρομο ΑΚΦ οι οποίοι υποτροπιάζουν μετά την εφαρμογή της πρωταρχικής συμβατικής θεραπείας, η τοποθέτηση stent ενδείκνυται. Οι περισσότερες θεραπευτικές επιλογές οι οποίες στοχεύουν στην άμεση ανακούφιση της κλινικής συμπτωματολογίας, στερούνται τεκμηρίωσης μέσω τυχαιοποιημένων μελετών.","Superior vena cava (SVC) syndrome results from obstruction of blood flow in the SVC. The majority of cases are due to malignancy, and approximately 95 percent of these are due to lung cancer or non-Hodgkin lymphoma (NHL). Malignancy-related SVC syndrome was previously considered a potentially life-threatening medical emergency requiring immediate radiation therapy to rapidly relieve the obstruction. Emergency RT is no longer considered necessary for most patients. Current management guidelines stress the importance of accurate histologic diagnosis prior to starting therapy, and the upfront use of endovascular stents in severely symptomatic patients to provide more rapid symptom relief than can be achieved using RT. Stent effectiveness ranged from 81% to 100% and is unrelated to stent type. Reobstruction rates ranged from 0% to 33%.Important exceptions to this general approach are patients who present with stridor due to central airway obstruction or severe laryngeal edema causing respiratory compromise, and those with depressed central nervous system status from cerebral edema. These situations represent true medical emergencies, and these patients require both endovascular stenting and emergent RT to decrease the risk of sudden respiratory failure and death.Initial management should be guided by the severity of symptoms and the underlying malignant condition as well as the anticipated response to treatment. A system for grading the severity of SVC syndrome and a treatment algorithm based upon the symptom severity and the underlying malignancy have been proposed by clinicians at Yale University. Interventions should be guided by the objective of not constraining or delaying biopsy. In patients with malignancy, after stenting, concurrent radiation therapy with chemotherapy is advised to optimize outcome and prevent tumor growth near the stent. In patients who have been treated for a malignant cause of SVCS and who suffer from a relapse, endovascular stenting might be a suitable option. For most treatment options that aim to directly treat the signs and symptoms of SVCS, randomized controlled trials are still lacking."],"dc:identifier":["uoadl:1838102","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1838102"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χρήση ενδαγγειακής ενδοπρόθεσης (stent) στην αντιμετώπιση συνδρόμου άνω κοίλης φλέβας νεοπλασματικής αιτιολογίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:31Z"}