{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1865147"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1865147","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η συναίνεση του ανήλικου ασθενούς στην ιατρική πράξη","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τρία επιμέρους ζητήματα του δικαίου της ιατρικής ευθύνης, τα οποία σχετίζονται με τη «συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς»: Το πρώτο ζήτημα αφορά μία εκ των προϋποθέσεων της συναίνεσης αυτής, την ικανότητα για συναίνεση, και τα ειδικότερα θέματα που συνδέονται με αυτήν ως προς μία ειδική κατηγορία σθενών, αυτή των ανηλίκων. Ιδιαίτερα μας απασχολεί το ζήτημα εάν η συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς στην ιατρική πράξη είναι δικαιοπραξία και αν η ικανότητα για συναίνεση ταυτίζεται με ή διαφοροποιείται από την ικανότητα για δικαιοπραξία του αστικού δικαίου, όπως την γνωρίζουμε μέσα από τις διατάξεις των άρθρων 127 επ. ΑΚ. Προβληματική παρίσταται εν προκειμένω η ρύθμιση του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ και 12 παρ. 2 περ. β’ στοιχ. αα του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (στο εξής ΚΙΔ), η οποία φαίνεται εκ πρώτης όψεως να συνδέει άρρηκτα την ικανότητα για συναίνεση με τη δικαιοπρακτική και να αποκλείει σε κάθε περίπτωση την ικανότητα του ανηλίκου για συναίνεση, ακόμα και αν ο συγκεκριμένος ανήλικος διαθέτει κάποια ωριμότητα και είναι σε θέση να κατανοήσει πλήρως την κατάσταση της υγείας του, τους κινδύνους και τις συνέπειες εκ της παροχής ή μη της συναίνεσής του για την ιατρική πράξη που τον αφορά. ‘Ένα δεύτερο ζήτημα που μας απασχολεί στην παρούσα εργασία είναι το κατά πόσον η συναίνεση των νομίμων αντιπροσώπων του ανηλίκου για ιατρικές πράξεις που τον αφορούν συνιστά περιεχόμενο της γονικής μέριμνας του ανηλίκου ή της επιμέλειας του προσώπου του, δεδομένου ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες η επιμέλεια του προσώπου του ανηλίκου ασκείται από πρόσωπο διαφορετικό από τον φορέα του λειτουργήματος της γονικής μέριμνας, ο οποίος ενδεχομένως να μην είναι και δικαιούχος της άσκησής της. Τον προβληματισμό αυτόν πυροδοτεί η ρύθμιση του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ στοιχ. αα εδ. α’ και γ’ ΚΙΔ, όπου ορίζεται ότι η συναίνεση δίδεται διαζευκτικά από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα ή την επιμέλεια του ανηλίκου, ενώ για τις ειδικές επεμβάσεις της παρ. 3 του άρθρου 11 ΚΙΔ απαιτείται σε κάθε περίπτωση η συναίνεση των ασκούντων τη γονική μέριμνα αυτού. Τέλος, η παρούσα εργασία εξετάζει και το ζήτημα της σχέσης μεταξύ των διατάξεων των άρθρων 1534 ΑΚ και 12 παρ. 3 περ. γ’ ΚΙΔ σχετικά με την περίπτωση της άρνησης των γονέων του ανηλίκου να συναινέσουν σε θεραπεία του τελευταίου, καθώς η άδεια Εισαγγελέα που απαιτείται για την αυτενέργεια του ιατρού από τον ΑΚ δεν απαιτείται πλέον από τον ΚΙΔ.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τρία επιμέρους ζητήματα του δικαίου της ιατρικής ευθύνης, τα οποία σχετίζονται με τη «συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς»: Το πρώτο ζήτημα αφορά μία εκ των προϋποθέσεων της συναίνεσης αυτής, την ικανότητα για συναίνεση, και τα ειδικότερα θέματα που συνδέονται με αυτήν ως προς μία ειδική κατηγορία σθενών, αυτή των ανηλίκων. Ιδιαίτερα μας απασχολεί το ζήτημα εάν η συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς στην ιατρική πράξη είναι δικαιοπραξία και αν η ικανότητα για συναίνεση ταυτίζεται με ή διαφοροποιείται από την ικανότητα για δικαιοπραξία του αστικού δικαίου, όπως την γνωρίζουμε μέσα από τις διατάξεις των άρθρων 127 επ. ΑΚ. Προβληματική παρίσταται εν προκειμένω η ρύθμιση του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ και 12 παρ. 2 περ. β’ στοιχ. αα του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (στο εξής ΚΙΔ), η οποία φαίνεται εκ πρώτης όψεως να συνδέει άρρηκτα την ικανότητα για συναίνεση με τη δικαιοπρακτική και να αποκλείει σε κάθε περίπτωση την ικανότητα του ανηλίκου για συναίνεση, ακόμα και αν ο συγκεκριμένος ανήλικος διαθέτει κάποια ωριμότητα και είναι σε θέση να κατανοήσει πλήρως την κατάσταση της υγείας του, τους κινδύνους και τις συνέπειες εκ της παροχής ή μη της συναίνεσής του για την ιατρική πράξη που τον αφορά. ‘Ένα δεύτερο ζήτημα που μας απασχολεί στην παρούσα εργασία είναι το κατά πόσον η συναίνεση των νομίμων αντιπροσώπων του ανηλίκου για ιατρικές πράξεις που τον αφορούν συνιστά περιεχόμενο της γονικής μέριμνας του ανηλίκου ή της επιμέλειας του προσώπου του, δεδομένου ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες η επιμέλεια του προσώπου του ανηλίκου ασκείται από πρόσωπο διαφορετικό από τον φορέα του λειτουργήματος της γονικής μέριμνας, ο οποίος ενδεχομένως να μην είναι και δικαιούχος της άσκησής της. Τον προβληματισμό αυτόν πυροδοτεί η ρύθμιση του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ στοιχ. αα εδ. α’ και γ’ ΚΙΔ, όπου ορίζεται ότι η συναίνεση δίδεται διαζευκτικά από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα ή την επιμέλεια του ανηλίκου, ενώ για τις ειδικές επεμβάσεις της παρ. 3 του άρθρου 11 ΚΙΔ απαιτείται σε κάθε περίπτωση η συναίνεση των ασκούντων τη γονική μέριμνα αυτού. Τέλος, η παρούσα εργασία εξετάζει και το ζήτημα της σχέσης μεταξύ των διατάξεων των άρθρων 1534 ΑΚ και 12 παρ. 3 περ. γ’ ΚΙΔ σχετικά με την περίπτωση της άρνησης των γονέων του ανηλίκου να συναινέσουν σε θεραπεία του τελευταίου, καθώς η άδεια Εισαγγελέα που απαιτείται για την αυτενέργεια του ιατρού από τον ΑΚ δεν απαιτείται πλέον από τον ΚΙΔ.","abstract_has_math":false,"creators":["Κόικα Στυλιανή","Koika Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:31Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1865147"],"render_values":[{"text":"uoadl:1865147","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1865147","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1865147","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1865147","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κόικα Στυλιανή","Koika Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1865147","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1865147"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τρία επιμέρους ζητήματα του δικαίου της ιατρικής ευθύνης, τα οποία σχετίζονται με τη «συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς»: Το πρώτο ζήτημα αφορά μία εκ των προϋποθέσεων της συναίνεσης αυτής, την ικανότητα για συναίνεση, και τα ειδικότερα θέματα που συνδέονται με αυτήν ως προς μία ειδική κατηγορία σθενών, αυτή των ανηλίκων. Ιδιαίτερα μας απασχολεί το ζήτημα εάν η συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς στην ιατρική πράξη είναι δικαιοπραξία και αν η ικανότητα για συναίνεση ταυτίζεται με ή διαφοροποιείται από την ικανότητα για δικαιοπραξία του αστικού δικαίου, όπως την γνωρίζουμε μέσα από τις διατάξεις των άρθρων 127 επ. ΑΚ. Προβληματική παρίσταται εν προκειμένω η ρύθμιση του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ και 12 παρ. 2 περ. β’ στοιχ. αα του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (στο εξής ΚΙΔ), η οποία φαίνεται εκ πρώτης όψεως να συνδέει άρρηκτα την ικανότητα για συναίνεση με τη δικαιοπρακτική και να αποκλείει σε κάθε περίπτωση την ικανότητα του ανηλίκου για συναίνεση, ακόμα και αν ο συγκεκριμένος ανήλικος διαθέτει κάποια ωριμότητα και είναι σε θέση να κατανοήσει πλήρως την κατάσταση της υγείας του, τους κινδύνους και τις συνέπειες εκ της παροχής ή μη της συναίνεσής του για την ιατρική πράξη που τον αφορά. ‘Ένα δεύτερο ζήτημα που μας απασχολεί στην παρούσα εργασία είναι το κατά πόσον η συναίνεση των νομίμων αντιπροσώπων του ανηλίκου για ιατρικές πράξεις που τον αφορούν συνιστά περιεχόμενο της γονικής μέριμνας του ανηλίκου ή της επιμέλειας του προσώπου του, δεδομένου ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες η επιμέλεια του προσώπου του ανηλίκου ασκείται από πρόσωπο διαφορετικό από τον φορέα του λειτουργήματος της γονικής μέριμνας, ο οποίος ενδεχομένως να μην είναι και δικαιούχος της άσκησής της. Τον προβληματισμό αυτόν πυροδοτεί η ρύθμιση του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ στοιχ. αα εδ. α’ και γ’ ΚΙΔ, όπου ορίζεται ότι η συναίνεση δίδεται διαζευκτικά από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα ή την επιμέλεια του ανηλίκου, ενώ για τις ειδικές επεμβάσεις της παρ. 3 του άρθρου 11 ΚΙΔ απαιτείται σε κάθε περίπτωση η συναίνεση των ασκούντων τη γονική μέριμνα αυτού. Τέλος, η παρούσα εργασία εξετάζει και το ζήτημα της σχέσης μεταξύ των διατάξεων των άρθρων 1534 ΑΚ και 12 παρ. 3 περ. γ’ ΚΙΔ σχετικά με την περίπτωση της άρνησης των γονέων του ανηλίκου να συναινέσουν σε θεραπεία του τελευταίου, καθώς η άδεια Εισαγγελέα που απαιτείται για την αυτενέργεια του ιατρού από τον ΑΚ δεν απαιτείται πλέον από τον ΚΙΔ.","The present dissertation shall address three specific matters of medical liability law concerning the “informed consent of the patient”: The first matter deals with one of the prerequisites of the above mentioned consent, the ability to give one’s consent, as well as with particular matters of this consent concerning one special category of patients, i.e. the minor ones. A matter of special interest is whether the informed consent of the patient to the medical treatment is a transaction and whether the ability to give one’s consent is identical to or differs from the legal capacity of the civil law, as the latter is known through the provisions of the articles 127 et seq. of the Greek Civil Code. In this connection, the provision of the article 12 par. 2 case b’ and 12 par. 2 case b’ point aa of the Greek Code of Medical Conduct (hereinafter referred to as “CMC”) is problematic, as it seems prima facie to connect inextricably the ability to give one’s consent to the legal capacity and to exclude in every case the ability of the minor patient to give his consent, even if the specific minor is mature enough to fully understand his state of health, the hazards and the consequences of giving or denying his consent to the relevant medical treatment. The second matter the present dissertation deals with is to what extent the consent of the legal representatives of the minor patient to his medical treatment constitutes a part of the parental responsibility or the custody of the minor, as there are specific cases when the custody of the child belongs to a parent other than the one having the parental responsibility, while the latter may not be beneficiary of performing acts of parental authority as well. Such discussion was triggered by the provision of the article 12 par. 2 case b’ point aa subparagraphs a’ and c’ of CMC, which provides that the consent is given either by those having the parental responsibility or by those having custody of the minor, while the consent of the first ones is definitely required for the special surgeries of article 11 par. 3 of CMC. Finally, the present dissertation also addresses the matter of the relation between the provisions of articles 1534 of the Greek Civil Code and 12 par. 3 case c’ of CMC, both concerning the special case of the parents denying to give their consent to the medical treatment of the minor. Such discussion is sparked by the fact that the prosecutor’s authorization required by the first provision for the doctor to act on his own in emergencies, is not provided any more by CMC as a prerequisite for the doctor’s lawful action."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η συναίνεση του ανήλικου ασθενούς στην ιατρική πράξη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κόικα Στυλιανή","Koika Styliani"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τρία επιμέρους ζητήματα του δικαίου της ιατρικής ευθύνης, τα οποία σχετίζονται με τη «συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς»: Το πρώτο ζήτημα αφορά μία εκ των προϋποθέσεων της συναίνεσης αυτής, την ικανότητα για συναίνεση, και τα ειδικότερα θέματα που συνδέονται με αυτήν ως προς μία ειδική κατηγορία σθενών, αυτή των ανηλίκων. Ιδιαίτερα μας απασχολεί το ζήτημα εάν η συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς στην ιατρική πράξη είναι δικαιοπραξία και αν η ικανότητα για συναίνεση ταυτίζεται με ή διαφοροποιείται από την ικανότητα για δικαιοπραξία του αστικού δικαίου, όπως την γνωρίζουμε μέσα από τις διατάξεις των άρθρων 127 επ. ΑΚ. Προβληματική παρίσταται εν προκειμένω η ρύθμιση του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ και 12 παρ. 2 περ. β’ στοιχ. αα του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (στο εξής ΚΙΔ), η οποία φαίνεται εκ πρώτης όψεως να συνδέει άρρηκτα την ικανότητα για συναίνεση με τη δικαιοπρακτική και να αποκλείει σε κάθε περίπτωση την ικανότητα του ανηλίκου για συναίνεση, ακόμα και αν ο συγκεκριμένος ανήλικος διαθέτει κάποια ωριμότητα και είναι σε θέση να κατανοήσει πλήρως την κατάσταση της υγείας του, τους κινδύνους και τις συνέπειες εκ της παροχής ή μη της συναίνεσής του για την ιατρική πράξη που τον αφορά. ‘Ένα δεύτερο ζήτημα που μας απασχολεί στην παρούσα εργασία είναι το κατά πόσον η συναίνεση των νομίμων αντιπροσώπων του ανηλίκου για ιατρικές πράξεις που τον αφορούν συνιστά περιεχόμενο της γονικής μέριμνας του ανηλίκου ή της επιμέλειας του προσώπου του, δεδομένου ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες η επιμέλεια του προσώπου του ανηλίκου ασκείται από πρόσωπο διαφορετικό από τον φορέα του λειτουργήματος της γονικής μέριμνας, ο οποίος ενδεχομένως να μην είναι και δικαιούχος της άσκησής της. Τον προβληματισμό αυτόν πυροδοτεί η ρύθμιση του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ στοιχ. αα εδ. α’ και γ’ ΚΙΔ, όπου ορίζεται ότι η συναίνεση δίδεται διαζευκτικά από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα ή την επιμέλεια του ανηλίκου, ενώ για τις ειδικές επεμβάσεις της παρ. 3 του άρθρου 11 ΚΙΔ απαιτείται σε κάθε περίπτωση η συναίνεση των ασκούντων τη γονική μέριμνα αυτού. Τέλος, η παρούσα εργασία εξετάζει και το ζήτημα της σχέσης μεταξύ των διατάξεων των άρθρων 1534 ΑΚ και 12 παρ. 3 περ. γ’ ΚΙΔ σχετικά με την περίπτωση της άρνησης των γονέων του ανηλίκου να συναινέσουν σε θεραπεία του τελευταίου, καθώς η άδεια Εισαγγελέα που απαιτείται για την αυτενέργεια του ιατρού από τον ΑΚ δεν απαιτείται πλέον από τον ΚΙΔ.","The present dissertation shall address three specific matters of medical liability law concerning the “informed consent of the patient”: The first matter deals with one of the prerequisites of the above mentioned consent, the ability to give one’s consent, as well as with particular matters of this consent concerning one special category of patients, i.e. the minor ones. A matter of special interest is whether the informed consent of the patient to the medical treatment is a transaction and whether the ability to give one’s consent is identical to or differs from the legal capacity of the civil law, as the latter is known through the provisions of the articles 127 et seq. of the Greek Civil Code. In this connection, the provision of the article 12 par. 2 case b’ and 12 par. 2 case b’ point aa of the Greek Code of Medical Conduct (hereinafter referred to as “CMC”) is problematic, as it seems prima facie to connect inextricably the ability to give one’s consent to the legal capacity and to exclude in every case the ability of the minor patient to give his consent, even if the specific minor is mature enough to fully understand his state of health, the hazards and the consequences of giving or denying his consent to the relevant medical treatment. The second matter the present dissertation deals with is to what extent the consent of the legal representatives of the minor patient to his medical treatment constitutes a part of the parental responsibility or the custody of the minor, as there are specific cases when the custody of the child belongs to a parent other than the one having the parental responsibility, while the latter may not be beneficiary of performing acts of parental authority as well. Such discussion was triggered by the provision of the article 12 par. 2 case b’ point aa subparagraphs a’ and c’ of CMC, which provides that the consent is given either by those having the parental responsibility or by those having custody of the minor, while the consent of the first ones is definitely required for the special surgeries of article 11 par. 3 of CMC. Finally, the present dissertation also addresses the matter of the relation between the provisions of articles 1534 of the Greek Civil Code and 12 par. 3 case c’ of CMC, both concerning the special case of the parents denying to give their consent to the medical treatment of the minor. Such discussion is sparked by the fact that the prosecutor’s authorization required by the first provision for the doctor to act on his own in emergencies, is not provided any more by CMC as a prerequisite for the doctor’s lawful action."],"dc:identifier":["uoadl:1865147","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1865147"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η συναίνεση του ανήλικου ασθενούς στην ιατρική πράξη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:31Z"}