{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1926957"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1926957","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ζητήματα από την αποπληρωμή δανείου σε ελβατικό φράγκο","abstract":"Ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων καταναλωτών, που υπολογίζεται στις 65.000, έλαβαν κυρίως μεταξύ 2006-2009 στεγαστικά δάνεια σε Ελβετικό Φράγκο, με βασικότερο κριτήριο επιλογής το σημαντικά χαμηλότερο διατραπεζικό επιτόκιο αναφοράς Libor εν αντιθέσει με το υψηλότερο Euribor και τη διαβεβαίωση από τις Τράπεζες ότι η ισοτιμία ήταν ευνοϊκή για το ευρώ και τα Δάνεια σε Ελβετικό Φράγκο, καθώς και ότι θα παρέμενε σταθερή βάσει προγενέστερων ιστορικών στοιχείων. Δύο ήταν τα σημαντικότερα γεγονότα-κλειδιά για τα δάνεια αυτού του είδους: α) η χρηματοοικονομική κρίση μετά το 2008 που μετέβαλε άρδην τα παραπάνω δεδομένα, με αποτέλεσμα η ισοτιμία του ελβετικού φράγκου έναντι του ευρώ, που το έτος 2007 ανερχόταν σε 1,65, το 2012 να ανέρχεται σε 1,18 και σήμερα σε 1,07 και β) όταν το 2011 η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας προχώρησε σε « κλείδωμα» της ισοτιμίας του φράγκου σε Ευρώ, 1 ευρώ 1,20 φράγκα με κατώτατο όριο, και στις 15 Ιανουαρίου του 2015 η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας αποφάσισε να ελευθερώσει την ισοτιμία αυτή που είχε κλειδώσει εδώ και τέσσερα χρόνια με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πανικός στις αγορές , με το ελβετικό φράγκο να ενισχύεται κατά περίπου 30% σε σχέση με το ευρώ. Ως έμμεσο αποτέλεσμα της εν λόγω εξέλιξης ήταν οι δανειολήπτες τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού με ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό τέτοιων δανείων στην Ουγγαρία, να επιβαρυνθούν υπέρμετρα καθώς οι μηνιαίες δόσεις των δανείων τους έχουν αυξηθεί κατά τουλάχιστον 30% και το άληκτο κεφάλαιο τους αντιστοίχως. Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες, διαθέτοντας επαρκή τεχνογνωσία και έχοντας πρόσβαση στα διεθνή οικονομικά δεδομένα είχαν φροντίσει να αντισταθμίσουν αποτελεσματικά το δικό τους συναλλαγματικό κίνδυνο κατά την εκταμίευση του ποσού των δανείων χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα χρηματοπιστωτικά μέσα και παράγωγα, τα οποία αν και οι ίδιες έκαναν ευρεία χρήση τους, σε κανένα χρονικό σημείο, ούτε πριν την λήψη του δανείου ούτε μετά πρότειναν στους αντισυμβαλλόμενους δανειολήπτες έναντι του αντίστοιχου τιμήματος, γνωρίζοντας μάλιστα καλύτερα από τον καθένα τη σφόδρα πιθανολογούμενη κατάρρευση του ευρώ έναντι του ελβετικού νομίσματος. Πέραν, όμως της ελλιπούς ενημέρωσης ως προς τις πιθανολογούμενες διακυμάνσεις των δύο νομισμάτων - ανεξαρτήτως από τον τελικό χαρακτηρισμό αυτών των δανείων ως επενδυτική υπηρεσία ή ως τυπικό δάνειο του ΑΚ - άλλα και της ενημέρωσης ως προς τη δυνατότητα αντιστάθμισης του αυξημένου κινδύνου με τη χρήση κατάλληλων χρηματοπιστωτικών εργαλείων, υποχρεώσεις που είχαν τα πιστωτικά ιδρύματα ως αντισυμβαλλόμενοι, οι νομικές ευθύνες των πιστωτικών ιδρυμάτων είναι πολλές και σημαντικές και αναλύονται στα επιμέρους κεφάλαια της παρούσας εργασίας. Ειδικότερα ελέγχεται αν οι όροι της σύμβασης αυτής παραβιάζουν διατάξεις του Ν. 2251/1994 για την προστασία των καταναλωτών και πιο συγκεκριμένα αναλύεται η έννοια της αρχής της διαφάνειας που χαρακτηρίζει το νόμο αυτό και ελέγχεται αν παραβιάζονται οι διατάξεις του αρθ. 2 παρ. 6 ,7β 7ια και 7ιγ του νόμου αυτού. Μετά τη διαπίστωση της παραβίασης αυτής, όπου και όταν υπάρχει, δημιουργείται κενό από την μερική ακύρωση των καταχρηστικών αυτών όρων με αποτέλεσμα ο δικαστής να κληθεί να συμπληρώσει το κενό μέσω της εφαρμογής των κανόνων ενδοτικού δικαίου, εφόσον υπάρχει σχετική ρύθμιση, άλλως μέσω της συμπληρωματικής ερμηνείας της σύμβασης κατά το άρθρο 200 ΑΚ, βάσει δηλαδή της καλής πίστης, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη , βάσει της εικαζόμενης βούλησης των μερών δηλαδή τη συμβατική εκείνη ρύθμιση που θα διαμόρφωναν τα μέρη αν είχαν σαφή γνώση όλων των συμβατικών παραμέτρων και υπήρχε η κατά τα ανωτέρω αμοιβαία διαφάνεια. Ακόμα οι καταναλωτές μπορούν να επικαλεστούν νόμο αυτό βασιζόμενοι στον τρόπο προσέλκυσης τους από τις τράπεζες και στις μεθόδους που αυτές χρησιμοποιούσαν που σε ορισμένες περιπτώσεις συνιστά «αθέμιτη εμπορική πρακτική», με την έννοια των σχετικών διατάξεων των άρθρων 9α, 9β, 9γ, 9ε και 9ζ του Ν. 2251/1994. Πέρα από τις διατάξεις του Ν. 2251/1994 γίνεται αναφορά και σε άλλες διεξόδους που μπορούν να προσφύγουν οι θιγμένοι δανειολήπτες, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος. Έτσι μπορούν να επικαλεστούν και τις γενικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα για την ακυρότητα ή την ακυρωσία των συμβάσεων αυτών λόγω, αοριστίας παροχής (αρθ. 372 επ. ΑΚ), εικονικότητας (αρθ. 138 ΑΚ), αντίθεσης στα χρηστά ήθη (αρθ. 178 και 179 ΑΚ) ή ελαττωμάτων της βούλησης – πλάνη ή απειλή (αρθ.140 επ. ΑΚ). Ακόμα πρόσφορο έδαφος εντοπίζεται και την εφαρμογή των αρθ. 388 και 288 ΑΚ. Τέλος δεν θα μπορούσε να μην γίνει αναφορά στην αδικοπρακτική ευθύνη του πιστωτικού ιδρύματος που χορήγησε σε πελάτη του δάνειο σε ξένο νόμισμα και παρέλειψε να τον ενημερώσει για την ύπαρξη του συναλλαγματικού κινδύνου. Βάσεις προς τούτο μπορούν καταρχάς να αποτελέσουν οι γενικές διατάξεις του ΑΚ , ήτοι τα αρθ. 914 ΑΚ και στη συνέχεια το αρθ. 8 του Ν. 2251/94 ως εξειδίκευση της αδικοπρακτική ευθύνης του παρέχοντος υπηρεσίες και το αρθ. 9θ του Ν. 2251/94 λόγω των αθέμιτων πρακτικών τους.","abstract_html":"Ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων καταναλωτών, που υπολογίζεται στις 65.000, έλαβαν κυρίως μεταξύ 2006-2009 στεγαστικά δάνεια σε Ελβετικό Φράγκο, με βασικότερο κριτήριο επιλογής το σημαντικά χαμηλότερο διατραπεζικό επιτόκιο αναφοράς Libor εν αντιθέσει με το υψηλότερο Euribor και τη διαβεβαίωση από τις Τράπεζες ότι η ισοτιμία ήταν ευνοϊκή για το ευρώ και τα Δάνεια σε Ελβετικό Φράγκο, καθώς και ότι θα παρέμενε σταθερή βάσει προγενέστερων ιστορικών στοιχείων. Δύο ήταν τα σημαντικότερα γεγονότα-κλειδιά για τα δάνεια αυτού του είδους: α) η χρηματοοικονομική κρίση μετά το 2008 που μετέβαλε άρδην τα παραπάνω δεδομένα, με αποτέλεσμα η ισοτιμία του ελβετικού φράγκου έναντι του ευρώ, που το έτος 2007 ανερχόταν σε 1,65, το 2012 να ανέρχεται σε 1,18 και σήμερα σε 1,07 και β) όταν το 2011 η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας προχώρησε σε « κλείδωμα» της ισοτιμίας του φράγκου σε Ευρώ, 1 ευρώ 1,20 φράγκα με κατώτατο όριο, και στις 15 Ιανουαρίου του 2015 η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας αποφάσισε να ελευθερώσει την ισοτιμία αυτή που είχε κλειδώσει εδώ και τέσσερα χρόνια με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πανικός στις αγορές , με το ελβετικό φράγκο να ενισχύεται κατά περίπου 30% σε σχέση με το ευρώ. Ως έμμεσο αποτέλεσμα της εν λόγω εξέλιξης ήταν οι δανειολήπτες τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού με ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό τέτοιων δανείων στην Ουγγαρία, να επιβαρυνθούν υπέρμετρα καθώς οι μηνιαίες δόσεις των δανείων τους έχουν αυξηθεί κατά τουλάχιστον 30% και το άληκτο κεφάλαιο τους αντιστοίχως. Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες, διαθέτοντας επαρκή τεχνογνωσία και έχοντας πρόσβαση στα διεθνή οικονομικά δεδομένα είχαν φροντίσει να αντισταθμίσουν αποτελεσματικά το δικό τους συναλλαγματικό κίνδυνο κατά την εκταμίευση του ποσού των δανείων χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα χρηματοπιστωτικά μέσα και παράγωγα, τα οποία αν και οι ίδιες έκαναν ευρεία χρήση τους, σε κανένα χρονικό σημείο, ούτε πριν την λήψη του δανείου ούτε μετά πρότειναν στους αντισυμβαλλόμενους δανειολήπτες έναντι του αντίστοιχου τιμήματος, γνωρίζοντας μάλιστα καλύτερα από τον καθένα τη σφόδρα πιθανολογούμενη κατάρρευση του ευρώ έναντι του ελβετικού νομίσματος. Πέραν, όμως της ελλιπούς ενημέρωσης ως προς τις πιθανολογούμενες διακυμάνσεις των δύο νομισμάτων - ανεξαρτήτως από τον τελικό χαρακτηρισμό αυτών των δανείων ως επενδυτική υπηρεσία ή ως τυπικό δάνειο του ΑΚ - άλλα και της ενημέρωσης ως προς τη δυνατότητα αντιστάθμισης του αυξημένου κινδύνου με τη χρήση κατάλληλων χρηματοπιστωτικών εργαλείων, υποχρεώσεις που είχαν τα πιστωτικά ιδρύματα ως αντισυμβαλλόμενοι, οι νομικές ευθύνες των πιστωτικών ιδρυμάτων είναι πολλές και σημαντικές και αναλύονται στα επιμέρους κεφάλαια της παρούσας εργασίας. Ειδικότερα ελέγχεται αν οι όροι της σύμβασης αυτής παραβιάζουν διατάξεις του Ν. 2251/1994 για την προστασία των καταναλωτών και πιο συγκεκριμένα αναλύεται η έννοια της αρχής της διαφάνειας που χαρακτηρίζει το νόμο αυτό και ελέγχεται αν παραβιάζονται οι διατάξεις του αρθ. 2 παρ. 6 ,7β 7ια και 7ιγ του νόμου αυτού. Μετά τη διαπίστωση της παραβίασης αυτής, όπου και όταν υπάρχει, δημιουργείται κενό από την μερική ακύρωση των καταχρηστικών αυτών όρων με αποτέλεσμα ο δικαστής να κληθεί να συμπληρώσει το κενό μέσω της εφαρμογής των κανόνων ενδοτικού δικαίου, εφόσον υπάρχει σχετική ρύθμιση, άλλως μέσω της συμπληρωματικής ερμηνείας της σύμβασης κατά το άρθρο 200 ΑΚ, βάσει δηλαδή της καλής πίστης, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη , βάσει της εικαζόμενης βούλησης των μερών δηλαδή τη συμβατική εκείνη ρύθμιση που θα διαμόρφωναν τα μέρη αν είχαν σαφή γνώση όλων των συμβατικών παραμέτρων και υπήρχε η κατά τα ανωτέρω αμοιβαία διαφάνεια. Ακόμα οι καταναλωτές μπορούν να επικαλεστούν νόμο αυτό βασιζόμενοι στον τρόπο προσέλκυσης τους από τις τράπεζες και στις μεθόδους που αυτές χρησιμοποιούσαν που σε ορισμένες περιπτώσεις συνιστά «αθέμιτη εμπορική πρακτική», με την έννοια των σχετικών διατάξεων των άρθρων 9α, 9β, 9γ, 9ε και 9ζ του Ν. 2251/1994. Πέρα από τις διατάξεις του Ν. 2251/1994 γίνεται αναφορά και σε άλλες διεξόδους που μπορούν να προσφύγουν οι θιγμένοι δανειολήπτες, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος. Έτσι μπορούν να επικαλεστούν και τις γενικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα για την ακυρότητα ή την ακυρωσία των συμβάσεων αυτών λόγω, αοριστίας παροχής (αρθ. 372 επ. ΑΚ), εικονικότητας (αρθ. 138 ΑΚ), αντίθεσης στα χρηστά ήθη (αρθ. 178 και 179 ΑΚ) ή ελαττωμάτων της βούλησης – πλάνη ή απειλή (αρθ.140 επ. ΑΚ). Ακόμα πρόσφορο έδαφος εντοπίζεται και την εφαρμογή των αρθ. 388 και 288 ΑΚ. Τέλος δεν θα μπορούσε να μην γίνει αναφορά στην αδικοπρακτική ευθύνη του πιστωτικού ιδρύματος που χορήγησε σε πελάτη του δάνειο σε ξένο νόμισμα και παρέλειψε να τον ενημερώσει για την ύπαρξη του συναλλαγματικού κινδύνου. Βάσεις προς τούτο μπορούν καταρχάς να αποτελέσουν οι γενικές διατάξεις του ΑΚ , ήτοι τα αρθ. 914 ΑΚ και στη συνέχεια το αρθ. 8 του Ν. 2251/94 ως εξειδίκευση της αδικοπρακτική ευθύνης του παρέχοντος υπηρεσίες και το αρθ. 9θ του Ν. 2251/94 λόγω των αθέμιτων πρακτικών τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουναλάκη Μαρία","Kounalaki Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:42Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1926957"],"render_values":[{"text":"uoadl:1926957","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1926957","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1926957","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1926957","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουναλάκη Μαρία","Kounalaki Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1926957","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1926957"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων καταναλωτών, που υπολογίζεται στις 65.000, έλαβαν κυρίως μεταξύ 2006-2009 στεγαστικά δάνεια σε Ελβετικό Φράγκο, με βασικότερο κριτήριο επιλογής το σημαντικά χαμηλότερο διατραπεζικό επιτόκιο αναφοράς Libor εν αντιθέσει με το υψηλότερο Euribor και τη διαβεβαίωση από τις Τράπεζες ότι η ισοτιμία ήταν ευνοϊκή για το ευρώ και τα Δάνεια σε Ελβετικό Φράγκο, καθώς και ότι θα παρέμενε σταθερή βάσει προγενέστερων ιστορικών στοιχείων. Δύο ήταν τα σημαντικότερα γεγονότα-κλειδιά για τα δάνεια αυτού του είδους: α) η χρηματοοικονομική κρίση μετά το 2008 που μετέβαλε άρδην τα παραπάνω δεδομένα, με αποτέλεσμα η ισοτιμία του ελβετικού φράγκου έναντι του ευρώ, που το έτος 2007 ανερχόταν σε 1,65, το 2012 να ανέρχεται σε 1,18 και σήμερα σε 1,07 και β) όταν το 2011 η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας προχώρησε σε « κλείδωμα» της ισοτιμίας του φράγκου σε Ευρώ, 1 ευρώ 1,20 φράγκα με κατώτατο όριο, και στις 15 Ιανουαρίου του 2015 η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας αποφάσισε να ελευθερώσει την ισοτιμία αυτή που είχε κλειδώσει εδώ και τέσσερα χρόνια με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πανικός στις αγορές , με το ελβετικό φράγκο να ενισχύεται κατά περίπου 30% σε σχέση με το ευρώ. Ως έμμεσο αποτέλεσμα της εν λόγω εξέλιξης ήταν οι δανειολήπτες τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού με ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό τέτοιων δανείων στην Ουγγαρία, να επιβαρυνθούν υπέρμετρα καθώς οι μηνιαίες δόσεις των δανείων τους έχουν αυξηθεί κατά τουλάχιστον 30% και το άληκτο κεφάλαιο τους αντιστοίχως. Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες, διαθέτοντας επαρκή τεχνογνωσία και έχοντας πρόσβαση στα διεθνή οικονομικά δεδομένα είχαν φροντίσει να αντισταθμίσουν αποτελεσματικά το δικό τους συναλλαγματικό κίνδυνο κατά την εκταμίευση του ποσού των δανείων χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα χρηματοπιστωτικά μέσα και παράγωγα, τα οποία αν και οι ίδιες έκαναν ευρεία χρήση τους, σε κανένα χρονικό σημείο, ούτε πριν την λήψη του δανείου ούτε μετά πρότειναν στους αντισυμβαλλόμενους δανειολήπτες έναντι του αντίστοιχου τιμήματος, γνωρίζοντας μάλιστα καλύτερα από τον καθένα τη σφόδρα πιθανολογούμενη κατάρρευση του ευρώ έναντι του ελβετικού νομίσματος. Πέραν, όμως της ελλιπούς ενημέρωσης ως προς τις πιθανολογούμενες διακυμάνσεις των δύο νομισμάτων - ανεξαρτήτως από τον τελικό χαρακτηρισμό αυτών των δανείων ως επενδυτική υπηρεσία ή ως τυπικό δάνειο του ΑΚ - άλλα και της ενημέρωσης ως προς τη δυνατότητα αντιστάθμισης του αυξημένου κινδύνου με τη χρήση κατάλληλων χρηματοπιστωτικών εργαλείων, υποχρεώσεις που είχαν τα πιστωτικά ιδρύματα ως αντισυμβαλλόμενοι, οι νομικές ευθύνες των πιστωτικών ιδρυμάτων είναι πολλές και σημαντικές και αναλύονται στα επιμέρους κεφάλαια της παρούσας εργασίας. Ειδικότερα ελέγχεται αν οι όροι της σύμβασης αυτής παραβιάζουν διατάξεις του Ν. 2251/1994 για την προστασία των καταναλωτών και πιο συγκεκριμένα αναλύεται η έννοια της αρχής της διαφάνειας που χαρακτηρίζει το νόμο αυτό και ελέγχεται αν παραβιάζονται οι διατάξεις του αρθ. 2 παρ. 6 ,7β 7ια και 7ιγ του νόμου αυτού. Μετά τη διαπίστωση της παραβίασης αυτής, όπου και όταν υπάρχει, δημιουργείται κενό από την μερική ακύρωση των καταχρηστικών αυτών όρων με αποτέλεσμα ο δικαστής να κληθεί να συμπληρώσει το κενό μέσω της εφαρμογής των κανόνων ενδοτικού δικαίου, εφόσον υπάρχει σχετική ρύθμιση, άλλως μέσω της συμπληρωματικής ερμηνείας της σύμβασης κατά το άρθρο 200 ΑΚ, βάσει δηλαδή της καλής πίστης, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη , βάσει της εικαζόμενης βούλησης των μερών δηλαδή τη συμβατική εκείνη ρύθμιση που θα διαμόρφωναν τα μέρη αν είχαν σαφή γνώση όλων των συμβατικών παραμέτρων και υπήρχε η κατά τα ανωτέρω αμοιβαία διαφάνεια. Ακόμα οι καταναλωτές μπορούν να επικαλεστούν νόμο αυτό βασιζόμενοι στον τρόπο προσέλκυσης τους από τις τράπεζες και στις μεθόδους που αυτές χρησιμοποιούσαν που σε ορισμένες περιπτώσεις συνιστά «αθέμιτη εμπορική πρακτική», με την έννοια των σχετικών διατάξεων των άρθρων 9α, 9β, 9γ, 9ε και 9ζ του Ν. 2251/1994. Πέρα από τις διατάξεις του Ν. 2251/1994 γίνεται αναφορά και σε άλλες διεξόδους που μπορούν να προσφύγουν οι θιγμένοι δανειολήπτες, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος. Έτσι μπορούν να επικαλεστούν και τις γενικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα για την ακυρότητα ή την ακυρωσία των συμβάσεων αυτών λόγω, αοριστίας παροχής (αρθ. 372 επ. ΑΚ), εικονικότητας (αρθ. 138 ΑΚ), αντίθεσης στα χρηστά ήθη (αρθ. 178 και 179 ΑΚ) ή ελαττωμάτων της βούλησης – πλάνη ή απειλή (αρθ.140 επ. ΑΚ). Ακόμα πρόσφορο έδαφος εντοπίζεται και την εφαρμογή των αρθ. 388 και 288 ΑΚ. Τέλος δεν θα μπορούσε να μην γίνει αναφορά στην αδικοπρακτική ευθύνη του πιστωτικού ιδρύματος που χορήγησε σε πελάτη του δάνειο σε ξένο νόμισμα και παρέλειψε να τον ενημερώσει για την ύπαρξη του συναλλαγματικού κινδύνου. Βάσεις προς τούτο μπορούν καταρχάς να αποτελέσουν οι γενικές διατάξεις του ΑΚ , ήτοι τα αρθ. 914 ΑΚ και στη συνέχεια το αρθ. 8 του Ν. 2251/94 ως εξειδίκευση της αδικοπρακτική ευθύνης του παρέχοντος υπηρεσίες και το αρθ. 9θ του Ν. 2251/94 λόγω των αθέμιτων πρακτικών τους.","A large number of Greek consumers, estimated at 65,000, mainly received Swiss franc loans between 2006 and 2009, with the most important selection criterion being the significantly lower Libor interbank reference rate as opposed to the highest Euribor and the assurance by the banks that the parity was favorable to the euro and the Swiss franc, and would remain stable on the basis of earlier historical data. Two of the most important key events for such loans were: (a) the financial crisis after 2008, which changed the above data, resulting in the exchange rate of the Swiss franc against the euro, which in 2007 stood at 1.65, in 2012 to 1.18 and currently to 1.07; and (b) when in 2011 the Central Bank of Switzerland proceeded to \"block\" the franc exchange rate in Euro, 1 euro to 1.20 francs with a threshold, and to 15 In January 2015, the Central Bank of Switzerland decided to release this parity leidosei for four years, resulting in a panic in the markets, the Swiss franc strengthened by approximately 30% compared to the euro. As a direct result of this development, borrowers in Greece and elsewhere with a very large number of such loans in Hungary were over-burdened as the monthly installments of their loans had increased by at least 30% and their leapfounded capital respectively. On the other hand, banks, having sufficient expertise and having access to international financial data, have taken care to effectively offset their own foreign exchange risk when disbursing the amount of loans using specific financial instruments and derivatives, which although they themselves made a large their use at any time, nor before the loan was received, nor did they then propose to the borrowers the counterparties against the corresponding price, knowing even better from each of the highly probable collapse of the euro against the Swiss currency. In addition, however, the lack of information on the suspected fluctuations of the two currencies - irrespective of the final classification of these loans as an investment service or as a typical loan to RA - but also of the possibility of offsetting the increased risk by using appropriate financial instruments, liabilities of credit institutions as counterparties, the legal responsibilities of credit institutions are many and important and are analyzed in the individual chapters of this paper . In particular, it is checked whether the terms of this contract are in breach of the provisions of Law 2251/1994 on consumer protection and, in particular, it analyzes the concept of the principle of transparency which characterizes this law and is checked if the provisions of Art. 2 para. 6, 7b and 7 of this law. Once this breach has been detected, where and when it exists, a void is created by the partial annulment of these abusive terms, with the result that the judge is called upon to fill the void by applying the rules of adjudication, if any, or by supplementing the interpretation of the contract under Article 200 CF on the basis, in particular, of good faith, taking into account commercial practices, on the basis of the presumed intention of the parties, that is to say, the contractual arrangement which the parties would have formed if they had a clear opinion that all contractual parameters and existed when the above mutual transparency. In addition, consumers may rely on this law on the basis of how they are attracted by banks and the methods they use, which in some cases constitute \"unfair commercial practices\" within the meaning of the relevant provisions of Articles 9a, 9b, 9c, 9e and 9g of Law 2251/1994. Apart from the provisions of Law 2251/1994, reference is made to other outlets that can be used by affected borrowers if they meet the requirements of the law. Thus, they can also rely on the general provisions of the Civil Code for the invalidity or cancellation of these contracts due to the lack of provision (art. 372 et seq.), Virtuality (Article 138 CC), opposed to good morals (Articles 178 and 179 AK) or defects of will - false or threatening (art. 140 et seq.). Still useful ground is the application of Art. 388 and 288 AK. Finally, reference could not be made to the tort liability of the credit institution that granted a foreign currency loan to a client and failed to inform him about the existence of exchange rate risk. Basis for this can first be the general provisions of the CC, namely Art. 914 AK and then Art. 8 of Law 2251/94 as a specialization of the tort / delict of the service provider and Art. 9e of Law 2251/94 due to their unfair practices."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ζητήματα από την αποπληρωμή δανείου σε ελβατικό φράγκο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουναλάκη Μαρία","Kounalaki Maria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων καταναλωτών, που υπολογίζεται στις 65.000, έλαβαν κυρίως μεταξύ 2006-2009 στεγαστικά δάνεια σε Ελβετικό Φράγκο, με βασικότερο κριτήριο επιλογής το σημαντικά χαμηλότερο διατραπεζικό επιτόκιο αναφοράς Libor εν αντιθέσει με το υψηλότερο Euribor και τη διαβεβαίωση από τις Τράπεζες ότι η ισοτιμία ήταν ευνοϊκή για το ευρώ και τα Δάνεια σε Ελβετικό Φράγκο, καθώς και ότι θα παρέμενε σταθερή βάσει προγενέστερων ιστορικών στοιχείων. Δύο ήταν τα σημαντικότερα γεγονότα-κλειδιά για τα δάνεια αυτού του είδους: α) η χρηματοοικονομική κρίση μετά το 2008 που μετέβαλε άρδην τα παραπάνω δεδομένα, με αποτέλεσμα η ισοτιμία του ελβετικού φράγκου έναντι του ευρώ, που το έτος 2007 ανερχόταν σε 1,65, το 2012 να ανέρχεται σε 1,18 και σήμερα σε 1,07 και β) όταν το 2011 η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας προχώρησε σε « κλείδωμα» της ισοτιμίας του φράγκου σε Ευρώ, 1 ευρώ 1,20 φράγκα με κατώτατο όριο, και στις 15 Ιανουαρίου του 2015 η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας αποφάσισε να ελευθερώσει την ισοτιμία αυτή που είχε κλειδώσει εδώ και τέσσερα χρόνια με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πανικός στις αγορές , με το ελβετικό φράγκο να ενισχύεται κατά περίπου 30% σε σχέση με το ευρώ. Ως έμμεσο αποτέλεσμα της εν λόγω εξέλιξης ήταν οι δανειολήπτες τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού με ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό τέτοιων δανείων στην Ουγγαρία, να επιβαρυνθούν υπέρμετρα καθώς οι μηνιαίες δόσεις των δανείων τους έχουν αυξηθεί κατά τουλάχιστον 30% και το άληκτο κεφάλαιο τους αντιστοίχως. Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες, διαθέτοντας επαρκή τεχνογνωσία και έχοντας πρόσβαση στα διεθνή οικονομικά δεδομένα είχαν φροντίσει να αντισταθμίσουν αποτελεσματικά το δικό τους συναλλαγματικό κίνδυνο κατά την εκταμίευση του ποσού των δανείων χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα χρηματοπιστωτικά μέσα και παράγωγα, τα οποία αν και οι ίδιες έκαναν ευρεία χρήση τους, σε κανένα χρονικό σημείο, ούτε πριν την λήψη του δανείου ούτε μετά πρότειναν στους αντισυμβαλλόμενους δανειολήπτες έναντι του αντίστοιχου τιμήματος, γνωρίζοντας μάλιστα καλύτερα από τον καθένα τη σφόδρα πιθανολογούμενη κατάρρευση του ευρώ έναντι του ελβετικού νομίσματος. Πέραν, όμως της ελλιπούς ενημέρωσης ως προς τις πιθανολογούμενες διακυμάνσεις των δύο νομισμάτων - ανεξαρτήτως από τον τελικό χαρακτηρισμό αυτών των δανείων ως επενδυτική υπηρεσία ή ως τυπικό δάνειο του ΑΚ - άλλα και της ενημέρωσης ως προς τη δυνατότητα αντιστάθμισης του αυξημένου κινδύνου με τη χρήση κατάλληλων χρηματοπιστωτικών εργαλείων, υποχρεώσεις που είχαν τα πιστωτικά ιδρύματα ως αντισυμβαλλόμενοι, οι νομικές ευθύνες των πιστωτικών ιδρυμάτων είναι πολλές και σημαντικές και αναλύονται στα επιμέρους κεφάλαια της παρούσας εργασίας. Ειδικότερα ελέγχεται αν οι όροι της σύμβασης αυτής παραβιάζουν διατάξεις του Ν. 2251/1994 για την προστασία των καταναλωτών και πιο συγκεκριμένα αναλύεται η έννοια της αρχής της διαφάνειας που χαρακτηρίζει το νόμο αυτό και ελέγχεται αν παραβιάζονται οι διατάξεις του αρθ. 2 παρ. 6 ,7β 7ια και 7ιγ του νόμου αυτού. Μετά τη διαπίστωση της παραβίασης αυτής, όπου και όταν υπάρχει, δημιουργείται κενό από την μερική ακύρωση των καταχρηστικών αυτών όρων με αποτέλεσμα ο δικαστής να κληθεί να συμπληρώσει το κενό μέσω της εφαρμογής των κανόνων ενδοτικού δικαίου, εφόσον υπάρχει σχετική ρύθμιση, άλλως μέσω της συμπληρωματικής ερμηνείας της σύμβασης κατά το άρθρο 200 ΑΚ, βάσει δηλαδή της καλής πίστης, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη , βάσει της εικαζόμενης βούλησης των μερών δηλαδή τη συμβατική εκείνη ρύθμιση που θα διαμόρφωναν τα μέρη αν είχαν σαφή γνώση όλων των συμβατικών παραμέτρων και υπήρχε η κατά τα ανωτέρω αμοιβαία διαφάνεια. Ακόμα οι καταναλωτές μπορούν να επικαλεστούν νόμο αυτό βασιζόμενοι στον τρόπο προσέλκυσης τους από τις τράπεζες και στις μεθόδους που αυτές χρησιμοποιούσαν που σε ορισμένες περιπτώσεις συνιστά «αθέμιτη εμπορική πρακτική», με την έννοια των σχετικών διατάξεων των άρθρων 9α, 9β, 9γ, 9ε και 9ζ του Ν. 2251/1994. Πέρα από τις διατάξεις του Ν. 2251/1994 γίνεται αναφορά και σε άλλες διεξόδους που μπορούν να προσφύγουν οι θιγμένοι δανειολήπτες, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος. Έτσι μπορούν να επικαλεστούν και τις γενικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα για την ακυρότητα ή την ακυρωσία των συμβάσεων αυτών λόγω, αοριστίας παροχής (αρθ. 372 επ. ΑΚ), εικονικότητας (αρθ. 138 ΑΚ), αντίθεσης στα χρηστά ήθη (αρθ. 178 και 179 ΑΚ) ή ελαττωμάτων της βούλησης – πλάνη ή απειλή (αρθ.140 επ. ΑΚ). Ακόμα πρόσφορο έδαφος εντοπίζεται και την εφαρμογή των αρθ. 388 και 288 ΑΚ. Τέλος δεν θα μπορούσε να μην γίνει αναφορά στην αδικοπρακτική ευθύνη του πιστωτικού ιδρύματος που χορήγησε σε πελάτη του δάνειο σε ξένο νόμισμα και παρέλειψε να τον ενημερώσει για την ύπαρξη του συναλλαγματικού κινδύνου. Βάσεις προς τούτο μπορούν καταρχάς να αποτελέσουν οι γενικές διατάξεις του ΑΚ , ήτοι τα αρθ. 914 ΑΚ και στη συνέχεια το αρθ. 8 του Ν. 2251/94 ως εξειδίκευση της αδικοπρακτική ευθύνης του παρέχοντος υπηρεσίες και το αρθ. 9θ του Ν. 2251/94 λόγω των αθέμιτων πρακτικών τους.","A large number of Greek consumers, estimated at 65,000, mainly received Swiss franc loans between 2006 and 2009, with the most important selection criterion being the significantly lower Libor interbank reference rate as opposed to the highest Euribor and the assurance by the banks that the parity was favorable to the euro and the Swiss franc, and would remain stable on the basis of earlier historical data. Two of the most important key events for such loans were: (a) the financial crisis after 2008, which changed the above data, resulting in the exchange rate of the Swiss franc against the euro, which in 2007 stood at 1.65, in 2012 to 1.18 and currently to 1.07; and (b) when in 2011 the Central Bank of Switzerland proceeded to \"block\" the franc exchange rate in Euro, 1 euro to 1.20 francs with a threshold, and to 15 In January 2015, the Central Bank of Switzerland decided to release this parity leidosei for four years, resulting in a panic in the markets, the Swiss franc strengthened by approximately 30% compared to the euro. As a direct result of this development, borrowers in Greece and elsewhere with a very large number of such loans in Hungary were over-burdened as the monthly installments of their loans had increased by at least 30% and their leapfounded capital respectively. On the other hand, banks, having sufficient expertise and having access to international financial data, have taken care to effectively offset their own foreign exchange risk when disbursing the amount of loans using specific financial instruments and derivatives, which although they themselves made a large their use at any time, nor before the loan was received, nor did they then propose to the borrowers the counterparties against the corresponding price, knowing even better from each of the highly probable collapse of the euro against the Swiss currency. In addition, however, the lack of information on the suspected fluctuations of the two currencies - irrespective of the final classification of these loans as an investment service or as a typical loan to RA - but also of the possibility of offsetting the increased risk by using appropriate financial instruments, liabilities of credit institutions as counterparties, the legal responsibilities of credit institutions are many and important and are analyzed in the individual chapters of this paper . In particular, it is checked whether the terms of this contract are in breach of the provisions of Law 2251/1994 on consumer protection and, in particular, it analyzes the concept of the principle of transparency which characterizes this law and is checked if the provisions of Art. 2 para. 6, 7b and 7 of this law. Once this breach has been detected, where and when it exists, a void is created by the partial annulment of these abusive terms, with the result that the judge is called upon to fill the void by applying the rules of adjudication, if any, or by supplementing the interpretation of the contract under Article 200 CF on the basis, in particular, of good faith, taking into account commercial practices, on the basis of the presumed intention of the parties, that is to say, the contractual arrangement which the parties would have formed if they had a clear opinion that all contractual parameters and existed when the above mutual transparency. In addition, consumers may rely on this law on the basis of how they are attracted by banks and the methods they use, which in some cases constitute \"unfair commercial practices\" within the meaning of the relevant provisions of Articles 9a, 9b, 9c, 9e and 9g of Law 2251/1994. Apart from the provisions of Law 2251/1994, reference is made to other outlets that can be used by affected borrowers if they meet the requirements of the law. Thus, they can also rely on the general provisions of the Civil Code for the invalidity or cancellation of these contracts due to the lack of provision (art. 372 et seq.), Virtuality (Article 138 CC), opposed to good morals (Articles 178 and 179 AK) or defects of will - false or threatening (art. 140 et seq.). Still useful ground is the application of Art. 388 and 288 AK. Finally, reference could not be made to the tort liability of the credit institution that granted a foreign currency loan to a client and failed to inform him about the existence of exchange rate risk. Basis for this can first be the general provisions of the CC, namely Art. 914 AK and then Art. 8 of Law 2251/94 as a specialization of the tort / delict of the service provider and Art. 9e of Law 2251/94 due to their unfair practices."],"dc:identifier":["uoadl:1926957","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1926957"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ζητήματα από την αποπληρωμή δανείου σε ελβατικό φράγκο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:42Z"}