{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1936167"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1936167","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Impairment of chaperone-mediated autophagy and nigrostriatal dopaminergic neurodegeneration in mice: the role of endogenous alpha-synuclein","abstract":"Εισαγωγή: Η συσσώρευση της άλφα-συνουκλεΐνης (alpha-synuclein, SNCA) αποτελεί ένα κεντρικό γεγονός στην παθογένεση της νευροεκφύλισης που παρατηρείται στη νόσο Πάρκινσον. Τελευταία δεδομένα δείχνουν ότι η αναστολή των μηχανισμών αποικοδόμησης της SNCA ίσως είναι μείζονος σημασίας στην έναρξη του παθογενετικού καταρράκτη μηχανισμών που οδηγεί στη νόσο. Μεταξύ άλλων μηχανισμών αποικοδόμησης, η SNCA αποτελεί υπόστρωμα της αυτοφαγίας διαμεσολαβούμενης από σαπερόνες (chaperone-mediated autophagy, CMA), ενός μηχανισμού ειδικής λυσοσωμικής πρωτεόλυσης. Σε μία πρόσφατη in vivo μελέτη, η καταστολή της CMA στη μέλαινα ουσία επιμύων, βρέθηκε ότι οδηγεί σε ενδοκυττάρια συσσώρευση της SNCA και νευροεκφύλιση της μελανοραβδωτής οδού, που αποτελούν τα κύρια παθολογοανατομικά χαρακηριστικά των ασθενών με νόσο Πάρκινσον. Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη επιχειρήθηκε να διερευνηθεί αν η παρατηρούμενη νευροεκφύλιση, ως συνέπεια της αναστολής της CMA, διαμοσελαβείται από τη συσσώρευση της SNCA ή άλλους ανεξάρτητους από την SNCA μηχανισμούς. Μεθοδολογία: Για τα πειράματα της μελέτης, χρησιμοποιήσαμε αγρίου τύπου (wild-type, WT) και διαγονιδιακούς μύες με απενεργοποιημένο το γονίδιο της ενδογενούς SNCA. Για να επιτύχουμε αναστολή της CMA in vivo, πραγματοποιήσαμε ετερόπλευρη στερεοτακτική έγχυση ανασυνδυασμένων αδενο-σχετιζόμενων ιικών φορέων (recombinant adeno-associated viral vectors, rAAV) στη μέλαινα ουσία των μυών. Οι rAAVs έφεραν είτε μία από τις δύο αλληλουχίες (L1 and L2) μικρής αναδίπλωσης RNA (short hairpin RNA, shRNA) που στόχευαν το μεταγράφωμα της μεμβρανικής πρωτεΐνης που σχετίζεται με το λυσόσσωμα 2Α (lysosomal associated membrane protein 2A, LAMP2A) ή μία αλληλουχία μάρτυρα (scambled, Scr). Ο υποδοχέας LAMP2A είναι το ρυθμοκαθοριστικό γεγονός της CMA και επομένως η προς τα κάτω ρύθμισή του οδηγεί σε μείωση της λειτουργίας της CMA. Το αποτέλεσμα της αναστολής της CMA αξιολογήθηκε 8 εβδομάδας μετά την έγχυση με ανοσοϊστοχημικές και βιοχημικές αναλύσεις. Αποτελέσματα: Ανοσοϊστοχημικές χρώσεις για την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (green fluorescent protein, GFP), που εξέφραζαν επίσης οι ιικοί φορείς, ανέδειξαν την επιτυχή διαμόλυνση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας. Μάλιστα, ανιχνεύτηκαν χαμηλότερα ενδοκυττάρια επίπεδα του LAMP2A στη μέλαινα ουσία των μυών, στους οποίους έγινε έγχυση των L1- και L2-φορέων, υποδεικνύοντας επιτυχή προς τα κάτω ρύθμιση του LAMP2A και συνεπώς καταστολή της CMA. Η πτώση των επιπέδων του LAMP2A οδήγησε σε ενδοκυτταροπλασματική συσσώρευση της SNCA στους WT μύες που εγχύθηκαν με L1- και L2-ιικούς φορείς, ενώ παρατηρήθηκαν και πρωτεΐνικά συσσωματώματα θετικά για την SNCA και την ουμπικουιτίνη εντός των νευρώνων των L2-εγχυμένων μυών. Παρατηρήσαμε εκτενή νευροεκφύλιση κατά μήκος της μελανοραβδωτής οδού στα ομόπλευρα ημισφαίρια της έγχυσης, η οποία ήταν εντονότερη στα ζώα που εγχύθηκαν με L2-ιικούς φορείς. Αυτό επιβεβαθώθηκε από στερεολογική μέτρηση των ντοπανιεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας, μέτρηση της πυκνότητας των απολήξεων των ντοπαμινεργικών νευρώνων στο επίπεδου του ραβδωτού σώματος, καθώς επίσης και μέτρηση των επιπέδων ντοπαμίνης με της μέθοδο της υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης σε ομογενοποιημένο ιστό ραβδωτού σώματος. Η νευροεκφυλιστική δράση ήταν το ίδιο ισχυρή στους WT όσο και τους SNCA διαγονιδιακούς μυες, αναδεικνύοντας τη σημασία πιθανών ανεξάρτητων από την SNCA μηχανισμών. Η καταστολή του LAMP2A οδήγησε επίσης σε αστρογλοίωση και μικρογλοίωση, χαρακτηριστικά έντονης φλεγμονώδους απόκρισης, τόσο στους WT, όσο και στους διαγνοδιακούς για την SNCA μύες. Δεν εντοπίσαμε ενδοκυττάρια συσσώρευση πρωτεΐνών που σχετίζονται με άλλα νευροκφυλιστικά νοσήματα, όπως η φωσφορυλιωμένη tau και η πρωτεΐνη που προσδένεται στο DNA 43 (TAR DNA-binding protein 43, TDP43), παρότι και οι δύο αποτελούν υποστρώματα της CMA. Συμπεράσματα: Η μελέτη μας επαλήθευσε την in vivo αναστολή του CMA μονοπατιού σαν ένα αποτελεσματικό ζωικό μοντέλο νόσου Πάρκινσον στους μύες, ως συνέχεια των πειραμάτων σε επίμυες, και υπέδειξε τη σημασία μηχανισμών ανεξαρτήτων της SNCA στην εκφύλιση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας, ως επακόλουθο της καταστολής της CMA. Τα αποτελέσματα αυτά τονίζουν περαιτέρω την κεντρική σημασία του CMA μονοπατιού για την επιβίωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας. Μελλοντικές ερευνητικές προσπάθειες αναμένεται να επικεντρωθούν στην αναδίπλωση των μηχανισμών νευροεκφύλισης ως επακόλουθο της καταστολής της CMA, ενδεχομένως εκτείνοντας τα πειράματα σε πρωιμότερα χρονικά διαστήματα μετά την έγχυση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η συσσώρευση της άλφα-συνουκλεΐνης (alpha-synuclein, SNCA) αποτελεί ένα κεντρικό γεγονός στην παθογένεση της νευροεκφύλισης που παρατηρείται στη νόσο Πάρκινσον. Τελευταία δεδομένα δείχνουν ότι η αναστολή των μηχανισμών αποικοδόμησης της SNCA ίσως είναι μείζονος σημασίας στην έναρξη του παθογενετικού καταρράκτη μηχανισμών που οδηγεί στη νόσο. Μεταξύ άλλων μηχανισμών αποικοδόμησης, η SNCA αποτελεί υπόστρωμα της αυτοφαγίας διαμεσολαβούμενης από σαπερόνες (chaperone-mediated autophagy, CMA), ενός μηχανισμού ειδικής λυσοσωμικής πρωτεόλυσης. Σε μία πρόσφατη in vivo μελέτη, η καταστολή της CMA στη μέλαινα ουσία επιμύων, βρέθηκε ότι οδηγεί σε ενδοκυττάρια συσσώρευση της SNCA και νευροεκφύλιση της μελανοραβδωτής οδού, που αποτελούν τα κύρια παθολογοανατομικά χαρακηριστικά των ασθενών με νόσο Πάρκινσον. Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη επιχειρήθηκε να διερευνηθεί αν η παρατηρούμενη νευροεκφύλιση, ως συνέπεια της αναστολής της CMA, διαμοσελαβείται από τη συσσώρευση της SNCA ή άλλους ανεξάρτητους από την SNCA μηχανισμούς. Μεθοδολογία: Για τα πειράματα της μελέτης, χρησιμοποιήσαμε αγρίου τύπου (wild-type, WT) και διαγονιδιακούς μύες με απενεργοποιημένο το γονίδιο της ενδογενούς SNCA. Για να επιτύχουμε αναστολή της CMA in vivo, πραγματοποιήσαμε ετερόπλευρη στερεοτακτική έγχυση ανασυνδυασμένων αδενο-σχετιζόμενων ιικών φορέων (recombinant adeno-associated viral vectors, rAAV) στη μέλαινα ουσία των μυών. Οι rAAVs έφεραν είτε μία από τις δύο αλληλουχίες (L1 and L2) μικρής αναδίπλωσης RNA (short hairpin RNA, shRNA) που στόχευαν το μεταγράφωμα της μεμβρανικής πρωτεΐνης που σχετίζεται με το λυσόσσωμα 2Α (lysosomal associated membrane protein 2A, LAMP2A) ή μία αλληλουχία μάρτυρα (scambled, Scr). Ο υποδοχέας LAMP2A είναι το ρυθμοκαθοριστικό γεγονός της CMA και επομένως η προς τα κάτω ρύθμισή του οδηγεί σε μείωση της λειτουργίας της CMA. Το αποτέλεσμα της αναστολής της CMA αξιολογήθηκε 8 εβδομάδας μετά την έγχυση με ανοσοϊστοχημικές και βιοχημικές αναλύσεις. Αποτελέσματα: Ανοσοϊστοχημικές χρώσεις για την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (green fluorescent protein, GFP), που εξέφραζαν επίσης οι ιικοί φορείς, ανέδειξαν την επιτυχή διαμόλυνση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας. Μάλιστα, ανιχνεύτηκαν χαμηλότερα ενδοκυττάρια επίπεδα του LAMP2A στη μέλαινα ουσία των μυών, στους οποίους έγινε έγχυση των L1- και L2-φορέων, υποδεικνύοντας επιτυχή προς τα κάτω ρύθμιση του LAMP2A και συνεπώς καταστολή της CMA. Η πτώση των επιπέδων του LAMP2A οδήγησε σε ενδοκυτταροπλασματική συσσώρευση της SNCA στους WT μύες που εγχύθηκαν με L1- και L2-ιικούς φορείς, ενώ παρατηρήθηκαν και πρωτεΐνικά συσσωματώματα θετικά για την SNCA και την ουμπικουιτίνη εντός των νευρώνων των L2-εγχυμένων μυών. Παρατηρήσαμε εκτενή νευροεκφύλιση κατά μήκος της μελανοραβδωτής οδού στα ομόπλευρα ημισφαίρια της έγχυσης, η οποία ήταν εντονότερη στα ζώα που εγχύθηκαν με L2-ιικούς φορείς. Αυτό επιβεβαθώθηκε από στερεολογική μέτρηση των ντοπανιεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας, μέτρηση της πυκνότητας των απολήξεων των ντοπαμινεργικών νευρώνων στο επίπεδου του ραβδωτού σώματος, καθώς επίσης και μέτρηση των επιπέδων ντοπαμίνης με της μέθοδο της υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης σε ομογενοποιημένο ιστό ραβδωτού σώματος. Η νευροεκφυλιστική δράση ήταν το ίδιο ισχυρή στους WT όσο και τους SNCA διαγονιδιακούς μυες, αναδεικνύοντας τη σημασία πιθανών ανεξάρτητων από την SNCA μηχανισμών. Η καταστολή του LAMP2A οδήγησε επίσης σε αστρογλοίωση και μικρογλοίωση, χαρακτηριστικά έντονης φλεγμονώδους απόκρισης, τόσο στους WT, όσο και στους διαγνοδιακούς για την SNCA μύες. Δεν εντοπίσαμε ενδοκυττάρια συσσώρευση πρωτεΐνών που σχετίζονται με άλλα νευροκφυλιστικά νοσήματα, όπως η φωσφορυλιωμένη tau και η πρωτεΐνη που προσδένεται στο DNA 43 (TAR DNA-binding protein 43, TDP43), παρότι και οι δύο αποτελούν υποστρώματα της CMA. Συμπεράσματα: Η μελέτη μας επαλήθευσε την in vivo αναστολή του CMA μονοπατιού σαν ένα αποτελεσματικό ζωικό μοντέλο νόσου Πάρκινσον στους μύες, ως συνέχεια των πειραμάτων σε επίμυες, και υπέδειξε τη σημασία μηχανισμών ανεξαρτήτων της SNCA στην εκφύλιση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας, ως επακόλουθο της καταστολής της CMA. Τα αποτελέσματα αυτά τονίζουν περαιτέρω την κεντρική σημασία του CMA μονοπατιού για την επιβίωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας. Μελλοντικές ερευνητικές προσπάθειες αναμένεται να επικεντρωθούν στην αναδίπλωση των μηχανισμών νευροεκφύλισης ως επακόλουθο της καταστολής της CMA, ενδεχομένως εκτείνοντας τα πειράματα σε πρωιμότερα χρονικά διαστήματα μετά την έγχυση.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεωργάκης Μάριος","Georgakis Marios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:42Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1936167"],"render_values":[{"text":"uoadl:1936167","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1936167","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1936167","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1936167","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεωργάκης Μάριος","Georgakis Marios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1936167","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1936167"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η συσσώρευση της άλφα-συνουκλεΐνης (alpha-synuclein, SNCA) αποτελεί ένα κεντρικό γεγονός στην παθογένεση της νευροεκφύλισης που παρατηρείται στη νόσο Πάρκινσον. Τελευταία δεδομένα δείχνουν ότι η αναστολή των μηχανισμών αποικοδόμησης της SNCA ίσως είναι μείζονος σημασίας στην έναρξη του παθογενετικού καταρράκτη μηχανισμών που οδηγεί στη νόσο. Μεταξύ άλλων μηχανισμών αποικοδόμησης, η SNCA αποτελεί υπόστρωμα της αυτοφαγίας διαμεσολαβούμενης από σαπερόνες (chaperone-mediated autophagy, CMA), ενός μηχανισμού ειδικής λυσοσωμικής πρωτεόλυσης. Σε μία πρόσφατη in vivo μελέτη, η καταστολή της CMA στη μέλαινα ουσία επιμύων, βρέθηκε ότι οδηγεί σε ενδοκυττάρια συσσώρευση της SNCA και νευροεκφύλιση της μελανοραβδωτής οδού, που αποτελούν τα κύρια παθολογοανατομικά χαρακηριστικά των ασθενών με νόσο Πάρκινσον. Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη επιχειρήθηκε να διερευνηθεί αν η παρατηρούμενη νευροεκφύλιση, ως συνέπεια της αναστολής της CMA, διαμοσελαβείται από τη συσσώρευση της SNCA ή άλλους ανεξάρτητους από την SNCA μηχανισμούς. Μεθοδολογία: Για τα πειράματα της μελέτης, χρησιμοποιήσαμε αγρίου τύπου (wild-type, WT) και διαγονιδιακούς μύες με απενεργοποιημένο το γονίδιο της ενδογενούς SNCA. Για να επιτύχουμε αναστολή της CMA in vivo, πραγματοποιήσαμε ετερόπλευρη στερεοτακτική έγχυση ανασυνδυασμένων αδενο-σχετιζόμενων ιικών φορέων (recombinant adeno-associated viral vectors, rAAV) στη μέλαινα ουσία των μυών. Οι rAAVs έφεραν είτε μία από τις δύο αλληλουχίες (L1 and L2) μικρής αναδίπλωσης RNA (short hairpin RNA, shRNA) που στόχευαν το μεταγράφωμα της μεμβρανικής πρωτεΐνης που σχετίζεται με το λυσόσσωμα 2Α (lysosomal associated membrane protein 2A, LAMP2A) ή μία αλληλουχία μάρτυρα (scambled, Scr). Ο υποδοχέας LAMP2A είναι το ρυθμοκαθοριστικό γεγονός της CMA και επομένως η προς τα κάτω ρύθμισή του οδηγεί σε μείωση της λειτουργίας της CMA. Το αποτέλεσμα της αναστολής της CMA αξιολογήθηκε 8 εβδομάδας μετά την έγχυση με ανοσοϊστοχημικές και βιοχημικές αναλύσεις. Αποτελέσματα: Ανοσοϊστοχημικές χρώσεις για την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (green fluorescent protein, GFP), που εξέφραζαν επίσης οι ιικοί φορείς, ανέδειξαν την επιτυχή διαμόλυνση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας. Μάλιστα, ανιχνεύτηκαν χαμηλότερα ενδοκυττάρια επίπεδα του LAMP2A στη μέλαινα ουσία των μυών, στους οποίους έγινε έγχυση των L1- και L2-φορέων, υποδεικνύοντας επιτυχή προς τα κάτω ρύθμιση του LAMP2A και συνεπώς καταστολή της CMA. Η πτώση των επιπέδων του LAMP2A οδήγησε σε ενδοκυτταροπλασματική συσσώρευση της SNCA στους WT μύες που εγχύθηκαν με L1- και L2-ιικούς φορείς, ενώ παρατηρήθηκαν και πρωτεΐνικά συσσωματώματα θετικά για την SNCA και την ουμπικουιτίνη εντός των νευρώνων των L2-εγχυμένων μυών. Παρατηρήσαμε εκτενή νευροεκφύλιση κατά μήκος της μελανοραβδωτής οδού στα ομόπλευρα ημισφαίρια της έγχυσης, η οποία ήταν εντονότερη στα ζώα που εγχύθηκαν με L2-ιικούς φορείς. Αυτό επιβεβαθώθηκε από στερεολογική μέτρηση των ντοπανιεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας, μέτρηση της πυκνότητας των απολήξεων των ντοπαμινεργικών νευρώνων στο επίπεδου του ραβδωτού σώματος, καθώς επίσης και μέτρηση των επιπέδων ντοπαμίνης με της μέθοδο της υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης σε ομογενοποιημένο ιστό ραβδωτού σώματος. Η νευροεκφυλιστική δράση ήταν το ίδιο ισχυρή στους WT όσο και τους SNCA διαγονιδιακούς μυες, αναδεικνύοντας τη σημασία πιθανών ανεξάρτητων από την SNCA μηχανισμών. Η καταστολή του LAMP2A οδήγησε επίσης σε αστρογλοίωση και μικρογλοίωση, χαρακτηριστικά έντονης φλεγμονώδους απόκρισης, τόσο στους WT, όσο και στους διαγνοδιακούς για την SNCA μύες. Δεν εντοπίσαμε ενδοκυττάρια συσσώρευση πρωτεΐνών που σχετίζονται με άλλα νευροκφυλιστικά νοσήματα, όπως η φωσφορυλιωμένη tau και η πρωτεΐνη που προσδένεται στο DNA 43 (TAR DNA-binding protein 43, TDP43), παρότι και οι δύο αποτελούν υποστρώματα της CMA. Συμπεράσματα: Η μελέτη μας επαλήθευσε την in vivo αναστολή του CMA μονοπατιού σαν ένα αποτελεσματικό ζωικό μοντέλο νόσου Πάρκινσον στους μύες, ως συνέχεια των πειραμάτων σε επίμυες, και υπέδειξε τη σημασία μηχανισμών ανεξαρτήτων της SNCA στην εκφύλιση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας, ως επακόλουθο της καταστολής της CMA. Τα αποτελέσματα αυτά τονίζουν περαιτέρω την κεντρική σημασία του CMA μονοπατιού για την επιβίωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας. Μελλοντικές ερευνητικές προσπάθειες αναμένεται να επικεντρωθούν στην αναδίπλωση των μηχανισμών νευροεκφύλισης ως επακόλουθο της καταστολής της CMA, ενδεχομένως εκτείνοντας τα πειράματα σε πρωιμότερα χρονικά διαστήματα μετά την έγχυση.","Background: Alpha-synuclein (SNCA) accumulation is considered the key event underlying neurodegeneration in Parkinson’s disease (PD). Recently, impairment of SNCA degradation mechanisms has attracted scientific attention as playing a crucial role in the initiation of the pathogenetic cascade of the disease. SNCA comprises a substrate of chaperone-mediated autophagy (CMA), a mechanism of selective lysosomal protein degradation. In a recent in vivo study in the rat substantia nigra (SN), inhibition of CMA led to SNCA accumulation and degeneration of the nigrostriatal pathway. Objective: The aim of this study was to assess whether the observed neurodegenerative effect of CMA impairment in the dopaminergic neurons of SN is mediated via the accumulation of SNCA or whether other SNCA-independent mechanisms are implicated. Methods: Wild-type (WT) and SNCA knockout mice were used for these experiments. In order to inhibit CMA function in vivo, we injected unilaterally, in the mouse SN, recombinant adeno-associated viral (rAAV) vectors bearing two different short hairpin RNA (shRNA) sequences targeting the transcript of the lysosomal associated membrane protein 2A (LAMP2A) receptor (L1 and L2) or a control scrambled sequence (Scr). LAMP2A is the rate-limiting step of CMA and therefore downregulation of its levels results in a decrease in CMA function. The effects of CMA inhibition were evaluated 8 weeks following injection in immunohistochemical and biochemical analyses. Results: Effective transduction of the dopaminergic SN neurons by the rAAV vectors in both WT and SNCA animals was identified by tracking the co-cistronic green fluorescent protein (GFP) that the vectors also expressed. Decreased intracellular levels of LAMP2A were noted within dopaminergic SN neurons of the L1- and L2-injected WT and SNCA knockout animals, indicating effective CMA inhibition. In WT mice, LAMP2A downregulation resulted in SNCA accumulation within L1- and L2-injected animals, whereas formation of intracytoplasmic SNCA- and ubiquitin-positive aggregates was observed within L2-transduced neurons. Extensive neurodegeneration was noted along the nigrostriatal pathway following CMA inhibition, which was more profound in the L2-injected animals; particularly, in L1- and L2-injected hemispheres, we detected a loss of dopaminergic neurons in the SN using stereological assessment, a decrease in the density of dopaminergic terminals in the striatum, and a decrease in dopamine levels in the striatal tissue using high performance liquid chromatography. Notably though, this neurodegenerative effect was of the same magnitude in the WT and the SNCA knockout mice, suggesting that it is the result of SNCA independent mechanisms. Astrogliosis and microgliosis, indicative of an inflammatory response, were observed in the injected SN of both WT and ASKO mice following LAMP2A downregulation. We did not detect intracytoplasmic aggregates of proteins involved in other neurodegenerative diseases, and particularly TAR DNA-binding protein 43 (TDP43) and phosphorylated tau protein, which comprise CMA substrates, in the SN of the L1- and L2-injected animals. Conclusions: Our study replicated the impairment of the CMA pathway as a model for SNCA accumulation in mice, following previous experiments in rats, and identified the importance of SNCA independent mechanisms in the dopaminergic SN neurodegeneration, following CMA inhibition. The findings provide further insight into the crucial importance of the CMA pathway for dopaminergic neuronal survival in the SN. Future research should focus on delineating the mechanisms of neurodegeneration following CMA inhibition, possibly by extending the experiments to earlier time points post-injection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Impairment of chaperone-mediated autophagy and nigrostriatal dopaminergic neurodegeneration in mice: the role of endogenous alpha-synuclein"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεωργάκης Μάριος","Georgakis Marios"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η συσσώρευση της άλφα-συνουκλεΐνης (alpha-synuclein, SNCA) αποτελεί ένα κεντρικό γεγονός στην παθογένεση της νευροεκφύλισης που παρατηρείται στη νόσο Πάρκινσον. Τελευταία δεδομένα δείχνουν ότι η αναστολή των μηχανισμών αποικοδόμησης της SNCA ίσως είναι μείζονος σημασίας στην έναρξη του παθογενετικού καταρράκτη μηχανισμών που οδηγεί στη νόσο. Μεταξύ άλλων μηχανισμών αποικοδόμησης, η SNCA αποτελεί υπόστρωμα της αυτοφαγίας διαμεσολαβούμενης από σαπερόνες (chaperone-mediated autophagy, CMA), ενός μηχανισμού ειδικής λυσοσωμικής πρωτεόλυσης. Σε μία πρόσφατη in vivo μελέτη, η καταστολή της CMA στη μέλαινα ουσία επιμύων, βρέθηκε ότι οδηγεί σε ενδοκυττάρια συσσώρευση της SNCA και νευροεκφύλιση της μελανοραβδωτής οδού, που αποτελούν τα κύρια παθολογοανατομικά χαρακηριστικά των ασθενών με νόσο Πάρκινσον. Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη επιχειρήθηκε να διερευνηθεί αν η παρατηρούμενη νευροεκφύλιση, ως συνέπεια της αναστολής της CMA, διαμοσελαβείται από τη συσσώρευση της SNCA ή άλλους ανεξάρτητους από την SNCA μηχανισμούς. Μεθοδολογία: Για τα πειράματα της μελέτης, χρησιμοποιήσαμε αγρίου τύπου (wild-type, WT) και διαγονιδιακούς μύες με απενεργοποιημένο το γονίδιο της ενδογενούς SNCA. Για να επιτύχουμε αναστολή της CMA in vivo, πραγματοποιήσαμε ετερόπλευρη στερεοτακτική έγχυση ανασυνδυασμένων αδενο-σχετιζόμενων ιικών φορέων (recombinant adeno-associated viral vectors, rAAV) στη μέλαινα ουσία των μυών. Οι rAAVs έφεραν είτε μία από τις δύο αλληλουχίες (L1 and L2) μικρής αναδίπλωσης RNA (short hairpin RNA, shRNA) που στόχευαν το μεταγράφωμα της μεμβρανικής πρωτεΐνης που σχετίζεται με το λυσόσσωμα 2Α (lysosomal associated membrane protein 2A, LAMP2A) ή μία αλληλουχία μάρτυρα (scambled, Scr). Ο υποδοχέας LAMP2A είναι το ρυθμοκαθοριστικό γεγονός της CMA και επομένως η προς τα κάτω ρύθμισή του οδηγεί σε μείωση της λειτουργίας της CMA. Το αποτέλεσμα της αναστολής της CMA αξιολογήθηκε 8 εβδομάδας μετά την έγχυση με ανοσοϊστοχημικές και βιοχημικές αναλύσεις. Αποτελέσματα: Ανοσοϊστοχημικές χρώσεις για την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη (green fluorescent protein, GFP), που εξέφραζαν επίσης οι ιικοί φορείς, ανέδειξαν την επιτυχή διαμόλυνση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας. Μάλιστα, ανιχνεύτηκαν χαμηλότερα ενδοκυττάρια επίπεδα του LAMP2A στη μέλαινα ουσία των μυών, στους οποίους έγινε έγχυση των L1- και L2-φορέων, υποδεικνύοντας επιτυχή προς τα κάτω ρύθμιση του LAMP2A και συνεπώς καταστολή της CMA. Η πτώση των επιπέδων του LAMP2A οδήγησε σε ενδοκυτταροπλασματική συσσώρευση της SNCA στους WT μύες που εγχύθηκαν με L1- και L2-ιικούς φορείς, ενώ παρατηρήθηκαν και πρωτεΐνικά συσσωματώματα θετικά για την SNCA και την ουμπικουιτίνη εντός των νευρώνων των L2-εγχυμένων μυών. Παρατηρήσαμε εκτενή νευροεκφύλιση κατά μήκος της μελανοραβδωτής οδού στα ομόπλευρα ημισφαίρια της έγχυσης, η οποία ήταν εντονότερη στα ζώα που εγχύθηκαν με L2-ιικούς φορείς. Αυτό επιβεβαθώθηκε από στερεολογική μέτρηση των ντοπανιεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας, μέτρηση της πυκνότητας των απολήξεων των ντοπαμινεργικών νευρώνων στο επίπεδου του ραβδωτού σώματος, καθώς επίσης και μέτρηση των επιπέδων ντοπαμίνης με της μέθοδο της υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης σε ομογενοποιημένο ιστό ραβδωτού σώματος. Η νευροεκφυλιστική δράση ήταν το ίδιο ισχυρή στους WT όσο και τους SNCA διαγονιδιακούς μυες, αναδεικνύοντας τη σημασία πιθανών ανεξάρτητων από την SNCA μηχανισμών. Η καταστολή του LAMP2A οδήγησε επίσης σε αστρογλοίωση και μικρογλοίωση, χαρακτηριστικά έντονης φλεγμονώδους απόκρισης, τόσο στους WT, όσο και στους διαγνοδιακούς για την SNCA μύες. Δεν εντοπίσαμε ενδοκυττάρια συσσώρευση πρωτεΐνών που σχετίζονται με άλλα νευροκφυλιστικά νοσήματα, όπως η φωσφορυλιωμένη tau και η πρωτεΐνη που προσδένεται στο DNA 43 (TAR DNA-binding protein 43, TDP43), παρότι και οι δύο αποτελούν υποστρώματα της CMA. Συμπεράσματα: Η μελέτη μας επαλήθευσε την in vivo αναστολή του CMA μονοπατιού σαν ένα αποτελεσματικό ζωικό μοντέλο νόσου Πάρκινσον στους μύες, ως συνέχεια των πειραμάτων σε επίμυες, και υπέδειξε τη σημασία μηχανισμών ανεξαρτήτων της SNCA στην εκφύλιση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας, ως επακόλουθο της καταστολής της CMA. Τα αποτελέσματα αυτά τονίζουν περαιτέρω την κεντρική σημασία του CMA μονοπατιού για την επιβίωση των ντοπαμινεργικών νευρώνων της μέλαινας ουσίας. Μελλοντικές ερευνητικές προσπάθειες αναμένεται να επικεντρωθούν στην αναδίπλωση των μηχανισμών νευροεκφύλισης ως επακόλουθο της καταστολής της CMA, ενδεχομένως εκτείνοντας τα πειράματα σε πρωιμότερα χρονικά διαστήματα μετά την έγχυση.","Background: Alpha-synuclein (SNCA) accumulation is considered the key event underlying neurodegeneration in Parkinson’s disease (PD). Recently, impairment of SNCA degradation mechanisms has attracted scientific attention as playing a crucial role in the initiation of the pathogenetic cascade of the disease. SNCA comprises a substrate of chaperone-mediated autophagy (CMA), a mechanism of selective lysosomal protein degradation. In a recent in vivo study in the rat substantia nigra (SN), inhibition of CMA led to SNCA accumulation and degeneration of the nigrostriatal pathway. Objective: The aim of this study was to assess whether the observed neurodegenerative effect of CMA impairment in the dopaminergic neurons of SN is mediated via the accumulation of SNCA or whether other SNCA-independent mechanisms are implicated. Methods: Wild-type (WT) and SNCA knockout mice were used for these experiments. In order to inhibit CMA function in vivo, we injected unilaterally, in the mouse SN, recombinant adeno-associated viral (rAAV) vectors bearing two different short hairpin RNA (shRNA) sequences targeting the transcript of the lysosomal associated membrane protein 2A (LAMP2A) receptor (L1 and L2) or a control scrambled sequence (Scr). LAMP2A is the rate-limiting step of CMA and therefore downregulation of its levels results in a decrease in CMA function. The effects of CMA inhibition were evaluated 8 weeks following injection in immunohistochemical and biochemical analyses. Results: Effective transduction of the dopaminergic SN neurons by the rAAV vectors in both WT and SNCA animals was identified by tracking the co-cistronic green fluorescent protein (GFP) that the vectors also expressed. Decreased intracellular levels of LAMP2A were noted within dopaminergic SN neurons of the L1- and L2-injected WT and SNCA knockout animals, indicating effective CMA inhibition. In WT mice, LAMP2A downregulation resulted in SNCA accumulation within L1- and L2-injected animals, whereas formation of intracytoplasmic SNCA- and ubiquitin-positive aggregates was observed within L2-transduced neurons. Extensive neurodegeneration was noted along the nigrostriatal pathway following CMA inhibition, which was more profound in the L2-injected animals; particularly, in L1- and L2-injected hemispheres, we detected a loss of dopaminergic neurons in the SN using stereological assessment, a decrease in the density of dopaminergic terminals in the striatum, and a decrease in dopamine levels in the striatal tissue using high performance liquid chromatography. Notably though, this neurodegenerative effect was of the same magnitude in the WT and the SNCA knockout mice, suggesting that it is the result of SNCA independent mechanisms. Astrogliosis and microgliosis, indicative of an inflammatory response, were observed in the injected SN of both WT and ASKO mice following LAMP2A downregulation. We did not detect intracytoplasmic aggregates of proteins involved in other neurodegenerative diseases, and particularly TAR DNA-binding protein 43 (TDP43) and phosphorylated tau protein, which comprise CMA substrates, in the SN of the L1- and L2-injected animals. Conclusions: Our study replicated the impairment of the CMA pathway as a model for SNCA accumulation in mice, following previous experiments in rats, and identified the importance of SNCA independent mechanisms in the dopaminergic SN neurodegeneration, following CMA inhibition. The findings provide further insight into the crucial importance of the CMA pathway for dopaminergic neuronal survival in the SN. Future research should focus on delineating the mechanisms of neurodegeneration following CMA inhibition, possibly by extending the experiments to earlier time points post-injection."],"dc:identifier":["uoadl:1936167","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1936167"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Impairment of chaperone-mediated autophagy and nigrostriatal dopaminergic neurodegeneration in mice: the role of endogenous alpha-synuclein"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:42Z"}