{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1945658"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1945658","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απόψεις και εμπειρίες γονέων αναφορικά με τη δομή και τη λειτουργία του θεσμού της Παράλληλης Στήριξης","abstract":"Τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια συνεχή διαφοροποίηση του εκπαιδευτικού δυναμικού στα σχολεία. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά κοινωνικό-οικονομικών παραγόντων που συνεχώς μεταβάλλονται. Στο σχολείο εντάσσονται παιδιά με αναπηρία , με διαφορετικά πιστεύω, ήθη και έθιμα. Χαρακτηριστικό αποτελεί πως ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας μιας κοινωνίας αποτυπώνεται στην ικανότητά της να ενσωματώνει αρμονικά όλα τα μέλη της, περιορίζοντας δραστικά έννοιες όπως περιθώριο και κοινωνικός αποκλεισμός. Στην Ελλάδα, όσο αφορά στο νομοθετικό πλαίσιο, έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην προώθηση της ιδέας της ένταξης. Παρ’ όλα αυτά, από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα. Χρειάζεται να γίνουν ριζικές αλλαγές σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, να στελεχωθούν τα σχολεία με επιστημονικά καταρτισμένο προσωπικό, να δοθούν οι αναγκαίοι υλικοί πόροι και κυρίως να γίνει άρση όλων των αρνητικών αντιλήψεων και στερεότυπων που επικρατούν, ώστε η φιλοσοφία της συνεκπαίδευσης να γίνει πραγματικότητα. . Η συνεκπαίδευση μαθητών με ή χωρίς αναπηρίες έχει απασχολήσει πολλές χώρες, οι οποίες βρίσκονται στην αναζήτηση αποτελεσματικών εκπαιδευτικών μεθόδων και συνεργατικών πρακτικής. Ακόμα και οι πιο προχωρημένες χώρες σε αυτό τον τομέα έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες. Στην Ελλάδα με το νόμο 3699/2008 θεσμοθετήθηκε η συνεκπαίδευση με τον όρο «Παράλληλη Στήριξη», που αφορά την ένταξη των μαθητών με αναπηρία στο γενικό σχολείο. Σύμφωνα λοιπόν με αυτό, οι μαθητές τυπικής ανάπτυξης και οι μαθητές με αναπηρία συνυπάρχουν στις ίδιες αίθουσες με τον εκπαιδευτικό της τάξης και τον ειδικό παιδαγωγό. Η «Παράλληλη Στήριξη», αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα συνδιδασκαλίας και εφαρμόζεται παγκοσμίως. Στο θεωρητικό πλαίσιο της παρούσας έρευνας, αρχικά γίνεται προσπάθεια αποσαφήνισης κάποιων ορολογιών που αφορούν την «Παράλληλη Στήριξη» , τον ρόλο του ειδικού παιδαγωγού και στη συνέχεια περιγράφεται το ιστορικό νομοθετικό πλαίσιο της ειδικής αγωγής στην χώρας μας με σκοπό να συνδεθεί με την συνεκπαίδευση και την Παράλληλη Στήριξη. Επιπλέον, παρουσιάζονται τα μοντέλα παράλληλης στήριξης για να τα συνδέσουμε στην πορεία με το μοντέλο της παράλληλης στήριξης, αναφερόμενοι στα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά τους. Επιπρόσθετα , γίνεται αναφορά στο ρόλο των γονέων και στην συμμετοχή τους στο πρόγραμμα παράλληλης στήριξης καθώς και διευκρινήσεις που αφορούν την εγκύκλιο της παράλληλης στήριξης 2016-17 με τα προηγούμενα έτη και γενικότερη ανάλυση της παρούσας κατάστασης στην Ελλάδα για την ειδική αγωγή και την Παράλληλη Στήριξη. Σκοπός της έρευνας είναι η διερεύνηση των απόψεων γονέων παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες για το πρόγραμμα παράλληλης στήριξης αποσκοπώντας στο να ρίξει φως στο πως βιώνουν οι γονείς το συγκεκριμένο πρόγραμμα, μέσα από την συμμετοχή των παιδιών τους, αναφέροντας μας τα θετικά , τα αρνητικά στοιχεία καθώς και προτάσεις βελτίωσης του. Η μεθοδολογική προσέγγιση που χρησιμοποιήθηκε είναι η ποιοτική ανάλυση. Το μεθοδολογικό εργαλείο είναι η ημιδομημένη συνέντευξη. Το δείγμα της έρευνας επιλέχθηκε τυχαία και συμμετείχαν 10 γονείς παιδιών με αναπηρία, κάτοικοι Αττικής. Τα συμπεράσματα έδειξαν ότι οι γονείς θεωρούν σημαντικό το πρόγραμμα και πως έχει βοηθήσει αρκετά τα παιδιά τους τόσο στην γνωστική όσο και στην κοινωνική τους εξέλιξη. Ωστόσο, αναφέρουν και “μελανά” σημεία που αφορούν περισσότερο το πρόγραμμα στην εφαρμογή του, όμως όλοι συμφωνούν στην συνέχιση του. Απώτερος στόχος της έρευνας είναι οι απόψεις των γονέων να “ακουστούν” και να βελτιωθεί το πρόγραμμα στο μέγιστο καθώς οι γονείς είναι αυτοί που γνωρίζουν πολλά για το παιδί τους και θα πρέπει να είμαστε πάντα δεκτικοί ακροατές απέναντι τους.","abstract_html":"Τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια συνεχή διαφοροποίηση του εκπαιδευτικού δυναμικού στα σχολεία. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά κοινωνικό-οικονομικών παραγόντων που συνεχώς μεταβάλλονται. Στο σχολείο εντάσσονται παιδιά με αναπηρία , με διαφορετικά πιστεύω, ήθη και έθιμα. Χαρακτηριστικό αποτελεί πως ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας μιας κοινωνίας αποτυπώνεται στην ικανότητά της να ενσωματώνει αρμονικά όλα τα μέλη της, περιορίζοντας δραστικά έννοιες όπως περιθώριο και κοινωνικός αποκλεισμός. Στην Ελλάδα, όσο αφορά στο νομοθετικό πλαίσιο, έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην προώθηση της ιδέας της ένταξης. Παρ’ όλα αυτά, από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα. Χρειάζεται να γίνουν ριζικές αλλαγές σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, να στελεχωθούν τα σχολεία με επιστημονικά καταρτισμένο προσωπικό, να δοθούν οι αναγκαίοι υλικοί πόροι και κυρίως να γίνει άρση όλων των αρνητικών αντιλήψεων και στερεότυπων που επικρατούν, ώστε η φιλοσοφία της συνεκπαίδευσης να γίνει πραγματικότητα. . Η συνεκπαίδευση μαθητών με ή χωρίς αναπηρίες έχει απασχολήσει πολλές χώρες, οι οποίες βρίσκονται στην αναζήτηση αποτελεσματικών εκπαιδευτικών μεθόδων και συνεργατικών πρακτικής. Ακόμα και οι πιο προχωρημένες χώρες σε αυτό τον τομέα έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες. Στην Ελλάδα με το νόμο 3699/2008 θεσμοθετήθηκε η συνεκπαίδευση με τον όρο «Παράλληλη Στήριξη», που αφορά την ένταξη των μαθητών με αναπηρία στο γενικό σχολείο. Σύμφωνα λοιπόν με αυτό, οι μαθητές τυπικής ανάπτυξης και οι μαθητές με αναπηρία συνυπάρχουν στις ίδιες αίθουσες με τον εκπαιδευτικό της τάξης και τον ειδικό παιδαγωγό. Η «Παράλληλη Στήριξη», αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα συνδιδασκαλίας και εφαρμόζεται παγκοσμίως. Στο θεωρητικό πλαίσιο της παρούσας έρευνας, αρχικά γίνεται προσπάθεια αποσαφήνισης κάποιων ορολογιών που αφορούν την «Παράλληλη Στήριξη» , τον ρόλο του ειδικού παιδαγωγού και στη συνέχεια περιγράφεται το ιστορικό νομοθετικό πλαίσιο της ειδικής αγωγής στην χώρας μας με σκοπό να συνδεθεί με την συνεκπαίδευση και την Παράλληλη Στήριξη. Επιπλέον, παρουσιάζονται τα μοντέλα παράλληλης στήριξης για να τα συνδέσουμε στην πορεία με το μοντέλο της παράλληλης στήριξης, αναφερόμενοι στα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά τους. Επιπρόσθετα , γίνεται αναφορά στο ρόλο των γονέων και στην συμμετοχή τους στο πρόγραμμα παράλληλης στήριξης καθώς και διευκρινήσεις που αφορούν την εγκύκλιο της παράλληλης στήριξης 2016-17 με τα προηγούμενα έτη και γενικότερη ανάλυση της παρούσας κατάστασης στην Ελλάδα για την ειδική αγωγή και την Παράλληλη Στήριξη. Σκοπός της έρευνας είναι η διερεύνηση των απόψεων γονέων παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες για το πρόγραμμα παράλληλης στήριξης αποσκοπώντας στο να ρίξει φως στο πως βιώνουν οι γονείς το συγκεκριμένο πρόγραμμα, μέσα από την συμμετοχή των παιδιών τους, αναφέροντας μας τα θετικά , τα αρνητικά στοιχεία καθώς και προτάσεις βελτίωσης του. Η μεθοδολογική προσέγγιση που χρησιμοποιήθηκε είναι η ποιοτική ανάλυση. Το μεθοδολογικό εργαλείο είναι η ημιδομημένη συνέντευξη. Το δείγμα της έρευνας επιλέχθηκε τυχαία και συμμετείχαν 10 γονείς παιδιών με αναπηρία, κάτοικοι Αττικής. Τα συμπεράσματα έδειξαν ότι οι γονείς θεωρούν σημαντικό το πρόγραμμα και πως έχει βοηθήσει αρκετά τα παιδιά τους τόσο στην γνωστική όσο και στην κοινωνική τους εξέλιξη. Ωστόσο, αναφέρουν και “μελανά” σημεία που αφορούν περισσότερο το πρόγραμμα στην εφαρμογή του, όμως όλοι συμφωνούν στην συνέχιση του. Απώτερος στόχος της έρευνας είναι οι απόψεις των γονέων να “ακουστούν” και να βελτιωθεί το πρόγραμμα στο μέγιστο καθώς οι γονείς είναι αυτοί που γνωρίζουν πολλά για το παιδί τους και θα πρέπει να είμαστε πάντα δεκτικοί ακροατές απέναντι τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Καζάκης Χρυσόστομος","Kazakis Chrysostomos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:45Z","subjects":["Ειδική Εκπαίδευση","Special education"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1945658"],"render_values":[{"text":"uoadl:1945658","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1945658","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1945658","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1945658","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καζάκης Χρυσόστομος","Kazakis Chrysostomos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ειδική Εκπαίδευση","Special education"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1945658","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1945658"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια συνεχή διαφοροποίηση του εκπαιδευτικού δυναμικού στα σχολεία. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά κοινωνικό-οικονομικών παραγόντων που συνεχώς μεταβάλλονται. Στο σχολείο εντάσσονται παιδιά με αναπηρία , με διαφορετικά πιστεύω, ήθη και έθιμα. Χαρακτηριστικό αποτελεί πως ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας μιας κοινωνίας αποτυπώνεται στην ικανότητά της να ενσωματώνει αρμονικά όλα τα μέλη της, περιορίζοντας δραστικά έννοιες όπως περιθώριο και κοινωνικός αποκλεισμός. Στην Ελλάδα, όσο αφορά στο νομοθετικό πλαίσιο, έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην προώθηση της ιδέας της ένταξης. Παρ’ όλα αυτά, από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα. Χρειάζεται να γίνουν ριζικές αλλαγές σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, να στελεχωθούν τα σχολεία με επιστημονικά καταρτισμένο προσωπικό, να δοθούν οι αναγκαίοι υλικοί πόροι και κυρίως να γίνει άρση όλων των αρνητικών αντιλήψεων και στερεότυπων που επικρατούν, ώστε η φιλοσοφία της συνεκπαίδευσης να γίνει πραγματικότητα. . Η συνεκπαίδευση μαθητών με ή χωρίς αναπηρίες έχει απασχολήσει πολλές χώρες, οι οποίες βρίσκονται στην αναζήτηση αποτελεσματικών εκπαιδευτικών μεθόδων και συνεργατικών πρακτικής. Ακόμα και οι πιο προχωρημένες χώρες σε αυτό τον τομέα έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες. Στην Ελλάδα με το νόμο 3699/2008 θεσμοθετήθηκε η συνεκπαίδευση με τον όρο «Παράλληλη Στήριξη», που αφορά την ένταξη των μαθητών με αναπηρία στο γενικό σχολείο. Σύμφωνα λοιπόν με αυτό, οι μαθητές τυπικής ανάπτυξης και οι μαθητές με αναπηρία συνυπάρχουν στις ίδιες αίθουσες με τον εκπαιδευτικό της τάξης και τον ειδικό παιδαγωγό. Η «Παράλληλη Στήριξη», αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα συνδιδασκαλίας και εφαρμόζεται παγκοσμίως. Στο θεωρητικό πλαίσιο της παρούσας έρευνας, αρχικά γίνεται προσπάθεια αποσαφήνισης κάποιων ορολογιών που αφορούν την «Παράλληλη Στήριξη» , τον ρόλο του ειδικού παιδαγωγού και στη συνέχεια περιγράφεται το ιστορικό νομοθετικό πλαίσιο της ειδικής αγωγής στην χώρας μας με σκοπό να συνδεθεί με την συνεκπαίδευση και την Παράλληλη Στήριξη. Επιπλέον, παρουσιάζονται τα μοντέλα παράλληλης στήριξης για να τα συνδέσουμε στην πορεία με το μοντέλο της παράλληλης στήριξης, αναφερόμενοι στα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά τους. Επιπρόσθετα , γίνεται αναφορά στο ρόλο των γονέων και στην συμμετοχή τους στο πρόγραμμα παράλληλης στήριξης καθώς και διευκρινήσεις που αφορούν την εγκύκλιο της παράλληλης στήριξης 2016-17 με τα προηγούμενα έτη και γενικότερη ανάλυση της παρούσας κατάστασης στην Ελλάδα για την ειδική αγωγή και την Παράλληλη Στήριξη. Σκοπός της έρευνας είναι η διερεύνηση των απόψεων γονέων παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες για το πρόγραμμα παράλληλης στήριξης αποσκοπώντας στο να ρίξει φως στο πως βιώνουν οι γονείς το συγκεκριμένο πρόγραμμα, μέσα από την συμμετοχή των παιδιών τους, αναφέροντας μας τα θετικά , τα αρνητικά στοιχεία καθώς και προτάσεις βελτίωσης του. Η μεθοδολογική προσέγγιση που χρησιμοποιήθηκε είναι η ποιοτική ανάλυση. Το μεθοδολογικό εργαλείο είναι η ημιδομημένη συνέντευξη. Το δείγμα της έρευνας επιλέχθηκε τυχαία και συμμετείχαν 10 γονείς παιδιών με αναπηρία, κάτοικοι Αττικής. Τα συμπεράσματα έδειξαν ότι οι γονείς θεωρούν σημαντικό το πρόγραμμα και πως έχει βοηθήσει αρκετά τα παιδιά τους τόσο στην γνωστική όσο και στην κοινωνική τους εξέλιξη. Ωστόσο, αναφέρουν και “μελανά” σημεία που αφορούν περισσότερο το πρόγραμμα στην εφαρμογή του, όμως όλοι συμφωνούν στην συνέχιση του. Απώτερος στόχος της έρευνας είναι οι απόψεις των γονέων να “ακουστούν” και να βελτιωθεί το πρόγραμμα στο μέγιστο καθώς οι γονείς είναι αυτοί που γνωρίζουν πολλά για το παιδί τους και θα πρέπει να είμαστε πάντα δεκτικοί ακροατές απέναντι τους.","Lately, in Greece as well as in an international level it is observed a constant differentiation of the educational potential in schools due to a series of socio-economic factors that constantly alter. Schools are consisted of disabled children, children with different beliefs and customs. It is characteristic that the humanitarian character of a society is represented in its ability to harmonically embody all of its members by drastically limiting concepts such as margin and social exclusion. Concerning the law frame, in Greece, important steps have been made forward in promoting the idea of integration. However, from theory to practice there is a huge distance. Radical changes need to be made in the whole education system, schools to be staffed with scientifically trained staff, the necessary material resources to be given and, especially, all the negative perceptions and stereotypes that prevail to be eliminated in order for the philosophy of coeducation to be accomplished. In an organized and functional educational frame, the instructor / teacher has to cooperate with the special needs teacher and implement in common educational programs of intervention. The role of teachers is important as they promote education, cooperation as well as the development of a multicultural education that is linked with the respect for the personal / family and social disparities and is built upon their experience and the students’ different ways of thinking. A fundamental principle for the implementation of the coeducation is the alteration of the current structures, the acceptance of differentiation, the design of a prototype curriculum and the right education of teachers. Furthermore, the differentiation of teaching is crucial and has to correspond to the educational needs of each student with or without educational needs, separately. The coeducation of students with or without special needs has concerned many countries which look for effective training methods and cooperative methods of practice. Even the more advanced countries have faced difficulties in this specific field. In Greece, with the law 3699/2008 coeducation has been bestowed under the term «Parallel Support» that has to do with the integration o students with special needs in comprehensive schools. According to this, students of typical development and students with special needs coexist in the same classes with the teacher of the class and the special education teacher. «Parallel Support» is a characteristic example of coeducation and is applied in a worldwide level. In the theoretical frame of the current research, an attempt to clarify some terms that concern the «Parallel Support» and the role of the special education teacher is initially made. To continue with, the historical law frame of special education in our country is described in order for it to be linked to coeducation and the «Parallel Support». Besides, the models of parallel support are presented on order for us to link them to the model of parallel support in referring to their positive and negative characteristics. Moreover, a reference is made to the role of parents and their participation in the program of parallel support and some clarifications concerning the parallel support circular 2016-17 with the previous years. Additionally, a general analysis of the current situation in Greece for the special education and the Parallel Support is presented. The aim of the research is the investigation of opinions of parents with children with disabilities regarding the program of parallel support aiming to shed light to how parents experience the specific program from the participation of their children by mentioning the negative elements as well as improvement proposals. The methodological approach that has been used is the qualitative analysis. The methodological instrument is the semistructured interview. The sample of the research has been randomly chosen and 10 parents, residents of Attica, with children with special needs have participated. The conclusions have shown that parents consider the program important and that it has helped their children considerably in their social and knowledge based progress. However, they mention some «black spots» mostly with regard to the application of this program, even though they all agree that it should continue. The main purpose of the research is for the opinions of the parents to be heard and the program to be improved in maximum extent as parents are those who know better their children and as a result we should always be very receptive listeners towards them."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απόψεις και εμπειρίες γονέων αναφορικά με τη δομή και τη λειτουργία του θεσμού της Παράλληλης Στήριξης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καζάκης Χρυσόστομος","Kazakis Chrysostomos"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια συνεχή διαφοροποίηση του εκπαιδευτικού δυναμικού στα σχολεία. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά κοινωνικό-οικονομικών παραγόντων που συνεχώς μεταβάλλονται. Στο σχολείο εντάσσονται παιδιά με αναπηρία , με διαφορετικά πιστεύω, ήθη και έθιμα. Χαρακτηριστικό αποτελεί πως ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας μιας κοινωνίας αποτυπώνεται στην ικανότητά της να ενσωματώνει αρμονικά όλα τα μέλη της, περιορίζοντας δραστικά έννοιες όπως περιθώριο και κοινωνικός αποκλεισμός. Στην Ελλάδα, όσο αφορά στο νομοθετικό πλαίσιο, έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην προώθηση της ιδέας της ένταξης. Παρ’ όλα αυτά, από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα. Χρειάζεται να γίνουν ριζικές αλλαγές σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, να στελεχωθούν τα σχολεία με επιστημονικά καταρτισμένο προσωπικό, να δοθούν οι αναγκαίοι υλικοί πόροι και κυρίως να γίνει άρση όλων των αρνητικών αντιλήψεων και στερεότυπων που επικρατούν, ώστε η φιλοσοφία της συνεκπαίδευσης να γίνει πραγματικότητα. . Η συνεκπαίδευση μαθητών με ή χωρίς αναπηρίες έχει απασχολήσει πολλές χώρες, οι οποίες βρίσκονται στην αναζήτηση αποτελεσματικών εκπαιδευτικών μεθόδων και συνεργατικών πρακτικής. Ακόμα και οι πιο προχωρημένες χώρες σε αυτό τον τομέα έχουν αντιμετωπίσει δυσκολίες. Στην Ελλάδα με το νόμο 3699/2008 θεσμοθετήθηκε η συνεκπαίδευση με τον όρο «Παράλληλη Στήριξη», που αφορά την ένταξη των μαθητών με αναπηρία στο γενικό σχολείο. Σύμφωνα λοιπόν με αυτό, οι μαθητές τυπικής ανάπτυξης και οι μαθητές με αναπηρία συνυπάρχουν στις ίδιες αίθουσες με τον εκπαιδευτικό της τάξης και τον ειδικό παιδαγωγό. Η «Παράλληλη Στήριξη», αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα συνδιδασκαλίας και εφαρμόζεται παγκοσμίως. Στο θεωρητικό πλαίσιο της παρούσας έρευνας, αρχικά γίνεται προσπάθεια αποσαφήνισης κάποιων ορολογιών που αφορούν την «Παράλληλη Στήριξη» , τον ρόλο του ειδικού παιδαγωγού και στη συνέχεια περιγράφεται το ιστορικό νομοθετικό πλαίσιο της ειδικής αγωγής στην χώρας μας με σκοπό να συνδεθεί με την συνεκπαίδευση και την Παράλληλη Στήριξη. Επιπλέον, παρουσιάζονται τα μοντέλα παράλληλης στήριξης για να τα συνδέσουμε στην πορεία με το μοντέλο της παράλληλης στήριξης, αναφερόμενοι στα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά τους. Επιπρόσθετα , γίνεται αναφορά στο ρόλο των γονέων και στην συμμετοχή τους στο πρόγραμμα παράλληλης στήριξης καθώς και διευκρινήσεις που αφορούν την εγκύκλιο της παράλληλης στήριξης 2016-17 με τα προηγούμενα έτη και γενικότερη ανάλυση της παρούσας κατάστασης στην Ελλάδα για την ειδική αγωγή και την Παράλληλη Στήριξη. Σκοπός της έρευνας είναι η διερεύνηση των απόψεων γονέων παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες για το πρόγραμμα παράλληλης στήριξης αποσκοπώντας στο να ρίξει φως στο πως βιώνουν οι γονείς το συγκεκριμένο πρόγραμμα, μέσα από την συμμετοχή των παιδιών τους, αναφέροντας μας τα θετικά , τα αρνητικά στοιχεία καθώς και προτάσεις βελτίωσης του. Η μεθοδολογική προσέγγιση που χρησιμοποιήθηκε είναι η ποιοτική ανάλυση. Το μεθοδολογικό εργαλείο είναι η ημιδομημένη συνέντευξη. Το δείγμα της έρευνας επιλέχθηκε τυχαία και συμμετείχαν 10 γονείς παιδιών με αναπηρία, κάτοικοι Αττικής. Τα συμπεράσματα έδειξαν ότι οι γονείς θεωρούν σημαντικό το πρόγραμμα και πως έχει βοηθήσει αρκετά τα παιδιά τους τόσο στην γνωστική όσο και στην κοινωνική τους εξέλιξη. Ωστόσο, αναφέρουν και “μελανά” σημεία που αφορούν περισσότερο το πρόγραμμα στην εφαρμογή του, όμως όλοι συμφωνούν στην συνέχιση του. Απώτερος στόχος της έρευνας είναι οι απόψεις των γονέων να “ακουστούν” και να βελτιωθεί το πρόγραμμα στο μέγιστο καθώς οι γονείς είναι αυτοί που γνωρίζουν πολλά για το παιδί τους και θα πρέπει να είμαστε πάντα δεκτικοί ακροατές απέναντι τους.","Lately, in Greece as well as in an international level it is observed a constant differentiation of the educational potential in schools due to a series of socio-economic factors that constantly alter. Schools are consisted of disabled children, children with different beliefs and customs. It is characteristic that the humanitarian character of a society is represented in its ability to harmonically embody all of its members by drastically limiting concepts such as margin and social exclusion. Concerning the law frame, in Greece, important steps have been made forward in promoting the idea of integration. However, from theory to practice there is a huge distance. Radical changes need to be made in the whole education system, schools to be staffed with scientifically trained staff, the necessary material resources to be given and, especially, all the negative perceptions and stereotypes that prevail to be eliminated in order for the philosophy of coeducation to be accomplished. In an organized and functional educational frame, the instructor / teacher has to cooperate with the special needs teacher and implement in common educational programs of intervention. The role of teachers is important as they promote education, cooperation as well as the development of a multicultural education that is linked with the respect for the personal / family and social disparities and is built upon their experience and the students’ different ways of thinking. A fundamental principle for the implementation of the coeducation is the alteration of the current structures, the acceptance of differentiation, the design of a prototype curriculum and the right education of teachers. Furthermore, the differentiation of teaching is crucial and has to correspond to the educational needs of each student with or without educational needs, separately. The coeducation of students with or without special needs has concerned many countries which look for effective training methods and cooperative methods of practice. Even the more advanced countries have faced difficulties in this specific field. In Greece, with the law 3699/2008 coeducation has been bestowed under the term «Parallel Support» that has to do with the integration o students with special needs in comprehensive schools. According to this, students of typical development and students with special needs coexist in the same classes with the teacher of the class and the special education teacher. «Parallel Support» is a characteristic example of coeducation and is applied in a worldwide level. In the theoretical frame of the current research, an attempt to clarify some terms that concern the «Parallel Support» and the role of the special education teacher is initially made. To continue with, the historical law frame of special education in our country is described in order for it to be linked to coeducation and the «Parallel Support». Besides, the models of parallel support are presented on order for us to link them to the model of parallel support in referring to their positive and negative characteristics. Moreover, a reference is made to the role of parents and their participation in the program of parallel support and some clarifications concerning the parallel support circular 2016-17 with the previous years. Additionally, a general analysis of the current situation in Greece for the special education and the Parallel Support is presented. The aim of the research is the investigation of opinions of parents with children with disabilities regarding the program of parallel support aiming to shed light to how parents experience the specific program from the participation of their children by mentioning the negative elements as well as improvement proposals. The methodological approach that has been used is the qualitative analysis. The methodological instrument is the semistructured interview. The sample of the research has been randomly chosen and 10 parents, residents of Attica, with children with special needs have participated. The conclusions have shown that parents consider the program important and that it has helped their children considerably in their social and knowledge based progress. However, they mention some «black spots» mostly with regard to the application of this program, even though they all agree that it should continue. The main purpose of the research is for the opinions of the parents to be heard and the program to be improved in maximum extent as parents are those who know better their children and as a result we should always be very receptive listeners towards them."],"dc:identifier":["uoadl:1945658","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1945658"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ειδική Εκπαίδευση","Special education"],"dc:title":["Απόψεις και εμπειρίες γονέων αναφορικά με τη δομή και τη λειτουργία του θεσμού της Παράλληλης Στήριξης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:45Z"}