{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1949244"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1949244","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναγεννητική δράση των νευρικών βλαστικών κυττάρων σε μοντέλο νευροεκφυλισμού","abstract":"Η νόσος Πάρκινσον είναι προοδευτική νευροεκφυλιστική νόσος που επηρεάζει παγκοσμίως 1% του πληθυσμού άνω των 65 ετών. Η νόσος οφείλεται κατά κύριο λόγο στην προοδευτική απώλεια των νευρώνων της μέλαινας ουσίας του εγκεφάλου που παράγουν τον νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη και εκδηλώνεται με χαρακτηριστικά κινητικά συμπτώματα. Αν και η πρώτη αναλυτική περιγραφή της ασθένειας έγινε πριν 200 χρόνια, δεν υπάρχει ακόμα αποτελεσματική θεραπεία, με τις υπάρχουσες να ανακουφίζουν προσωρινά την κινητική δυσλειτουργία χωρίς να αναστρέφουν την εξελισσόμενη νευροεκφύλιση η οποία εκτείνεται και σε άλλες περιοχές του εγκεφάλου. Για τον λόγο αυτό υπάρχει ανάγκη βαθύτερης κατανόησης των παθογένετικών μηχανισμών της νόσου. Σ’ αυτήν την προσπάθεια καίριο ρόλο απέκτησε πρόσφατα η τεχνολογία του κυτταρικού επαναπρογραμματισμού, η οποία επιτρέπει τη μετατροπή δερματικών ινοβλαστών από ασθενείς με Πάρκινσον σε επαγόμενα πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα. Με κατευθυνόμενη διαφοροποίηση των κυττάρων αυτών σε νευρικά κύτταρα δίνεται η δυνατότητα μελέτης των ιδιοτήτων τους τόσο in vitro όσο και in vivo μετά από μεταμόσχευση σε κατάλληλα μοντέλα ποντικού. Πρόσφατα αναπτύχθηκε στο εργαστήριο κυτταρικό μοντέλο ανθρώπινων νευρώνων από ασθενείς με κληρονομική μορφή της νόσου Πάρκινσον, οι οποίοι φέρουν τη σημειακή μεταλλαγή G209A στο γονίδιο της α-συνουκλεΐνης SNCA με συνέπεια να συντίθεται η παθολογική πρωτεΐνη p.A53T α-συνουκλεΐνη. Το μοντέλο αυτό είναι μοναδικό καθώς αναπαράγει για πρώτη φορά in vitro τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά που έχουν εντοπιστεί μετά θάνατον σε ασθενείς με p.A53T-Πάρκινσον. Επόμενο βήμα είναι η μελέτη της in vivo συμπεριφοράς των p.A53T-Παρκινσονικών νευρώνων σε σύγκριση με νευρώνες υγιούς δότη μετά από μεταμόσχευση στον εγκέφαλο του ανοσοκατεσταλμένου στελέχους ποντικού NOD-SCID που έχει υποστεί έγχυση 6-υδροξυ-ντοπαμίνης (6-ΟΗ-DA) στο ραβδωτό σώμα. Η 6-ΟΗ-DA είναι νευροτοξίνη που προκαλεί τον θάνατο των ντοπαμινεργικών κυττάρων μέσω οξειδωτικού στρες. Ο στόχος της παρούσας εργασίας ήταν ο χαρακτηρισμός του ημιπαρκινσονικού μοντέλου μετά από χορήγηση 6-ΟΗ-DA σε ιστολογικό όσο σε συμπεριφορικό επίπεδο. Προκειμένου να μελετήσουμε τη φυσιολογία του ιστού στο χρονικό σημείο όπου γίνεται η μεταμόσχευση (3 εβδομάδες μετά την έγχυση της τοξίνης) καθώς και στο διάστημα των 15 εβδομάδων πραγματοποιήσαμε ανοσοϊστοχημική και συμπεριφορική ανάλυση των ζώων που έχουν λάβει 6-ΟΗ-DA και ζώων ελέγχου στα δύο αυτά χρονικά σημεία, για την εκτίμηση του βαθμού εκφύλισης των κυττάρων στη μέλαινα ουσία και της απώλειας των νευρικών απολήξεων στο ραβδωτό σώμα. Ο συμπεριφορικός χαρακτηρισμός του ημιπαρκινσονικού μοντέλου έγινε με τη δοκιμασία της αμφεταμίνης και τη δοκιμασία αυθόρμητης δραστηριότητας. Ο έλεγχος της κινητικής συμπεριφοράς μετά από χορήγηση αμφεταμίνης έδειξε ότι τα ζώα με 6-ΟΗ-DA ανέπτυσσαν ομόπλευρη στροφική κίνηση με μέσο όρο 8,4 στροφές/λεπτό στις 2 εβδομάδες μετά την έγχυση. Ταυτόχρονα, τα ζώα χρησιμοποιούσαν κατά 0,5 φορά περισσότερο το ομόπλευρο με τη βλάβη πρόσθιο και κατά 1,5 φορές περισσότερο το ομόπλευρο με τη βλάβη οπίσθιο άκρο, σε σύγκριση με τα ετερόπλευρα άκρα. Τα αποτελέσματα της ανοσοϊστοχημικής μελέτης έναντι της υδροξυλάσης της τυροσίνης έδειξαν ότι η έγχυση 6-ΟΗ-DA στο ραβδωτό σώμα, προκαλεί επιτυχή απονεύρωση του ραβδωτού, όπως φάνηκε στις 3 εβδομάδες μετεγχειρητικά και ότι η απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων στο ίδιο χρονικό σημείο ήταν 65,5% σε σχέση με τα ζώα της ομάδας ελέγχου. Έπειτα από διάστημα 15 εβδομάδων, παρατηρήθηκε επανεύρωση στη περιοχή του ραβδωτού χωρίς ωστόσο να μεταβάλλεται ο αριθμός των ντοπαμινεργικών νευρώνων της συμπαγούς μοίρας της μέλαινας ουσίας. Παράλληλα στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο η στροφική κίνηση των ζώων με 6-ΟΗ-DA προσέγγισε αυτή των ζώων ελέγχου και παρατηρήθηκε αναστροφή της προτίμησης χρήσης των άκρων, πιθανώς εξαιτίας της επανεύρωσης του ραβδωτού. Στη συνέχεια εξετάσαμε εάν η επανεύρωση του ραβδωτού οφειλόταν σε αυξημένη νευρογένεση στην πλευρική υποκοιλιακή περιοχή όπου βλαστικά κύτταρα πολλαπλασιάζονται και παράγουν συνεχώς νέους νευρώνες οι οποίοι κατευθύνονται στον οσφρητικό λοβό μέσω του πρόσθιου μεταναστευτικού ρεύματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι βλάβες στο ραβδωτό προκαλούν αύξηση της νευρογένεσης και αλλαγή της πορείας των νεογέννητων νευρώνων προς το σημείο της βλάβης. Σύμφωνα με τα πειραματικά μας αποτελέσματα δεν φάνηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στους πληθυσμούς των πολλαπλασιαζόμενων βλαστικών κυττάρων της υποκοιλιακής περιοχής, πιθανώς γιατί η αναμενόμενη αύξηση της νευρογένεσης ως αντίδραση στην πρόκληση βλάβης εξουδετερώνεται από την έλλειψη επαρκούς ποσότητας ντοπαμίνης στα 6-ΟΗ-DA ζώα. Επομένως συμπεραίνουμε ότι η επανεύρωση του ραβδωτού οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πλαστικότητα του ιστού στην περιοχή αυτή του εγκεφάλου και επομένως το ημιπαρκινσονικό μοντέλο είναι χρήσιμο για τη διερεύνηση των ενδογενών αναγεννητικών μηχανισμών. Επίσης μπορεί να χρησιμεύσει για in vivo μελέτες της διαφοροποίησης και ενσωμάτωσης των A53T-iPSC νευρικών κυττάρων σε σύγκριση με κύτταρα υγιούς δότη. Ωστόσο ένα μοντέλο με λιγότερο αναστρέψιμη βλάβη να είναι πλέον κατάλληλο για τη μελέτη της αναγεννητικής τους ικανότητας, τόσο σε ανατομικό όσο και σε συμπεριφορικό επίπεδο.","abstract_html":"Η νόσος Πάρκινσον είναι προοδευτική νευροεκφυλιστική νόσος που επηρεάζει παγκοσμίως 1% του πληθυσμού άνω των 65 ετών. Η νόσος οφείλεται κατά κύριο λόγο στην προοδευτική απώλεια των νευρώνων της μέλαινας ουσίας του εγκεφάλου που παράγουν τον νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη και εκδηλώνεται με χαρακτηριστικά κινητικά συμπτώματα. Αν και η πρώτη αναλυτική περιγραφή της ασθένειας έγινε πριν 200 χρόνια, δεν υπάρχει ακόμα αποτελεσματική θεραπεία, με τις υπάρχουσες να ανακουφίζουν προσωρινά την κινητική δυσλειτουργία χωρίς να αναστρέφουν την εξελισσόμενη νευροεκφύλιση η οποία εκτείνεται και σε άλλες περιοχές του εγκεφάλου. Για τον λόγο αυτό υπάρχει ανάγκη βαθύτερης κατανόησης των παθογένετικών μηχανισμών της νόσου. Σ’ αυτήν την προσπάθεια καίριο ρόλο απέκτησε πρόσφατα η τεχνολογία του κυτταρικού επαναπρογραμματισμού, η οποία επιτρέπει τη μετατροπή δερματικών ινοβλαστών από ασθενείς με Πάρκινσον σε επαγόμενα πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα. Με κατευθυνόμενη διαφοροποίηση των κυττάρων αυτών σε νευρικά κύτταρα δίνεται η δυνατότητα μελέτης των ιδιοτήτων τους τόσο in vitro όσο και in vivo μετά από μεταμόσχευση σε κατάλληλα μοντέλα ποντικού. Πρόσφατα αναπτύχθηκε στο εργαστήριο κυτταρικό μοντέλο ανθρώπινων νευρώνων από ασθενείς με κληρονομική μορφή της νόσου Πάρκινσον, οι οποίοι φέρουν τη σημειακή μεταλλαγή G209A στο γονίδιο της α-συνουκλεΐνης SNCA με συνέπεια να συντίθεται η παθολογική πρωτεΐνη p.A53T α-συνουκλεΐνη. Το μοντέλο αυτό είναι μοναδικό καθώς αναπαράγει για πρώτη φορά in vitro τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά που έχουν εντοπιστεί μετά θάνατον σε ασθενείς με p.A53T-Πάρκινσον. Επόμενο βήμα είναι η μελέτη της in vivo συμπεριφοράς των p.A53T-Παρκινσονικών νευρώνων σε σύγκριση με νευρώνες υγιούς δότη μετά από μεταμόσχευση στον εγκέφαλο του ανοσοκατεσταλμένου στελέχους ποντικού NOD-SCID που έχει υποστεί έγχυση 6-υδροξυ-ντοπαμίνης (6-ΟΗ-DA) στο ραβδωτό σώμα. Η 6-ΟΗ-DA είναι νευροτοξίνη που προκαλεί τον θάνατο των ντοπαμινεργικών κυττάρων μέσω οξειδωτικού στρες. Ο στόχος της παρούσας εργασίας ήταν ο χαρακτηρισμός του ημιπαρκινσονικού μοντέλου μετά από χορήγηση 6-ΟΗ-DA σε ιστολογικό όσο σε συμπεριφορικό επίπεδο. Προκειμένου να μελετήσουμε τη φυσιολογία του ιστού στο χρονικό σημείο όπου γίνεται η μεταμόσχευση (3 εβδομάδες μετά την έγχυση της τοξίνης) καθώς και στο διάστημα των 15 εβδομάδων πραγματοποιήσαμε ανοσοϊστοχημική και συμπεριφορική ανάλυση των ζώων που έχουν λάβει 6-ΟΗ-DA και ζώων ελέγχου στα δύο αυτά χρονικά σημεία, για την εκτίμηση του βαθμού εκφύλισης των κυττάρων στη μέλαινα ουσία και της απώλειας των νευρικών απολήξεων στο ραβδωτό σώμα. Ο συμπεριφορικός χαρακτηρισμός του ημιπαρκινσονικού μοντέλου έγινε με τη δοκιμασία της αμφεταμίνης και τη δοκιμασία αυθόρμητης δραστηριότητας. Ο έλεγχος της κινητικής συμπεριφοράς μετά από χορήγηση αμφεταμίνης έδειξε ότι τα ζώα με 6-ΟΗ-DA ανέπτυσσαν ομόπλευρη στροφική κίνηση με μέσο όρο 8,4 στροφές/λεπτό στις 2 εβδομάδες μετά την έγχυση. Ταυτόχρονα, τα ζώα χρησιμοποιούσαν κατά 0,5 φορά περισσότερο το ομόπλευρο με τη βλάβη πρόσθιο και κατά 1,5 φορές περισσότερο το ομόπλευρο με τη βλάβη οπίσθιο άκρο, σε σύγκριση με τα ετερόπλευρα άκρα. Τα αποτελέσματα της ανοσοϊστοχημικής μελέτης έναντι της υδροξυλάσης της τυροσίνης έδειξαν ότι η έγχυση 6-ΟΗ-DA στο ραβδωτό σώμα, προκαλεί επιτυχή απονεύρωση του ραβδωτού, όπως φάνηκε στις 3 εβδομάδες μετεγχειρητικά και ότι η απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων στο ίδιο χρονικό σημείο ήταν 65,5% σε σχέση με τα ζώα της ομάδας ελέγχου. Έπειτα από διάστημα 15 εβδομάδων, παρατηρήθηκε επανεύρωση στη περιοχή του ραβδωτού χωρίς ωστόσο να μεταβάλλεται ο αριθμός των ντοπαμινεργικών νευρώνων της συμπαγούς μοίρας της μέλαινας ουσίας. Παράλληλα στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο η στροφική κίνηση των ζώων με 6-ΟΗ-DA προσέγγισε αυτή των ζώων ελέγχου και παρατηρήθηκε αναστροφή της προτίμησης χρήσης των άκρων, πιθανώς εξαιτίας της επανεύρωσης του ραβδωτού. Στη συνέχεια εξετάσαμε εάν η επανεύρωση του ραβδωτού οφειλόταν σε αυξημένη νευρογένεση στην πλευρική υποκοιλιακή περιοχή όπου βλαστικά κύτταρα πολλαπλασιάζονται και παράγουν συνεχώς νέους νευρώνες οι οποίοι κατευθύνονται στον οσφρητικό λοβό μέσω του πρόσθιου μεταναστευτικού ρεύματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι βλάβες στο ραβδωτό προκαλούν αύξηση της νευρογένεσης και αλλαγή της πορείας των νεογέννητων νευρώνων προς το σημείο της βλάβης. Σύμφωνα με τα πειραματικά μας αποτελέσματα δεν φάνηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στους πληθυσμούς των πολλαπλασιαζόμενων βλαστικών κυττάρων της υποκοιλιακής περιοχής, πιθανώς γιατί η αναμενόμενη αύξηση της νευρογένεσης ως αντίδραση στην πρόκληση βλάβης εξουδετερώνεται από την έλλειψη επαρκούς ποσότητας ντοπαμίνης στα 6-ΟΗ-DA ζώα. Επομένως συμπεραίνουμε ότι η επανεύρωση του ραβδωτού οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πλαστικότητα του ιστού στην περιοχή αυτή του εγκεφάλου και επομένως το ημιπαρκινσονικό μοντέλο είναι χρήσιμο για τη διερεύνηση των ενδογενών αναγεννητικών μηχανισμών. Επίσης μπορεί να χρησιμεύσει για in vivo μελέτες της διαφοροποίησης και ενσωμάτωσης των A53T-iPSC νευρικών κυττάρων σε σύγκριση με κύτταρα υγιούς δότη. Ωστόσο ένα μοντέλο με λιγότερο αναστρέψιμη βλάβη να είναι πλέον κατάλληλο για τη μελέτη της αναγεννητικής τους ικανότητας, τόσο σε ανατομικό όσο και σε συμπεριφορικό επίπεδο.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλομοίρη Μαρία","Kalomoiri Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:45Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1949244"],"render_values":[{"text":"uoadl:1949244","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1949244","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1949244","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1949244","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλομοίρη Μαρία","Kalomoiri Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1949244","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1949244"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος Πάρκινσον είναι προοδευτική νευροεκφυλιστική νόσος που επηρεάζει παγκοσμίως 1% του πληθυσμού άνω των 65 ετών. Η νόσος οφείλεται κατά κύριο λόγο στην προοδευτική απώλεια των νευρώνων της μέλαινας ουσίας του εγκεφάλου που παράγουν τον νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη και εκδηλώνεται με χαρακτηριστικά κινητικά συμπτώματα. Αν και η πρώτη αναλυτική περιγραφή της ασθένειας έγινε πριν 200 χρόνια, δεν υπάρχει ακόμα αποτελεσματική θεραπεία, με τις υπάρχουσες να ανακουφίζουν προσωρινά την κινητική δυσλειτουργία χωρίς να αναστρέφουν την εξελισσόμενη νευροεκφύλιση η οποία εκτείνεται και σε άλλες περιοχές του εγκεφάλου. Για τον λόγο αυτό υπάρχει ανάγκη βαθύτερης κατανόησης των παθογένετικών μηχανισμών της νόσου. Σ’ αυτήν την προσπάθεια καίριο ρόλο απέκτησε πρόσφατα η τεχνολογία του κυτταρικού επαναπρογραμματισμού, η οποία επιτρέπει τη μετατροπή δερματικών ινοβλαστών από ασθενείς με Πάρκινσον σε επαγόμενα πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα. Με κατευθυνόμενη διαφοροποίηση των κυττάρων αυτών σε νευρικά κύτταρα δίνεται η δυνατότητα μελέτης των ιδιοτήτων τους τόσο in vitro όσο και in vivo μετά από μεταμόσχευση σε κατάλληλα μοντέλα ποντικού. Πρόσφατα αναπτύχθηκε στο εργαστήριο κυτταρικό μοντέλο ανθρώπινων νευρώνων από ασθενείς με κληρονομική μορφή της νόσου Πάρκινσον, οι οποίοι φέρουν τη σημειακή μεταλλαγή G209A στο γονίδιο της α-συνουκλεΐνης SNCA με συνέπεια να συντίθεται η παθολογική πρωτεΐνη p.A53T α-συνουκλεΐνη. Το μοντέλο αυτό είναι μοναδικό καθώς αναπαράγει για πρώτη φορά in vitro τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά που έχουν εντοπιστεί μετά θάνατον σε ασθενείς με p.A53T-Πάρκινσον. Επόμενο βήμα είναι η μελέτη της in vivo συμπεριφοράς των p.A53T-Παρκινσονικών νευρώνων σε σύγκριση με νευρώνες υγιούς δότη μετά από μεταμόσχευση στον εγκέφαλο του ανοσοκατεσταλμένου στελέχους ποντικού NOD-SCID που έχει υποστεί έγχυση 6-υδροξυ-ντοπαμίνης (6-ΟΗ-DA) στο ραβδωτό σώμα. Η 6-ΟΗ-DA είναι νευροτοξίνη που προκαλεί τον θάνατο των ντοπαμινεργικών κυττάρων μέσω οξειδωτικού στρες. Ο στόχος της παρούσας εργασίας ήταν ο χαρακτηρισμός του ημιπαρκινσονικού μοντέλου μετά από χορήγηση 6-ΟΗ-DA σε ιστολογικό όσο σε συμπεριφορικό επίπεδο. Προκειμένου να μελετήσουμε τη φυσιολογία του ιστού στο χρονικό σημείο όπου γίνεται η μεταμόσχευση (3 εβδομάδες μετά την έγχυση της τοξίνης) καθώς και στο διάστημα των 15 εβδομάδων πραγματοποιήσαμε ανοσοϊστοχημική και συμπεριφορική ανάλυση των ζώων που έχουν λάβει 6-ΟΗ-DA και ζώων ελέγχου στα δύο αυτά χρονικά σημεία, για την εκτίμηση του βαθμού εκφύλισης των κυττάρων στη μέλαινα ουσία και της απώλειας των νευρικών απολήξεων στο ραβδωτό σώμα. Ο συμπεριφορικός χαρακτηρισμός του ημιπαρκινσονικού μοντέλου έγινε με τη δοκιμασία της αμφεταμίνης και τη δοκιμασία αυθόρμητης δραστηριότητας. Ο έλεγχος της κινητικής συμπεριφοράς μετά από χορήγηση αμφεταμίνης έδειξε ότι τα ζώα με 6-ΟΗ-DA ανέπτυσσαν ομόπλευρη στροφική κίνηση με μέσο όρο 8,4 στροφές/λεπτό στις 2 εβδομάδες μετά την έγχυση. Ταυτόχρονα, τα ζώα χρησιμοποιούσαν κατά 0,5 φορά περισσότερο το ομόπλευρο με τη βλάβη πρόσθιο και κατά 1,5 φορές περισσότερο το ομόπλευρο με τη βλάβη οπίσθιο άκρο, σε σύγκριση με τα ετερόπλευρα άκρα. Τα αποτελέσματα της ανοσοϊστοχημικής μελέτης έναντι της υδροξυλάσης της τυροσίνης έδειξαν ότι η έγχυση 6-ΟΗ-DA στο ραβδωτό σώμα, προκαλεί επιτυχή απονεύρωση του ραβδωτού, όπως φάνηκε στις 3 εβδομάδες μετεγχειρητικά και ότι η απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων στο ίδιο χρονικό σημείο ήταν 65,5% σε σχέση με τα ζώα της ομάδας ελέγχου. Έπειτα από διάστημα 15 εβδομάδων, παρατηρήθηκε επανεύρωση στη περιοχή του ραβδωτού χωρίς ωστόσο να μεταβάλλεται ο αριθμός των ντοπαμινεργικών νευρώνων της συμπαγούς μοίρας της μέλαινας ουσίας. Παράλληλα στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο η στροφική κίνηση των ζώων με 6-ΟΗ-DA προσέγγισε αυτή των ζώων ελέγχου και παρατηρήθηκε αναστροφή της προτίμησης χρήσης των άκρων, πιθανώς εξαιτίας της επανεύρωσης του ραβδωτού. Στη συνέχεια εξετάσαμε εάν η επανεύρωση του ραβδωτού οφειλόταν σε αυξημένη νευρογένεση στην πλευρική υποκοιλιακή περιοχή όπου βλαστικά κύτταρα πολλαπλασιάζονται και παράγουν συνεχώς νέους νευρώνες οι οποίοι κατευθύνονται στον οσφρητικό λοβό μέσω του πρόσθιου μεταναστευτικού ρεύματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι βλάβες στο ραβδωτό προκαλούν αύξηση της νευρογένεσης και αλλαγή της πορείας των νεογέννητων νευρώνων προς το σημείο της βλάβης. Σύμφωνα με τα πειραματικά μας αποτελέσματα δεν φάνηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στους πληθυσμούς των πολλαπλασιαζόμενων βλαστικών κυττάρων της υποκοιλιακής περιοχής, πιθανώς γιατί η αναμενόμενη αύξηση της νευρογένεσης ως αντίδραση στην πρόκληση βλάβης εξουδετερώνεται από την έλλειψη επαρκούς ποσότητας ντοπαμίνης στα 6-ΟΗ-DA ζώα. Επομένως συμπεραίνουμε ότι η επανεύρωση του ραβδωτού οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πλαστικότητα του ιστού στην περιοχή αυτή του εγκεφάλου και επομένως το ημιπαρκινσονικό μοντέλο είναι χρήσιμο για τη διερεύνηση των ενδογενών αναγεννητικών μηχανισμών. Επίσης μπορεί να χρησιμεύσει για in vivo μελέτες της διαφοροποίησης και ενσωμάτωσης των A53T-iPSC νευρικών κυττάρων σε σύγκριση με κύτταρα υγιούς δότη. Ωστόσο ένα μοντέλο με λιγότερο αναστρέψιμη βλάβη να είναι πλέον κατάλληλο για τη μελέτη της αναγεννητικής τους ικανότητας, τόσο σε ανατομικό όσο και σε συμπεριφορικό επίπεδο.","Parkinson’s disease (PD) is the second common neurodegenerative disorder affecting worldwide 1% of the population above 65 years of age. The disease is due to the progressive loss of neurons in a region of the brain called substantia nigra. These neurons produce the neurotransmitter dopamine and because their axons project in another brain region, the striatum, their death results in gradual depletion of dopamine and the appearance of the characteristic motor dysfunction associated with PD. Although the disease was first described 200 years ago, there is still no cure with existing therapies targeting motor dysfunction without being able to halt the progress of neurodegeneration which eventually spreads in other brain areas. It is therefore necessary to understand the pathogenetic mechanisms leading to the disease. Cell reprogramming technologies and the generation of induced pluripotent stem cells (iPSCs) from PD patients are invaluable tools in these efforts. Directing the differentiation of patient-derived iPSCs to induced neurons, it is possible to study their properties both in vitro and in vivo after transplantation in appropriate animal models. Recently, we have developed a robust model for PD from fibroblasts of PD patients harboring the A53T mutation in the α-synuclein gene SNCA. This model faithfully recapitulates in vitro the disease-relevant characteristics and neuropathological hallmarks previously identified in post-mortem brains of A53T-patients. To investigate their regenerative properties in vivo, healthy- and patient-derived cells will next be transplantated in a hemi-Parkinsonian mouse model developed by unilateral intra-striatal injection of 6-OH-dopamine (6-OH-DA) in the immunosuppressed NOD-SCID mouse strain. 6-OH-DA is a neuroxin that causes progressive loss of dopamine neurons via oxidative stress. The cell transplantation protocol aims to study the viability, connectivity and function of the transplanted cells in vivo. However, before assessing the regenerative potential of the transplanted cells it is important to characterize the model itself. Therefore the aim of the present work was to characterize the hemi-Parkinsonian NOD-SCID mouse model at the histological and behavioral level. To this end, we conducted an immunohistochemical and behavioral analysis of the animals at 3 weeks after injection of 6-OH-DA (the time point that cell transplantation takes place) and at 15 weeks, in order to estimate the loss of dopaminergic neurons in the substantia nigra and the denervation of the striatum. Behavioral analysis included the rotational activity test upon amphetamine administration and the spontaneous activity test at specific time points up to 15 weeks post-injection of 6-OH-DA. At 2 weeks post 6-OH-DA injection we found that upon amphetamine administration, mice had a rotational preference towards the lesioned side with a mean of 8,4 turns/min. Moreover in the spontaneous activity test, the 6-OH-DA lesioned mice were found to use their ipsilateral to the lesion forelimb by 0,5 times more frequently than their contralateral forelimb and their ipsilateral hindlimb by 1,5 times more frequently than their contralateral hindlimb, as compared to non-lesioned control animals. Immunohistochemistry using a specific antibody against tyrosine hydroxylase showed significant denervation of the striatum, 3 weeks after 6-ΟΗ-DA injection. Additionally, the loss of dopamine neurons was 65,5% as compared to control animals, at the same time point. Unexpectedly at the 15-week time point, reinnervation of the striatum was observed even though the number of dopaminergic cells in the substantia nigra did not change. In agreement to the observed re-innervation of the striatum, the rotational and spontaneous activities of the 6-OH-DA injected mice were similar to those of control mice at this late time point. We next asked if the observed re-innervation of the striatum was due to increased neurogenesis in the subventricular zone of the lateral ventricle. In this part of the brain, resident stem cells continuously generate new neurons throughout life, which populate the olfactory bulb via the rostral migratory stream. Previous studies have shown that striatal lesions induce an increase in neurogenesis and a change in the migration of newborn neurons towards the lesion site. Interestingly the proliferation of resident stem/progenitor cells, and therefore neurogenesis, depend upon dopamine availability. Our results showed no statistically significant differences in the number of proliferating cells between 6-OH-DA lesioned and control mice, probably because the expected increase in neurogenesis is counter-balanced by dopamine paucity in the 6-OH-DA mice. We therefore conclude that striatal re-innervation is due to the plasticity and inherent regenerative capacity of the striatum. The hemi-Parkinsonian model is thus useful for investigating endogenous regenerative mechanisms and may also serve for analyzing the in vivo differentiation and integration potential of A53T-patient-derived cells. However, a more severe lesion model that does not self-regenerate as efficiently, may be more appropriate for assessing their regenerative capacity at the histological and behavioral levels."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναγεννητική δράση των νευρικών βλαστικών κυττάρων σε μοντέλο νευροεκφυλισμού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλομοίρη Μαρία","Kalomoiri Maria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η νόσος Πάρκινσον είναι προοδευτική νευροεκφυλιστική νόσος που επηρεάζει παγκοσμίως 1% του πληθυσμού άνω των 65 ετών. Η νόσος οφείλεται κατά κύριο λόγο στην προοδευτική απώλεια των νευρώνων της μέλαινας ουσίας του εγκεφάλου που παράγουν τον νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη και εκδηλώνεται με χαρακτηριστικά κινητικά συμπτώματα. Αν και η πρώτη αναλυτική περιγραφή της ασθένειας έγινε πριν 200 χρόνια, δεν υπάρχει ακόμα αποτελεσματική θεραπεία, με τις υπάρχουσες να ανακουφίζουν προσωρινά την κινητική δυσλειτουργία χωρίς να αναστρέφουν την εξελισσόμενη νευροεκφύλιση η οποία εκτείνεται και σε άλλες περιοχές του εγκεφάλου. Για τον λόγο αυτό υπάρχει ανάγκη βαθύτερης κατανόησης των παθογένετικών μηχανισμών της νόσου. Σ’ αυτήν την προσπάθεια καίριο ρόλο απέκτησε πρόσφατα η τεχνολογία του κυτταρικού επαναπρογραμματισμού, η οποία επιτρέπει τη μετατροπή δερματικών ινοβλαστών από ασθενείς με Πάρκινσον σε επαγόμενα πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα. Με κατευθυνόμενη διαφοροποίηση των κυττάρων αυτών σε νευρικά κύτταρα δίνεται η δυνατότητα μελέτης των ιδιοτήτων τους τόσο in vitro όσο και in vivo μετά από μεταμόσχευση σε κατάλληλα μοντέλα ποντικού. Πρόσφατα αναπτύχθηκε στο εργαστήριο κυτταρικό μοντέλο ανθρώπινων νευρώνων από ασθενείς με κληρονομική μορφή της νόσου Πάρκινσον, οι οποίοι φέρουν τη σημειακή μεταλλαγή G209A στο γονίδιο της α-συνουκλεΐνης SNCA με συνέπεια να συντίθεται η παθολογική πρωτεΐνη p.A53T α-συνουκλεΐνη. Το μοντέλο αυτό είναι μοναδικό καθώς αναπαράγει για πρώτη φορά in vitro τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά που έχουν εντοπιστεί μετά θάνατον σε ασθενείς με p.A53T-Πάρκινσον. Επόμενο βήμα είναι η μελέτη της in vivo συμπεριφοράς των p.A53T-Παρκινσονικών νευρώνων σε σύγκριση με νευρώνες υγιούς δότη μετά από μεταμόσχευση στον εγκέφαλο του ανοσοκατεσταλμένου στελέχους ποντικού NOD-SCID που έχει υποστεί έγχυση 6-υδροξυ-ντοπαμίνης (6-ΟΗ-DA) στο ραβδωτό σώμα. Η 6-ΟΗ-DA είναι νευροτοξίνη που προκαλεί τον θάνατο των ντοπαμινεργικών κυττάρων μέσω οξειδωτικού στρες. Ο στόχος της παρούσας εργασίας ήταν ο χαρακτηρισμός του ημιπαρκινσονικού μοντέλου μετά από χορήγηση 6-ΟΗ-DA σε ιστολογικό όσο σε συμπεριφορικό επίπεδο. Προκειμένου να μελετήσουμε τη φυσιολογία του ιστού στο χρονικό σημείο όπου γίνεται η μεταμόσχευση (3 εβδομάδες μετά την έγχυση της τοξίνης) καθώς και στο διάστημα των 15 εβδομάδων πραγματοποιήσαμε ανοσοϊστοχημική και συμπεριφορική ανάλυση των ζώων που έχουν λάβει 6-ΟΗ-DA και ζώων ελέγχου στα δύο αυτά χρονικά σημεία, για την εκτίμηση του βαθμού εκφύλισης των κυττάρων στη μέλαινα ουσία και της απώλειας των νευρικών απολήξεων στο ραβδωτό σώμα. Ο συμπεριφορικός χαρακτηρισμός του ημιπαρκινσονικού μοντέλου έγινε με τη δοκιμασία της αμφεταμίνης και τη δοκιμασία αυθόρμητης δραστηριότητας. Ο έλεγχος της κινητικής συμπεριφοράς μετά από χορήγηση αμφεταμίνης έδειξε ότι τα ζώα με 6-ΟΗ-DA ανέπτυσσαν ομόπλευρη στροφική κίνηση με μέσο όρο 8,4 στροφές/λεπτό στις 2 εβδομάδες μετά την έγχυση. Ταυτόχρονα, τα ζώα χρησιμοποιούσαν κατά 0,5 φορά περισσότερο το ομόπλευρο με τη βλάβη πρόσθιο και κατά 1,5 φορές περισσότερο το ομόπλευρο με τη βλάβη οπίσθιο άκρο, σε σύγκριση με τα ετερόπλευρα άκρα. Τα αποτελέσματα της ανοσοϊστοχημικής μελέτης έναντι της υδροξυλάσης της τυροσίνης έδειξαν ότι η έγχυση 6-ΟΗ-DA στο ραβδωτό σώμα, προκαλεί επιτυχή απονεύρωση του ραβδωτού, όπως φάνηκε στις 3 εβδομάδες μετεγχειρητικά και ότι η απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων στο ίδιο χρονικό σημείο ήταν 65,5% σε σχέση με τα ζώα της ομάδας ελέγχου. Έπειτα από διάστημα 15 εβδομάδων, παρατηρήθηκε επανεύρωση στη περιοχή του ραβδωτού χωρίς ωστόσο να μεταβάλλεται ο αριθμός των ντοπαμινεργικών νευρώνων της συμπαγούς μοίρας της μέλαινας ουσίας. Παράλληλα στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο η στροφική κίνηση των ζώων με 6-ΟΗ-DA προσέγγισε αυτή των ζώων ελέγχου και παρατηρήθηκε αναστροφή της προτίμησης χρήσης των άκρων, πιθανώς εξαιτίας της επανεύρωσης του ραβδωτού. Στη συνέχεια εξετάσαμε εάν η επανεύρωση του ραβδωτού οφειλόταν σε αυξημένη νευρογένεση στην πλευρική υποκοιλιακή περιοχή όπου βλαστικά κύτταρα πολλαπλασιάζονται και παράγουν συνεχώς νέους νευρώνες οι οποίοι κατευθύνονται στον οσφρητικό λοβό μέσω του πρόσθιου μεταναστευτικού ρεύματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι βλάβες στο ραβδωτό προκαλούν αύξηση της νευρογένεσης και αλλαγή της πορείας των νεογέννητων νευρώνων προς το σημείο της βλάβης. Σύμφωνα με τα πειραματικά μας αποτελέσματα δεν φάνηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στους πληθυσμούς των πολλαπλασιαζόμενων βλαστικών κυττάρων της υποκοιλιακής περιοχής, πιθανώς γιατί η αναμενόμενη αύξηση της νευρογένεσης ως αντίδραση στην πρόκληση βλάβης εξουδετερώνεται από την έλλειψη επαρκούς ποσότητας ντοπαμίνης στα 6-ΟΗ-DA ζώα. Επομένως συμπεραίνουμε ότι η επανεύρωση του ραβδωτού οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πλαστικότητα του ιστού στην περιοχή αυτή του εγκεφάλου και επομένως το ημιπαρκινσονικό μοντέλο είναι χρήσιμο για τη διερεύνηση των ενδογενών αναγεννητικών μηχανισμών. Επίσης μπορεί να χρησιμεύσει για in vivo μελέτες της διαφοροποίησης και ενσωμάτωσης των A53T-iPSC νευρικών κυττάρων σε σύγκριση με κύτταρα υγιούς δότη. Ωστόσο ένα μοντέλο με λιγότερο αναστρέψιμη βλάβη να είναι πλέον κατάλληλο για τη μελέτη της αναγεννητικής τους ικανότητας, τόσο σε ανατομικό όσο και σε συμπεριφορικό επίπεδο.","Parkinson’s disease (PD) is the second common neurodegenerative disorder affecting worldwide 1% of the population above 65 years of age. The disease is due to the progressive loss of neurons in a region of the brain called substantia nigra. These neurons produce the neurotransmitter dopamine and because their axons project in another brain region, the striatum, their death results in gradual depletion of dopamine and the appearance of the characteristic motor dysfunction associated with PD. Although the disease was first described 200 years ago, there is still no cure with existing therapies targeting motor dysfunction without being able to halt the progress of neurodegeneration which eventually spreads in other brain areas. It is therefore necessary to understand the pathogenetic mechanisms leading to the disease. Cell reprogramming technologies and the generation of induced pluripotent stem cells (iPSCs) from PD patients are invaluable tools in these efforts. Directing the differentiation of patient-derived iPSCs to induced neurons, it is possible to study their properties both in vitro and in vivo after transplantation in appropriate animal models. Recently, we have developed a robust model for PD from fibroblasts of PD patients harboring the A53T mutation in the α-synuclein gene SNCA. This model faithfully recapitulates in vitro the disease-relevant characteristics and neuropathological hallmarks previously identified in post-mortem brains of A53T-patients. To investigate their regenerative properties in vivo, healthy- and patient-derived cells will next be transplantated in a hemi-Parkinsonian mouse model developed by unilateral intra-striatal injection of 6-OH-dopamine (6-OH-DA) in the immunosuppressed NOD-SCID mouse strain. 6-OH-DA is a neuroxin that causes progressive loss of dopamine neurons via oxidative stress. The cell transplantation protocol aims to study the viability, connectivity and function of the transplanted cells in vivo. However, before assessing the regenerative potential of the transplanted cells it is important to characterize the model itself. Therefore the aim of the present work was to characterize the hemi-Parkinsonian NOD-SCID mouse model at the histological and behavioral level. To this end, we conducted an immunohistochemical and behavioral analysis of the animals at 3 weeks after injection of 6-OH-DA (the time point that cell transplantation takes place) and at 15 weeks, in order to estimate the loss of dopaminergic neurons in the substantia nigra and the denervation of the striatum. Behavioral analysis included the rotational activity test upon amphetamine administration and the spontaneous activity test at specific time points up to 15 weeks post-injection of 6-OH-DA. At 2 weeks post 6-OH-DA injection we found that upon amphetamine administration, mice had a rotational preference towards the lesioned side with a mean of 8,4 turns/min. Moreover in the spontaneous activity test, the 6-OH-DA lesioned mice were found to use their ipsilateral to the lesion forelimb by 0,5 times more frequently than their contralateral forelimb and their ipsilateral hindlimb by 1,5 times more frequently than their contralateral hindlimb, as compared to non-lesioned control animals. Immunohistochemistry using a specific antibody against tyrosine hydroxylase showed significant denervation of the striatum, 3 weeks after 6-ΟΗ-DA injection. Additionally, the loss of dopamine neurons was 65,5% as compared to control animals, at the same time point. Unexpectedly at the 15-week time point, reinnervation of the striatum was observed even though the number of dopaminergic cells in the substantia nigra did not change. In agreement to the observed re-innervation of the striatum, the rotational and spontaneous activities of the 6-OH-DA injected mice were similar to those of control mice at this late time point. We next asked if the observed re-innervation of the striatum was due to increased neurogenesis in the subventricular zone of the lateral ventricle. In this part of the brain, resident stem cells continuously generate new neurons throughout life, which populate the olfactory bulb via the rostral migratory stream. Previous studies have shown that striatal lesions induce an increase in neurogenesis and a change in the migration of newborn neurons towards the lesion site. Interestingly the proliferation of resident stem/progenitor cells, and therefore neurogenesis, depend upon dopamine availability. Our results showed no statistically significant differences in the number of proliferating cells between 6-OH-DA lesioned and control mice, probably because the expected increase in neurogenesis is counter-balanced by dopamine paucity in the 6-OH-DA mice. We therefore conclude that striatal re-innervation is due to the plasticity and inherent regenerative capacity of the striatum. The hemi-Parkinsonian model is thus useful for investigating endogenous regenerative mechanisms and may also serve for analyzing the in vivo differentiation and integration potential of A53T-patient-derived cells. However, a more severe lesion model that does not self-regenerate as efficiently, may be more appropriate for assessing their regenerative capacity at the histological and behavioral levels."],"dc:identifier":["uoadl:1949244","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1949244"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Αναγεννητική δράση των νευρικών βλαστικών κυττάρων σε μοντέλο νευροεκφυλισμού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:45Z"}