{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2057904"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2057904","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υποσχετικές συμβάσεις με αντικείμενο τον υλικό φορέα εικαστικού έργου τέχνης στον οποίο έχει ενσωματωθεί το έργο, ως άυλο αγαθό και ειδικότερα ζητήματα επί αυτών.","abstract":"Η μετατροπή των εικαστικών έργων τέχνης σε προϊόντα ευρείας κυκλοφορίας, τα οποία διακινούνται στις συναλλαγές δημιούργησε την ανάγκη ρύθμισης των συμβάσεων που συνάπτονται με αντικείμενο αυτά. Είναι γνωστό πως υπάρχουν πολλοί συμμετέχοντες στην αγορά Τέχνης. Οίκοι δημοπρασιών, αίθουσες τέχνης (γκαλερί) και συλλέκτες - επενδυτές καθώς και μεσάζοντες που παίρνουν μέρος στην αγορά και πώληση έργων. Τα συμφέροντα των συμμετεχόντων, όχι μόνο διαφοροποιούνται αλλά πολλές φορές συγκρούονται και τελικά διαμορφώνουν ένα σύστημα, το οποίο λειτουργεί με ιδιαίτερα περίπλοκους μηχανισμούς. Να σημειωθεί ότι στην ήδη υπάρχουσα ιδιομορφία και πολυπλοκότητα της λειτουργίας αυτών των συμβάσεων, προστίθεται η ιδιαιτερότητα των εικαστικών έργων. Η μοναδική κατά κανόνα, σταθερή ενσωμάτωση υποδηλώνει τη σπανιότητα του εικαστικού έργου και δικαιολογεί την αυξημένη οικονομική του αξία. Ένα έργο τέχνης συναποτελείται από τον υλικό φορέα στον οποίο έχει ενσωματωθεί και από το έργο ως άυλο αγαθό. Το άυλο και το υλικό αγαθό που συνθέτουν το εικαστικό έργο έχουν διαφορετική νομική μεταχείριση, γιατί στο δημιουργό του άυλου αγαθού αναγνωρίζεται δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας και στον κύριο του υλικού φορέα του εικαστικού έργου δικαίωμα κυριότητας. Οι έννομες σχέσεις που αφορούν το υλικό αντικείμενο, το οποίο είναι πράγμα κατά την έννοια του άρθρου 947 ΑΚ, διέπονται κυρίως από τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, ενώ οι έννομες σχέσεις που αναφέρονται στο έργο, ως άυλο αγαθό, ρυθμίζονται από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας και το Ν.2121/1993 (ΦΕΚ Α’ 25). Η συνύπαρξη των δύο δικαιωμάτων είναι το αντικείμενο της παρούσας εργασίας.","abstract_html":"Η μετατροπή των εικαστικών έργων τέχνης σε προϊόντα ευρείας κυκλοφορίας, τα οποία διακινούνται στις συναλλαγές δημιούργησε την ανάγκη ρύθμισης των συμβάσεων που συνάπτονται με αντικείμενο αυτά. Είναι γνωστό πως υπάρχουν πολλοί συμμετέχοντες στην αγορά Τέχνης. Οίκοι δημοπρασιών, αίθουσες τέχνης (γκαλερί) και συλλέκτες - επενδυτές καθώς και μεσάζοντες που παίρνουν μέρος στην αγορά και πώληση έργων. Τα συμφέροντα των συμμετεχόντων, όχι μόνο διαφοροποιούνται αλλά πολλές φορές συγκρούονται και τελικά διαμορφώνουν ένα σύστημα, το οποίο λειτουργεί με ιδιαίτερα περίπλοκους μηχανισμούς. Να σημειωθεί ότι στην ήδη υπάρχουσα ιδιομορφία και πολυπλοκότητα της λειτουργίας αυτών των συμβάσεων, προστίθεται η ιδιαιτερότητα των εικαστικών έργων. Η μοναδική κατά κανόνα, σταθερή ενσωμάτωση υποδηλώνει τη σπανιότητα του εικαστικού έργου και δικαιολογεί την αυξημένη οικονομική του αξία. Ένα έργο τέχνης συναποτελείται από τον υλικό φορέα στον οποίο έχει ενσωματωθεί και από το έργο ως άυλο αγαθό. Το άυλο και το υλικό αγαθό που συνθέτουν το εικαστικό έργο έχουν διαφορετική νομική μεταχείριση, γιατί στο δημιουργό του άυλου αγαθού αναγνωρίζεται δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας και στον κύριο του υλικού φορέα του εικαστικού έργου δικαίωμα κυριότητας. Οι έννομες σχέσεις που αφορούν το υλικό αντικείμενο, το οποίο είναι πράγμα κατά την έννοια του άρθρου 947 ΑΚ, διέπονται κυρίως από τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, ενώ οι έννομες σχέσεις που αναφέρονται στο έργο, ως άυλο αγαθό, ρυθμίζονται από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας και το Ν.2121/1993 (ΦΕΚ Α’ 25). Η συνύπαρξη των δύο δικαιωμάτων είναι το αντικείμενο της παρούσας εργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπούρα Ήλια-Αικατερίνη","Boura Ilia-Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:49Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2057904"],"render_values":[{"text":"uoadl:2057904","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2057904","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2057904","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2057904","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπούρα Ήλια-Αικατερίνη","Boura Ilia-Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2057904","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2057904"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μετατροπή των εικαστικών έργων τέχνης σε προϊόντα ευρείας κυκλοφορίας, τα οποία διακινούνται στις συναλλαγές δημιούργησε την ανάγκη ρύθμισης των συμβάσεων που συνάπτονται με αντικείμενο αυτά. Είναι γνωστό πως υπάρχουν πολλοί συμμετέχοντες στην αγορά Τέχνης. Οίκοι δημοπρασιών, αίθουσες τέχνης (γκαλερί) και συλλέκτες - επενδυτές καθώς και μεσάζοντες που παίρνουν μέρος στην αγορά και πώληση έργων. Τα συμφέροντα των συμμετεχόντων, όχι μόνο διαφοροποιούνται αλλά πολλές φορές συγκρούονται και τελικά διαμορφώνουν ένα σύστημα, το οποίο λειτουργεί με ιδιαίτερα περίπλοκους μηχανισμούς. Να σημειωθεί ότι στην ήδη υπάρχουσα ιδιομορφία και πολυπλοκότητα της λειτουργίας αυτών των συμβάσεων, προστίθεται η ιδιαιτερότητα των εικαστικών έργων. Η μοναδική κατά κανόνα, σταθερή ενσωμάτωση υποδηλώνει τη σπανιότητα του εικαστικού έργου και δικαιολογεί την αυξημένη οικονομική του αξία. Ένα έργο τέχνης συναποτελείται από τον υλικό φορέα στον οποίο έχει ενσωματωθεί και από το έργο ως άυλο αγαθό. Το άυλο και το υλικό αγαθό που συνθέτουν το εικαστικό έργο έχουν διαφορετική νομική μεταχείριση, γιατί στο δημιουργό του άυλου αγαθού αναγνωρίζεται δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας και στον κύριο του υλικού φορέα του εικαστικού έργου δικαίωμα κυριότητας. Οι έννομες σχέσεις που αφορούν το υλικό αντικείμενο, το οποίο είναι πράγμα κατά την έννοια του άρθρου 947 ΑΚ, διέπονται κυρίως από τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, ενώ οι έννομες σχέσεις που αναφέρονται στο έργο, ως άυλο αγαθό, ρυθμίζονται από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας και το Ν.2121/1993 (ΦΕΚ Α’ 25). Η συνύπαρξη των δύο δικαιωμάτων είναι το αντικείμενο της παρούσας εργασίας.","The conversion of visual arts into large-circulation products that are traded in the trade has created the need to regulate the contracts concluded on them. It is well known that there are many participants in the art market. Auction houses, art galleries and collectors - investors as well as intermediaries who take part in the purchase and sale of works. The interests of the participants not only differ, they often collide, and ultimately form a system that operates with very complex mechanisms. It should be noted that the specificity and complexity of the operation of these conventions adds the specificity of the visual works. The only, as a rule, steady integration suggests the scarcity of the visual work and justifies its increased economic value. A work of art is made up of the material of the material to which it has been incorporated and the work as an intangible asset. The intangible and material goods that make up the visual work have different legal treatment because the creator of the intangible asset recognizes the intellectual property right and the owner of the visual material as the owner of the property. The legal relationships relating to the material object, which is a thing within the meaning of Article 947 of the Civil Code, are governed mainly by the provisions of the Civil Code, while the legal relations referred to in the project as intangible property are governed by the intellectual property law and Law 2121/1993 (Government Gazette A '25). The coexistence of the two rights is the subject of this paper."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υποσχετικές συμβάσεις με αντικείμενο τον υλικό φορέα εικαστικού έργου τέχνης στον οποίο έχει ενσωματωθεί το έργο, ως άυλο αγαθό και ειδικότερα ζητήματα επί αυτών."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπούρα Ήλια-Αικατερίνη","Boura Ilia-Aikaterini"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η μετατροπή των εικαστικών έργων τέχνης σε προϊόντα ευρείας κυκλοφορίας, τα οποία διακινούνται στις συναλλαγές δημιούργησε την ανάγκη ρύθμισης των συμβάσεων που συνάπτονται με αντικείμενο αυτά. Είναι γνωστό πως υπάρχουν πολλοί συμμετέχοντες στην αγορά Τέχνης. Οίκοι δημοπρασιών, αίθουσες τέχνης (γκαλερί) και συλλέκτες - επενδυτές καθώς και μεσάζοντες που παίρνουν μέρος στην αγορά και πώληση έργων. Τα συμφέροντα των συμμετεχόντων, όχι μόνο διαφοροποιούνται αλλά πολλές φορές συγκρούονται και τελικά διαμορφώνουν ένα σύστημα, το οποίο λειτουργεί με ιδιαίτερα περίπλοκους μηχανισμούς. Να σημειωθεί ότι στην ήδη υπάρχουσα ιδιομορφία και πολυπλοκότητα της λειτουργίας αυτών των συμβάσεων, προστίθεται η ιδιαιτερότητα των εικαστικών έργων. Η μοναδική κατά κανόνα, σταθερή ενσωμάτωση υποδηλώνει τη σπανιότητα του εικαστικού έργου και δικαιολογεί την αυξημένη οικονομική του αξία. Ένα έργο τέχνης συναποτελείται από τον υλικό φορέα στον οποίο έχει ενσωματωθεί και από το έργο ως άυλο αγαθό. Το άυλο και το υλικό αγαθό που συνθέτουν το εικαστικό έργο έχουν διαφορετική νομική μεταχείριση, γιατί στο δημιουργό του άυλου αγαθού αναγνωρίζεται δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας και στον κύριο του υλικού φορέα του εικαστικού έργου δικαίωμα κυριότητας. Οι έννομες σχέσεις που αφορούν το υλικό αντικείμενο, το οποίο είναι πράγμα κατά την έννοια του άρθρου 947 ΑΚ, διέπονται κυρίως από τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, ενώ οι έννομες σχέσεις που αναφέρονται στο έργο, ως άυλο αγαθό, ρυθμίζονται από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας και το Ν.2121/1993 (ΦΕΚ Α’ 25). Η συνύπαρξη των δύο δικαιωμάτων είναι το αντικείμενο της παρούσας εργασίας.","The conversion of visual arts into large-circulation products that are traded in the trade has created the need to regulate the contracts concluded on them. It is well known that there are many participants in the art market. Auction houses, art galleries and collectors - investors as well as intermediaries who take part in the purchase and sale of works. The interests of the participants not only differ, they often collide, and ultimately form a system that operates with very complex mechanisms. It should be noted that the specificity and complexity of the operation of these conventions adds the specificity of the visual works. The only, as a rule, steady integration suggests the scarcity of the visual work and justifies its increased economic value. A work of art is made up of the material of the material to which it has been incorporated and the work as an intangible asset. The intangible and material goods that make up the visual work have different legal treatment because the creator of the intangible asset recognizes the intellectual property right and the owner of the visual material as the owner of the property. The legal relationships relating to the material object, which is a thing within the meaning of Article 947 of the Civil Code, are governed mainly by the provisions of the Civil Code, while the legal relations referred to in the project as intangible property are governed by the intellectual property law and Law 2121/1993 (Government Gazette A '25). The coexistence of the two rights is the subject of this paper."],"dc:identifier":["uoadl:2057904","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2057904"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Υποσχετικές συμβάσεις με αντικείμενο τον υλικό φορέα εικαστικού έργου τέχνης στον οποίο έχει ενσωματωθεί το έργο, ως άυλο αγαθό και ειδικότερα ζητήματα επί αυτών."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:49Z"}