{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2068683"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2068683","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αξιολόγηση της κινητικής επάρκειας παιδιών προσχολικής ηλικίας με ενδείξεις Αναπτυξιακής Διαταραχής του Κινητικού Συντονισμού: Εργοθεραπευτικές πρακτικές και προβληματισμοί","abstract":"Η πρώτη θεραπευτική πράξη που επιτελεί ένας εργοθεραπευτής με τον πελάτη είναι η αξιολόγηση. Στις αξιολογητικές πρακτικές που εφαρμόζονται, υιοθετούνται συνήθως δύο προσεγγίσεις. Η πρώτη πραγματοποιείται σε κλινικά περιβάλλοντα και εστιάζεται στα σωματικά χαρακτηριστικά και τις επιμέρους δεξιότητες του ατόμου, χωρίς να κρίνεται αναγκαία η σφαιρική εκτίμηση της λειτουργικότητάς του. Η δεύτερη λαμβάνει χώρα στα φυσικά περιβάλλοντα του ατόμου και εστιάζει στο νόημα και στην αξία που προσδίδει το άτομο στις δραστηριότητες που εκτελεί. Επίσης, λαμβάνεται υπόψη το επίπεδο εκτέλεσης έργου του ατόμου στις δραστηριότητες που πραγματοποιεί στην καθημερινότητά του. Η παρούσα μελέτη, διερεύνησε την εφαρμογή των δύο παραπάνω προσεγγίσεων στην αξιολόγηση παιδιών με δυσκολίες κινητικού συντονισμού. Σκοπός της έρευνας ήταν να εντοπιστούν οι διαφορές που ανακύπτουν, ως προς την εικόνα που συγκροτούν για το παιδί, ως προς τις δυνατότητές του να συμμετέχει σε διαφορετικά πλαίσια καθώς και ως προς το σχεδιασμό του κατάλληλου θεραπευτικού προγράμματος. Στην έρευνα συμμετείχαν πέντε παιδιά ηλικίας πέντε ετών. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με τη συμμετοχή του παιδιού σε ένα σταθμισμένο τεστ κινητικής λειτουργίας στο πλαίσιο μίας κλινικής αξιολόγησης, με τη δομημένη μη συμμετοχική παρατήρησή του όταν εκτελούσε δραστηριότητες καθημερινής ζωής και την ημι-δομημένη συνέντευξη με τους γονείς. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι η χρήση του σταθμισμένου τεστ και της κλινικής αξιολόγησης συγκροτούσαν μία εικόνα για το παιδί εντοπισμένη κυρίως στις επιμέρους δεξιότητες, που το παιδί είχε επιδείξει σε ένα μη οικείο κλινικό περιβάλλον. Η δομημένη παρατήρηση εστίαζε στην απόδοση σε δραστηριότητες παιχνιδιού και αυτοφροντίδας στο φυσικό περιβάλλον του παιδιού. Ωστόσο, δεν παρείχε τη δυνατότητα να καταγραφούν οι ιδιαίτερες παράμετροι που μπορεί να επηρεάζουν την απόδοσή του. Τέλος, μέσω της συνέντευξης με τους γονείς φάνηκε να συγκροτείται η πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το παιδί. Ο τρόπος και ο βαθμός συμμετοχής του παιδιού σε δραστηριότητες της καθημερινότητας νοηματοδοτήθηκε από την προσωπικότητα, τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και το οικογενειακό του περιβάλλον. Εντούτοις, οι πληροφορίες για το επίπεδο εκτέλεσης των δραστηριοτήτων και των δεξιοτήτων ήταν περιορισμένες.","abstract_html":"Η πρώτη θεραπευτική πράξη που επιτελεί ένας εργοθεραπευτής με τον πελάτη είναι η αξιολόγηση. Στις αξιολογητικές πρακτικές που εφαρμόζονται, υιοθετούνται συνήθως δύο προσεγγίσεις. Η πρώτη πραγματοποιείται σε κλινικά περιβάλλοντα και εστιάζεται στα σωματικά χαρακτηριστικά και τις επιμέρους δεξιότητες του ατόμου, χωρίς να κρίνεται αναγκαία η σφαιρική εκτίμηση της λειτουργικότητάς του. Η δεύτερη λαμβάνει χώρα στα φυσικά περιβάλλοντα του ατόμου και εστιάζει στο νόημα και στην αξία που προσδίδει το άτομο στις δραστηριότητες που εκτελεί. Επίσης, λαμβάνεται υπόψη το επίπεδο εκτέλεσης έργου του ατόμου στις δραστηριότητες που πραγματοποιεί στην καθημερινότητά του. Η παρούσα μελέτη, διερεύνησε την εφαρμογή των δύο παραπάνω προσεγγίσεων στην αξιολόγηση παιδιών με δυσκολίες κινητικού συντονισμού. Σκοπός της έρευνας ήταν να εντοπιστούν οι διαφορές που ανακύπτουν, ως προς την εικόνα που συγκροτούν για το παιδί, ως προς τις δυνατότητές του να συμμετέχει σε διαφορετικά πλαίσια καθώς και ως προς το σχεδιασμό του κατάλληλου θεραπευτικού προγράμματος. Στην έρευνα συμμετείχαν πέντε παιδιά ηλικίας πέντε ετών. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με τη συμμετοχή του παιδιού σε ένα σταθμισμένο τεστ κινητικής λειτουργίας στο πλαίσιο μίας κλινικής αξιολόγησης, με τη δομημένη μη συμμετοχική παρατήρησή του όταν εκτελούσε δραστηριότητες καθημερινής ζωής και την ημι-δομημένη συνέντευξη με τους γονείς. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι η χρήση του σταθμισμένου τεστ και της κλινικής αξιολόγησης συγκροτούσαν μία εικόνα για το παιδί εντοπισμένη κυρίως στις επιμέρους δεξιότητες, που το παιδί είχε επιδείξει σε ένα μη οικείο κλινικό περιβάλλον. Η δομημένη παρατήρηση εστίαζε στην απόδοση σε δραστηριότητες παιχνιδιού και αυτοφροντίδας στο φυσικό περιβάλλον του παιδιού. Ωστόσο, δεν παρείχε τη δυνατότητα να καταγραφούν οι ιδιαίτερες παράμετροι που μπορεί να επηρεάζουν την απόδοσή του. Τέλος, μέσω της συνέντευξης με τους γονείς φάνηκε να συγκροτείται η πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το παιδί. Ο τρόπος και ο βαθμός συμμετοχής του παιδιού σε δραστηριότητες της καθημερινότητας νοηματοδοτήθηκε από την προσωπικότητα, τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και το οικογενειακό του περιβάλλον. Εντούτοις, οι πληροφορίες για το επίπεδο εκτέλεσης των δραστηριοτήτων και των δεξιοτήτων ήταν περιορισμένες.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουσελίμη Αγγελική","Mouselimi Aggeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:51Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2068683"],"render_values":[{"text":"uoadl:2068683","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2068683","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2068683","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2068683","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουσελίμη Αγγελική","Mouselimi Aggeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2068683","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2068683"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η πρώτη θεραπευτική πράξη που επιτελεί ένας εργοθεραπευτής με τον πελάτη είναι η αξιολόγηση. Στις αξιολογητικές πρακτικές που εφαρμόζονται, υιοθετούνται συνήθως δύο προσεγγίσεις. Η πρώτη πραγματοποιείται σε κλινικά περιβάλλοντα και εστιάζεται στα σωματικά χαρακτηριστικά και τις επιμέρους δεξιότητες του ατόμου, χωρίς να κρίνεται αναγκαία η σφαιρική εκτίμηση της λειτουργικότητάς του. Η δεύτερη λαμβάνει χώρα στα φυσικά περιβάλλοντα του ατόμου και εστιάζει στο νόημα και στην αξία που προσδίδει το άτομο στις δραστηριότητες που εκτελεί. Επίσης, λαμβάνεται υπόψη το επίπεδο εκτέλεσης έργου του ατόμου στις δραστηριότητες που πραγματοποιεί στην καθημερινότητά του. Η παρούσα μελέτη, διερεύνησε την εφαρμογή των δύο παραπάνω προσεγγίσεων στην αξιολόγηση παιδιών με δυσκολίες κινητικού συντονισμού. Σκοπός της έρευνας ήταν να εντοπιστούν οι διαφορές που ανακύπτουν, ως προς την εικόνα που συγκροτούν για το παιδί, ως προς τις δυνατότητές του να συμμετέχει σε διαφορετικά πλαίσια καθώς και ως προς το σχεδιασμό του κατάλληλου θεραπευτικού προγράμματος. Στην έρευνα συμμετείχαν πέντε παιδιά ηλικίας πέντε ετών. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με τη συμμετοχή του παιδιού σε ένα σταθμισμένο τεστ κινητικής λειτουργίας στο πλαίσιο μίας κλινικής αξιολόγησης, με τη δομημένη μη συμμετοχική παρατήρησή του όταν εκτελούσε δραστηριότητες καθημερινής ζωής και την ημι-δομημένη συνέντευξη με τους γονείς. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι η χρήση του σταθμισμένου τεστ και της κλινικής αξιολόγησης συγκροτούσαν μία εικόνα για το παιδί εντοπισμένη κυρίως στις επιμέρους δεξιότητες, που το παιδί είχε επιδείξει σε ένα μη οικείο κλινικό περιβάλλον. Η δομημένη παρατήρηση εστίαζε στην απόδοση σε δραστηριότητες παιχνιδιού και αυτοφροντίδας στο φυσικό περιβάλλον του παιδιού. Ωστόσο, δεν παρείχε τη δυνατότητα να καταγραφούν οι ιδιαίτερες παράμετροι που μπορεί να επηρεάζουν την απόδοσή του. Τέλος, μέσω της συνέντευξης με τους γονείς φάνηκε να συγκροτείται η πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το παιδί. Ο τρόπος και ο βαθμός συμμετοχής του παιδιού σε δραστηριότητες της καθημερινότητας νοηματοδοτήθηκε από την προσωπικότητα, τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και το οικογενειακό του περιβάλλον. Εντούτοις, οι πληροφορίες για το επίπεδο εκτέλεσης των δραστηριοτήτων και των δεξιοτήτων ήταν περιορισμένες.","Assessment of the client is the first therapeutic step in the occupational therapy practice. Two approaches are mostly used in the assessment procedure. The first is performed in clinical settings and focuses on the person’s body structures and skills. In this approach, an overall assessment of the person’s functionality does not seem necessary. The second takes place in the person's natural environment and focuses on the activities that he / she finds meaningful and valuable. It also takes into account the level of occupational performance in activities of daily living. The present study explored the implementation of the two approaches above, in the assessment of children with motor coordination difficulties. The aim of the study was to identify the differences that arise with regard to three parameters: 1) the profile each approach creates for the child, 2) the child’s ability to participate in different contexts, and 3) the planning of the appropriate intervention program. Five preschool children (aged 5 years old) were involved in the study. Data were obtained from: a) the participation of the child in a standardized motor performance test during a clinical evaluation, b) a structured non-participatory observation while performing activities of daily living and c) a semi-structured interview with the parents. The results showed that the use of the standardized test and the clinical evaluation builds a profile for the child, mainly focused on the skills that the child had demonstrated in a non-familiar clinical environment. Structured observation, on the other hand, focused on the performance of play and self-care activities in the child's natural environment. However, it did not provide information about the individualized parameters that could affect on its performance. Finally, the interview with the parents appeared to give the most complete profile of the child. Their information about the child's personality, habits, preferences and the family environment gave meaning to the child’s degree of involvement in everyday activities. Nevertheless, the knowledge obtained about the level of occupational performance and skills was limited."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αξιολόγηση της κινητικής επάρκειας παιδιών προσχολικής ηλικίας με ενδείξεις Αναπτυξιακής Διαταραχής του Κινητικού Συντονισμού: Εργοθεραπευτικές πρακτικές και προβληματισμοί"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουσελίμη Αγγελική","Mouselimi Aggeliki"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η πρώτη θεραπευτική πράξη που επιτελεί ένας εργοθεραπευτής με τον πελάτη είναι η αξιολόγηση. Στις αξιολογητικές πρακτικές που εφαρμόζονται, υιοθετούνται συνήθως δύο προσεγγίσεις. Η πρώτη πραγματοποιείται σε κλινικά περιβάλλοντα και εστιάζεται στα σωματικά χαρακτηριστικά και τις επιμέρους δεξιότητες του ατόμου, χωρίς να κρίνεται αναγκαία η σφαιρική εκτίμηση της λειτουργικότητάς του. Η δεύτερη λαμβάνει χώρα στα φυσικά περιβάλλοντα του ατόμου και εστιάζει στο νόημα και στην αξία που προσδίδει το άτομο στις δραστηριότητες που εκτελεί. Επίσης, λαμβάνεται υπόψη το επίπεδο εκτέλεσης έργου του ατόμου στις δραστηριότητες που πραγματοποιεί στην καθημερινότητά του. Η παρούσα μελέτη, διερεύνησε την εφαρμογή των δύο παραπάνω προσεγγίσεων στην αξιολόγηση παιδιών με δυσκολίες κινητικού συντονισμού. Σκοπός της έρευνας ήταν να εντοπιστούν οι διαφορές που ανακύπτουν, ως προς την εικόνα που συγκροτούν για το παιδί, ως προς τις δυνατότητές του να συμμετέχει σε διαφορετικά πλαίσια καθώς και ως προς το σχεδιασμό του κατάλληλου θεραπευτικού προγράμματος. Στην έρευνα συμμετείχαν πέντε παιδιά ηλικίας πέντε ετών. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με τη συμμετοχή του παιδιού σε ένα σταθμισμένο τεστ κινητικής λειτουργίας στο πλαίσιο μίας κλινικής αξιολόγησης, με τη δομημένη μη συμμετοχική παρατήρησή του όταν εκτελούσε δραστηριότητες καθημερινής ζωής και την ημι-δομημένη συνέντευξη με τους γονείς. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι η χρήση του σταθμισμένου τεστ και της κλινικής αξιολόγησης συγκροτούσαν μία εικόνα για το παιδί εντοπισμένη κυρίως στις επιμέρους δεξιότητες, που το παιδί είχε επιδείξει σε ένα μη οικείο κλινικό περιβάλλον. Η δομημένη παρατήρηση εστίαζε στην απόδοση σε δραστηριότητες παιχνιδιού και αυτοφροντίδας στο φυσικό περιβάλλον του παιδιού. Ωστόσο, δεν παρείχε τη δυνατότητα να καταγραφούν οι ιδιαίτερες παράμετροι που μπορεί να επηρεάζουν την απόδοσή του. Τέλος, μέσω της συνέντευξης με τους γονείς φάνηκε να συγκροτείται η πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το παιδί. Ο τρόπος και ο βαθμός συμμετοχής του παιδιού σε δραστηριότητες της καθημερινότητας νοηματοδοτήθηκε από την προσωπικότητα, τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και το οικογενειακό του περιβάλλον. Εντούτοις, οι πληροφορίες για το επίπεδο εκτέλεσης των δραστηριοτήτων και των δεξιοτήτων ήταν περιορισμένες.","Assessment of the client is the first therapeutic step in the occupational therapy practice. Two approaches are mostly used in the assessment procedure. The first is performed in clinical settings and focuses on the person’s body structures and skills. In this approach, an overall assessment of the person’s functionality does not seem necessary. The second takes place in the person's natural environment and focuses on the activities that he / she finds meaningful and valuable. It also takes into account the level of occupational performance in activities of daily living. The present study explored the implementation of the two approaches above, in the assessment of children with motor coordination difficulties. The aim of the study was to identify the differences that arise with regard to three parameters: 1) the profile each approach creates for the child, 2) the child’s ability to participate in different contexts, and 3) the planning of the appropriate intervention program. Five preschool children (aged 5 years old) were involved in the study. Data were obtained from: a) the participation of the child in a standardized motor performance test during a clinical evaluation, b) a structured non-participatory observation while performing activities of daily living and c) a semi-structured interview with the parents. The results showed that the use of the standardized test and the clinical evaluation builds a profile for the child, mainly focused on the skills that the child had demonstrated in a non-familiar clinical environment. Structured observation, on the other hand, focused on the performance of play and self-care activities in the child's natural environment. However, it did not provide information about the individualized parameters that could affect on its performance. Finally, the interview with the parents appeared to give the most complete profile of the child. Their information about the child's personality, habits, preferences and the family environment gave meaning to the child’s degree of involvement in everyday activities. Nevertheless, the knowledge obtained about the level of occupational performance and skills was limited."],"dc:identifier":["uoadl:2068683","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2068683"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Αξιολόγηση της κινητικής επάρκειας παιδιών προσχολικής ηλικίας με ενδείξεις Αναπτυξιακής Διαταραχής του Κινητικού Συντονισμού: Εργοθεραπευτικές πρακτικές και προβληματισμοί"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:51Z"}