{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2075240"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2075240","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Modeling and simulations of functionalized magnetic nanoparticles as drug delivery systems","abstract":"Τα νανοσωματίδια (NPs) ως συστήματα μεταφοράς φαρμάκων αφορούν τεχνολογίες μηχανικής για τη στοχευμένη μεταφορά και την ελεγχόμενη απελευθέρωση θεραπευτικών παραγόντων και παρουσιάζουν σημαντική επιστημονική υπόσχεση στη θεραπεία του καρκίνου, όπου χρησιμοποιούνται στη βελτίωση της βιοκατανομής των αντικαρκινικών φαρμάκων. Τα μαγνητικά νανοσωματίδια (MNPs) αποτελούν μια κατηγορία νανοσωματιδίων, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν κάτω από την επίδραση έντασης μαγνητικού πεδίου με σκοπό να φτάσουν στη στοχευμένη περιοχή και να απελευθερώσουν το φάρμακο πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά. Τέτοια σωματίδια συνήθως αποτελούνται από βιοσυμβατά MNPs οξειδίου του σιδήρου όπως είναι ο μαγνητίτης (Fe3O4) και η οξειδωμένη μορφή του, ο μαγεμίτης (γ-Fe2O3), με κατάλληλη αρχιτεκτονική επιφάνειας και συζευγμένα μόρια/πρωτείνες. Η πρώτη εκτίμηση σχετικά με την τοξικότητα των MNPs καθώς και της αποτελεσματικής μεταφοράς τους στο κύτταρο, είναι η αλληλεπίδραση του MNP με την κυτταρική μεμβράνη. Στην παρούσα διπλωματική εργασία, χρησιμοποιήθηκαν υπολογιστικές προσεγγίσεις για την κατασκευή νανοσωματιδίων μαγνητίτη διαφορετικού σχήματος, μεγέθους και χημείας της επιφάνειάς τους. Ακολούθως, προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής εφαρμόστηκαν για τη διερεύνηση της επαφής του MNP με την κυτταρική μεμβράνη, προκειμένου να αποκτηθεί γνώση των φυσικοχημικών ιδιοτήτων που διέπουν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών κατηγοριών MNPs και της μεμβράνης. Αρχικά, ένας γενικός κώδικας αναπτύχθηκε για την κατασκευή του μοντέλου πυρήνα νανοσωματιδίων δεδομένου μεγέθους και αρχιτεκτονικής επιφάνειας. Tα επίπεδα ανάπτυξης του Fe3O4 κρυστάλλου, τα οποία σχετίζονται με την ελάχιστη ενέργεια επιφάνειας, χρησιμοποιήθηκαν για την επέκταση του μεγέθους και σχήματος του νανοσωματιδίου. Η προσέγγιση αυτή γενικεύτηκε με την ανάπτυξη ενός αλγορίθμου κατασκευής διαφορετικών μορφολογιών κρυστάλλου με βάση τα επίπεδα ανάπτυξης του κρυστάλλου, τους δείκτες Miller και του κρυσταλλικού μεγέθους καθορισμένο από τον χρήστη. Ακολούθως, η υλοποίηση ενός άλλου προγράμματος επιτρέπει την πρόσδεση των αλυσίδων πολυβινυλικής αλκοόλης (PVA) και πολυακριλικού οξέως (ARA) στον Fe3O4 MNP πυρήνα. Η λιπιδική διπλοστοιβάδα (dipalmitoylphosphatidylcholine - DPPC) κατασκευάστηκε στη συνέχεια ως μοντέλο της κυτταρικής μεμβράνης. Τέλος, τα δύο μοντέλα MNPs τοποθετήθηκαν στην υδάτινη περιοχή της λιπιδικής διπλοστοιβάδας και ατομικιστικές προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής εφαρμόστηκαν με σκοπό την περιγραφή των αλληλεπιδράσεων νανοσωματιδίου-μεμβράνης σε ατομικό επίπεδο. Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης συγκρίνονται περαιτέρω με τα διαθέσιμα πειραματικά δεδομένα από τους συνεργάτες μας και τα συμπεράσματα συντάσσονται ως πρός τις διαφορετικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών προσδετών του NP και του μοντέλου κυτταρικής μεμβράνης.","abstract_html":"Τα νανοσωματίδια (NPs) ως συστήματα μεταφοράς φαρμάκων αφορούν τεχνολογίες μηχανικής για τη στοχευμένη μεταφορά και την ελεγχόμενη απελευθέρωση θεραπευτικών παραγόντων και παρουσιάζουν σημαντική επιστημονική υπόσχεση στη θεραπεία του καρκίνου, όπου χρησιμοποιούνται στη βελτίωση της βιοκατανομής των αντικαρκινικών φαρμάκων. Τα μαγνητικά νανοσωματίδια (MNPs) αποτελούν μια κατηγορία νανοσωματιδίων, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν κάτω από την επίδραση έντασης μαγνητικού πεδίου με σκοπό να φτάσουν στη στοχευμένη περιοχή και να απελευθερώσουν το φάρμακο πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά. Τέτοια σωματίδια συνήθως αποτελούνται από βιοσυμβατά MNPs οξειδίου του σιδήρου όπως είναι ο μαγνητίτης (Fe3O4) και η οξειδωμένη μορφή του, ο μαγεμίτης (γ-Fe2O3), με κατάλληλη αρχιτεκτονική επιφάνειας και συζευγμένα μόρια/πρωτείνες. Η πρώτη εκτίμηση σχετικά με την τοξικότητα των MNPs καθώς και της αποτελεσματικής μεταφοράς τους στο κύτταρο, είναι η αλληλεπίδραση του MNP με την κυτταρική μεμβράνη. Στην παρούσα διπλωματική εργασία, χρησιμοποιήθηκαν υπολογιστικές προσεγγίσεις για την κατασκευή νανοσωματιδίων μαγνητίτη διαφορετικού σχήματος, μεγέθους και χημείας της επιφάνειάς τους. Ακολούθως, προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής εφαρμόστηκαν για τη διερεύνηση της επαφής του MNP με την κυτταρική μεμβράνη, προκειμένου να αποκτηθεί γνώση των φυσικοχημικών ιδιοτήτων που διέπουν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών κατηγοριών MNPs και της μεμβράνης. Αρχικά, ένας γενικός κώδικας αναπτύχθηκε για την κατασκευή του μοντέλου πυρήνα νανοσωματιδίων δεδομένου μεγέθους και αρχιτεκτονικής επιφάνειας. Tα επίπεδα ανάπτυξης του Fe3O4 κρυστάλλου, τα οποία σχετίζονται με την ελάχιστη ενέργεια επιφάνειας, χρησιμοποιήθηκαν για την επέκταση του μεγέθους και σχήματος του νανοσωματιδίου. Η προσέγγιση αυτή γενικεύτηκε με την ανάπτυξη ενός αλγορίθμου κατασκευής διαφορετικών μορφολογιών κρυστάλλου με βάση τα επίπεδα ανάπτυξης του κρυστάλλου, τους δείκτες Miller και του κρυσταλλικού μεγέθους καθορισμένο από τον χρήστη. Ακολούθως, η υλοποίηση ενός άλλου προγράμματος επιτρέπει την πρόσδεση των αλυσίδων πολυβινυλικής αλκοόλης (PVA) και πολυακριλικού οξέως (ARA) στον Fe3O4 MNP πυρήνα. Η λιπιδική διπλοστοιβάδα (dipalmitoylphosphatidylcholine - DPPC) κατασκευάστηκε στη συνέχεια ως μοντέλο της κυτταρικής μεμβράνης. Τέλος, τα δύο μοντέλα MNPs τοποθετήθηκαν στην υδάτινη περιοχή της λιπιδικής διπλοστοιβάδας και ατομικιστικές προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής εφαρμόστηκαν με σκοπό την περιγραφή των αλληλεπιδράσεων νανοσωματιδίου-μεμβράνης σε ατομικό επίπεδο. Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης συγκρίνονται περαιτέρω με τα διαθέσιμα πειραματικά δεδομένα από τους συνεργάτες μας και τα συμπεράσματα συντάσσονται ως πρός τις διαφορετικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών προσδετών του NP και του μοντέλου κυτταρικής μεμβράνης.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραθάνου Κωνσταντίνα","Karathanou Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:53Z","subjects":["Τεχνολογία – Πληροφορική","Technology - Computer science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2075240"],"render_values":[{"text":"uoadl:2075240","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2075240","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2075240","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2075240","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραθάνου Κωνσταντίνα","Karathanou Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Τεχνολογία – Πληροφορική","Technology - Computer science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2075240","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2075240"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα νανοσωματίδια (NPs) ως συστήματα μεταφοράς φαρμάκων αφορούν τεχνολογίες μηχανικής για τη στοχευμένη μεταφορά και την ελεγχόμενη απελευθέρωση θεραπευτικών παραγόντων και παρουσιάζουν σημαντική επιστημονική υπόσχεση στη θεραπεία του καρκίνου, όπου χρησιμοποιούνται στη βελτίωση της βιοκατανομής των αντικαρκινικών φαρμάκων. Τα μαγνητικά νανοσωματίδια (MNPs) αποτελούν μια κατηγορία νανοσωματιδίων, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν κάτω από την επίδραση έντασης μαγνητικού πεδίου με σκοπό να φτάσουν στη στοχευμένη περιοχή και να απελευθερώσουν το φάρμακο πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά. Τέτοια σωματίδια συνήθως αποτελούνται από βιοσυμβατά MNPs οξειδίου του σιδήρου όπως είναι ο μαγνητίτης (Fe3O4) και η οξειδωμένη μορφή του, ο μαγεμίτης (γ-Fe2O3), με κατάλληλη αρχιτεκτονική επιφάνειας και συζευγμένα μόρια/πρωτείνες. Η πρώτη εκτίμηση σχετικά με την τοξικότητα των MNPs καθώς και της αποτελεσματικής μεταφοράς τους στο κύτταρο, είναι η αλληλεπίδραση του MNP με την κυτταρική μεμβράνη. Στην παρούσα διπλωματική εργασία, χρησιμοποιήθηκαν υπολογιστικές προσεγγίσεις για την κατασκευή νανοσωματιδίων μαγνητίτη διαφορετικού σχήματος, μεγέθους και χημείας της επιφάνειάς τους. Ακολούθως, προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής εφαρμόστηκαν για τη διερεύνηση της επαφής του MNP με την κυτταρική μεμβράνη, προκειμένου να αποκτηθεί γνώση των φυσικοχημικών ιδιοτήτων που διέπουν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών κατηγοριών MNPs και της μεμβράνης. Αρχικά, ένας γενικός κώδικας αναπτύχθηκε για την κατασκευή του μοντέλου πυρήνα νανοσωματιδίων δεδομένου μεγέθους και αρχιτεκτονικής επιφάνειας. Tα επίπεδα ανάπτυξης του Fe3O4 κρυστάλλου, τα οποία σχετίζονται με την ελάχιστη ενέργεια επιφάνειας, χρησιμοποιήθηκαν για την επέκταση του μεγέθους και σχήματος του νανοσωματιδίου. Η προσέγγιση αυτή γενικεύτηκε με την ανάπτυξη ενός αλγορίθμου κατασκευής διαφορετικών μορφολογιών κρυστάλλου με βάση τα επίπεδα ανάπτυξης του κρυστάλλου, τους δείκτες Miller και του κρυσταλλικού μεγέθους καθορισμένο από τον χρήστη. Ακολούθως, η υλοποίηση ενός άλλου προγράμματος επιτρέπει την πρόσδεση των αλυσίδων πολυβινυλικής αλκοόλης (PVA) και πολυακριλικού οξέως (ARA) στον Fe3O4 MNP πυρήνα. Η λιπιδική διπλοστοιβάδα (dipalmitoylphosphatidylcholine - DPPC) κατασκευάστηκε στη συνέχεια ως μοντέλο της κυτταρικής μεμβράνης. Τέλος, τα δύο μοντέλα MNPs τοποθετήθηκαν στην υδάτινη περιοχή της λιπιδικής διπλοστοιβάδας και ατομικιστικές προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής εφαρμόστηκαν με σκοπό την περιγραφή των αλληλεπιδράσεων νανοσωματιδίου-μεμβράνης σε ατομικό επίπεδο. Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης συγκρίνονται περαιτέρω με τα διαθέσιμα πειραματικά δεδομένα από τους συνεργάτες μας και τα συμπεράσματα συντάσσονται ως πρός τις διαφορετικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών προσδετών του NP και του μοντέλου κυτταρικής μεμβράνης.","Nanoparticles (NPs) as drug delivery systems are engineered technologies for the delivery of therapeutic agents to their targets in a controlled manner and have shown significant potential to be employed in cancer treatment, with the aim to improve the biodistribution of cancer drugs. Magnetic nanoparticles (MNPs) are a class of nanoparticles, which can be manipulated using magnetic field gradients in order to reach the target site of interest and deliver the drug faster and more efficiently. Common MNPs consist of biocompatible iron oxide MNPs such as magnetite (Fe3O4) and its oxidized form maghemite (γ-Fe2O3) with proper surface architecture and conjugated targeting ligands/proteins. A first consideration in assessing MNP toxicity as well as efficiency of translocation in a cell is the interaction of the MNP with the cell membrane. In the present thesis, computational approaches were used for the construction of functionalized magnetite MNPs of different shape, size, and surface chemistry. Subsequently, Molecular Dynamics (MD) simulations were performed to investigate the MNP in contact with a model cell membrane in order to gain insights into the physicochemical properties that govern the interactions between different classes of MNPs and the membrane. Initially, a generic code that builds the model of the NP core of a given size and surface architecture was developed. The growing planes of the Fe3O4 crystal, which are analogous to the minimum surface energies, were used to extend the size and shape of the NP. This approach was generalized by developing an algorithm that constructs different crystal morphologies for a given crystal based on its preferred growing planes, the Miller indices and a user-defined size of the crystal. Subsequently, another algorithm was developed to attach polyvinyl alcohol (PVA) and polyarabic acid (ARA) ligands to the Fe3O4 MNP core. A dipalmitoylphosphatidylcholine (DPPC) lipid bilayer was then built as a model cell membrane. Finally, the two model MNPs were placed in the water phase of the lipid bilayer and atomistic MD simulations were performed in order to describe the nanoparticle-membrane interactions in atomic-level detail. The results from our simulations were further compared to available experimental data from our collaborators and conclusions were drawn for the distinct interactions between the different ligand coating of the NP and the model cell membrane."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Modeling and simulations of functionalized magnetic nanoparticles as drug delivery systems"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραθάνου Κωνσταντίνα","Karathanou Konstantina"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τα νανοσωματίδια (NPs) ως συστήματα μεταφοράς φαρμάκων αφορούν τεχνολογίες μηχανικής για τη στοχευμένη μεταφορά και την ελεγχόμενη απελευθέρωση θεραπευτικών παραγόντων και παρουσιάζουν σημαντική επιστημονική υπόσχεση στη θεραπεία του καρκίνου, όπου χρησιμοποιούνται στη βελτίωση της βιοκατανομής των αντικαρκινικών φαρμάκων. Τα μαγνητικά νανοσωματίδια (MNPs) αποτελούν μια κατηγορία νανοσωματιδίων, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν κάτω από την επίδραση έντασης μαγνητικού πεδίου με σκοπό να φτάσουν στη στοχευμένη περιοχή και να απελευθερώσουν το φάρμακο πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά. Τέτοια σωματίδια συνήθως αποτελούνται από βιοσυμβατά MNPs οξειδίου του σιδήρου όπως είναι ο μαγνητίτης (Fe3O4) και η οξειδωμένη μορφή του, ο μαγεμίτης (γ-Fe2O3), με κατάλληλη αρχιτεκτονική επιφάνειας και συζευγμένα μόρια/πρωτείνες. Η πρώτη εκτίμηση σχετικά με την τοξικότητα των MNPs καθώς και της αποτελεσματικής μεταφοράς τους στο κύτταρο, είναι η αλληλεπίδραση του MNP με την κυτταρική μεμβράνη. Στην παρούσα διπλωματική εργασία, χρησιμοποιήθηκαν υπολογιστικές προσεγγίσεις για την κατασκευή νανοσωματιδίων μαγνητίτη διαφορετικού σχήματος, μεγέθους και χημείας της επιφάνειάς τους. Ακολούθως, προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής εφαρμόστηκαν για τη διερεύνηση της επαφής του MNP με την κυτταρική μεμβράνη, προκειμένου να αποκτηθεί γνώση των φυσικοχημικών ιδιοτήτων που διέπουν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών κατηγοριών MNPs και της μεμβράνης. Αρχικά, ένας γενικός κώδικας αναπτύχθηκε για την κατασκευή του μοντέλου πυρήνα νανοσωματιδίων δεδομένου μεγέθους και αρχιτεκτονικής επιφάνειας. Tα επίπεδα ανάπτυξης του Fe3O4 κρυστάλλου, τα οποία σχετίζονται με την ελάχιστη ενέργεια επιφάνειας, χρησιμοποιήθηκαν για την επέκταση του μεγέθους και σχήματος του νανοσωματιδίου. Η προσέγγιση αυτή γενικεύτηκε με την ανάπτυξη ενός αλγορίθμου κατασκευής διαφορετικών μορφολογιών κρυστάλλου με βάση τα επίπεδα ανάπτυξης του κρυστάλλου, τους δείκτες Miller και του κρυσταλλικού μεγέθους καθορισμένο από τον χρήστη. Ακολούθως, η υλοποίηση ενός άλλου προγράμματος επιτρέπει την πρόσδεση των αλυσίδων πολυβινυλικής αλκοόλης (PVA) και πολυακριλικού οξέως (ARA) στον Fe3O4 MNP πυρήνα. Η λιπιδική διπλοστοιβάδα (dipalmitoylphosphatidylcholine - DPPC) κατασκευάστηκε στη συνέχεια ως μοντέλο της κυτταρικής μεμβράνης. Τέλος, τα δύο μοντέλα MNPs τοποθετήθηκαν στην υδάτινη περιοχή της λιπιδικής διπλοστοιβάδας και ατομικιστικές προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής εφαρμόστηκαν με σκοπό την περιγραφή των αλληλεπιδράσεων νανοσωματιδίου-μεμβράνης σε ατομικό επίπεδο. Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης συγκρίνονται περαιτέρω με τα διαθέσιμα πειραματικά δεδομένα από τους συνεργάτες μας και τα συμπεράσματα συντάσσονται ως πρός τις διαφορετικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών προσδετών του NP και του μοντέλου κυτταρικής μεμβράνης.","Nanoparticles (NPs) as drug delivery systems are engineered technologies for the delivery of therapeutic agents to their targets in a controlled manner and have shown significant potential to be employed in cancer treatment, with the aim to improve the biodistribution of cancer drugs. Magnetic nanoparticles (MNPs) are a class of nanoparticles, which can be manipulated using magnetic field gradients in order to reach the target site of interest and deliver the drug faster and more efficiently. Common MNPs consist of biocompatible iron oxide MNPs such as magnetite (Fe3O4) and its oxidized form maghemite (γ-Fe2O3) with proper surface architecture and conjugated targeting ligands/proteins. A first consideration in assessing MNP toxicity as well as efficiency of translocation in a cell is the interaction of the MNP with the cell membrane. In the present thesis, computational approaches were used for the construction of functionalized magnetite MNPs of different shape, size, and surface chemistry. Subsequently, Molecular Dynamics (MD) simulations were performed to investigate the MNP in contact with a model cell membrane in order to gain insights into the physicochemical properties that govern the interactions between different classes of MNPs and the membrane. Initially, a generic code that builds the model of the NP core of a given size and surface architecture was developed. The growing planes of the Fe3O4 crystal, which are analogous to the minimum surface energies, were used to extend the size and shape of the NP. This approach was generalized by developing an algorithm that constructs different crystal morphologies for a given crystal based on its preferred growing planes, the Miller indices and a user-defined size of the crystal. Subsequently, another algorithm was developed to attach polyvinyl alcohol (PVA) and polyarabic acid (ARA) ligands to the Fe3O4 MNP core. A dipalmitoylphosphatidylcholine (DPPC) lipid bilayer was then built as a model cell membrane. Finally, the two model MNPs were placed in the water phase of the lipid bilayer and atomistic MD simulations were performed in order to describe the nanoparticle-membrane interactions in atomic-level detail. The results from our simulations were further compared to available experimental data from our collaborators and conclusions were drawn for the distinct interactions between the different ligand coating of the NP and the model cell membrane."],"dc:identifier":["uoadl:2075240","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2075240"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Τεχνολογία – Πληροφορική","Technology - Computer science"],"dc:title":["Modeling and simulations of functionalized magnetic nanoparticles as drug delivery systems"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:53Z"}