{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2083079"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2083079","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Minimally invasive surgery for the treatment of benign colorectal diseases: a systematic review","abstract":"Τις τελευταίες δύο δεκαετίες το ενδιαφέρον της Χειρουργικής κοινότητας για τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές συνεχώς αυξάνεται. Παρόλα αυτά, η χρήση της λαπαροσκόπησης και των λοιπών καινοτόμων τεχνικών για τη θεραπεία των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού δεν έχουν μελετηθεί πλήρως. Με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η λαπαροσκόπηση πρέπει να προσφέρεται ως μέθοδος εκλογής σε όλους τους ασθενείς με ανεπίπλεκτη νόσο Crohn, ειδικά αν αυτή περιορίζεται στον τελικό ειλεό και το τυφλό, υπό την προϋπόθεση ότι διατίθεται ο απαιτούμενος εξοπλισμός και η πείρα του χειρουργού είναι επαρκής. Η λαπαροσκόπηση δε μπορεί να θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για τη διατιτραίνουσα, τη συριγγοποιό, την υποτροπιάζουσα και άλλες επιπλεγμένες μορφές της νόσου. Όμως καμία από αυτές τις καταστάσεις δε θεωρείται αντένδειξη για λαπαροσκόπηση (Roseman et al). Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και περαιτέρω έρευνα για να εξαχθούν σαφή συμπεράσματα επί του θέματος. Τα δεδομένα για τη χρήση των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία της ελκώδους κολίτιδας είναι πολύ περιορισμένα. Παρόλα αυτά είναι σαφές ότι η λαπαροσκόπηση σχετίζεται με μειωμένη νοσηρότητα και θνητότητα σε σχέση με αυτή των ανοιχτών επεμβάσεων και πρέπει να θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για την ελκώδη κολίτιδα. Έχει καλύτερα αποτελέσματα κατά την πρώιμη μετεγχειρητική πορεία, ενώ τα μακροπρόθεσμα λειτουργικά αποτελέσματα είναι παρόμοια με των ανοικτών επεμβάσεων. Ο ρόλος της λαπαροσκόπησης για τη θεραπεία της εκκολπωματικής νόσου παραμένει ασαφής, τόσο για τις επείγουσες, όσο και για τις εκλεκτικές επεμβάσεις. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική είναι εφικτή κα ασφαλής γι αυτούς τους ασθενείς και πολλές τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τα οφέλη της. Περαιτέρω μελέτη ως προς την ποιότητα ζωής μπορεί να θέσει σαφείς ενδείξεις για λαπαροσκοπική σιγμοειδεκτομή. Υπάρχει επιφυλακτικότητα ως προς την εφαρμογή της λαπαροσκόπησης στην επιπλεγμένη εκκολπωματίτιδα αλλά δεν υπάρχει σαφής αντένδειξη, καθώς τα ποσοστά μετατροπής είναι παρόμοια. Ενδεχομένως οι θεραπευτικές αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται μόνο βάσει κλινικής και ενδοσκοπικής εικόνας. Η διενέργεια Αξονικής Τομογραφίας πριν από τις εκλεκτικές επεμβάσεις ενδέχεται να βοηθήσει στην επιλογή της πιο κατάλληλης χειρουργικής προσπέλασης. Η λαπαροσκόπηση δεν είναι κατάλληλη για όλες τις περιπτώσεις σκωληκοειδίτιδας. Στόχος είναι να επιλέγονται οι ασθενείς που θα ωφεληθούν από την ελάχιστα επεμβατική σκωληκοειδεκτομή ως προς την ανάρρωση και τον κίνδυνο εντερικής απόφραξης κι άλλων μετεγχειρητικών επιπλοκών. Τα συρίγγια αποτελούν φλεγμονώδεις καταστάσεις και ως εκ τούτου η αντιμετώπισή τους αποτελεί πρόκληση. Παρόλα αυτά έχει επιχειρηθεί η χρήση διάφορων ελάχιστα επεμβατικών μεθόδων με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Προς το παρόν οι ενδείξεις εξατομικεύονται. Η χρήση τόσο της κλασικής λαπαροσκόπησης, όσο και της λαπαροσκοπικής χειρουργικής μίας οπής, φαίνεται εφικτή κι ασφαλής. Πρόκειται για μια πολλά υποσχόμενη μέθοδο που πρέπει να μελετηθεί περαιτέρω. Η χειρουργική θεραπεία της δυσκοιλιότητας αποτελεί σύνθετο θέμα καθώς απαιτούνται πολύπλοκες κι εκτεταμένες επεμβάσεις. Παρόλα αυτά η λαπαροσκοπική προσέγγιση αποτελεί εφικτή κι ασφαλή επιλογή στα χέρια έμπειρων χειρουργών. Οι ασθενείς με πρόπτωση συνήθως είναι ηλικιωμένοι και με σοβαρές συννοσηρότητες. Οι διακοιλιακές επεμβάσεις θεωρούνται επιβαρυντικές γι αυτούς τους οριακούς ασθενείς. Οι περινεϊκές επεμβάσεις από την άλλη πλευρά συνδέονται με υψηλά ποσοστά υποτροπών. Η λαπαροσκοπική κι η ρομποτική προσέγγιση για την εκτέλεση των διακοιλιακών επεμβάσεων πιθανόν προσφέρει ιδανική λύση για τους ασθενείς αυτούς. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες και απαιτείται περαιτέρω έρευνα. Η ανασκόπηση αυτή επιβεβαιώνει ότι η χρήση της λαπαροσκόπησης και των λοιπών ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού είναι ένας συνεχώς εξελισσόμενος τομέας που δεν έχει ακόμη διερευνηθεί πλήρως.","abstract_html":"Τις τελευταίες δύο δεκαετίες το ενδιαφέρον της Χειρουργικής κοινότητας για τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές συνεχώς αυξάνεται. Παρόλα αυτά, η χρήση της λαπαροσκόπησης και των λοιπών καινοτόμων τεχνικών για τη θεραπεία των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού δεν έχουν μελετηθεί πλήρως. Με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η λαπαροσκόπηση πρέπει να προσφέρεται ως μέθοδος εκλογής σε όλους τους ασθενείς με ανεπίπλεκτη νόσο Crohn, ειδικά αν αυτή περιορίζεται στον τελικό ειλεό και το τυφλό, υπό την προϋπόθεση ότι διατίθεται ο απαιτούμενος εξοπλισμός και η πείρα του χειρουργού είναι επαρκής. Η λαπαροσκόπηση δε μπορεί να θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για τη διατιτραίνουσα, τη συριγγοποιό, την υποτροπιάζουσα και άλλες επιπλεγμένες μορφές της νόσου. Όμως καμία από αυτές τις καταστάσεις δε θεωρείται αντένδειξη για λαπαροσκόπηση (Roseman et al). Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και περαιτέρω έρευνα για να εξαχθούν σαφή συμπεράσματα επί του θέματος. Τα δεδομένα για τη χρήση των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία της ελκώδους κολίτιδας είναι πολύ περιορισμένα. Παρόλα αυτά είναι σαφές ότι η λαπαροσκόπηση σχετίζεται με μειωμένη νοσηρότητα και θνητότητα σε σχέση με αυτή των ανοιχτών επεμβάσεων και πρέπει να θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για την ελκώδη κολίτιδα. Έχει καλύτερα αποτελέσματα κατά την πρώιμη μετεγχειρητική πορεία, ενώ τα μακροπρόθεσμα λειτουργικά αποτελέσματα είναι παρόμοια με των ανοικτών επεμβάσεων. Ο ρόλος της λαπαροσκόπησης για τη θεραπεία της εκκολπωματικής νόσου παραμένει ασαφής, τόσο για τις επείγουσες, όσο και για τις εκλεκτικές επεμβάσεις. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική είναι εφικτή κα ασφαλής γι αυτούς τους ασθενείς και πολλές τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τα οφέλη της. Περαιτέρω μελέτη ως προς την ποιότητα ζωής μπορεί να θέσει σαφείς ενδείξεις για λαπαροσκοπική σιγμοειδεκτομή. Υπάρχει επιφυλακτικότητα ως προς την εφαρμογή της λαπαροσκόπησης στην επιπλεγμένη εκκολπωματίτιδα αλλά δεν υπάρχει σαφής αντένδειξη, καθώς τα ποσοστά μετατροπής είναι παρόμοια. Ενδεχομένως οι θεραπευτικές αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται μόνο βάσει κλινικής και ενδοσκοπικής εικόνας. Η διενέργεια Αξονικής Τομογραφίας πριν από τις εκλεκτικές επεμβάσεις ενδέχεται να βοηθήσει στην επιλογή της πιο κατάλληλης χειρουργικής προσπέλασης. Η λαπαροσκόπηση δεν είναι κατάλληλη για όλες τις περιπτώσεις σκωληκοειδίτιδας. Στόχος είναι να επιλέγονται οι ασθενείς που θα ωφεληθούν από την ελάχιστα επεμβατική σκωληκοειδεκτομή ως προς την ανάρρωση και τον κίνδυνο εντερικής απόφραξης κι άλλων μετεγχειρητικών επιπλοκών. Τα συρίγγια αποτελούν φλεγμονώδεις καταστάσεις και ως εκ τούτου η αντιμετώπισή τους αποτελεί πρόκληση. Παρόλα αυτά έχει επιχειρηθεί η χρήση διάφορων ελάχιστα επεμβατικών μεθόδων με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Προς το παρόν οι ενδείξεις εξατομικεύονται. Η χρήση τόσο της κλασικής λαπαροσκόπησης, όσο και της λαπαροσκοπικής χειρουργικής μίας οπής, φαίνεται εφικτή κι ασφαλής. Πρόκειται για μια πολλά υποσχόμενη μέθοδο που πρέπει να μελετηθεί περαιτέρω. Η χειρουργική θεραπεία της δυσκοιλιότητας αποτελεί σύνθετο θέμα καθώς απαιτούνται πολύπλοκες κι εκτεταμένες επεμβάσεις. Παρόλα αυτά η λαπαροσκοπική προσέγγιση αποτελεί εφικτή κι ασφαλή επιλογή στα χέρια έμπειρων χειρουργών. Οι ασθενείς με πρόπτωση συνήθως είναι ηλικιωμένοι και με σοβαρές συννοσηρότητες. Οι διακοιλιακές επεμβάσεις θεωρούνται επιβαρυντικές γι αυτούς τους οριακούς ασθενείς. Οι περινεϊκές επεμβάσεις από την άλλη πλευρά συνδέονται με υψηλά ποσοστά υποτροπών. Η λαπαροσκοπική κι η ρομποτική προσέγγιση για την εκτέλεση των διακοιλιακών επεμβάσεων πιθανόν προσφέρει ιδανική λύση για τους ασθενείς αυτούς. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες και απαιτείται περαιτέρω έρευνα. Η ανασκόπηση αυτή επιβεβαιώνει ότι η χρήση της λαπαροσκόπησης και των λοιπών ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού είναι ένας συνεχώς εξελισσόμενος τομέας που δεν έχει ακόμη διερευνηθεί πλήρως.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπάζογλου Αντωνία","Papazoglou Antonia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:53Z","subjects":[],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2083079"],"render_values":[{"text":"uoadl:2083079","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2083079","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2083079","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2083079","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπάζογλου Αντωνία","Papazoglou Antonia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2083079","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2083079"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τις τελευταίες δύο δεκαετίες το ενδιαφέρον της Χειρουργικής κοινότητας για τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές συνεχώς αυξάνεται. Παρόλα αυτά, η χρήση της λαπαροσκόπησης και των λοιπών καινοτόμων τεχνικών για τη θεραπεία των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού δεν έχουν μελετηθεί πλήρως. Με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η λαπαροσκόπηση πρέπει να προσφέρεται ως μέθοδος εκλογής σε όλους τους ασθενείς με ανεπίπλεκτη νόσο Crohn, ειδικά αν αυτή περιορίζεται στον τελικό ειλεό και το τυφλό, υπό την προϋπόθεση ότι διατίθεται ο απαιτούμενος εξοπλισμός και η πείρα του χειρουργού είναι επαρκής. Η λαπαροσκόπηση δε μπορεί να θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για τη διατιτραίνουσα, τη συριγγοποιό, την υποτροπιάζουσα και άλλες επιπλεγμένες μορφές της νόσου. Όμως καμία από αυτές τις καταστάσεις δε θεωρείται αντένδειξη για λαπαροσκόπηση (Roseman et al). Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και περαιτέρω έρευνα για να εξαχθούν σαφή συμπεράσματα επί του θέματος. Τα δεδομένα για τη χρήση των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία της ελκώδους κολίτιδας είναι πολύ περιορισμένα. Παρόλα αυτά είναι σαφές ότι η λαπαροσκόπηση σχετίζεται με μειωμένη νοσηρότητα και θνητότητα σε σχέση με αυτή των ανοιχτών επεμβάσεων και πρέπει να θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για την ελκώδη κολίτιδα. Έχει καλύτερα αποτελέσματα κατά την πρώιμη μετεγχειρητική πορεία, ενώ τα μακροπρόθεσμα λειτουργικά αποτελέσματα είναι παρόμοια με των ανοικτών επεμβάσεων. Ο ρόλος της λαπαροσκόπησης για τη θεραπεία της εκκολπωματικής νόσου παραμένει ασαφής, τόσο για τις επείγουσες, όσο και για τις εκλεκτικές επεμβάσεις. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική είναι εφικτή κα ασφαλής γι αυτούς τους ασθενείς και πολλές τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τα οφέλη της. Περαιτέρω μελέτη ως προς την ποιότητα ζωής μπορεί να θέσει σαφείς ενδείξεις για λαπαροσκοπική σιγμοειδεκτομή. Υπάρχει επιφυλακτικότητα ως προς την εφαρμογή της λαπαροσκόπησης στην επιπλεγμένη εκκολπωματίτιδα αλλά δεν υπάρχει σαφής αντένδειξη, καθώς τα ποσοστά μετατροπής είναι παρόμοια. Ενδεχομένως οι θεραπευτικές αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται μόνο βάσει κλινικής και ενδοσκοπικής εικόνας. Η διενέργεια Αξονικής Τομογραφίας πριν από τις εκλεκτικές επεμβάσεις ενδέχεται να βοηθήσει στην επιλογή της πιο κατάλληλης χειρουργικής προσπέλασης. Η λαπαροσκόπηση δεν είναι κατάλληλη για όλες τις περιπτώσεις σκωληκοειδίτιδας. Στόχος είναι να επιλέγονται οι ασθενείς που θα ωφεληθούν από την ελάχιστα επεμβατική σκωληκοειδεκτομή ως προς την ανάρρωση και τον κίνδυνο εντερικής απόφραξης κι άλλων μετεγχειρητικών επιπλοκών. Τα συρίγγια αποτελούν φλεγμονώδεις καταστάσεις και ως εκ τούτου η αντιμετώπισή τους αποτελεί πρόκληση. Παρόλα αυτά έχει επιχειρηθεί η χρήση διάφορων ελάχιστα επεμβατικών μεθόδων με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Προς το παρόν οι ενδείξεις εξατομικεύονται. Η χρήση τόσο της κλασικής λαπαροσκόπησης, όσο και της λαπαροσκοπικής χειρουργικής μίας οπής, φαίνεται εφικτή κι ασφαλής. Πρόκειται για μια πολλά υποσχόμενη μέθοδο που πρέπει να μελετηθεί περαιτέρω. Η χειρουργική θεραπεία της δυσκοιλιότητας αποτελεί σύνθετο θέμα καθώς απαιτούνται πολύπλοκες κι εκτεταμένες επεμβάσεις. Παρόλα αυτά η λαπαροσκοπική προσέγγιση αποτελεί εφικτή κι ασφαλή επιλογή στα χέρια έμπειρων χειρουργών. Οι ασθενείς με πρόπτωση συνήθως είναι ηλικιωμένοι και με σοβαρές συννοσηρότητες. Οι διακοιλιακές επεμβάσεις θεωρούνται επιβαρυντικές γι αυτούς τους οριακούς ασθενείς. Οι περινεϊκές επεμβάσεις από την άλλη πλευρά συνδέονται με υψηλά ποσοστά υποτροπών. Η λαπαροσκοπική κι η ρομποτική προσέγγιση για την εκτέλεση των διακοιλιακών επεμβάσεων πιθανόν προσφέρει ιδανική λύση για τους ασθενείς αυτούς. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες και απαιτείται περαιτέρω έρευνα. Η ανασκόπηση αυτή επιβεβαιώνει ότι η χρήση της λαπαροσκόπησης και των λοιπών ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού είναι ένας συνεχώς εξελισσόμενος τομέας που δεν έχει ακόμη διερευνηθεί πλήρως.","The last two decades the interest of the surgical community for minimally invasive techniques is constantly growing. Nevertheless, the use of laparoscopy and other novel techniques for benign colorectal conditions has not been fully investigated. For the time being, laparoscopy should be offered as method of choice to all patients with uncomplicated Crohn’s disease, especially if it is limited to distal ileum and cecum, provided that the required equipment and expertise are available. Laparoscopy cannot be considered standard of care for penetrating, fistulising, recurrent and other complicated forms of Crohn’s disease. On the other hand, neither of these conditions is contraindication for laparoscopy (Rosman et al) and more data and further research is needed to come to solid conclusions on this issue. The data on the use of minimally invasive techniques for the treatment of ulcerative colitis are limited. Nevertheless, it is clear that laparoscopy is associated with reduced morbidity and mortality rates compared to open procedures and it should be considered standard of care treatment for ulcerative colitis. It has better outcomes as far as the early postoperative period is concerned, while the long-term functional results are similar to the open approach. The role of laparoscopy in the treatment of diverticular disease remains unclear for both emergency and elective operations. Minimally invasive surgery for these patients seems feasible and safe and multiple RCTs show some important benefits. Further studies regarding quality of life may set solid indications for laparoscopic sigmoidectomy. There is reluctance in the use of laparoscopic techniques in cases of complicated diverticulitis but there is no clear contraindication, since the conversion rates are similar. Perhaps the therapeutic decisions should not only be based on the clinical and endoscopic findings. Computed Tomography prior to elective operations may help choosing the most suitable surgical approach. As far as appendicitis is concerned, laparoscopic approach is not suitable for all cases. An effort should be made to select those patients that may benefit from this minimally invasive technique, regarding bowel obstruction and other parameters of postoperative complications and recovery. Fistulae present a complicated condition and their treatment is very challenging. However, various minimally invasive procedures have been attempted with encouraging results. For the time being the indications for their use should be considered on individualized basis. Multiport laparoscopic and SILS procedures are a safe and feasible option for patients with malrotation and sigmoid volvulus. It is a new, promising method that needs to be further investigated. The surgical treatment of constipation is a challenging issue, as the operations required are extensive and complex. Nevertheless, laparoscopic approach is a safe and feasible option for experienced surgeons. Patients suffering from rectal prolapse are usually of old age and impaired health. Abdominal procedures are considered very stressful for these frail patients’ population. On the other hand, perineal operations are associated with high recurrence rate. Minimally invasive techniques such as robotic and laparoscopic surgery for performing the abdominal operations may offer an ideal choice for these patients. For the time being, no clear guidelines have been set and further research is required. This review confirms that the introduction of laparoscopic and other minimally invasive techniques in the treatment of benign colorectal diseases is a constantly evolving and developing field that has not yet been fully investigated."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Minimally invasive surgery for the treatment of benign colorectal diseases: a systematic review"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπάζογλου Αντωνία","Papazoglou Antonia"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Τις τελευταίες δύο δεκαετίες το ενδιαφέρον της Χειρουργικής κοινότητας για τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές συνεχώς αυξάνεται. Παρόλα αυτά, η χρήση της λαπαροσκόπησης και των λοιπών καινοτόμων τεχνικών για τη θεραπεία των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού δεν έχουν μελετηθεί πλήρως. Με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η λαπαροσκόπηση πρέπει να προσφέρεται ως μέθοδος εκλογής σε όλους τους ασθενείς με ανεπίπλεκτη νόσο Crohn, ειδικά αν αυτή περιορίζεται στον τελικό ειλεό και το τυφλό, υπό την προϋπόθεση ότι διατίθεται ο απαιτούμενος εξοπλισμός και η πείρα του χειρουργού είναι επαρκής. Η λαπαροσκόπηση δε μπορεί να θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για τη διατιτραίνουσα, τη συριγγοποιό, την υποτροπιάζουσα και άλλες επιπλεγμένες μορφές της νόσου. Όμως καμία από αυτές τις καταστάσεις δε θεωρείται αντένδειξη για λαπαροσκόπηση (Roseman et al). Απαιτούνται περισσότερα δεδομένα και περαιτέρω έρευνα για να εξαχθούν σαφή συμπεράσματα επί του θέματος. Τα δεδομένα για τη χρήση των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία της ελκώδους κολίτιδας είναι πολύ περιορισμένα. Παρόλα αυτά είναι σαφές ότι η λαπαροσκόπηση σχετίζεται με μειωμένη νοσηρότητα και θνητότητα σε σχέση με αυτή των ανοιχτών επεμβάσεων και πρέπει να θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για την ελκώδη κολίτιδα. Έχει καλύτερα αποτελέσματα κατά την πρώιμη μετεγχειρητική πορεία, ενώ τα μακροπρόθεσμα λειτουργικά αποτελέσματα είναι παρόμοια με των ανοικτών επεμβάσεων. Ο ρόλος της λαπαροσκόπησης για τη θεραπεία της εκκολπωματικής νόσου παραμένει ασαφής, τόσο για τις επείγουσες, όσο και για τις εκλεκτικές επεμβάσεις. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική είναι εφικτή κα ασφαλής γι αυτούς τους ασθενείς και πολλές τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες αναδεικνύουν τα οφέλη της. Περαιτέρω μελέτη ως προς την ποιότητα ζωής μπορεί να θέσει σαφείς ενδείξεις για λαπαροσκοπική σιγμοειδεκτομή. Υπάρχει επιφυλακτικότητα ως προς την εφαρμογή της λαπαροσκόπησης στην επιπλεγμένη εκκολπωματίτιδα αλλά δεν υπάρχει σαφής αντένδειξη, καθώς τα ποσοστά μετατροπής είναι παρόμοια. Ενδεχομένως οι θεραπευτικές αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται μόνο βάσει κλινικής και ενδοσκοπικής εικόνας. Η διενέργεια Αξονικής Τομογραφίας πριν από τις εκλεκτικές επεμβάσεις ενδέχεται να βοηθήσει στην επιλογή της πιο κατάλληλης χειρουργικής προσπέλασης. Η λαπαροσκόπηση δεν είναι κατάλληλη για όλες τις περιπτώσεις σκωληκοειδίτιδας. Στόχος είναι να επιλέγονται οι ασθενείς που θα ωφεληθούν από την ελάχιστα επεμβατική σκωληκοειδεκτομή ως προς την ανάρρωση και τον κίνδυνο εντερικής απόφραξης κι άλλων μετεγχειρητικών επιπλοκών. Τα συρίγγια αποτελούν φλεγμονώδεις καταστάσεις και ως εκ τούτου η αντιμετώπισή τους αποτελεί πρόκληση. Παρόλα αυτά έχει επιχειρηθεί η χρήση διάφορων ελάχιστα επεμβατικών μεθόδων με ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Προς το παρόν οι ενδείξεις εξατομικεύονται. Η χρήση τόσο της κλασικής λαπαροσκόπησης, όσο και της λαπαροσκοπικής χειρουργικής μίας οπής, φαίνεται εφικτή κι ασφαλής. Πρόκειται για μια πολλά υποσχόμενη μέθοδο που πρέπει να μελετηθεί περαιτέρω. Η χειρουργική θεραπεία της δυσκοιλιότητας αποτελεί σύνθετο θέμα καθώς απαιτούνται πολύπλοκες κι εκτεταμένες επεμβάσεις. Παρόλα αυτά η λαπαροσκοπική προσέγγιση αποτελεί εφικτή κι ασφαλή επιλογή στα χέρια έμπειρων χειρουργών. Οι ασθενείς με πρόπτωση συνήθως είναι ηλικιωμένοι και με σοβαρές συννοσηρότητες. Οι διακοιλιακές επεμβάσεις θεωρούνται επιβαρυντικές γι αυτούς τους οριακούς ασθενείς. Οι περινεϊκές επεμβάσεις από την άλλη πλευρά συνδέονται με υψηλά ποσοστά υποτροπών. Η λαπαροσκοπική κι η ρομποτική προσέγγιση για την εκτέλεση των διακοιλιακών επεμβάσεων πιθανόν προσφέρει ιδανική λύση για τους ασθενείς αυτούς. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες και απαιτείται περαιτέρω έρευνα. Η ανασκόπηση αυτή επιβεβαιώνει ότι η χρήση της λαπαροσκόπησης και των λοιπών ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία των καλοηθών παθήσεων του παχέος εντέρου και του ορθού είναι ένας συνεχώς εξελισσόμενος τομέας που δεν έχει ακόμη διερευνηθεί πλήρως.","The last two decades the interest of the surgical community for minimally invasive techniques is constantly growing. Nevertheless, the use of laparoscopy and other novel techniques for benign colorectal conditions has not been fully investigated. For the time being, laparoscopy should be offered as method of choice to all patients with uncomplicated Crohn’s disease, especially if it is limited to distal ileum and cecum, provided that the required equipment and expertise are available. Laparoscopy cannot be considered standard of care for penetrating, fistulising, recurrent and other complicated forms of Crohn’s disease. On the other hand, neither of these conditions is contraindication for laparoscopy (Rosman et al) and more data and further research is needed to come to solid conclusions on this issue. The data on the use of minimally invasive techniques for the treatment of ulcerative colitis are limited. Nevertheless, it is clear that laparoscopy is associated with reduced morbidity and mortality rates compared to open procedures and it should be considered standard of care treatment for ulcerative colitis. It has better outcomes as far as the early postoperative period is concerned, while the long-term functional results are similar to the open approach. The role of laparoscopy in the treatment of diverticular disease remains unclear for both emergency and elective operations. Minimally invasive surgery for these patients seems feasible and safe and multiple RCTs show some important benefits. Further studies regarding quality of life may set solid indications for laparoscopic sigmoidectomy. There is reluctance in the use of laparoscopic techniques in cases of complicated diverticulitis but there is no clear contraindication, since the conversion rates are similar. Perhaps the therapeutic decisions should not only be based on the clinical and endoscopic findings. Computed Tomography prior to elective operations may help choosing the most suitable surgical approach. As far as appendicitis is concerned, laparoscopic approach is not suitable for all cases. An effort should be made to select those patients that may benefit from this minimally invasive technique, regarding bowel obstruction and other parameters of postoperative complications and recovery. Fistulae present a complicated condition and their treatment is very challenging. However, various minimally invasive procedures have been attempted with encouraging results. For the time being the indications for their use should be considered on individualized basis. Multiport laparoscopic and SILS procedures are a safe and feasible option for patients with malrotation and sigmoid volvulus. It is a new, promising method that needs to be further investigated. The surgical treatment of constipation is a challenging issue, as the operations required are extensive and complex. Nevertheless, laparoscopic approach is a safe and feasible option for experienced surgeons. Patients suffering from rectal prolapse are usually of old age and impaired health. Abdominal procedures are considered very stressful for these frail patients’ population. On the other hand, perineal operations are associated with high recurrence rate. Minimally invasive techniques such as robotic and laparoscopic surgery for performing the abdominal operations may offer an ideal choice for these patients. For the time being, no clear guidelines have been set and further research is required. This review confirms that the introduction of laparoscopic and other minimally invasive techniques in the treatment of benign colorectal diseases is a constantly evolving and developing field that has not yet been fully investigated."],"dc:identifier":["uoadl:2083079","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2083079"],"dc:language":["English"],"dc:title":["Minimally invasive surgery for the treatment of benign colorectal diseases: a systematic review"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:53Z"}