{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2135844"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2135844","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κλινική σημασία των δ-διμερών στο NSCLC","abstract":"Εισαγωγή: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (NSCLC) και ο μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (SCLC) αποτελούν το 95% των νεοπλασμάτων του πνεύμονα. Το σύστημα πήξης φαίνεται να συμβάλλει στην πρόοδο του καρκίνου. Οι αιμοστατικές παράμετροι έχουν εξεταστεί ως παράγοντες πρόβλεψης της αποτελεσματικότητας της χημειοθεραπείας και της πρόγνωσης. Η σχέση μεταξύ των παραμέτρων πήξης, όπως το δ-διμερές, τα αιμοπετάλια και η κακοήθεια, έχουν διερευνηθεί για περισσότερο από έναν αιώνα. Σκοπός: Η συστηματική ενεργοποίηση της αιμόστασης παρατηρείται συχνά σε ασθενείς με καρκίνο. Τα αυξημένα επίπεδα του δ-διμερούς, το οποίο είναι προϊόν αποδόμησης του διασταυρούμενου ινώδους, υποδεικνύουν την ενεργοποίηση της αιμόστασης και της ινωδόλυσης. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση των παραγόντων πήξεως, ιδίως δ-διμερών και ινωδογόνου, σε ασθενείς με NSCLC και η διερεύνηση της κλινικής σημασίας τους με τα χαρακτηριστικά του όγκου, τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, τις παραμέτρους του νεοπλάσματος και της θεραπείας του καθώς και της προγνωστικότητας του στην επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Μέθοδος: Μετρήθηκαν τα δ-διμερή και το ινωδογόνο σε 58 ασθενείς που διαγνώστηκαν με NSCLC και η μέτρηση επαναλήφθηκε σε 20 από αυτούς μετά τη λήψη του 3ου κύκλου της χημειοθεραπευτικής αγωγής. Αποτελέσματα: Τα δ-διμερή φαίνεται να είναι συχνότερα αυξημένα σε ασθενής με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα χωρίς όμως να παρουσιάζουν στατιστική σημαντικότητα (P=0.60) συγκριτικά με τους υπόλοιπους καρκινικούς υπότυπους. Παρατηρείται θετική συσχέτιση των επιπέδων των δ-διμερών (r = 0.54) και του ινωδογόνου (r= 0.47) κατά την διάγνωση της κακοήθειας και μετά τη λήψη του 3ου κύκλου χημειοθεραπευτικής αγωγής με στατιστική σημαντικότητα p= 0.01 για τα δ-διμερή και p= 0.04 για το ινωδογόνο. Αντίθετα, η επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα με τη διαφορά ινωδογόνου (p=0.05) και με την μερική ανταπόκριση (PR) των ασθενών στην χημειοθεραπεία που έλαβαν(p=0.001). Συμπεράσματα: Παρόλο που τα δ-διμερή βρίσκονται συχνότερα αυξημένα σε ασθενείς σταδίου IV και σε ασθενείς με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα η αύξηση αυτή δεν είναι στατιστικά σημαντική. Επιπλέον, η μεταβολή των δ-διμερών με το διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών μετά την λήψη της θεραπείας δεν παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα . Ασθενείς όμως, που είχαν μερική ανταπόκριση στην θεραπεία και μικρές μεταβολές στις τιμές του ινωδογόνου παρουσίασαν μεγαλύτερο διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS).","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (NSCLC) και ο μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (SCLC) αποτελούν το 95% των νεοπλασμάτων του πνεύμονα. Το σύστημα πήξης φαίνεται να συμβάλλει στην πρόοδο του καρκίνου. Οι αιμοστατικές παράμετροι έχουν εξεταστεί ως παράγοντες πρόβλεψης της αποτελεσματικότητας της χημειοθεραπείας και της πρόγνωσης. Η σχέση μεταξύ των παραμέτρων πήξης, όπως το δ-διμερές, τα αιμοπετάλια και η κακοήθεια, έχουν διερευνηθεί για περισσότερο από έναν αιώνα. Σκοπός: Η συστηματική ενεργοποίηση της αιμόστασης παρατηρείται συχνά σε ασθενείς με καρκίνο. Τα αυξημένα επίπεδα του δ-διμερούς, το οποίο είναι προϊόν αποδόμησης του διασταυρούμενου ινώδους, υποδεικνύουν την ενεργοποίηση της αιμόστασης και της ινωδόλυσης. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση των παραγόντων πήξεως, ιδίως δ-διμερών και ινωδογόνου, σε ασθενείς με NSCLC και η διερεύνηση της κλινικής σημασίας τους με τα χαρακτηριστικά του όγκου, τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, τις παραμέτρους του νεοπλάσματος και της θεραπείας του καθώς και της προγνωστικότητας του στην επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Μέθοδος: Μετρήθηκαν τα δ-διμερή και το ινωδογόνο σε 58 ασθενείς που διαγνώστηκαν με NSCLC και η μέτρηση επαναλήφθηκε σε 20 από αυτούς μετά τη λήψη του 3ου κύκλου της χημειοθεραπευτικής αγωγής. Αποτελέσματα: Τα δ-διμερή φαίνεται να είναι συχνότερα αυξημένα σε ασθενής με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα χωρίς όμως να παρουσιάζουν στατιστική σημαντικότητα (P=0.60) συγκριτικά με τους υπόλοιπους καρκινικούς υπότυπους. Παρατηρείται θετική συσχέτιση των επιπέδων των δ-διμερών (r = 0.54) και του ινωδογόνου (r= 0.47) κατά την διάγνωση της κακοήθειας και μετά τη λήψη του 3ου κύκλου χημειοθεραπευτικής αγωγής με στατιστική σημαντικότητα p= 0.01 για τα δ-διμερή και p= 0.04 για το ινωδογόνο. Αντίθετα, η επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα με τη διαφορά ινωδογόνου (p=0.05) και με την μερική ανταπόκριση (PR) των ασθενών στην χημειοθεραπεία που έλαβαν(p=0.001). Συμπεράσματα: Παρόλο που τα δ-διμερή βρίσκονται συχνότερα αυξημένα σε ασθενείς σταδίου IV και σε ασθενείς με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα η αύξηση αυτή δεν είναι στατιστικά σημαντική. Επιπλέον, η μεταβολή των δ-διμερών με το διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών μετά την λήψη της θεραπείας δεν παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα . Ασθενείς όμως, που είχαν μερική ανταπόκριση στην θεραπεία και μικρές μεταβολές στις τιμές του ινωδογόνου παρουσίασαν μεγαλύτερο διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS).","abstract_has_math":false,"creators":["Κόκκοτου Ελένη","Kokkotou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:29:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2135844"],"render_values":[{"text":"uoadl:2135844","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2135844","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2135844","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2135844","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κόκκοτου Ελένη","Kokkotou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2135844","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2135844"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (NSCLC) και ο μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (SCLC) αποτελούν το 95% των νεοπλασμάτων του πνεύμονα. Το σύστημα πήξης φαίνεται να συμβάλλει στην πρόοδο του καρκίνου. Οι αιμοστατικές παράμετροι έχουν εξεταστεί ως παράγοντες πρόβλεψης της αποτελεσματικότητας της χημειοθεραπείας και της πρόγνωσης. Η σχέση μεταξύ των παραμέτρων πήξης, όπως το δ-διμερές, τα αιμοπετάλια και η κακοήθεια, έχουν διερευνηθεί για περισσότερο από έναν αιώνα. Σκοπός: Η συστηματική ενεργοποίηση της αιμόστασης παρατηρείται συχνά σε ασθενείς με καρκίνο. Τα αυξημένα επίπεδα του δ-διμερούς, το οποίο είναι προϊόν αποδόμησης του διασταυρούμενου ινώδους, υποδεικνύουν την ενεργοποίηση της αιμόστασης και της ινωδόλυσης. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση των παραγόντων πήξεως, ιδίως δ-διμερών και ινωδογόνου, σε ασθενείς με NSCLC και η διερεύνηση της κλινικής σημασίας τους με τα χαρακτηριστικά του όγκου, τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, τις παραμέτρους του νεοπλάσματος και της θεραπείας του καθώς και της προγνωστικότητας του στην επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Μέθοδος: Μετρήθηκαν τα δ-διμερή και το ινωδογόνο σε 58 ασθενείς που διαγνώστηκαν με NSCLC και η μέτρηση επαναλήφθηκε σε 20 από αυτούς μετά τη λήψη του 3ου κύκλου της χημειοθεραπευτικής αγωγής. Αποτελέσματα: Τα δ-διμερή φαίνεται να είναι συχνότερα αυξημένα σε ασθενής με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα χωρίς όμως να παρουσιάζουν στατιστική σημαντικότητα (P=0.60) συγκριτικά με τους υπόλοιπους καρκινικούς υπότυπους. Παρατηρείται θετική συσχέτιση των επιπέδων των δ-διμερών (r = 0.54) και του ινωδογόνου (r= 0.47) κατά την διάγνωση της κακοήθειας και μετά τη λήψη του 3ου κύκλου χημειοθεραπευτικής αγωγής με στατιστική σημαντικότητα p= 0.01 για τα δ-διμερή και p= 0.04 για το ινωδογόνο. Αντίθετα, η επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα με τη διαφορά ινωδογόνου (p=0.05) και με την μερική ανταπόκριση (PR) των ασθενών στην χημειοθεραπεία που έλαβαν(p=0.001). Συμπεράσματα: Παρόλο που τα δ-διμερή βρίσκονται συχνότερα αυξημένα σε ασθενείς σταδίου IV και σε ασθενείς με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα η αύξηση αυτή δεν είναι στατιστικά σημαντική. Επιπλέον, η μεταβολή των δ-διμερών με το διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών μετά την λήψη της θεραπείας δεν παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα . Ασθενείς όμως, που είχαν μερική ανταπόκριση στην θεραπεία και μικρές μεταβολές στις τιμές του ινωδογόνου παρουσίασαν μεγαλύτερο διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS).","Introduction: Non-small cell lung cancer (NSCLC) and small-cell lung cancer (SCLC) account for 95% of lung cancer. The coagulation system appears to contribute to cancer progression. Hemostatic parameters considered as predictors of chemotherapy efficacy and prognosis. The relationship between coagulation parameters, such as d-dimer, platelets and malignancy, has been investigated for more than a century. AIM: Systemic activation of hemostasis is often seen in cancer patients. Elevated levels of d-dimer, which is a degradation product of cross-fibrin, indicate the activation of hemostasis and fibrinolysis. The purpose of the study is to investigate coagulation factors, in particular d-dimers and fibrinogen, in patients that diagnosed with NSCLC and to investigate their clinical significance with tumor characteristics, patient demographics, tumor parameters and therapy and prognosis of progressive free survival (PFS) of patients receiving chemotherapy. Method: Measurement of d-dimers and fibrinogen were made in 58 patients who diagnosed with NSCLC and they were remeasured in 20 of the patients after 3rd cycle of chemotherapy treatment. Result: Higher d-dimers levels were more frequently found in patients with squamous cell lung cancer compared to other cancer subtypes however, without being statistically significant (P = 0.60). There is a positive correlation of the levels of d-dimers (r = 0.54) and the levels of fibrinogen (r = 0.47) in the diagnosis of malignancy and after receiving the third cycle of chemotherapy with statistical significance p = 0.01 for d-dimers and p = 0.04 for fibrinogen. Statistically significant is the correlation of progressive free survival (PFS) of treated patients with small fibrinogen difference (p = 0.05) and patients that evaluated with partial response (PR) after chemotherapy (p = 0.001). Conclusions: Higher d-dimers levels found more frequent in stage IV patients and in patients with squamous cell lung cancer, however without being statistically significant. In addition, there is no statistical significance of d-dimers difference and PFS of patients after receiving 3 cycles of chemotherapy. Patients with partial response to treatment and a small fibrinogen difference experienced longer progressive free survival."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κλινική σημασία των δ-διμερών στο NSCLC"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κόκκοτου Ελένη","Kokkotou Eleni"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (NSCLC) και ο μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα (SCLC) αποτελούν το 95% των νεοπλασμάτων του πνεύμονα. Το σύστημα πήξης φαίνεται να συμβάλλει στην πρόοδο του καρκίνου. Οι αιμοστατικές παράμετροι έχουν εξεταστεί ως παράγοντες πρόβλεψης της αποτελεσματικότητας της χημειοθεραπείας και της πρόγνωσης. Η σχέση μεταξύ των παραμέτρων πήξης, όπως το δ-διμερές, τα αιμοπετάλια και η κακοήθεια, έχουν διερευνηθεί για περισσότερο από έναν αιώνα. Σκοπός: Η συστηματική ενεργοποίηση της αιμόστασης παρατηρείται συχνά σε ασθενείς με καρκίνο. Τα αυξημένα επίπεδα του δ-διμερούς, το οποίο είναι προϊόν αποδόμησης του διασταυρούμενου ινώδους, υποδεικνύουν την ενεργοποίηση της αιμόστασης και της ινωδόλυσης. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση των παραγόντων πήξεως, ιδίως δ-διμερών και ινωδογόνου, σε ασθενείς με NSCLC και η διερεύνηση της κλινικής σημασίας τους με τα χαρακτηριστικά του όγκου, τα δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, τις παραμέτρους του νεοπλάσματος και της θεραπείας του καθώς και της προγνωστικότητας του στην επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν χημειοθεραπεία. Μέθοδος: Μετρήθηκαν τα δ-διμερή και το ινωδογόνο σε 58 ασθενείς που διαγνώστηκαν με NSCLC και η μέτρηση επαναλήφθηκε σε 20 από αυτούς μετά τη λήψη του 3ου κύκλου της χημειοθεραπευτικής αγωγής. Αποτελέσματα: Τα δ-διμερή φαίνεται να είναι συχνότερα αυξημένα σε ασθενής με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα χωρίς όμως να παρουσιάζουν στατιστική σημαντικότητα (P=0.60) συγκριτικά με τους υπόλοιπους καρκινικούς υπότυπους. Παρατηρείται θετική συσχέτιση των επιπέδων των δ-διμερών (r = 0.54) και του ινωδογόνου (r= 0.47) κατά την διάγνωση της κακοήθειας και μετά τη λήψη του 3ου κύκλου χημειοθεραπευτικής αγωγής με στατιστική σημαντικότητα p= 0.01 για τα δ-διμερή και p= 0.04 για το ινωδογόνο. Αντίθετα, η επιβίωση ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα με τη διαφορά ινωδογόνου (p=0.05) και με την μερική ανταπόκριση (PR) των ασθενών στην χημειοθεραπεία που έλαβαν(p=0.001). Συμπεράσματα: Παρόλο που τα δ-διμερή βρίσκονται συχνότερα αυξημένα σε ασθενείς σταδίου IV και σε ασθενείς με πλακώδες καρκίνο πνεύμονα η αύξηση αυτή δεν είναι στατιστικά σημαντική. Επιπλέον, η μεταβολή των δ-διμερών με το διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS) των ασθενών μετά την λήψη της θεραπείας δεν παρουσιάζει στατιστική σημαντικότητα . Ασθενείς όμως, που είχαν μερική ανταπόκριση στην θεραπεία και μικρές μεταβολές στις τιμές του ινωδογόνου παρουσίασαν μεγαλύτερο διάστημα επιβίωσης ελεύθερης νόσου (PFS).","Introduction: Non-small cell lung cancer (NSCLC) and small-cell lung cancer (SCLC) account for 95% of lung cancer. The coagulation system appears to contribute to cancer progression. Hemostatic parameters considered as predictors of chemotherapy efficacy and prognosis. The relationship between coagulation parameters, such as d-dimer, platelets and malignancy, has been investigated for more than a century. AIM: Systemic activation of hemostasis is often seen in cancer patients. Elevated levels of d-dimer, which is a degradation product of cross-fibrin, indicate the activation of hemostasis and fibrinolysis. The purpose of the study is to investigate coagulation factors, in particular d-dimers and fibrinogen, in patients that diagnosed with NSCLC and to investigate their clinical significance with tumor characteristics, patient demographics, tumor parameters and therapy and prognosis of progressive free survival (PFS) of patients receiving chemotherapy. Method: Measurement of d-dimers and fibrinogen were made in 58 patients who diagnosed with NSCLC and they were remeasured in 20 of the patients after 3rd cycle of chemotherapy treatment. Result: Higher d-dimers levels were more frequently found in patients with squamous cell lung cancer compared to other cancer subtypes however, without being statistically significant (P = 0.60). There is a positive correlation of the levels of d-dimers (r = 0.54) and the levels of fibrinogen (r = 0.47) in the diagnosis of malignancy and after receiving the third cycle of chemotherapy with statistical significance p = 0.01 for d-dimers and p = 0.04 for fibrinogen. Statistically significant is the correlation of progressive free survival (PFS) of treated patients with small fibrinogen difference (p = 0.05) and patients that evaluated with partial response (PR) after chemotherapy (p = 0.001). Conclusions: Higher d-dimers levels found more frequent in stage IV patients and in patients with squamous cell lung cancer, however without being statistically significant. In addition, there is no statistical significance of d-dimers difference and PFS of patients after receiving 3 cycles of chemotherapy. Patients with partial response to treatment and a small fibrinogen difference experienced longer progressive free survival."],"dc:identifier":["uoadl:2135844","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2135844"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η κλινική σημασία των δ-διμερών στο NSCLC"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:29:59Z"}